I SA/Wr 274/26

I SA/Wr 274/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-08-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Iwona Solatycka
Tadeusz Haberka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 33 par. 1, 3, art. 33 par. 2 pkt 2,3,  art. 33 par. 4 pkt 2,  art. 33a par. 1 pkt 2,  art. 127
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 21 ust. 1,  art. 64,  art. 45 ust. 1,  art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Solatycka, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 11 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 9 stycznia 2026 r. znak 0201-IEW2.4253.33.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień-grudzień 2020 r., styczeń, luty, lipiec, wrzesień-grudzień 2021 r. oraz styczeń, kwiecień–grudzień 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenia wykonania zobowiązań na majątku podatnika: I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. C. (dalej: strona, podatnik, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy) z 9 stycznia 2026 r. znak 0201-IEW2.4253.33.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące: listopad, grudzień 2020 r., styczeń, luty, lipiec, listopad, grudzień 2021 r. oraz styczeń, kwiecień–grudzień 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenia wykonania zobowiązań na majątku podatnika.
Postępowanie przed organami podatkowymi.
Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, organ I instancji) prowadził wobec podatnika kontrolę celno-skarbową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: listopad, grudzień 2020 r., styczeń, luty, lipiec, listopad, grudzień 2021 r. oraz styczeń, kwiecień–grudzień 2022 r.
Na mocy postanowienia z 28 kwietnia 2025 r. znak 458000-CKK-42[1].5001.3.2024 doręczonego 5 maja 2025 r. ww. organ przekształcił zakończoną kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe.
W toku postępowania podatkowego, organ kontroli celno-skarbowej wydał 29 września 2025 r. decyzję znak 458000-CKK-42[1].4253.4.2025.64 określającą podatnikowi przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczył na jego majątku wykonanie tych zobowiązań wraz z odsetkami za zwłokę.
Uzasadniając obawę niewykonania przedmiotowych zobowiązań podatkowych organ I instancji wskazał na ich znaczą kwotę oraz kwotę określonych w przybliżeniu (odrębną decyzją w toku innego postępowania) zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych - łącznie około 3 724 000 zł, w zestawieniu z ustaloną wartością majątku skarżącego, którą organ wycenił na 900 000 zł. NDUCS wskazał także na:
– spadek dochodowości prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej,
– ewidencjonowanie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Decyzję organu I instancji doręczono 10 października 2025 r.
Pismem nadanym 24 października 2025 r. strona wniosła odwołanie od decyzji o zabezpieczeniu.
9 stycznia 2026 r. DIAS wydał decyzję znak 0201-IEW2.4253.33.2025, o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku art. 33a § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm.; dalej: o.p.). DIAS uwzględnił fakt wydania i doręczenia skarżącemu przez NDUCS decyzji z 15 grudnia 2025 r. znak 458000-CKK-42[1].5001.3.2024.222 określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad, grudzień 2020 r., styczeń, luty, lipiec, listopad, grudzień 2021 r. oraz styczeń, kwiecień–grudzień 2022 r., a także za styczeń 2023 r. Decyzję NDUCS doręczono 28 grudnia 2025 r.
Decyzja DIAS umarzająca postępowanie odwoławcze została doręczona 23 stycznia 2026 r.
Postępowanie przed Sądem.
Pismem z 18 lutego 2026 r. strona wniosła skargę na decyzję DIAS umarzającą postępowanie odwoławcze zarzucając:
1. naruszenie art. 233 §1 pkt 3 oraz pkt 2 lit. a) o.p. w związku art. 33 § 1 i art. 33a § 1 pkt 2 tej ustawy poprzez wadliwe zastosowanie umorzenia postępowania odwoławczego bez odniesienia się do prawidłowości zastosowania przesłanek do wydania decyzji o zabezpieczeniu przez organ I instancji w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, co organ II instancji powinien uczynić bez względu na to, czy decyzja zabezpieczająca wygasła;
2. 2. naruszenie art. 197 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 122 i art. 121 o.p., polegające na nierzetelnej i niepełnej ocenie procesu gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organ I instancji oraz niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego relewantnego ze względu na treść przepisów prawa podatkowego materialnego, pozwalającego NDUCS na wydanie decyzji o zabezpieczeniu, który to błędny tok rozumowania podzielił organ II instancji, pomijając kwestię dokonania wyceny nieruchomości przez biegłego z zakresu wyceny nieruchomości tj. naruszenie art. 7 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1145, ze zm.). Obowiązek ten jest wiążący dla organu administracji, gdyż stanowi pewien standard wyznaczony przez ustawodawcę celem rzetelnej i bezstronnej wyceny majątku skarżącego. W takiej sytuacji organ podatkowy II instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać ją do ponownego rozpoznania, stwierdzając przynajmniej nieprawidłowe postępowanie organu I instancji w tym zakresie;
3. naruszenie art. 127 o.p. poprzez nierozpatrzenie ponownie merytorycznie sprawy w zakresie spełnienia, bądź nie, przesłanek do wydania decyzji w kontekście wadliwie zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to odmówienie skarżącemu prawa do dwuinstancyjnej weryfikacji prawidłowości zastosowania instytucji zabezpieczenia.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w związku z art. 135 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie w całości decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania poniesionych w związku z celowym dochodzeniem swoich praw oraz kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie w całości.
Organ wyjaśnił, że zarówno obowiązujące przepisy prawa oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2011 r., I FPS 1/11, powodują konieczność umorzenia postępowania odwoławczego w sytuacji gdy wygasła decyzja o zabezpieczeniu wydana przez organ I instancji. W ocenie DIAS, umorzenie postępowania odwoławczego skutkuje bezcelowością rozpatrywania zarzutów strony skarżącej dotyczących podstaw do wydania decyzji o zabezpieczeniu oraz dotyczących prawidłowości i rzetelności gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny.
DIAS wyjaśnił, że zarzut podniesiony w pkt 2 skargi odnoszący się do procesu gromadzenia i oceny materiału dowodowego w zakresie wartości majątku skarżącego nie dotyczą skarżonej decyzji tylko decyzji NDUCS, bowiem organ II instancji nie oceniał merytorycznie kwestii zaistnienia podstaw do zabezpieczenia, w tym w kontekście zestawienia kwoty zabezpieczenia z wartością majątku podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Przywołując ramy prawne sprawy wskazać przede wszystkim należy, że jak stanowi art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl art. 33 § 2 pkt 2 o.p. zabezpieczenia w ww. okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W takim przypadku – stosownie do art. 33 § 3 o.p. - zabezpieczeniu (z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1 o.p.) podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W opisanych wyżej okolicznościach, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania, określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2, o czym stanowi art. 33 § 4 pkt 2 o.p.
Jak z powyższego wynika, jedyną przesłanką, która musi zostać spełniona, aby dopuszczalnym było wydanie przez organ decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika w toku postępowania podatkowego jest wystąpienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Przy czy ciężar wykazania zajścia ww. uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania spoczywa na organie podatkowym. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że ww. przesłankę uzasadnionej obawy można uznać za spełnioną, bez potrzeby dalszego dowodzenia z innych okoliczności sprawy, jeżeli organ wykaże, że podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wykazanie przez organ wystąpienia którejkolwiek z ww. dwóch szczególnych przesłanek (ew. obu łącznie) jest równoznaczne z wykazaniem wystąpienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania. Jeżeli nie wystąpiły ww. wyartykułowane wprost w przepisie przypadki wystąpienie przesłanki uzasadnionej obawy organ musi dowieść analizując okoliczności sprawy.
W decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania organ określa jego przybliżoną kwotę, na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania, wynikających z ustaleń poczynionych w toku zasadniczego procesu, w tym wypadku w toku postępowania podatkowego prowadzonego w wyniku przekształcenia kontroli celno-skarbowej. Powyższe oznacza, że skalkulowanie zabezpieczanej kwoty nie jest pozostawione swobodzie organu – określana wysokość musi stanowić konsekwencję ww. ustaleń dotyczących podstawy opodatkowania. Należy jednak podkreślić, że decyzja o zabezpieczeniu nie przesądza o istnieniu zobowiązania podatkowego ani o jego wysokości. Kwestia istnienia zobowiązania i jego wysokości stanowi kluczowe zagadnienie dla zasadniczego procesu podatkowego, w wyniku którego zagadnienie to zostanie rozstrzygnięte aktem administracyjnym o stosownej do okoliczności sprawy treści. Określona przybliżona kwota zobowiązania służy za wskazanie wartości, która będzie podlegała zabezpieczeniu na majątku podatnika w wyniku wykonania decyzji o zabezpieczeniu.
Zasadniczy spór sprowadza się do tego, czy w okolicznościach sprawy uzasadnionym było zupełne pominięcie przez DIAS w wydanej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, z uwagi na wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o zabezpieczeniu, wypowiedzi odnoszącej się do przesłanek zabezpieczenia, które stanowiły dla organu I instancji podstawę dla wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych.
W kontekście tak zakreślonego przedmiotu sporu przypomnieć należy, że decyzja o zabezpieczeniu ma charakter czasowy, wygasa bowiem – co wynika z art. 33a § 1 pkt 2 o.p. - z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Implikuje to konieczność umorzenia prowadzonego postępowania odwoławczego, jeżeli do wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu dojdzie w jego toku. Jak bowiem orzekł Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w uchwale z 24 października 2011 r. I FPS 1/11, wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 o.p. powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 tej (ustawy orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA): orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Podkreślić należy że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 grudnia 2005 r., SK 68/2003, orzekł, iż art. 33 § 4 pkt 2 (aktualnie art. 33a § 1 pkt 2 o.p.) jest zgodny z art. 45 i art. 77 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 r., nr 78, poz. 483, ze zm.; dalej: Konstytucja). Przy czym TK zwrócił uwagę w uzasadnieniu tego wyroku, że wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej nie wywołuje takiego skutku, iżby umarzające postępowanie decyzje drugiej instancji nie podlegały badaniu merytorycznemu sądu administracyjnego, zwłaszcza w zakresie spełnienia przesłanek zabezpieczenia.
