I SA/Wr 3144/02

I SA/Wr 3144/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała
Bogumiła Kalinowska
Jerzy Strzebińczyk /sprawozdawca/
Krystyna Anna Stec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie – Sędzia NSA Anna Moskała – Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Protokolant – Halina Rosłan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego, oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...], Z.K. – na formularzu JDA SAD Nr [...] – zgłosił w Urzędzie Celnym we W., w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, samochód marki LEXUS ES 300, o numerze nadwozia [...], wyposażony silnik o pojemności 3000 cm3, sprowadzony z Belgii, określając go jako używany samochód osobowy oraz przypisując mu kod PCN 8703 23 90 1, właściwy dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (innych niż z pozycji 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, o pojemności skokowej powyżej 1500 cm3, ale nieprzewyższającej 3000 cm3, do czterech lat, ze stawką celną w wysokości 35 %. Do zgłoszenia załączono między innymi: rachunek Nr [...] z dnia [...] oraz deklarację wartości celnej. Nie przedstawiono natomiast zagranicznego dokumentu rejestracyjnego pojazdu.
Dyrektor Urzędu Celnego we W. przyjął złożone zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, a następnie przystąpił do jego weryfikacji przewidzianej w art. 70 Kodeksu. W wyniku przeprowadzonej – po zwolnieniu towaru – kontroli powstała wątpliwość, czy strona dokonała prawidłowej klasyfikacji taryfowej opisanego pojazdu.
Mając na uwadze całość zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz wynik przeprowadzonej rewizji celnej, Dyrektor Urzędu Celnego we W. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], w której uznał weryfikowane zgłoszenie celne za nieprawidłowe, określając sprowadzony towar jako używany pojazd samochodowy przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, o pojemności skokowej powyżej 1500 cm3, ale nieprzewyższającej 3000 cm3, powyżej czterech lat, ze stawką celną minimalną w wysokości 2.500 EURO oraz klasyfikując go do podpozycji 8703 23 90 9 Taryfy celnej.
Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną po rozpatrzenia odwołania pełnomocnika Z. K., Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, powołując się na przepisy: art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 85 § 1 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 2001 r., Nr 107, poz. 1217) oraz art. 2, art. 4 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 41, poz. 365).
Organ odwoławczy rozpoczął uzasadnienie swojego orzeczenia od przedstawienia zasad, według których dokonuje się klasyfikacji taryfowej towarów sprowadzanych w obrocie zagranicznym. Wyjaśnił, że taryfa celna zawiera 9-cyfrową Polską Nomenklaturę Handlu Zagranicznego, która z kolei oparta jest na 8-cyfrowej Scalonej Nomenklaturze (CN), stosowanej w krajach Unii Europejskiej. Ta ostatnia stanowi rozwinięcie 6-cyfrowego Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który został wprowadzony Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. z 1997 r., Nr 11, poz. 62). Zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 2 tej Konwencji, "weszła ona w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r." (Oświadczenie rządowe z dnia 30 grudnia 1996 r. – Dz. U. z 1997 r., Nr 11, poz. 63), choć Polska taryfa celna bazuje na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów już od 1989 r.
Dyrektor Izby Celnej podkreślił dalej, że w celu ustalenia prawidłowego kodu PCN należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartymi w części wstępnej taryfy celnej. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z ORINS, przy czym wiążący jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 85 § 1 Kodeksu celnego). Uwzględnić trzeba ponadto "Wyjaśnienia do taryfy celnej" (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. – Dz. U. Nr 74, poz. 830), które stanowią pomoc interpretacyjną przy ustaleniu prawidłowego kodu taryfowego.
Organ drugiej instancji podkreślił, że strona przypisała sprowadzonemu z Belgii pojazdowi kod PCN 8703 23 90 1, natomiast Dyrektor Urzędu Celnego we W., po przeprowadzonym z urzędu postępowaniu, na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz przeprowadzonej rewizji celnej, sporny towar zaklasyfikował do kodu PCN 8703 23 90 9. Przesądzające znaczenie miała w tej materii uwaga dodatkowa Nr 1 do działu 87 Taryfy celnej, zgodnie z którą: "dla pozycji 8703, 8704 i 8706 wyrażenie ‘powyżej czterech lat’ oznacza, że od roku wyprodukowania pojazdu samochodowego lub podwozia do roku dopełnienia zgłoszenia celnego upłynęło więcej niż 4 lata, wliczając rok kalendarzowy, w którym pojazd samochodowy lub podwozie zostały wyprodukowane, jak również rok kalendarzowy, w którym zostało dopełnione zgłoszenie celne pojazdu samochodowego lub podwozia." Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, Dyrektor Urzędu Celnego we W. prawidłowo zaklasyfikował sporny pojazd do podpozycji 8703 23 90 9, ponieważ przedmiotem importu w niniejszej sprawie był używany pojazd samochodowy przeznaczony zasadniczo do przewozu osób o pojemności skokowej powyżej 1500 cm3, ale nieprzewyższającej 3000 cm3, powyżej czterech lat, w rozumieniu cytowanej uwagi Nr 1.
Biegły rzeczoznawca z Biura Kryminalistycznych Badań Pojazdów i Rzeczoznawstwa Samochodowego, w opinii z dnia [...], załączonej do zgłoszenia celnego, określił co prawda datę produkcji przedmiotowego pojazdu na 1997 r. Organ pierwszej instancji uzyskał jednak informację Działu Części Zamiennych firmy A Co. Ltd. (pismo z dnia [...]), iż sporny samochód został wyprodukowany już we wrześniu 1996 r. W związku z taką informacją, ten sam biegły – w piśmie doręczonym do Urzędu Celnego we W. w dniu [...] – doprecyzował motywy, którymi kierował się ustalając rok produkcji przedmiotowego samochodu. Wyjaśnił między innymi, iż "z numeru identyfikacyjnego VIN o treści [...] wynikało, że kodem roku modelowego pojazdu jest litera ‘V’ czyli 1997 rok", jednakże "określenie rok modelowy oznacza okres, w którym dany samochód był produkowany przez firmę A i wskazuje na to, że pojazd ten został wyprodukowany pomiędzy drugą potową roku 1996, a pierwszą połowa 1997." Biegły wyjaśnił również, iż określając rok produkcji kierował się jedynie datą pierwszego dopuszczenia do ruchu pojazdu.
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w trakcie postępowania odwoławczego także Prezes GUC wystąpił do firmy A o sprecyzowanie informacji dotyczących daty produkcji, daty sprzedaży spornego samochodu oraz wskazanie źródła tych informacji. Z odpowiedzi datowanej na dzień [...] wynikało, iż przedmiotowy pojazd został wyprodukowany w 1996 r. i w tym też roku został sprzedany na rynek amerykański. Informacja o tej treści została uzyskana w A w Belgii – europejskim przedstawicielstwie A.
Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Celnej wywodził, że dla przeprowadzania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów powołane zostały organy celne, które w rozpatrywanej sprawie nie podważają załączonych do akt sprawy dokumentów. Jednak dla potrzeb wymiaru cła od importowanych towarów organy te – z mocy prawa (art. 283 pkt 1 Kodeksu celnego) – przesądzają, do której pozycji taryfy celnej zaklasyfikować dany towar, biorąc pod uwagę jego stan faktyczny. Podkreślił też – powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne – iż zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ nie jest związany w gromadzeniu materiału dowodowego wnioskami stron, lecz sam zakreśla granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Z tego względu może on w każdym stadium tego postępowania przeprowadzić nowe dowody lub rezygnować z przeprowadzenia niektórych, nie będąc związany swoimi wcześniejszymi postanowieniami. Zakres postępowania wyjaśniającego może być więc kształtowany swobodnie, stosownie do jego wyników i udowodnienia istotnych faktów.
W myśl powyższych reguł, dokument sporządzony przez przedstawiciela producenta przedmiotowego pojazdu został zatem uznany jako wiarygodny dowód, potwierdzający rok rzeczywistej produkcji spornego pojazdu.
W konkluzji uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że zastosowana przez organ pierwszej instancji klasyfikacja taryfowa spornego towaru jest zgodna z: art. 85 § 1 Kodeksu celnego; regułą 1 ORINS taryfy celnej; brzmieniem pozycji 8703, która obejmuje: samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne, niż objęte pozycją 8702), łącznie z samochodami osobowo-towarowymi i wyścigowymi; cytowaną już wcześniej uwagą dodatkową Nr 1 do działu 87 taryfy celnej i wyjaśnieniami do taryfy celnej wprowadzonymi rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830, tom V – decyzje Komitetu Systemu Zharmonizowanego /HSC/).
Przyjęcie klasyfikacji taryfowej, którą zastosowała strona, stanowiłoby – zdaniem Dyrektora Izby Celnej – naruszenie obowiązujących przepisów prawa, a przede wszystkim § 1 rozporządzenia RM z dnia z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej, a także bezprawnie uprzywilejowałoby stronę w stosunku do innych podmiotów dokonujących obrotu towarowego z zagranicą.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. pełnomocnik Z. K. wniósł o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji i o zasądzenie kosztów postępowania.
Strona skarżąca wywodziła, że rok produkcji spornego samochodu został określony w zgłoszeniu celnym jako 1997, zgodnie z dokumentacją otrzymaną przy nabyciu tego pojazdu. Zakwestionowała też prawdziwość twierdzenia organu odwoławczego jakoby nie przedstawiono do odprawy celnej zagranicznego dowodu rejestracyjnego. Dowód taki został dołączony, z uwidocznioną na tym dokumencie rokiem produkcji (1997). Ten sam rok produkcji wskazał w swojej opinii rzeczoznawca, opierając się na okazanych dokumentach pojazdu oraz danych zawartych w tzw. systemie identyfikacji VIN, na podstawie publikacji AUTO IDENT Eurotax. Zdaniem autora skargi, poczynione w tym zakresie ustalenia są zgodne z art. 35 ust. 1 pkt "a" i "b" Konwencji o ruchu drogowym, której Polska jest stroną, oraz z przepisami rozporządzenia MTiGM w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Zdaniem skarżącego, organy celne niesłusznie pomijają również Komunikat Prezesa GUC w sprawie wyjaśnień klasyfikacyjnych dotyczących wybranych towarów (Biuletyn Urzędowy GUC Nr 3, poz. 13).
W skardze sformułowano następnie zarzut niewyjaśnienia przez organy celne wątpliwości związanych z wyjaśnieniami dealera A, w zakresie ustalenia, czy i z jaką datą określającą rok produkcji sporny pojazd został oferowany do sprzedaży przez producenta (czy dealera). Organy nie wyjaśniły też, czy ewentualny rok produkcji podany przez polskiego przedstawiciela producenta (dealera) to dokładna data, którą można uznać za faktyczny moment produkcji i zejścia pojazdu z taśmy montażowej, czy też jest to data stanowiąca początek przedziału czasowego, w którym dany pojazd mógł zostać wyprodukowany. W piśmie z dnia [...] A Sp. z o.o. oświadczyła, iż – zgodnie z informacjami uzyskanymi w przedstawicielstwie A w Belgii – samochód został wyprodukowany w 1996 r. i w tym roku sprzedany na rynek amerykański. W piśmie tym brak jednak wyjaśnienia, w jaki sposób miało miejsce ustalenie tego faktu. Zdaniem strony skarżącej, skoro pojazd został wyprodukowany w Japonii, w pełni wiarygodna byłaby informacja pochodząca bezpośrednio z oddziału producenta w tym kraju.
Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że zwrócił się także do polskiego oddziału producenta Toyoty o podanie szczegółowych informacji w tym zakresie, jednak do czasu wystosowania skargi nie otrzymał odpowiedzi.
W konkluzji tych wywodów uznano, iż brak jest dowodów na to, że sporny samochód został wyprodukowany w 1996 r. W ocenie strony skarżącej, przyjmując ten właśnie rok produkcji, organy celne przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ze względu na dokonaną reformę sądownictwa administracyjnego wymaga wyjaśnienia, że od dnia 1 stycznia 2004 r. skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Uwzględniając dyspozycję art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd zobowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszych rozważaniach – w skrócie – jako p.s.a.
Należy w związku z tym podkreślić, że stosownie do art. 3 § 1 p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonych decyzji pozwala na konstatację, że organy celne nie naruszyły prawa, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.
Istota rozpoznawanej sprawy polega na przesądzeniu, czy zgromadzony przez organy celne materiał dowody wystarczał do poprawnego ustalenia roku produkcji spornego pojazdu samochodowego, z uwzględnieniem granic swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), który to przepis miał zastosowanie na podstawie odesłania z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (jednolity tekst – Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.). Zdaniem składu orzekającego Sądu, wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w skardze, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a oceny dowodów przeprowadzonej przez organy celne nie można uznać za dowolną. Na podkreślenie zasługuje w szczególności to, że dokumentacja sprawy wskazuje jednoznacznie, iż organy wzięły pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody, zarówno te, które przedłożyła sama strona, jak i uzyskane dzięki własnym staraniom.
Godzi się przede wszystkim zauważyć, że nawet dowody przedłożone przez samego zainteresowanego nie mogły prowadzić do jednoznacznych stwierdzeń. Chodzi w pierwszej kolejności o dwa tłumaczenia na język polski dokumentów belgijskich. W tłumaczeniu pisemnego oświadczenia zagranicznego kontrahenta strony (kopia tego oświadczenia znajduje się na k. 33 akt administracyjnych), w odniesieniu do roku 1997 mowa jest – alternatywnie – jako o "roku produkcji/1 dopuszczenia do ruchu". Tłumaczenia tego (k. 34 akt administracyjnych) dokonał tłumacz przysięgły w zakresie języka francuskiego i niderlandzkiego (holenderskiego i flamandzkiego). Z kolei oryginalny zwrot "[...]", figurujący w polu 31 belgijskiego dokumentu SAD, inny biegły przetłumaczył jako "Data produkcji [...]", zastrzegając, iż dokonuje tłumaczenia "z języka francuskiego" (k. 74 akt administracyjnych).
Rok 1997 jako rok produkcji spornego samochodu został również wskazany w dwóch opiniach biegłych: w opinii opracowanej w dniu [...], opracowanej przez rzeczoznawcę Biura Kryminalistycznych Badań Pojazdów i Rzeczoznawstwa Samochodowego ustalającej stan techniczny pojazdu (k. 16 akt administracyjnych) i w opinii rzeczoznawcy B S.A. z dnia [...] (k. 75 akt administracyjnych). Bezsporne jest (przyznaje to w skardze sama strona), że wskazanie na 1997 r. figurujące w obu opiniach uwzględniało wyłącznie zasady tzw. systemu VIN. Odpowiednia formuła znajduje się zresztą bezpośrednio w treści drugiej z dopiero co wymienionych opinii, a autor pierwszej opinii, przyznał to w swoim dodatkowym pisemnym wyjaśnieniu, uzupełniającym tę opinię (k. 53 akt administracyjnych). W wyjaśnieniu tym biegły zawarł kilka istotnych dla sprawy stwierdzeń, z których zdecydowaną większość słusznie uwzględniły organy celne, podejmując obecnie kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcia. Po pierwsze: datę "[...]" potraktował ów biegły jako "datę pierwszego dopuszczenia do ruchu" pojazdu, którego dotyczy spór. Po drugie, rzeczoznawca ten przyznał, iż litera "V" w numerze identyfikacyjnym VIN jest kodem tzw. "roku modelowego", tzn. okresu w którym samochód był produkowany, i "wskazuje na to, że pojazd ten został wyprodukowany przez firmę A pomiędzy drugą połową 1996, a pierwszą połową roku 1997". Po trzecie wreszcie, w omawianym wyjaśnieniu znalazło się jednoznaczne stwierdzenie, zgodnie z którym: "W belgijskim dokumencie identyfikacyjnym pojazdu (...) najwcześniejszą urzędowo potwierdzoną datą, jest data pierwszego dopuszczenia do ruchu – [...] – nie ma natomiast innych zapisów mogących świadczyć o roku produkcji pojazdu."
