I SAB/Łd 9/25

I SAB/Łd 9/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący/
Paweł Janicki
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
658
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1930
art. 33 ust 1 i 4, art. 34 ust. 1
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Sentencja
Dnia 26 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 roku sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Zarządu Powiatu Zgierskiego w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej przysługującej za sierpień 2022 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SAB/Łd 9/25
UZASADNIENIE
W piśmie z dnia 21 września 2022 r. J. S., prowadzący Prywatne Liceum Ogólnokształcące [...] w A. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Zarządu Powiatu Zgierskiego (dalej: organ), polegającą na niewypłaceniu dotacji oświatowej przysługującej na uczniów Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego [...] w A. za sierpień 2022 r. w łącznej kwocie: 314 395.23 zł. Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1930 – dalej: u.f.z.o.) poprzez nieprzekazanie dotacji w wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego miesiąc sierpień 2022 r. w terminie do dnia 31 sierpnia 2022 r. na rachunek bankowy Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego [...] w A.. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi, tj. 1. wydruku z RSPO dla szkoły: Prywatne Liceum Ogólnokształcące [...] w A.; 2. informacji o aktualnej liczbie uczniów szkoły Prywatne Liceum Ogólnokształcące [...] w A. według stanu na 1 sierpnia 2022 r.; 3. zestawienia należnej i niewypłaconej w miesiącu sierpniu 2022 r. dotacji na uczniów szkoły Prywatne Liceum Ogólnokształcące [...] w A.; 4. wydruku z elektronicznej księgi uczniów prowadzonej przez Prywatne Liceum Ogólnokształcące [...] w A.; 5. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego dla 60 uczniów Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego [...] w A.; 6. dokumentu pn: "Stawka dotacji, liczba uczniów oraz wskaźnik zwiększający dla dotowanych szkół publicznych i niepublicznych obowiązujące od 1 maja 2022 r." zamieszczonego na stronie BIP Powiatu Zgierskiego - celem wykazania następujących faktów: prowadzenia przez skarżącego szkoły niepublicznej uprawnionej do otrzymywania dotacji oświatowej, liczby uczniów szkoły na których w miesiącu sierpniu 2022 r. organ obowiązany był wypłacić dotację; wysokości stawki dotacji na danego ucznia szkoły za miesiąc sierpień 2022 r.; łącznej kwoty należnej, a niewypłaconej w miesiącu sierpniu 2022 r. dotacji.
W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 18 października 2022 r. (data wpływu do Sądu – 24 października 2022 r.), organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki do wypłaty dotacji, a wynikające z § 2 uchwały Nr XIII/142/19 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 25 października 2019 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom i placówkom niepublicznym oraz publicznym niezaliczonym do sektora finansów publicznych, a także trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania., mianowicie, skarżący całkowicie pomija okoliczność, że nie wypełnił obowiązku wynikającego z ww. uchwały i nie złożył w terminie stosownego wniosku o wypłatę dotacji na rok 2022, a złożony po terminie wniosek o przywrócenie terminu nie został pozytywnie rozpoznany. Na dowód organ powołał się na wniosek o przyznanie dotacji, pismo z dnia 11 października 2021 r. oraz pismo z dnia 21 października 2021 r. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że nie został spełnione wymogi umożliwiające wypłatę dotacji na rok 2022.
Wyrokiem z 30 maja 2023 r. sygn. akt I SAB/Łd 16/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej "p.p.s.a."), stwierdził bezczynność Zarządu Powiatu Zgierskiego uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał Zarząd do podjęcia czynności w celu ustalenia wysokości i przekazania dotacji w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku.
W wyniku wniesienia przez organ skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia w dniu 1 lutego 2024 r. (sygn. akt I GSK 1020/23) uchylił powyższy wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi.
