I SAB/Wa 315/26

I SAB/Wa 315/26 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-09-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Trochym /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Właściwość sądu
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art.58 pkt 1 i par. 3 ppsa
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2021 poz 735
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Ministra Finansów i Gospodarki w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
G. P. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów i Gospodarki (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, podnosząc, że na złożoną 1 kwietnia 2026 r. skargę organ nie odpowiedział.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Podniósł, że niniejsza sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Jednocześnie wyjaśnił, że na pismo skarżącego z 1 kwietnia 2026 r. udzielił odpowiedzi w piśmie z 27 kwietnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie z kolei do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarzucana przez skarżącego bezczynność Ministra Finansów i Gospodarki w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w związku z brakiem udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z 1 kwietnia 2026 r.
Dla oceny dopuszczalności skargi zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy sprawa, której dotyczyło to pismo, mieści się w zakresie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, sprawa ta nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Pismo skarżącego z 1 kwietnia 2026 r. nie inicjowało postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie zmierzało ono do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia ani innego aktu rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczyło także podjęcia czynności materialno-technicznej z zakresu administracji publicznej, która odnosiłaby się do konkretnych uprawnień lub obowiązków skarżącego. Treść pisma wskazuje, że skarżący w istocie złożył skargę w trybie działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w związku z treścią art. 227 k.p.a., który stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Tak natomiast określone żądanie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego. Skarga określona art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W konsekwencji ewentualny brak udzielenia odpowiedzi na takie wystąpienie nie może być skutecznie kwestionowane w drodze skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność jest bowiem dopuszczalna tylko wtedy, gdy organ pozostaje bezczynny w sprawie, w której ciąży na nim prawny obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy, bezczynność może być przedmiotem skargi wyłącznie wtedy, gdy dotyczy sprawy mieszczącej się w katalogu z art. 3 § 2 pkt 1–4 lub 4a p.p.s.a., albo innych spraw objętych kognicją sądów administracyjnych na podstawie przepisów szczególnych.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Ponadto, organ nie pozostawił pisma skarżącego bez jakiejkolwiek reakcji, lecz odpowiedział na nie pismem z 27 kwietnia 2026 r. Okoliczność ta nie zmienia jednak zasadniczej oceny dopuszczalności skargi. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że sprawa objęta wystąpieniem skarżącego nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sąd podziela zatem stanowisko organu, że pismo skarżącego nie może zostać zakwalifikowane jako żądanie załatwienia sprawy administracyjnej, której rezultat podlegałby sądowej kontroli. Nie jest to także sprawa dotycząca aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej odnoszącej się do uprawnienia lub obowiązku skarżącego wynikającego z przepisów prawa.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.