I SA/Wr 212/26

I SA/Wr 212/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-06-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący/
Iwona Solatycka
Tomasz Trybuszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1387
art. 22  ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman Sędziowie Sędzia WSA Iwona Solatycka Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) , Protokolant: Starszy specjalista Paulina Wódka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2025 r. nr 0201-lOD1.4102.52.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. W. (dalej: Strona, Podatnik, Skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 23 grudnia 2025 r. nr 0201-IOD1.4102.52.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, organ I instancji, organ) z dnia 26 sierpnia 2025 r. nr 458000-CKK-21.5001.22.2023.288 określającą Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 204.030,00 zł.
Postępowanie przed organami podatkowymi.
Podatnik prowadził w 2019 r. pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą I., w zakresie wykonywania izolacji termicznych instalacji z rur i kanałów, polegającą głównie na montażach izolacji i płaszczy z blachy. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej Strona dokonywała rozliczenia w zakresie podatku dochodowego zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, dalej: ustawa o PIT, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych), wg liniowej stawki 19 %, ewidencjonując zdarzenia gospodarcze w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W badanym okresie Strona była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
W toku przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów z tytułu wydatków na nabycia usług wykonania płaszczy z blachy od T. sp. z o.o., o łącznej wartości netto 129.250 zł, usług wykonania płaszczy z blachy oraz usług montażowych od B. Sp. z o.o., o łącznej wartości netto 300.250 zł, usług wykonania płaszczy z blachy od G. sp. z o.o., o łącznej wartości netto 383.325 zł oraz usług wykonania płaszczy z blachy od G.(1) sp. z o.o., o łącznej wartości netto 195.285 zł.
Przeprowadzone postępowanie wykazało – w ocenie organu - że faktury VAT wystawione przez ww. podmioty nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ I instancji ustalił, że z wyżej wymienionych spółek powiązanych osobowo z J. M., T. sp. z o.o. i G. sp. z o.o. oraz G.(1) sp. z o.o. w rzeczywistości nie prowadziły działalności gospodarczej. Jedynie B. sp. z o.o. posiadała atrybuty niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie w jakim ją deklarowała, tj. w zakresie produkcji i handlu paletami. Przeprowadzone postępowanie wykazało natomiast, że Spółka ta nie produkowała płaszczy z blachy oraz nie świadczyła usług montażowych tych elementów. Mając na uwadze wskazane nieprawidłowości NDUCS stwierdził, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów prowadzona przez Stronę w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest prowadzona nierzetelne. Organ I instancji odstąpił jednakże od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania z uwagi na to, że materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego postępowania pozwolił na określenie podstawy opodatkowania w prawidłowej wysokości. W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości NDUCS decyzją z 26 sierpnia 2025 r. nr 458000-CKK-21.5001.22.2023.288 określił Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, wg zasad określonych w art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyliczając dochód w wysokości 1.092.356,39 zł (przychód z działalności gospodarczej 2.845.197,60 zł, koszty uzyskania przychodu 1.752.841,21 zł). Po odliczeniu od wyliczonego podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 3.518,09 zł należny podatek dochodowy za 2019 r. wyniósł 204.030,00 zł.
Od decyzji tej Podatnik wniósł odwołanie.
Podkreślił, że w sprawie irrelewantne jest to, od którego z ww. podmiotów nabywał usługi podatnik. Wszystkie te podmioty faktycznie zarządzane były przez J. M. Podatnik zaś nie miał wpływu na to, którą z zarządzanych przez siebie spółek J. M. wykorzysta w celu świadczenia zamówionych usług. Strona nie miała narzędzi, ani podstaw do badania tego typu aspektów, poza weryfikacja tych podmiotów w ogólnie dostępnych bazach. Organ I instancji zapomina całkowicie, że kwestionuje nie łańcuch dostaw towarów, a kwestionuje fakt dokonania usług na blachach dostarczanych przez samego podatnika. Kwestionowane są w sprawie usługi, a nie dostawy towarów.
