I SAB/Sz 153/26

I SAB/Sz 153/26 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2026-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska
Krzysztof Szydłowski
Wiesław Drabik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 149 par. 1 pkt 1 i 3,   par. 1a, par. 2, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 4, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. F. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Szczecinie dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku R. F. z dnia 17 marca 2026r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o którym mowa w puncie I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie na rzecz skarżącego R. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
R. F. (dalej: "skarżący") złożył do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. (dalej: "organ", "Komendant Miejski Policji") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 17 marca 2026 r.
Skarżący wskazał w skardze, że 17 marca 2024 r. wystosował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienie kopii dokumentu zatytułowanego "Zasady postępowania i sprawowania nadzoru nad realizacją dozorów w jednostkach organizacyjnych KMP w S.".
Wyjaśnił, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanego dokumentu ani nie zawiadomił skarżącego, w trybie art. 13 ust. 2 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, ze zm., dalej: "u.d.i.p.", "ustawa"), o powodach opóźnienia i nowym terminie udostępnienia informacji. Dlatego skarga dotyczy bezczynności polegającej na braku skutecznego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej po upływie terminu z art. 13 ust. 1 ustawy.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:
stwierdzenie, że Komendant Miejski Policji dopuścił się bezczynności
w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej,
stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 17 marca 2026 r.
w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem,
przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej według uznania Sądu,
zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach uzasadnienia skargi i kolejnych pismach skarżący wyjaśnił,
że w jego ocenie pismem z 25 marca 2026 r. organ nie udostępnił żądanego dokumentu, wskazując wyłącznie, że dokument ten ma "jedynie charakter wewnętrzny, techniczny" i wobec tego nie stanowi informacji publicznej. Tym samym, jego zdaniem, organ nie doprowadził do skutecznego załatwienia wniosku skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek z 17 marca 2026 r. nie dotyczył tworzenia nowej informacji, formułowania ocen ani sporządzania wyjaśnień. Dotyczył jednego, skonkretyzowanego dokumentu pozostającego - według wcześniejszego stanowiska organu - w jego posiadaniu.
Zdaniem skarżącego z własnych wypowiedzi organu wynika, że dokument objęty wnioskiem nie ma charakteru prywatnej notatki, roboczego szkicu ani niewiążącej wymiany poglądów. Organ sam przedstawił go jako dokument regulujący zasady postępowania i sprawowania nadzoru nad realizacją dozorów w jednostkach organizacyjnych KMP w S.. Dokument ten odnosi się zatem do sposobu wykonywania przez Policję zadań publicznych wobec obywateli. Organ nie może jednocześnie powoływać się na istnienie i treść tego dokumentu jako podstawę własnego stanowiska, a następnie utrzymywać, że sam dokument pozostaje poza zakresem kontroli publicznej wyłącznie dlatego, że został określony jako "wewnętrzny". Skoro sam organ przedstawia żądany dokument jako podstawę standardów stosowanych przy pierwszym stawiennictwie osoby objętej dozorem, pouczeniu jej o obowiązkach i potwierdzeniu tych czynności podpisem, to nie sposób utrzymywać, że dokument ten pozostaje bez związku ze sferą zewnętrznego działania administracji.
W ocenie skarżącego stanowisko organu jest tym mniej przekonujące,
że w innym piśmie sam przyznał brak jednolitego wzoru takiego oświadczenia oraz wskazał, że poszczególne jednostki organizacyjne opracowują formularze we własnym zakresie. Okoliczność ta nie osłabia interesu publicznego w dostępie do żądanego dokumentu, lecz przeciwnie - wzmacnia znaczenie kontroli nad zasadami postępowania organu w tym obszarze.
W realiach niniejszej sprawy, według skarżącego, organ nie poprzestał
na stwierdzeniu braku dokumentu ani braku posiadania informacji, lecz odmówił jego udostępnienia z powodu przyjętej przez siebie kwalifikacji prawnej, co - przy założeniu, że chodzi o informację publiczną - wymagało zastosowania formy właściwej dla odmowy jej udostępnienia.
Taki sposób działania nie doprowadził do skutecznego załatwienia sprawy
w trybie u.d.i.p. W przeciwnym razie należałoby dopuścić sytuację, w której organ może oprzeć własne stanowisko na istniejącym i zidentyfikowanym dokumencie, a następnie uchylić się od jego udostępnienia wyłącznie pismem, bez poddania tej odmowy właściwej kontroli prawnej.
Konkludując skarżący wskazał, że sprawa nie powinna zostać rozstrzygnięta według etykiety "wewnętrzny" lub "techniczny", lecz według funkcji dokumentu ujawnionej przez sam organ. A ta funkcja wskazuje na dokument opisujący sposób wykonywania zadania publicznego wobec obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł
o jej oddalenie.
