I SAB/Lu 2/25

I SAB/Lu 2/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. i J. P. na przewlekłość postępowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. postanawia: - odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. P. i J. P. wnieśli skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie
w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. W treści skargi zaznaczyli, że jej złożenie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszeń prawa. Pismo zawierające wezwanie miało zostać wniesione w dniu 19 marca 2025 r. (w treści skargi omyłkowo wskazano rok 2015).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie drogi odwoławczej. Wyjaśnił, że pismo z dnia 18 marca 2025 r., na które powołują się skarżący, dotyczy postępowania w przedmiocie zarzutów
w postępowaniu zabezpieczającym, a nie postępowania odwoławczego
w przedmiocie podatku dochodowego.
Na wezwanie Sądu, organ nadesłał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię pisma skarżących z dnia 18 marca 2025 r., nadanego w dniu 19 marca 2025 r. (k. 48-49 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność zachodzi wówczas, gdy skarga nie może być skutecznie wniesiona, to znaczy nie może zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak wynika z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Terminy załatwiania spraw podatkowych reguluje art. 139 Ordynacji podatkowej. Z kolei w myśl art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej albo dyrektora izby administracji skarbowej. Jak stanowi art. 141 § 2 wskazanej ustawy, organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce
z rażącym naruszeniem prawa.
Aby uznać pismo strony za środek prawny, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, nie musi ono zostać nazwane ponagleniem przez podmiot, który je wnosi. Niemniej z treści pisma powinno wynikać, że strona zarzuca organowi brak załatwienia sprawy w ustawowym terminie, działanie przewlekłe lub bezczynność. W piśmie z dnia 18 marca 2025 r. skarżący wezwali organ, do którego je skierowali, do "usunięcia naruszenia prawa proceduralnego i procesowego". Opisali czynności organów podatkowych, dotyczące zarówno postepowania zabezpieczającego, jak również – wbrew temu co wskazano w odpowiedzi na skargę – decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Z pisma nie wynika jednak, jakie przejawy działalności organów podatkowych strona uznała za niezgodne z prawem, a przede wszystkim nie wskazano w nim, że owo naruszenie polega na niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie. Z tych względów pismo z dnia 18 marca 2025 r. nie może być uznane za ponaglenie w rozumieniu art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 52 § 2 p.p.s.a
Dodatkowo należy wskazać, że prawidłowe ponaglenie, które dotyczyłoby bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania podatkowego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, powinno – w myśl art. 141 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – zostać skierowane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Tymczasem pismo z dnia 18 marca 2025 r. dotyczy działania organów obu instancji, a skierowane zostało wyłącznie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
Z powyższych względów należało uznać, że wbrew wymogowi art. 52 § 1 p.p.s.a. skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania nie została poprzedzona ponagleniem, zatem skarżący nie wyczerpali drogi do zaskarżenia w omawianym trybie. Skargę należało zatem odrzucić jako niedopuszczalną.
Rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi nie zamyka stronom możliwości zaskarżenia przewlekłości postępowania lub bezczynności organów podatkowych. Skarga taka musi jednak zostać poprzedzona prawidłowym ponagleniem, tj. pismem zawierającym wyraźne wskazanie, że strona upatruje naruszenia prawa
w nieterminowym załatwieniu sprawy. Jeżeli ponaglenie ma dotyczyć nieprawidłowego działania organu I instancji, winno zostać skierowane do organu wyższego stopnia (w przypadku spraw wskazywanych przez skarżących – do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej). Jeżeli natomiast strony zamierzają zarzucić przewlekłość postępowania lub bezczynność Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, ponaglenie kierować należy do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Dopiero później – po złożeniu ponaglenia – dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego, przy czym skarga powinna dotyczyć zaniechań organu, który zdaniem stron pozostaje w bezczynności albo prowadzi postępowanie
w sposób przewlekły, a nie organu, do którego kierowane było ponaglenie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.