DIAS, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 23 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję NDUCS. W pierwszej kolejności DIAS zauważył, iż zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: O.p., Ordynacja podatkowa) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Terminem płatności podatku jest termin jego wymagalności, w którym podatnik winien spełnić swoje świadczenie. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o PIT podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, wg ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Wynikający z zeznania rocznego podatek dochodowy jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku (art. 45 ust. 6 ustawy o PIT). Z uwagi na powyższe termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2019 r. upływał z dniem 31 grudnia 2025 r.
Ponadto DIAS wskazał, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przed upływem terminu przedawnienia ww. zobowiązania.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z dniem 5 marca 2025 r. nastąpiło wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego o zatwierdzenie układu, sygn. postępowania [...] o zatwierdzenie układu częściowego dotyczącego zobowiązań publiczno-prawnych, dłużnika jakim jest Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą I. Dzień układowy ustalono na 15 marca 2025 r., a postępowanie restrukturyzacyjne jest w toku.
W ocenie DIAS w sprawie bieg terminu przedawnienia uległ zatem zawieszeniu od dnia 15 marca 2025 r., na podstawie art. 312 ust.6 ustawy z 15 maja 2015 r. Prawo restukturyzacyjne (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1428 ze zm., dalej: Prawo restrukturyzacyjne).
Organ II instancji zauważył ponadto, iż w sprawie zastosowanie miał art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
Kontynuując DIAS wskazał, że postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. sygn. akt [...] Prokurator M. P. z Prokuratury Rejonowej w O., postanowił wszcząć śledztwo m.in. w sprawie podania nieprawdy w związku z działalnością I. w O., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru z wykorzystaniem takiej samej sposobności w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w ewidencjach - rejestrach zakupów VAT poprzez ujęcie w nich 27 faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. na łączną kwotę brutto 2.062.771.50 zł, co doprowadziło do złożenia właściwemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego poświadczających nieprawdę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 w wyniku czego nastąpiło bezpodstawne odliczenie podatku należnego, podatkiem naliczonym wynikającym z pozornych transakcji, a także podania nieprawdy w zeznaniu PIT-36L za 2020 r. na skutek prowadzenia w sposób nierzetelny podatkowej księgi przychodów i rozchodów poprzez ujęcie w nich faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na łączną wartość 1.722.035,99 zł uszczuplając podatek dochodowy od osób fizycznych na łączną kwotę 277.178,00 zł oraz podania nieprawdy w zeznaniu PIT-36L za 2019 r. na skutek prowadzenia w sposób nierzetelny podatkowej księgi przychodów i rozchodów poprzez ujęcie w nich faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. oraz G.(1) Sp. z o.o. na jego rzecz, niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na łączną wartość 1.008.110,00 zł uszczuplając podatek dochodowy od osób fizycznych na kwotę 191.541,00 zł, tj. o czyn z art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 633, dalej: k.k.s.) w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 61 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. oraz z art. 6 § 2 k.k.s.
Pismem z 3 lipca 2025 r. NDUCS zawiadomił Stronę, że w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Rejonową w O. śledztwa o sygn. akt [...] bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. uległ zawieszeniu z dniem 5 czerwca 2025 r. Termin przedawnienia będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania. Zawiadomienie z 3 lipca 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Strony, w dniu 14 lipca 2025 r.
Podsumowując DIAS uznał, że bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego pozostaje zawieszony.
Jednocześnie organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne NDUCS.
DIAS uznał, iż słusznie organ I instancji stwierdził, że prowadzona w 2019 r. przez Stronę podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna w zakresie ujęcia w ciężar kosztów uzyskania przychodów zakupów towarów i usług dokonanych od spółek B. Sp. z o.o., G.(1) Sp. z o.o,, G. Sp. z o.o. oraz T. Sp. z o.o. Organ odwoławczy zauważył, iż przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest zakwestionowanie przez organ I instancji prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wydatków wynikających z faktur VAT wystawionych przez:
- T. Sp. z o.o., B. [...], [...] Ż., tytułem: wykonania płaszczy z blachy o łącznej wartości netto 129.250 zł,
- B. Sp. z o.o., B. [...], [...] Ż., tytułem: wykonania płaszczy z blachy, usług montażowych, o łącznej wartości netto 300.250 zł,
- G. Sp. z o.o., ul. [...] nr [...], [...] P. tytułem: wykonania płaszczy blachy o łącznej wartości netto 383.325 zł,
- G.(1) Sp. z o.o., ul. [...] nr [...], [...] P. (następnie: ul. [...], [...] T.) tytułem: usługi wykonania płaszcza z blachy, wykonania płaszczy z blachy, o łącznej wartości netto 195.285 zł.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zakresie kosztów uzyskania przychodów stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Dalej DIAS wyjaśnił, że sam fakt posiadania faktur nie przesądza automatycznie o możliwości zaliczenia wynikających z nich kwot do kosztów uzyskania przychodu - muszą one bowiem spełniać warunek związku z przychodem oraz warunek rzetelności. Sama dokument zatem nie tworzy kosztu. Oczywistym jest bowiem, że nie sposób przypisać fikcyjnym zdarzeniom lub transakcjom wpływu na przychody podatnika, a w konsekwencji także na wysokość zobowiązania podatkowego.
Organ odwoławczy, na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdził, że faktury VAT, o łącznej wartości netto 1.008.110,00 zł, ,w tym o wartości netto 129.250,00 (szczegółowo przedstawione w tabeli na str. 6-7 decyzji organu I instancji) wystawione przez T. Sp. z o.o., o łącznej wartości netto 300.250,00 zł (szczegółowo przedstawione w tabeli na str. 12-13 decyzji organu I instancji) wystawione przez B. Sp. z o.o., o łącznej wartości netto 383.325,00 zł (szczegółowo przedstawione w tabeli na str. 41-42 decyzji organu I instancji) wystawione przez G. Sp. z o.o. oraz o łącznej wartości netto 195.285 (szczegółowo przedstawione w tabeli na str. 44-45 decyzji organu I instancji) wystawione przez G.(1) sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
Przeprowadzone postępowanie wykazało, że ww. podmioty nie wykonały na rzecz Skarżącego wskazanych na kwestionowanych fakturach usług. Spółki T., G. oraz G.(1) w rzeczywistości w ogóle nie prowadziły żadnej działalności gospodarczej. Jedynym podmiotem który realnie funkcjonował była B. Sp. z o.o., jednakże Spółka ta prowadziła działalność związaną wyłącznie z produkcją, sprzedażą palet drewnianych oraz sporadycznie produkcją linii do montażu palet.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy wszystkie ww. podmioty, miały prowadzić działalność gospodarczą pod tym samym adresem tj. B. [...], jak i faktycznie być zarządzanymi przez jedną osobę tj. przez J. M.
DIAS, po dokonaniu oceny zeznań świadków, opisanych w zaskarżonej decyzji uznał, że z zeznań J. M., P. M., osób formalnie pełniących funkcję prezesów spółek, tj.: M. K., K. M., N. W. oraz P. M.(1), przeprowadzonych zarówno przez organ I instancji jak i włączonych do akt sprawy, w tym z postępowań wobec spółek T., G., G.(1) i B., wynika, że na terenie B. [...], pomimo zarejestrowania wielu spółek, faktyczną działalność gospodarczą w badanym okresie prowadziła wyłącznie spółka B. Sp. z o.o. Przedmiotem działalności tej Spółki był wyrób i handel produktami z drewna, głównie paletami, a sporadyczny wyrób i sprzedaż linii do produkcji palet. DIAS podkreślił, że żaden ze świadków nie wskazał na inną działalność na terenie B. niż obróbka drewna.
Dalej DIAS argumentował, że w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym opisanych zeznań świadków, zeznania J. M. złożone w dniu 26 czerwca 2025 r., są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym wcześniejszymi zeznaniami J. M., i jawią się jako złożone wyłącznie na potrzeby przedmiotowego postępowania. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzeniem w kolejnych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, w tym w zeznaniach przesłuchanych w toku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania, pracowników zatrudnionych w B. [...], tj. P. K., J. D., J. K., P. J., Z. P., L. G., H. S.
Organ II instancji wskazał także, że jego stanowisko potwierdzają zeznania pracowników Strony.
Reasumując w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu prawidłowo w przedmiotowej sprawie organ I instancji stwierdził, iż faktury VAT wystawione przez T. Sp. z .o.o., B. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. i G.(1) Sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Zdaniem DIAS materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że transakcje udokumentowane przedmiotowymi fakturami VAT w rzeczywistości nie miały miejsca.
Spółki T. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o., G.(1) Sp. z o.o. w rzeczywistości nie prowadziły działalności. Jedyna Spółka, która faktycznie prowadziła dzielność na terenie B. [...] w badanym okresie, tj. B. prowadziła ją w zupełnie innym zakresie i nie świadczyła usług wykonania płaszczy z blachy ani usług montażowych z nimi związanych.
Niewiarygodne w ocenie organu II instancji są twierdzenia Strony o faktycznym przebiegu zdarzeń gospodarczych z kwestionowanymi podmiotami, także z uwagi na fakt, że jak wskazała sama Strona, osobiście, miał dostarczać blachy służące do wykonania zamówionych towarów, a następnie odbierać zamówiony towar z B., wcześniej dla niego przygotowany, w sytuacji gdy nikt ani z pracowników, zarówno produkcji, warsztatu, kierownik produkcji, czy też pracownicy biurowi ani nie widzieli takiej produkcji, ani odbioru wcześniej przygotowanych towarów, mimo iż - jak wynika z wystawionych faktur VAT - miały trwać systematycznie na przestrzeni wielu miesięcy. Nawet sam J. M., składając zeznania zarówno w 2023 roku, jak i w dniu 26 czerwca 2025 r., nie był wstanie wskazać komu takie towary sprzedawał, ani który podmiot takie towary miał wytwarzać, z jakich materiałów (z zakupionych czy dostarczonych przez Stronę), jacy pracownicy produkcją płaszczy z blachy i usługami montażu się zajmowali, czy byli to jego pracownicy czy zupełnie innych podmiotów, w jakim miejscu wykonane płaszcze z blachy były składowane, w jaki sposób dokonywano płatności za wykonane usługi pomimo, że wartość transakcji w 2019 r. miała opiewać łącznie na ponad 1 milion zł netto, a zgodnie z kwestionowanymi fakturami podmioty kontrolowane przez J. M. miały wytworzyć dla Strony w 2019 ponad 16 tysięcy sztuk płaszczy z blachy.
DIAS nie kwestionował, że Strona mogła mieć konieczność wpierania się w prowadzonej działalności materiałami w postaci wykonanych płaszczy z blachy, czy usługami montażowi zakupionymi od innych podmiotów, jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny dowodzi, iż nabyć takich nie dokonywał od podmiotów, tj. T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., G.(1) i B. Sp. z o.o.
Skarżący poza spornymi fakturami nie przedstawił żadnych innych dowodów potwierdzających prezentowane tezy o rzetelności kwestionowanych przez organy podatkowe faktur.
W ocenie DIAS przeprowadzone postępowanie pozwoliło na stwierdzenie, iż sporne faktury wystawione przez T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., G.(1) Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o., będące postawą wykazania przez Stronę kosztów uzyskania przychodów, nie dokumentują faktycznych operacji gospodarczych, zatem nie stanowią podstawy ujęcia jako koszty uzyskani przychodów.
DIAS stwierdził, że brak jest wiarygodnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że udokumentowane zakwestionowanymi fakturami usługi zostały rzeczywiście przez Stronę zakupione za kwotę wynikającą z tych faktur. Dlatego w ocenie organu odwoławczego Strona zawyżała koszty uzyskania przychodu w roku podatkowym 2019 r. o 1.008.110,00 zł.
Reasumując, DIAS stwierdził, iż NDUCS prawidłowo określił Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r.
Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
W skardze do tut. Sądu Skarżący zaskarżył decyzję DIAS w całości zarzucając:
1. naruszenie art. 191 w związku z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewyczerpujące oraz niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również niewyjaśnienie wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego, co miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy, czyniąc decyzję nieweryfikowalną w zakresie zachowania norm prawnych, zaś samo rozstrzygniecie przypadkowym i arbitralnym,
2. naruszenie art. 191 w związku z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ocenę zgromadzonych dowodów w sposób dowolny, nielogiczny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego (m.in. poprzez "wątpliwości" względem tego, że Skarżący nie kwestionował wystawienia faktur przez różne spółki), jak również bez wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału oraz bez odniesienia się łącznie do wszystkich dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy (zeznania, z których wynika, że Skarżący wraz z pracownikiem K. Z. odbierali towar, na którym świadczono usługi z zakładu kontrahentów),
3. naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie przejawiające się instrumentalną oraz wybiórczą oceną materiału dowodowego, stojącą w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu , m.in. poprzez brak przekonującego wywiedzenia, że kwestionowane transakcje nie zostały w rzeczywistości dokonane,
4. naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom ustawy i jest wadliwe w takim stopniu, który niemal uniemożliwia sporządzenie do wydanego rozstrzygnięcia środka zaskarżenia, a więc uzasadnienia, w którym zawarte są nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem wnioski jakoby pracownicy zajmujący się jedynie obróbką drewna mieli brać udział w tworzeniu płaszczów z blachy, czy jakoby Skarżący miał montować płaszcze z blachy (brak zakwestionowania transakcji sprzedażowych), których nie mógł wytworzyć, co w konsekwencji doprowadziło do,
5. naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez odmowę Skarżącemu prawa zaliczenia kwestionowanych transakcji do kosztów uzyskania przychodu, co zaś spowodowało
6. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (poprzez jego błędne zastosowanie) i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej (poprzez brak zastosowania) objawiające się utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcia zamiast jego uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, w sytuacji, w której z akt sprawy wynika, że kwestionowane transakcje miały miejsce w rzeczywistości.
W oparciu o ww. zarzuty Strona wniosła o:
- uchylenie decyzji DIAS i NDUCS oraz umorzenie postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania
- zasądzenie od Strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa świadczonego przez doradcę podatkowego, stosownie do norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W toku rozprawy przed Sądem w dniu 16 czerwca 2026 r. pełnomocnik Skarżącego złożył załącznik do protokołu z rozprawy, w którym podtrzymał zarzuty i wnioski przedstawione w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala ją odpowiednio w całości albo w części.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu podkreślić należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06, CBOSA). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej.
Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.
Na wstępie Sąd wskazuje, że zgadza się ze stanowiskiem DIAS, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. bieg terminu przedmiotowego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. upływał, co do zasady z dniem 31 grudnia 2025 r. Jednakże w sprawie, na co słusznie wskazał organ odwoławczy, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego:
- z dniem 15 marca 2025 r. zgodnie z art. 312 ust.6 Prawa restrukturyzacyjnego,
- z dniem 5 czerwca 2025 r. zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.
Sąd uznając za prawidłową argumentację DIAS w ww. zakresie (str. 6-9 zaskarżonej decyzji) jednocześnie, zauważa, że stanowisko organu odwoławczego co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie jest kwestionowane w skardze przez pełnomocnika Skarżącego.
Poddany kognicji Sądu spór dotyczy natomiast zasadności zakwestionowania przez organy podatkowe, jako kosztów uzyskania przychodów, wydatków na nabycia usług wykonania płaszczy z blachy od T. sp. z o.o., usług wykonania płaszczy z blachy oraz usług montażowych od B. Sp. z o.o., usług wykonania płaszczy z blachy od G. sp. z o.o. oraz usług wykonania płaszczy z blachy od G.(1) sp. z o.o.
Zdaniem organów faktury VAT, wystawione przez te Spółki nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Postępowanie podatkowe wykazało, bowiem, że ww. podmioty nie wykonały na rzecz Skarżącego wskazanych na kwestionowanych fakturach usług. W postępowaniu podatkowym nie odnaleziono bowiem na to dowodów. Nadto wyjaśnienia Strony nie są wiarygodne. Strona żąda uznania, że jej wyjaśnienia w przedmiocie świadczenia usług były wiarygodne. Jej zdaniem kwestionowane transakcje miały miejsce.
W tak zakreślonym sporze, zdaniem Sądu, rację należy przyznać organom podatkowym.
Legalną definicję kosztów uzyskania przychodów zawiera art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis ten, stanowiący definicję wydatków stanowiących koszty, oparty jest na generalnej klauzuli, że kosztami uzyskania przychodu są koszty (wydatki) poniesione w celu osiągnięcia przychodów.
W piśmiennictwie zauważa się, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione następujące warunki:
1. wydatek został poniesiony przez podatnika;
2. wydatek został przez podatnika poniesiony rzeczywiście i definitywnie;
3.poniesiony wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością;
4. wydatek poniesiony jest w celu uzyskania przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.
Pamiętać również należy, że w sytuacji, gdy podatnik zmierza do odliczenia kosztów od przychodów, ciężar wykazania istotnych okoliczności uzasadniających to odliczenie spoczywa właśnie na nim (B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter,
B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 568).
Jak więc wynika z powyższej regulacji, chodzi o koszty poniesione, a zatem niewątpliwie o wydatki, które mają charakter rzeczywisty. Stąd też szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, co umożliwia ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Warunkiem odliczenia wydatków od przychodu jest udokumentowanie faktu poniesienia wydatku w sposób niebudzący wątpliwości. Obowiązek ten spoczywa - jak już zaznaczono - na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym (por. wyrok NSA z 12 lipca 2012 r., II FSK 2661/10, Lex nr 1219222). W orzecznictwie NSA ugruntowane jest stanowisko, że do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru (lub usługi – dopisek tut. Sądu), u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, np. odsprzedać (por. wyroki NSA: z 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1722/07; z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07, z 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; z 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; z 18 sierpnia 2004 r., II FSK 958/04; z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11; CBOSA).
W zakresie ciężaru dowodu wykazania poniesionych wydatków na zakup konkretnego towaru lub konkretnej usługi adekwatne są też spostrzeżenia Sądów w sprawach dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, na tle przypisania ich do kosztów poniesienia przychodu zdefiniowanego analogicznie do ustawy o PIT w art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W sprawach dotyczących osób prawnych, w których rozważana jest problematyka właściwego udokumentowania wydatków przyjmuje się, że zaniedbania w zakresie rzetelnego udokumentowania transakcji nie mogą być równoważone jedynie dowodem z przesłuchania świadka. Obowiązkiem podatnika jest rzetelne prowadzenie dokumentacji w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. W celu zakwestionowania ustaleń organu, podatnik musi zatem przedstawić rzetelną dokumentację, która w sposób spójny i logiczny będzie potwierdzała wykonanie usługi. Z tego względu jedynie wątpliwości wynikające z tak prowadzonej dokumentacji mogą być rozstrzygane przez zastosowanie dowodów osobowych (przesłuchanie świadków). Zeznania świadków nie mogą zatem zastępować dowodów w postaci rzetelnie zgromadzonej dokumentacji (tak wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 525/23; LEX nr 3618460).
Wskazuje się, że koszt udokumentowany dowodem źródłowym, który dotyczy towaru lub usługi, które de facto nie były w obrocie, nie może stanowić podstawy wpisu w księgach podatkowych, a po jego wyeliminowaniu na podstawie art. 193 § 4 O.p., czyli nieuznaniu za dowód wpisu w księgach podatkowych, w konsekwencji nie współtworzy podstawy ustalenia dochodu na szczególnych zasadach wynikających z art. 24 ust. 1 i art. 24a ustawy o PIT (por. przywołany powyżej wyrok NSA w sprawie II FSK 2992/15). To z utrwalonego orzecznictwa dotyczącego kosztów uzyskania przychodów wynikają wymogi staranności dotyczące podatników prowadzących działalność gospodarczą. Jak wskazano w wyroku NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3205/14, CBOSA - to na podatniku funkcjonującym w profesjonalnym obrocie gospodarczym, obowiązanym do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów albo ksiąg rachunkowych, ciążą podwyższone standardy starannego działania. Dotyczy to m.in. właściwego dokumentowania operacji gospodarczych, mających znaczenie dla ustalania podstawy opodatkowania, w sposób umożliwiający weryfikację przez organ podatkowy wykonania świadczenia przez określonego kontrahenta oraz dokonania z tego tytułu rzeczywistej zapłaty. Wobec tego z punktu widzenia normy wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT bez znaczenia jest to, czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób całkiem świadomy), czy też niezawiniony, dokonuje rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych, fikcyjnych faktur. Istotny jest jedynie fakt, że faktury nie odzwierciedlają faktycznych transakcji. Koszt nieprawidłowo udokumentowany nie może być rozliczony w rachunku podatkowym. Podkreślenia wymaga dodatkowo w aspekcie kosztu poniesionego, o którym expressis verbis stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, konieczność wykazania nie tylko zgodności podmiotowej, ale i przedmiotowej transakcji. Jak już wskazano-uznanie danej faktury za nieodzwierciedlającą rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wywołuje skutek w zakresie wszystkich jej elementów, a nie tylko strony podmiotowej (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3953/13, CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że Strona nie posiada dowodów, iż wystawione przez wskazywanych przez Skarżącego usługodawców – 4 spółki z o.o. - faktury VAT stwierdzają czynności (usługi: wykonania płaszczy z blachy oraz usługi montażowe), które zostały faktycznie dokonane. W konsekwencji brak jest możliwości zaliczenia wynikających z nich kwot do kosztów uzyskania przychodów na podstawie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Organy prawidłowo wskazały, że poza fakturami i własnym oświadczeniem, Skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dowodów świadczących o faktycznym wykonaniu spornych usług przez wskazane Spółki. Dowody, zgromadzone w postępowaniu podatkowym i prawidłowo ocenione przez organy podatkowe świadczą natomiast o tym, że podmioty oznaczone w fakturach jako ich wystawcy, z pewnością nie wykonały na rzecz Strony usług wykonania płaszczy z blachy i usług montażowych. W tym stanie rzeczy wyjaśnienia Strony należy uznać za gołosłowne. Same w sobie nie mogą one spowodować uznania opisanych w fakturach kosztowych wydatków za usługi za koszt uzyskania przychodu.
Z akt sprawy istotnie wynika, że poza fakturami oraz własnym oświadczeniem, sam Skarżący nie zaoferował organom podatkowym żadnych dowodów świadczących o tym, że rzekomo zakupione usługi faktycznie zostały na Jego rzecz wykonane, wykonane przez Spółki z o.o. – wystawców spornych faktur. W ocenie Sądu organy obu instancji poczyniły wszelkie niezbędne starania w celu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, przeprowadziły niezbędne dowody, które następnie prawidłowo oceniły zarówno z osobna, jak i we wzajemnym ich powiązaniu, nie naruszając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów, a na podstawie tak przeprowadzonej oceny dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz subsumpcji pod odnośne normy prawa materialnego. Na koniec dano temu odpowiedni wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia niezbędne wymogi i zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 4 O.p.