Zdaniem Sądu, rysujące się na tle treści wymienionych dokumentów wątpliwości co do rzeczywistego roku produkcji spornego pojazdu, zobowiązywały wręcz organy celne – w świetle art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – do przeprowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na pełną aprobatę zasługuje też sposób przeprowadzenia takiego postępowania. Rozważając ten aspekt sprawy trzeba podkreślić, że organy obu instancji słusznie zwróciły się o stosowne wyjaśnienia do producenta samochodu. Ten bowiem dysponuje najpełniejszymi danymi odnoszącymi się do czasu produkcji pojazdu, a nie bez znaczenia jest i to, że jest podmiotem bezstronnym w sporze o rok produkcji. Godny wyeksponowania jest również fakt dwukrotnego weryfikowania u producenta kontrowersyjnej okoliczności. Organ pierwszej instancji uzyskał informację z Działu Części Zamiennych A Sp. z o.o., że pojazd sprowadzony na polski obszar celny przez Z.K. został wyprodukowany we wrześniu 1996 r. (pismo z dnia [...] – k. 41 akt administracyjnych). Ponieważ jednak pełnomocnik strony starał się podważyć wiarygodność tego dokumentu (sporządzony on został przez osobę fizyczną, bez podania jej stanowiska, traktowany był więc przez stronę jako dokument prywatny), w trakcie postępowania odwoławczego Prezes GUC uzyskał ponowne oświadczenie, sygnowane tym razem przez japońskiego Prezydenta tego samego dealera z siedzibą w W. , ale na podstawie informacji uzyskanych przez niego w A S.A./ N.V. w Belgii, europejskiego przedstawicielstwa A (pismo z dnia [...]; k. 59 – według oznaczenia ołówkiem – akt administracyjnych). W tym ostatnim piśmie została potwierdzona informacja o wyprodukowaniu przedmiotowego samochodu w 1996 r. Dodano, iż jeszcze w tym samym roku został on sprzedany przez producenta na rynek amerykański. Pismo zawierało wreszcie stwierdzenie o braku danych co do roku pierwszej rejestracji pojazdu.
W ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę, tak uzupełnione postępowanie wyjaśniające dawało organom celnym pełne podstawy do przyjęcia, iż sporny pojazd został wyprodukowany już w 1996 r. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, nie mogło się bowiem ostać twierdzenie strony wskazujące na 1997 r. jako rok produkcji samochodu, tym bardziej jeśli zważyć – o czym była już mowa – że także w niektórych dokumentach przedłożonych przez samą stronę ten ostatni rok traktowany jest nie jako rok produkcji, ale jako rok pierwszego dopuszczenia pojazdu do ruchu. Za prawidłowością takiego właśnie rozumowania przemawia i to, że w belgijskim dokumencie SAD podana jest konkretna data, obejmująca dzień, miesiąc i rok ([...]), co jest charakterystyczne – jak wskazuje powszechnie znana praktyka – dla rejestracji pojazdu, a nie dla określania czasu jego wytworzenia. Ten ostatni wskazuje się bowiem jedynie przez podanie roku: kalendarzowego lub tzw. roku modelowego, o którym również była już mowa, bez precyzowania miesiąca i dnia zejścia samochodu "z taśmy montażowej".
