I SAB/Wr 209/26

I SAB/Wr 209/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-07-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tomasz Trybuszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2026r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D.reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Strona skarżąca wniosła skargę we wskazanym w sentencji przedmiocie. Zarządzeniem z 17 kwietnia 2026 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, przez:
- złożenie dowodu wniesienia ponaglenia,
- złożenie skróconego aktu urodzenia małoletniego skarżącego,
w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to doręczono stronie skarżącej, w dniu 21 kwietnia 2026 r. (dowód: pocztowe potwierdzenie odbioru – k. 24 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 28 kwietnia 2026 r. (wtorek). Skarżący uzupełnił braki formalne skargi pismem z dnia 30 kwietnia 2026 r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 kwietnia 2026 r.) a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej w skrócie jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Taka sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że do wywiedzionej przez stronę skarżącą skargi nie został dołączony dokument, z którego wynikałoby umocowanie przedstawiciela ustawowego do działania w imieniu małoletniego skarżącego, tj. akt urodzenia przetłumaczony na język polski przez tłumacza przysięgłego. Dlatego też wezwano stronę skarżącą do nadesłania wymaganego dokumentu w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto stwierdzono brak polegający na niezłożeniu dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia załatwienia sprawy (art. 52 i art. 53 § 2b p.p.s.a.), gdyż w przypadku skargi na bezczynność powinna być ona poprzedzona wyczerpaniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, którego brak skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi została doręczona stronie skarżącej w dniu 21 kwietnia 2026 r. zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 28 kwietnia 2026 r. W zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Okoliczności te obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia