I SAB/Wa 160/20

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Wójta Gminy [...], wskazując, że organ ten nie załatwił jak dotąd jego skargi z [...] kwietnia 2020 r. na pracownika ośrodka pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wskazał, że w okresie od wniesienia skargi nie odbywały się sesje Rady Gminy. Skarga będzie rozpatrywana na najbliższej sesji, tj. [...] czerwca 2020 r. Dodał, że ponieważ skarga dotyczy p.o. kierownika jednostki organizacyjnej gminy nieposiadającej osobowości prawnej, to zgodnie z art. 229 pkt 3 kpa do jej rozpoznania właściwa jest rada gminy, która podejmuje rozstrzygnięcia w postaci uchwał. Skarżący natomiast błędnie podnosi, że ma miejsce bezczynność Wójta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "ppsa.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 kpa.

J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w rozpoznaniu jego wniosku, złożonego w trybie art. 227 kpa. Skarga na bezczynność miała za przedmiot działanie pracownika ośrodka pomocy społecznej.

Zgodnie z uprzednio powołanym art. kpa. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Skarga taka złożona do organu administracji nie należy do spraw poddanych kontroli sądów administracyjnych. Postępowanie skargowe stanowi bowiem odrębny rodzaj postępowania, służąc usprawnieniu działania administracji, eliminowaniu z niej zjawisk, takich jak nadmierna przewlekłość postępowania, czy biurokratyzm. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się zatem konkretnej sprawy administracyjnej - w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej.

Stanowisko, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg, procedowanych w trybie Działu VIII kpa., ma charakter powszechny i jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. (zob. w tej materii m.in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 listopada 2015 r.; sygn. akt I OSK 3045/15; z dnia 19 grudnia 2017 r.; sygn. akt II OSK 3207/17 i z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 681/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro w niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w rozpoznaniu jego skargi, wniesionej w trybie powołanego art. 227 kpa., to tym samym Sąd uznał złożoną do Sądu skargę za niedopuszczalną, gdyż kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje rozpatrywania skarg na bezczynność w przedmiocie rozpoznania skarg powszechnych (tj. wniesionych w trybie art. 227 kpa). Wynika to z faktu, że postępowanie nimi zainicjowane nie kończy się ani wydaniem decyzji, ani postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Art. 237 § 3 kpa. stanowi bowiem, że o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego.

Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.