Warto również wskazać, że ww. uchwale NSA wskazało – przywołując wyrok NSA z 24 listopada 2010 r., II FSK 125/09 – że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu, nawet gdy następuje z mocy prawa w warunkach wskazanych w art. 33a § 1 o.p., nie powoduje, że strona nie ma możliwości poddania tej decyzji kontroli sądu administracyjnego, bowiem nie może być tak, iż rozstrzygnięcia, a następnie działania organów podatkowych podejmowane w stosunku do podatnika mogą być pozbawione tej kontroli pod względem ich zgodności z prawem.
NSA w wyroku z 15 stycznia 2026 r., I FSK 1267/25 sformułował tezę, że po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 o.p. organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 o.p. ma obowiązek odnieść się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia merytorycznie do zarzutów dotyczących zasadności wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego. Umożliwi to ewentualną kontrolę sądową istnienia przesłanek do zabezpieczenia poprzez zaskarżenie skargą decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Pogląd ten został podzielony w kolejnych judykatach NSA: z 16 stycznia 2026 r., I FSK 1558/25; z 8 kwietnia 2026 r., I FSK 1490/25, I FSK 1110/25; z 9 kwietnia 2026 r., I FSK 1111/25, I FSK 1230/25, I FSK 991/25, I FSK 992/25, I FSK 1016/25, I FSK 1110/25; z 15 kwietnia 2026 r., I FSK 1112/25, I FSK 1035/25, I FSK 1078/25). Pogląd ten podziela również Sąd w składzie wyrokującym w niniejszej sprawie.
W tym miejscu przywołać należy art. 78 Konstytucji, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Przede wszystkim jednak odnieść się trzeba do art. 45 ust. 1 Konstytucji, w myśl którego, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Przepis ten stanowi o prawie do sądu.
W ocenie Sądu, umorzenie postępowania odwoławczego bez wypowiedzi organu odwoławczego co do jego oceny prawidłowości decyzji organu I instancji, w szczególności pod kątem przesłanek zabezpieczenia, w tym bez odniesienia się do sformułowanych przez stronę zarzutów odwołania dotyczących zasadności wydania decyzji o zabezpieczeniu, pozostaje w sprzeczności z przywołanymi zasadami wynikającymi z Konstytucji oraz stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego uregulowanej w art. 127 o.p.
Strona w istocie została pozbawiona prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy przez organ II instancji w zasadniczych jej aspektach, a w konsekwencji odebrano jej prawo do oceny legalności działania organów, w tym zakresie, przez Sąd.
Należy przy tym mieć na uwadze, że ewentualne działania organów podjęte na podstawie wygasłej później z mocy prawa decyzji o zabezpieczeniu mogłyby wywołać skutki w sferze praw i obowiązków strony postępowania (w szczególności przez zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – art. 70 § 6 pkt 4 o.p., czy ograniczenie chronionego na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji prawa własności) bez możliwości dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy i bez sądowej kontroli tego, czy działania organów podatkowych, wywołujące ww. konsekwencje, były zgodne z prawem.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił decyzję organu II instancji. Nie dokonując oceny prawidłowości decyzji organu I instancji pod kątem zgodności z prawem organ naruszył przepis postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy oceni prawidłowość decyzji organu I instancji, w szczególności pod kątem przesłanek zabezpieczenia, w tym odniesie się do zarzutów odwołania dotyczących zasadności wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego, a swoje rozważania na ten temat przedstawi w uzasadnieniu decyzji.
W odniesieniu do zarzutu rażącego naruszenia prawa, który wynika z żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji, w szczególności w powołaniu na art. 247 § 1 pkt 3 o.p., to nie jest on zasadny. Wyjaśnić bowiem trzeba, że wykładnia przepisów prawa przyjęta przez DIAS, która legła u postaw wydania skarżonej decyzji, była prezentowana również w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA z: 7 listopada 2024 r., III FSK 262/24; 18 marca 2026 r., III FSK 170/25; 6 maja 2026 r., III FSK 1343/25). Jak już jednak wyjaśniono, Sąd w składzie orzekającym w wyrokowanej sprawy tej oceny prawnej nie podziela.
O kosztach postępowania sądowego (997 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, uwzględniając uiszczony wpis od skargi (500 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (480 zł), ustalone według stawki z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).