W ocenie NSA sąd I instancji nie mógł zobligować organu do wypłaty dotacji ponieważ przed WSA w Łodzi toczyło się postępowanie dotyczące odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku od udzielenie dotacji na rok 2022 dla uczniów szkoły na podstawie art. 33 ust. 4 u.f.z.o. (sygn. akt I Sa/Łd 60/22, a następnie sygn. akt I SA/Łd 42/23). Ze wskazanych spraw wynika, że wniosek o przyznanie dotacji złożony został po terminie, a strona wnioskowała o wyznaczenie nowego terminu. Sąd uchylił dotychczasowe akty organu w zakresie terminu do złożenia wniosku o przyznanie dotacji. Podkreślono równocześnie, że postępowanie to jest postępowaniem odrębnym względem toczącego się obecnie postępowania w sprawie bezczynności organu polegającą na niewypłaceniu dotacji oświatowej przysługującej na uczniów szkoły za sierpień 2022 r. Zatem sąd I instancji nie był uprawniony do zobligowania organu do wypłaty szkole dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2022 r. Nie mógł bowiem uznać w obecnie toczącym się postępowaniu, że wniosek skarżącego o przyznanie dotacji został złożony w terminie – to bowiem jak, jak już wyżej zostało wskazane, jest przedmiotem odrębnego postępowania. NSA zaznaczył, że na dzień wydania wyroku przez sąd I instancji, sprawa dotycząca odstąpienia od terminu nie została zakończona. Bez uwzględnienia wyniku sprawy w zakresie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dotacji, nie można rozstrzygać o obowiązku wypłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skargę należało oddalić.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozstrzygając sprawę Sąd miał na uwadze przepis art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Jak podkreślono w orzecznictwie, wynikająca z ww. przepisu zasada związania sądu, któremu sprawa została przekazana do rozpoznania, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, odnosi się wyłącznie do zakresu kontroli tego sądu, wyznaczonego granicami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Wyrażona w art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu granicami skargi, oznaczająca nakaz dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony, doznaje przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, ograniczenia jedynie w zakresie wynikającym z art. 190 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przesądzone są zatem te kwestie materialnoprawne i procesowe, co do których wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym, przez dokonanie samodzielnej oceny lub wyraźne zaaprobowanie stanowiska sądu I instancji. Z treści art. 190 p.p.s.a. wynika też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. Przepis art. 190 p.p.s.a. powoduje, pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, że pewne kwestie sporne w sprawie zostają ostatecznie przesądzone, co prowadzi w konsekwencji do zawężenia granic ponownego rozpoznania sprawy.
Odnosząc powyższe uregulowania na grunt przedmiotowej sprawy, w przede wszystkim należy podkreślić, że kluczowa konstatacja NSA wynikająca z wyroku I GSK 1020/23 sprowadza się do wiążącego wskazania, zgodnie z którym dopiero wyniku sprawy dotyczącej wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku od udzielenie dotacji na rok 2022. pozwoli ocenić kwestę bezczynności w braku wypłaty datacji.
Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że obecnym etapie kwestia wniosku o jednorazowe odstąpienie od terminu złożenia wniosku o przyznanie dotacji na rok 2022 jest prawomocnie rozpatrzona. Wyrokiem z 8 lipca 2024 I GSK 400/24 NSA potwierdził stanowisko sądu I instancji, zgodnie z którym zasadnie odmówiono wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022. Należy w tym miejscu przypomnieć, że wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., I SA/Łd 668/23 Sąd oddalił skargę skarżącego na czynność Zarządu Powiatu Zgierskiego z dnia 29 czerwca 2023 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd przypomniał, że "że będący podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 33 ust. 4 u.f.z.o. nie stanowi, jakimi przesłankami winien kierować się organ dotujący korzystając z możliwości w nim zawartej. Uprawnienie organu do wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu lub udzielenie dotacji w terminie wcześniejszym ustawodawca pozostawił uznaniu organu właściwego do udzielenia dotacji. W takim wypadku nie jest rolą sądu wkraczanie w sferę samego uznania administracyjnego, a właściwy organ, mimo niedotrzymania terminu przez organ prowadzący przedszkole może dotację przyznać lub odmówić jej udzielenia. Nie oznacza to jednak, że działanie organu administracji publicznej w ramach uznania administracyjnego może być dowolne. Rolą sądu jest zatem ocena sytuacji poprzedzającej sam akt dotyczący ostatecznego uznania. Organ procedując w sferze uznania administracyjnego, powinien ujawnić stronie przesłanki jakimi kierował się, w szczególności odmawiając wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu oraz odnieść się do argumentacji strony przedstawionej w złożonym w trybie art. 33 ust. 4 u.f.z.o. wniosku". W kontekście tegoż wyroku stwierdzić trzeba, że skarżącemu odmówiono wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022. Pamiętać bowiem trzeba, że stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych organ prowadzący m.in. szkołę, w tej sprawie liceum, obowiązany jest przekazać organowi dotującemu informację o planowanej liczbie odpowiednio dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków, uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, nie później niż do dnia 30 września roku bazowego (w tej sprawie do 30 września 2021 r.). Temu właśnie obowiązkowi skarżący uchybił, a organ odmówił wyrażenia zgody na odstąpienie od tego terminu, a co zaaprobował Sąd we wskazanym wyroku. Powyższa okoliczność – pomijając brak odrębnego wniosku o wypłatę dotacji oświatowej na sierpień 2022 r. – ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro bowiem skarżący jako organ prowadzący liceum uchybił obowiązkowi złożenia do dnia 30 września roku bazowego wniosku o przyznanie dotacji, to tym samym uchybił trybowi "korzystania" z dotacji oświatowej. Najpierw bowiem konieczne jest terminowe złożenie wniosku o udzielenie dotacji na dany roku, a dopiero po "uwzględnieniu" tegoż wniosku i zagwarantowania w uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego na dany rok (2022 r.) środków na poczet dotacji oświatowej organ prowadzący szkołę składa odrębny wniosek o wypłatę należnej stosownie do aktualnej liczby uczniów dotacji oświatowej. Uchybienie terminowi do złożenia pierwszego ze wskazanych wniosków niejako zamyka drogę do złożenia wniosku już o wypłatę konkretnych kwot dotacji oświatowej. Wówczas organ ten traci uprawnienie do żądania wypłaty dotacji.
Wobec prawomocnego przesądzenia zasadności odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022 - Sąd ponownie rozpoznając kwestię niewypłacenia dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2022 r. - w pełni podziela argumentacje i wnioski przedstawione w uzasadnieniach prawomocnych orzeczeń tutejszego Sądu, zapadłych w analogicznych stanach faktycznych, a dotyczących bezczynności w zakresie wypadły dotacji za miesiąc październik (I SAB/Łd 1/23 - I GSK 473/24), listopad (I SAB/Łd 14/23 - I GSK 774/24) i grudzień 2022 r. (I SAB/Łd 15/23 - I GSK 472/24).
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do § 1a "jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa".