W uzasadnieniu stanowiska organ przedstawił całość wymiany korespondencji
ze skarżącym. W szczególności wskazał, że 5 marca 2026 r. wpłynął za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej (ePUAP) do Komendy Miejskiej Policji wniosek skarżącego o udostępnianie informacji publicznej dotyczący zasad, podstaw i zakresu stosowania w jednostkach podległych Komendzie Miejskiej Policji dokumentu stanowiącego oświadczenie osoby objętej dozorem Policji w zakresie przedstawionym we wniosku.
16 marca 2026 r., Komendant Miejski Policji za pośrednictwem elektronicznej skrzynki (ePUAP) udzielił odpowiedzi na wskazane we wniosku pytania przedstawiając ich treść.
W dniu 18 marca 2026 r., wpłynął za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej (ePUAP) do Komendy Miejskiej Policji wniosek skarżącego o uzupełnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii dokumentu "Zasady postępowania i sprawowania nadzoru nad realizacją dozorów w jednostkach organizacyjnych KMP w S." w zakresie w jakim znajduje się on w posiadaniu organu.
W dniu 26 marca 2026 r. organ wysłał do skarżącego odpowiedź wskazując, że dokument zatytułowany "Zasady postępowania i sprawowania nadzoru nad realizacją dozorów w jednostkach organizacyjnych KMP w S." ma jedynie charakter wewnętrzny, techniczny i wobec tego nie stanowi informacji publicznej.
Dalej organ przytoczył rozumienie pojęcia bezczynności oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i w oparciu o pogląd piśmiennictwa przedstawił stanowisko w zakresie rozpoznania wniosku przez organ administracji. Organ wskazał, że wniosek
o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udostępnienie żądanej informacji (w formie czynności materialno-technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., albo przez pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy bądź organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania, a jednocześnie spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się
na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.
Następnie po powołaniu przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 i 4 u.d.i.p. organ wskazał na przyjęty w orzecznictwie sądowym pogląd prawny, że nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Skoro żądane dokumenty stanowią dokumenty wewnętrzne, to nie podlegają udostępnieniu w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej.
Organ nadmienił, że zgodnie z art. 275 § 4 k.p.k. oddany pod dozór Policji ma obowiązek stawiania się we wskazanej jednostce organizacyjnej Policji z dokumentem stwierdzającym tożsamość, wykonywania poleceń mających na celu dokumentowanie przebiegu dozoru oraz udzielania informacji koniecznych dla ustalenia, czy stosuje się on do wymagań nałożonych w postanowieniu sądu lub prokuratora. W celu uzyskania takich informacji można wzywać oskarżonego do stawiennictwa w wyznaczonym terminie.
Dozór Policji jest jednym ze środków zapobiegawczych stosowanych
w postępowaniu karnym, którego prawidłowe wykonywanie wymaga od funkcjonariuszy Policji konsekwencji, rzetelności oraz znajomości przepisów prawa i procedur służbowych. Celem dozoru jest zapewnienie prawidłowego toku postępowania karnego poprzez kontrolowanie zachowania osoby, wobec której sąd lub prokurator zastosował ten środek. W praktyce oznacza to obowiązek systematycznego kontrolowania stawiennictwa się dozorowanego w jednostce Policji, utrzymywania stałego kontaktu z osobą dozorowaną, monitorowania jej miejsca pobytu, sposobu zachowania oraz niezwłocznego reagowania na wszelkie naruszenia obowiązków nałożonych przez organ procesowy. Funkcjonariusze odpowiedzialni za realizację i koordynowanie czynności związanych z wykonywaniem dozoru Policji powinni znać zakres swoich uprawnień oraz obowiązków w tym podstawowe zasady postępowania i dokumentowania czynności. Sformułowane zasady postępowania policjantów przy realizacji dozoru Policji mają na celu ujednolicenie działań, zapewnienie skuteczności kontroli oraz przejrzystości podejmowania czynności służbowych.
W grudniu 2025 r., w Zespole ds. Organizacji Służby Komendy Miejskiej Policji
w S. opracowano dokument pt: "Zasady postępowania i sprawowania nadzoru nad realizacją dozorów w jednostkach organizacyjnych Komendy Policji. Dokument ten określa standardy pracy policjantów odpowiedzialnych za dozory we wszystkich jednostkach Komendy Policji. W obliczu braku szczegółowych przepisów w aktach wyższego rzędu organ opracował wewnętrzne procedury mające na celu ujednolicenie działań funkcjonariuszy. Dokument ten nie przesądza o kierunku działania organu, nie jest on związany z wyrażaniem stanowiska organu. Służy jedynie usprawnieniu działalności podmiotu (instrukcja dla policjantów).
Z tego powodu, w ocenie Komendanta Miejskiego Policji wskazany dokument
nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zasadne jest stanowisko organu zakwalifikowania wnioskowanej informacji jako nieposiadającej charakteru informacji publicznej - w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Skarga została rozpoznana w oparciu o art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów
w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż na podstawie art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie powyższego prawa, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób, jak i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.
Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2
w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa, czy też wspólnoty samorządowej (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21).
Zasadą wynikającą z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Przenosząc powyższe na tę sprawę, należy wskazać, że Sąd nie podziela stanowiska organu, jakoby żądany dokument miał charakter czysto wewnętrzny lub techniczny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dokumentem wewnętrznym (niepodlegającym udostępnieniu) mogą być jedynie materiały robocze, notatki, projekty, opinie lub osobiste zapiski pracowników. Mają one charakter przygotowawczy i służą wymianie myśli przed podjęciem decyzji. Przedmiotowe "Zasady (...)" nie są projektem ani luźną notatką. To gotowy, sformalizowany i podpisany przez kierownictwo jednostki dokument, który wszedł w życie i wiążąco reguluje pracę podwładnych. Taki dokument traci charakter czysto wewnętrzny, stając się oficjalną instrukcją postępowania organu w sprawach publicznych.
Instytucja dozoru Policji jest środkiem zapobiegawczym o charakterze prawnokarnym, który bezpośrednio wkracza w sferę praw i wolności obywatelskich. Sposób, w jaki Policja nadzoruje realizację tego środka, celowość procedur oraz organizacja tych działań, stanowią sprawę o charakterze wybitnie publicznym. Społeczeństwo ma prawo do pełnej wiedzy i kontroli nad tym, jak państwo realizuje swoje funkcje władcze wobec jednostki. Jawność tych procedur buduje zaufanie obywateli do organów ścigania.
Sąd podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 9 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/05, z którego wynika, że informacją publiczną jest nie tylko efekt końcowy działań organu administracji (tu: Policji), ale również treść dokumentów, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.
W ocenie Sądu jeśli dany akt określa np. procedury przyjmowania interesantów, realizuje zadania ustawowe i jest jawny. Jest to dokument o szerokim podmiotowo zakresie odniesienia. Nie sposób w tym względzie uznać, że dokument taki odnosi się wyłącznie do sprawy prywatnej danego dozorowanego, czy też stanowi dokument wewnętrzny w ogóle nie dotyczący sprawy publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Wobec powyższego, Komendant Policji nie miał podstaw prawnych do uznania żądanego dokumentu za informację o charakterze technicznym bądź wewnętrznym. Odmawiając udostępnienia dokumentu zwykłym pismem, organ dopuścił się bezczynności o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku). Sąd nakazał organowi rozpatrzenie wniosku skarżącego
z uwzględnieniem faktu, że żądane zasady stanowią informację publiczną, co uczynił
na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest sytuacja, w której bezczynność organu jest oczywista, drastyczna i nie da się jej w żaden sposób usprawiedliwić. Ma to miejsce m.in. wtedy, gdy organ celowo lekceważy wnioski obywateli, unika kontaktu, wykazuje złe intencje lub nie podejmuje żadnych działań przez rażąco długi czas bez podania przyczyny. Taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie.
Komendant Policji nie zignorował wniosku skarżącego. Organ podjął działanie i udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie, wysyłając pismo
z dnia 26 marca 2026 r. Zaistniała bezczynność nie wynikała zatem ze złej woli, lekceważenia obowiązków czy celowego unikania odpowiedzi, ale była efektem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.).
Organ dokonał wadliwej oceny prawnej charakteru żądanego dokumentu. Uznał go za dokument o charakterze wewnętrznym i technicznym, który nie podlega udostępnieniu. Fakt, że Sąd nie podzielił tej argumentacji i uznał ją za błędną, nie oznacza automatycznie, że działanie organu nosiło znamiona rażącego naruszenia prawa. Prezentowanie odmiennego, choć nieprawidłowego stanowiska prawnego mieści się w granicach błędu interpretacyjnego, który podlega korekcie sądowej, ale nie stanowi rażącego bezprawia.
Należy podkreślić, że odróżnienie informacji publicznej od dokumentu
o charakterze czysto wewnętrznym lub technicznym często budzi poważne wątpliwości w praktyce administracyjnej i jest przedmiotem licznych sporów w doktrynie oraz orzecznictwie. Granica ta bywa nieostra. Działanie organu, który w oparciu o własną analizę uznał dokument za instrukcję techniczną, było działaniem usprawiedliwionym zawiłością interpretacyjną przepisów prawa.
Sąd nie stwierdził, aby zwłoka w udostępnieniu informacji wywołała dla skarżącego nieodwracalne skutki prawne lub dotkliwe straty. Postępowanie organu nie cechowało się lekceważeniem prawa, lecz było próbą obrony własnego stanowiska interpretacyjnego.
Mając na uwadze, że organ terminowo zareagował na wniosek, szczegółowo przedstawił swoje argumenty i nie wykazał złej woli, Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność była wynikiem jedynie błędnej oceny prawnej, a nie rażącego lekceważenia prawa. Z tego względu, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku.
Sąd wskazując na brak rażącego charakteru bezczynności organu, brak negatywnych skutków dla skarżącego oraz fakt, że samo uwzględnienie skargi w pełni chroni prawa skarżącego, nie znalazł podstaw do zastosowania instytucji z art. 149 § 2 p.p.s.a. Z tego względu wniosek o przyznanie sumy pieniężnej został oddalony w punkcie IV sentencji wyroku.
W punkcie V sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a., postanowiono
o kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl.