I SAB/Wa 243/26

I SAB/Wa 243/26 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-07-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Monika Sawa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 53 par. 2 b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz C. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
C. C. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE, organ) w sprawie rozpoznania skargi złożonej na podstawie art. 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych oraz zmiany dyrektywy 2000/31/WE (akt o usługach cyfrowych, dalej: DSA), ewentualnie na inną czynność z zakresu administracji publicznej polegającą na odmowie rozpoznania sprawy.
Zaskarżona bezczynność pozostaje w związku z korespondencją prowadzoną pomiędzy skarżącym a Prezesem UKE dotyczącą skargi odnoszącej się do funkcjonowania platformy Meta Platforms. W toku tej korespondencji organ pismami z dnia 20 marca 2026 r., 25 marca 2026 r. oraz 30 marca 2026 r. prezentował stanowisko, zgodnie z którym nie posiada kompetencji do rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 53 DSA, nie jest również uprawniony do przekazania jej innemu organowi w trybie art. 65 § 1 k.p.a., wskazując jednocześnie na brak krajowych regulacji określających właściwość organów i tryb postępowania w sprawach wynikających z art. 53 DSA.
W skardze skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Prezesa UKE, zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy i podjęcia czynności zgodnych z prawem Unii Europejskiej, stwierdzenie, że bezczynność organu stanowi naruszenie prawa, w tym prawa Unii Europejskiej, ewentualnie uznanie za niezgodną z prawem czynności polegającej na odmowie rozpoznania sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w prowadzonej ze skarżącym korespondencji.
Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 13 maja 2026 r. skarżący został wezwany do wskazania, czy przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie do organu (wezwanie z 18 maja 2026 r., k-29 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 27 maja 2026 r., skarżący jednoznacznie oświadczył, że nie wnosił ponaglenia. Wyjaśnił przy tym, że zaniechanie wniesienia tego środka wynikało z charakteru sprawy oraz stanowiska Prezesa UKE, który od początku twierdził, iż nie posiada kompetencji do rozpoznania skargi, wobec czego wniesienie ponaglenia byłoby nieskuteczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga podlegała odrzuceniu.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 tego przepisu oraz w sprawach dotyczących innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego została jednak uzależniona przez ustawodawcę od uprzedniego wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia, jeżeli środki takie przewidują przepisy prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak odwołanie, zażalenie, ponaglenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W odniesieniu do skarg na bezczynność ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a. przewidział, że skargę wnosi się w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Tym samym wniesienie ponaglenia stanowi ustawową przesłankę dopuszczalności skargi na bezczynność. Brak wyczerpania tego środka skutkuje niedopuszczalnością skargi i uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie okoliczność niewniesienia ponaglenia pozostaje bezsporna. Skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 18 maja 2026 r., wprost oświadczył, że przed wniesieniem skargi nie skorzystał z tego środka prawnego. Jednocześnie wskazał, iż uznał jego wniesienie za bezcelowe z uwagi na konsekwentnie prezentowane przez Prezesa UKE stanowisko o braku kompetencji do rozpoznania sprawy.
Argumentacja ta nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Przesłanki dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego mają charakter obiektywny i podlegają badaniu z urzędu. Ocena strony co do skuteczności, zasadności bądź celowości wniesienia środka zaskarżenia nie może prowadzić do zwolnienia jej z obowiązku wyczerpania środków prawnych przewidzianych przez ustawę. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby pozostawienie stronie swobody decydowania o tym, czy ustawowe przesłanki dopuszczalności skargi będą przez nią respektowane, co pozostawałoby w sprzeczności z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a.
W konsekwencji okoliczność, że skarżący uznał wniesienie ponaglenia za bezprzedmiotowe z uwagi na stanowisko organu co do braku kompetencji do rozpoznania sprawy, nie mogła zastąpić wymaganego przez ustawę wyczerpania środka zaskarżenia. Skoro skarżący nie wniósł ponaglenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, nie została spełniona jedna z ustawowych przesłanek dopuszczalności skargi.
W tej sytuacji Sąd nie był uprawniony do merytorycznej oceny zarzutów dotyczących obowiązków Prezesa UKE wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 ani do badania zasadności stanowiska organu co do zakresu jego kompetencji. Ocena ta mogłaby zostać dokonana dopiero w razie skutecznego wniesienia skargi spełniającej wszystkie ustawowe przesłanki jej dopuszczalności.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
.