Zważywszy na dotychczasowe wywody, nie można w każdym razie podzielić argumentacji skarżącego, domagającego się dodatkowej weryfikacji dotychczas uzyskanych przez organy celne informacji od przedstawiciela producenta. Jednokrotną weryfikację należy uznać za w pełni wystarczającą, jako że oba pisemne oświadczenia są spójne i wzajemnie się uzupełniają. Warto zauważyć, że także strona nie jest zwolniona od obowiązku dowodzenia własnych twierdzeń. Sąd stwierdza, że zainteresowany nie przedstawił jednak w istocie żadnego dowodu, który pozwalałby bezkrytycznie przyjął rok 1997 za rok produkcji. Charakterystyczne jest przy tym, że pełnomocnik podjął starania o uzyskanie w tym zakresie nowej informacji u tego samego przedstawiciela producenta na polskim rynku, którego wcześniejsze informacje stara się dezawuować.
Dotychczasowe rozważania można więc zamknąć stwierdzeniem, że organy celne obu instancji prawidłowo zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozważyły cały materiał dowodowy, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie przekroczyły też granic swobodnej oceny tych dowodów zakreślonych w art. 191 Ordynacji.
Niezasadne są również zarzuty pominięcia przez organy celne wskazanych w skardze regulacji. Załącznik Nr 1 do rozporządzenia MTiGM z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432 ze zm.) określa drogi, po których mogą poruszać się pojazdy o określonym nacisku osi. Z kolei art. 35 Konwencji o ruchu drogowym sporządzone w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r., Nr 5, poz. 40 ze zm.) reguluje zasady i obowiązek rejestracji pojazdów przez sygnatariuszy tej międzynarodowej umowy. Natomiast Komunikat Prezesa GUC w z dnia 25 maja 1994 r sprawie wyjaśnień klasyfikacyjnych dotyczących wybranych towarów (Biuletyn Urzędowy GUC Nr 3, poz. 13) nie stanowi – w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP – źródła powszechnie obowiązującego prawa w Polsce. Słusznie zatem zauważyła strona przeciwna w odpowiedzi na skargę, iż wymienione regulacje albo nie miały znaczenia dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie albo też nie modły stanowić podstawy normatywnej zaskarżonej decyzji, jako nie stanowiące powszechnie obowiązujących źródeł prawa.
Poprawne przyjęcie przez organy celne, że będący przedmiotem sporu samochód został wyprodukowany w 1996 r. doprowadziło w konsekwencji do równie zasadnego zakwalifikowania tego pojazdu do kodu PCN 8703 23 90 9. Organ odwoławczy trafnie przy tym zauważył, iż – uwzględniając Regułę 1 ORINS – przesądzające znaczenie miała w tej materii uwaga dodatkowa Nr 1 do działu 87 Taryfy celnej, zgodnie z którą: "dla pozycji 8703, 8704 i 8706 wyrażenie ‘powyżej czterech lat’ oznacza, że od roku wyprodukowania pojazdu samochodowego lub podwozia do roku dopełnienia zgłoszenia celnego upłynęło więcej niż 4 lata, wliczając rok kalendarzowy, w którym pojazd samochodowy lub podwozie zostały wyprodukowane, jak również rok kalendarzowy, w którym zostało dopełnione zgłoszenie celne pojazdu samochodowego lub podwozia." Czteroletni okres, w powyższym rozumieniu, upływał bowiem z końcem 1999 r. (obejmował lata: 1996, 1997, 1998 i 1999), natomiast zgłoszenie celne zostało złożone dopiero w dniu [...].
Reasumując wypada stwierdzić, iż skoro zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, skargi nie można było uwzględnić, co obligowało Sąd do jej oddalenia po myśli art. 151 p.s.a.