I SAB/Wa 363/21

I SAB/Wa 363/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Marciniak /sprawozdawca/
Elżbieta Lenart
Łukasz Trochym /przewodniczący/
Symbol z opisem
6290 Reforma rolna
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 149, art. 156
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A w W. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] czerwca 1949 r., [...], w zakresie jaki nie został objęty decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2021 r., nr [...] - w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy o stwierdzenie nieważności orzeczenia miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz [...] S.A w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zakłady [...] S.A. w [...], reprezentowane przez radcę prawnego K. W., pismem z [...] września 2021 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., nr [...], w zakresie jaki nie został objęty decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2021 r., nr [...].
Skarga ta została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Wojewódzki Urząd Ziemski w [...], orzeczeniem z [...] sierpnia 1945 r., nr [...], wydanym na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51) uznał, że działy ziemi:
1) oznaczone na planie gruntów majątku "[...]", sporządzonym w 1937 r. przez mierniczego przysięgłego L. B. numerami [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiące własność Zakładów [...] SA,
2) oznaczony na wyżej opisanym planie numerem [...] o powierzchni [...] ha, stanowiący własność J. i P. W. - nie podlegają przejęciu na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z dekretem PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13).
Minister Rolnictwa i Reform Rolnych, orzeczeniem z [...] czerwca 1949 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 101 ust. 1 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341):
1) uchylił z urzędu orzeczenie Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w [...] z dnia [...] sierpnia 1945 r., znak: [...],
2) uznał, że nieruchomość ziemska "[...]", położona w gminie [...] powiatu [...], o obszarze [...] ha, w tym ponad [...] ha użytków rolnych, własność J. i P. małż. W., przeszła w dniu [...] września 1944 r. na własność Skarbu Państwa, na cele reformy rolnej, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z 6 września 1944 r.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2001 r. Zakłady [...] S.A. w [...], zwróciły się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r. w całości.
Decyzją z [...] lutego 2002 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi umorzył postępowanie w tej sprawie, a następnie, po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z [...] maja 2002 r. [...], umorzył prowadzone postępowanie z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę interesu prawnego.
Wyrokiem z 10 lutego 2004 r., sygn. akt: IV SA 2541/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Ministra z [...] maja 2002 r. oraz [...] lutego 2002 r.
Rozpoznając sprawę ponownie decyzją z [...] marca 2005 r., nr [...], Minister odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., którą utrzymał orzeczeniem z [...] czerwca 2005 r., nr: [...]
Wyrokiem z 8 grudnia 2005 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1694/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Zakładów [...] S.A. na decyzję Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2005 r.
Wyrokiem z 26 stycznia 2007 r., sygn. akt: I OSK 387/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok pierwszej instancji i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 505/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2005 r. i [...] marca 2005 r.
Decyzją z [...] grudnia 2012 r., nr [...], Minister
1) stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości o powierzchni [...] ha pochodzącej z majątku "[...]", stanowiącej własność Zakładów [...] SA, oznaczonej jako dział I i III na planie sporządzonym w 1937 r. przez mierniczego przysięgłego L. B.;
2) umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości o powierzchni [...] ha, pochodzącej z majątku "[...]", stanowiącej własność P. i J. W., oznaczonej jako dział II na planie sporządzonym w 1937 r. przez mierniczego przysięgłego L. B..
Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili Skarb Państwa - Prezydent [...] wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, Miasto [...] oraz Agencja Mienia Wojskowego. Prezydent [...] oraz Miasto [...] zaskarżyli decyzję Ministra w całości, natomiast Agencja Mienia Wojskowego w zakresie punktu 1 tej decyzji.
Decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w pkt 1 utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2012 r. oraz w pkt 2 umorzył postępowanie odwoławcze z wniosku Agencji Mienia Wojskowego z uwagi na brak interesu prawnego do wniesienia środka zaskarżenia w zakresie w jakim to uczyniła.
Po rozpatrzeniu skargi Skarbu Państwa - Prezydenta [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1821/13, uchylił pkt1 decyzji Ministra z [...] maja 2013 r. oraz uchylił decyzję Ministra z [...] grudnia 2012 r. w pkt 1.
Wyrokiem z 13 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1859/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez Ministra.
Decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], Minister:
1) stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r. nr [...], w części dotyczącej nieruchomości o pow. [...] ha, pochodzącej z majątku "[...]", stanowiącej własność Zakładów [...], oznaczonej jako dział [...] na planie sporządzonym w 1937 r. przez mierniczego przysięgłego L. B. w zakresie aktualnych działek ewidencyjnych z obrębu [...];
2) stwierdził, że orzeczenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., znak: [...], w części dotyczącej nieruchomości o pow. [...] ha, pochodzącej z majątku "[...]", stanowiącej własność Zakładów [...], oznaczonej jako dział [...] na planie sporządzonym w 1937 r. przez mierniczego przysięgłego L. B., wydane zostało z naruszeniem prawa w zakresie aktualnych działek ewidencyjnych z obrębu [...], z powodu wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych.
Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli Prezydent [...], który zaskarżył decyzję w całości oraz Zakłady [...] S.A. z siedzibą w [...], które zaskarżyły decyzję w części pkt 1, tj. w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...] w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...].
Decyzją z [...] listopada 2017 r., nr: [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi:
1) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2017 r., w zakresie w jakim orzekł o aktualnych działkach ewidencyjnych z obrębu [...],
2) stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dia [...] czerwca 1949 r., w części dotyczącej nieruchomości o pow. [...] ha, pochodzących z majątku "[...]", będącego własnością Zakładów [...], w zakresie działek ewidencyjnych z obrębu [...], oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji,
3) stwierdził, że orzeczenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., w części dotyczącej nieruchomości o pow. [...] ha, pochodzących z majątku "[...]", będącego własnością Zakładów [...], wydane zostało z naruszeniem prawa w zakresie działek ewidencyjnych z obrębu [...], oznaczonych na mapach, stanowiących załączniki nr 1 i nr 2 do decyzji - lecz nie stwierdził nieważności tego orzeczenia z powodu wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych,
4) utrzymał w mocy w pozostałym zakresie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2017 r.
Wyrokiem z 10 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 221/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w całości decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2017 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 351/19, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 października 2018 r.
Rozpoznając sprawę ponownie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzeczeniem z [...] września 2021 r., nr [...]:
1) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2017 nr [...], w części, tj. w zakresie w jakim orzekł o działkach ewidencyjnych z obrębu [...] oraz w zakresie w jakim orzekł o działkach ewidencyjnych z obrębu [...],
2) stwierdził, że orzeczenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., zostało wydane z naruszeniem prawa, w części dotyczącej aktualnych działek ewidencyjnych z obrębu [...], oznaczonych na mapie stanowiącej załączniki do decyzji, wchodzących w skład dawnego majątku "[...]", będącego własnością Zakładów [...] - lecz nie stwierdził nieważności tego orzeczenia z powodu wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych,
3) stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., w części dotyczącej aktualnych działek ewidencyjnych z obrębu [...] oraz w części dotyczącej aktualnych działek ewidencyjnych z obrębu [...], oznaczonych na mapie stanowiącej załączniki do decyzji, wchodzących w skład dawnego majątku "[...]", będącego własnością Zakładów [...].
Pismem z dnia [...] września 2021 r., Zakłady [...] S.A. w [...] wystąpiły do Ministra z ponagleniem.
Z kolei w dniu [...] września 2021 r. Zakłady wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., nr [...], w zakresie jaki nie został objęty decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2021 r., nr [...], zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 § 1-3 oraz art. 36 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie w terminie określonym przez Sąd, stwierdzenie, że organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie wszczętej wnioskiem z [...] sierpnia 2001 r. były przez organ administracji publicznej wydawane kolejne decyzje administracyjne uchylane następnie wyrokami sądów administracyjnych. Ostatnia ostateczna decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2017 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 października 2018 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r. Powyższe miało ten skutek, że do rozpoznania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozostał do rozpatrzenia wniosek spółki Zakłady [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w pierwszej instancji decyzją tego organu z [...] maja 2017 r. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r. prawomocny wyrok wraz z aktami administracyjnym został zwrócony organowi w dniu 26 lutego 2020 r.
Minister wskazał, że pismem z [...] sierpnia 2020 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do [...] grudnia 2020 r., o czym poinformował strony postępowania.
Organ podniósł następnie, że pismem z [...] sierpnia 2020 r. skarżący przesłał nowy, obszerny materiał dowodowy oraz wniósł o wydanie decyzji częściowej. Dodatkowo, przy piśmie z [...] grudnia 2020 r. podtrzymał swój wniosek oraz złożył kolejne nowe dokumenty znajdujące się w aktach ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, stanowiące podstawy wpisów w tych księgach oraz nowe opracowanie geodezyjne dotyczące spornej nieruchomości.
Organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2021 r. zakończył analizę akt sprawy oraz poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ostatecznie, zgodnie z wolą wnioskodawcy, wyrażoną w ww. pismach z [...] sierpnia oraz [...] grudnia 2020 r., decyzją z [...] września 2021 r. Minister wydał częściowe rozstrzygnięcie. W takim stanie rzeczy, zdaniem organu, nieuzasadnione jest twierdzenie wnioskodawcy, że organ administracji pozostawał w bezczynności.
Minister wskazał również, że obecnie zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491), postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być dalej prowadzone. Przepis ten stanowi bowiem, że "postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz 329), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.).
Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, powinien ocenić, czy załatwiając sprawę, organ administracji podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia. Wynika to z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności organu, a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w określonym terminie.
Poza sporem pozostaje bowiem, że Minister dotychczas nie odniósł się i nie rozpoznał wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] czerwca 1949 r., nr [...], w zakresie jaki nie został objęty decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2021 r., nr [...], a więc nadal pozostaje w zwłoce. Organ powinien bowiem w takiej sytuacji odnieść się do wniosku strony merytorycznie, niezależnie czy uznaje go za zasadny, czy też nie. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem miesięcznego terminu do załatwienia sprawy (pkt 1 sentencji).
Wyznaczając wskazany termin Sąd miał na uwadze, że ustawą z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego nadano nowe brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie ze znowelizowanym przepisem, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a., upłynęło 30 lat nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Z kolei z art. 2 pkt 2 ww. ustawy zmieniającej wynika, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją umarza się z mocy prawa. Zatem hipotetycznie w sytuacji gdyby w dalszym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z lat 40 – tych XX wieku, sąd administracyjny prawomocnie uchylił decyzję wydaną w oparciu o wniosek strony skarżącej złożony w 2001 r., to na podstawie powyższej regulacji organ byłby zobowiązany do umorzenia postępowania z mocy prawa. Z tych przyczyn Sąd uznał, że termin jednego miesiąca będzie terminem wystarczającym do zakończenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister wskazał, że w związku z wprowadzoną zmianą ustawy – kodeks postępowania administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2021 r. przedmiotowe postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa, a co za tym idzie, zakończeniu. Z takim stanowiskiem Sąd nie może się zgodzić. Nawet ewentualne umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa musi być bezwzględnie potwierdzone decyzją administracyjną (art. 105 § 1 k.p.a.). Organ musi bowiem każdorazowo zbadać czy zostały spełnione ustawowe przesłanki do umorzenia postępowania, a więc wydać decyzję deklaratoryjną, na którą stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, po otrzymaniu w dniu [...] lutego 2020 r. z akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji organ wydał częściową decyzję z [...] września 2021 r., która - jak twierdzi w odpowiedzi na skargę - zgodna była z wnioskami skarżącego "wyrażonymi w pismach z dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz [...] grudnia 2020 r." Z analizy tych pism nie wynika jednak aby skarżący zrezygnował z procedowania co do wszystkich nieruchomości objętych wnioskiem z 2001 r., a jedynie w pierwszej kolejności wnosił aby organ rozstrzygnął co do części działek. O powyższym świadczy chociażby notatka służbowa z [...] września 2021 r., w której pracownik organu M. S. wskazał, że "Minister decyzją z dnia [...] września 2021 r. rozpatrzył wnioski stron tylko w części tj. w zakresie Działu I dawnej nieruchomości "[...]" i do rozpoznania pozostały jeszcze wnioski (skarżącego oraz Prezydenta [...]) o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie dotyczącym nieruchomości znajdujących się w granicach Działu III "[...]". Czynności wymagające jeszcze podjęcia w sprawie zostały zaakceptowane przez Dyrektora Departamentu Nieruchomości L. K..
W ocenie Sądu, organ nie podjął w sprawie jakichkolwiek czynności ponieważ sporządzenie powyższej notatki zbiegło się w czasie z datą wejścia w życie ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie art. 156 § 2 k.p.a. Minister zaprzestał więc dalszego procedowania, uznając, że postępowanie administracyjne umorzyło się z mocy samego prawa. Powyższe okoliczności oznaczają, zdaniem Sądu, przyjęcie za zasadne, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie powyższego trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.