Na gruncie tego przepisu "z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – ust. 4a p.p.s.a. (tak wyrok NSA z dnia 25 września 2018r., I OSK 1467/18, LEX nr 2553557, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r., I FSK 1238/16, LEX nr 2429215). Judykatura podnosi, że "dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane" (tak wyrok NSA z dnia 25 września 2018r., I OSK 1467/18, LEX nr 2553557, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r., I FSK 1238/16, LEX nr 2429215). Natomiast "bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. (lub przepisu szczególnego) można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Ocena czy doszło do rażącego naruszenia prawa musi być dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie" (tak np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2020r., I OSK 260/20, LEX nr 3081171). "Stan bezczynności wykazuje cechy rażącego naruszenia prawa, jeśli jest nie tylko konsekwencją znacznego przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy, lecz dodatkowo wynika z leżących po stronie organu przyczyn pozbawionych jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie jest zatem wystarczające samo oczywiste i poważne naruszenie zasady szybkości postępowania. Konieczne jest także wystąpienie pewnych dodatkowych okoliczności, które świadczą o umyślnym, uporczywym lub lekceważącym naruszeniu przez organ obowiązku terminowego załatwienia sprawy albo o rażąco niedbałym wykonywaniu innych obowiązków, które warunkują zachowanie sprawności i terminowości działania organu w postępowaniu administracyjnym (np. w zakresie stosowania niebudzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów procesowych, zapewnienia właściwej obsady kadrowej urzędu lub dostępu do treści akt administracyjnych)" (wyrok NSA z dnia 8 października 2019r., II OSK 482/19, LEX nr 3059602). "Długiego rozpoznania wniosku nie mogą usprawiedliwiać takie przyczyny, jak np. zbyt mała obsada kadrowa pracowników organu w stosunku do znacznej liczby wpływających spraw. Nie można więc istotnego znaczenia przypisać usprawiedliwieniom, że opóźnienie nastąpiło gdyż sprawa nie trafiła od razu do zajmującego się nią pracownika" (wyrok NSA z dnia 15 września 2020r., I OSK 889/20, LEX nr 3110552). Wzrost określonej kategorii spraw i związane z tym problemy organizacyjne organu administracji (lokalowe, kadrowe) nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (wyrok NSA z dnia 21 października 2020r., II OSK 3024/19, LEX nr 3076896).
Niezależnie od kluczowego w niniejszej sprawie zagadnienia uchybienia terminowi do złożenia wniosku Sąd zauważa, że akta sprawy nie zawierają wniosku o wypłatę dotacji oświatowej na sierpień 2022 r. Natomiast znajduje się w nich jednoznaczny co do treści wniosek skarżącego z dnia 11 października 2021 r. o wyrażenie zgody na odstąpienie od terminu złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022 r. (który minął w dniu 30 września 2021 r.) oraz wniosek o udzielenie dotacji oświatowej na 2022 r. datowany na 26 października 2021 r. Są to jednakże dwa odrębne wnioski, składane w różnym celu, czasie i po zaistnieniu różnych warunków. Nie można ich zatem utożsamiać czy traktować zamiennie. Co więcej wniosek z dnia 11 października 2021 r. – z uwagi na jego datę złożenia - nie może być postrzegany jako wniosek o wypłatę dotacji, który jest składany w późniejszym czasie, po przyjęciu uchwały budżetowej na rok 2022, i dotyczy wypłaty dotacji oświatowej na konkretny miesiąc, w tej sprawie grudzień 2022 r. Stosownie bowiem do przywołanego w skardze przepisu art. 34 ust. 1 u.f.z.o. "dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego; w przypadku dotacji, o której mowa w art. 31 ust. 1, liczba części należnej dotacji jest równa liczbie miesięcy, w których prowadzony jest dany kwalifikacyjny kurs zawodowy". Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. "niepubliczne szkoły, w których jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego". Skoro zatem skarżący nie złożył w tej sprawie wniosku o wypłatę dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2012 r., co było konsekwencją nieterminowego złożenia wniosku o udzielenie dotacji na rok 2022 r., to nie sposób organowi zarzucić bezczynność w jego rozpoznaniu. Co więcej sąd administracyjny nie jest uprawniony do ustalenia wysokości tejże dotacji w oparciu o przedłożone przez skarżącego do akt sądowych orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Kompetencję w tym zakresie posiada wyłącznie organ dotujący zadania oświatowe. A sąd administracyjny jedynie kontroluje prawidłowość rozstrzygnięcia tegoż organu. Z tego względu Sąd nie mógł obliczyć należnej – wedle przekonania skarżącego – dotacji oświatowej na wskazany okres, a złożone dokumenty nie miały istotnego znaczenia dla sprawy bezczynności organu.
Końcowo należy się odnieść do wniosków dowodowych przedstawionych przez stronę w skardze. Podkreślić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa - nie dokonuje się bowiem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom.
Wobec powyższego oraz bezsprzecznej okoliczności złożenia przez stronę wniosku o wypłatę dotacji oświatowej po terminie wnioski dowodowe przedstawione przez stronę w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę
Ake.