Z prawidłowych ustaleń faktycznych i wniosków organu odwoławczego, opisanych szczegółowo na str. 11-40 zaskarżonej decyzji, przedstawionych już w części sprawozdawczej uzasadnienia wyroku, zdaniem Sądu wynika prawidłowa konkluzja, że sporne faktury wystawione przez T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., G.(1) Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o., będące postawą wykazania przez Stronę kosztów uzyskania przychodów, nie dokumentują faktycznych operacji gospodarczych, a zatem nie stanowią podstawy ujęcia jako koszty uzyskani przychodów. Zasadnie DIAS przyjął, że brak jest wiarygodnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że udokumentowane zakwestionowanymi fakturami usługi zostały rzeczywiście przez Stronę zakupione za kwotę wynikającą z tych faktur. Dowodów takich nie przedstawił również Skarżący. Natomiast wyjaśnienia Strony dotyczące wykonania i nabycia spornych usług, organy podatkowe zasadnie uznały za niewiarygodne.
Za prawidłowością stanowiska organów podatkowych, kwestionujących wykonanie spornych usług i szerzej zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ich nabycie, świadczą poniższe okoliczności, ustalone w wyniku prawidłowej oceny dowodów dokonanej w zaskarżonej decyzji:
- Z zeznań J. M., P. M., osób pełniących funkcję prezesów spółek, tj.: M. K., K. M., oraz N. W. oraz P. M.(1), wynika, że na terenie B. [...], pomimo zarejestrowania wielu spółek, faktyczną działalność gospodarczą w badanym okresie prowadziła wyłącznie spółka B. Sp. z o.o. Spółka ta powstała po przejęciu całego majątku wcześniej funkcjonującej firmy G., tj. budynków, maszyn, środków transportu. Tylko spółka B. faktycznie zatrudniała pracowników. Natomiast przedmiotem działalności tej Spółki był wyrób i handel produktami z drewna, głównie paletami, a sporadyczny wyrób i sprzedaż linii do produkcji palet. Żaden ze świadków nie wskazał na inną działalność na terenie B. niż obróbka drewna, a w szczególności na sporne usługi produkcji płaszczów z blachy. Jak zasadnie wskazał DIAS, J. M. nie wiedział dla jakiego dokładnie podmiotu produkcja płaszczów z blachy miała być wykonana, z jakiego materiału, tj. gdzie kupionego, jak i która ze spółek takie towary miała wytworzyć. Informacji takich nie pamiętał, pomimo że w 2019 r. przedmiotowe Spółki płaszcze z blachy i usługi montażowe tych płaszczy mały wykonywać systematycznie przez wiele miesięcy i dostarczyć na rzecz Strony usługi o łącznej wartości ponad 1 miliona złotych. Natomiast pozostałe trzy (3) Spółki – wystawcy spornych faktur spółek to jest T., G., G.(1) , faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, co wynika z prawidłowo zebranego i ocenionego prze organy podatkowe materiału dowodowego,
- Sprzeczność zeznań Strony i zeznań J. M. Zgodnie z zeznaniami i wyjaśnieniami Skarżącego, J. M. miał był obecny za każdym razem przy odbiorze przez Stronę towaru, miał przyjmować płatności i przekazywać Stronie faktury. Jak wskazał Skarżący, nikt poza nim i J. M., w odbiorze towaru miał nie uczestniczyć. Tymczasem J. M. zaprzeczył, aby kiedykolwiek uczestniczył z odbiorze przez Stronę towarów,
- Ustalenia organów podatkowych znajdują również potwierdzenie w zeznaniach świadków – pracowników Spółki B. zatrudnionych w B. [...], tj. P. K., J. D., J. K., P. J., Z. P., L. G., H. S. Z zeznania P. K. (kierownika ds. produkcji w spółce B.) a więc osoby doskonale zorientowanej w funkcjonowaniu zakładu produkcyjnego położonego w B. [...] wynika, że miał dostęp do wszystkich pomieszczeń zakładu, znajdujących się na placu w B. [...]. W tym także do pomieszczeń warsztatu, gdzie zachodził, gdy była taka potrzeba, np. jak coś się zepsuło. Świadek określił przeznaczenie wszystkich obiektów zajadających się na terenie zakładu, mieszczącego się w B. [...] oraz wskazał, co się w tych pomieszczeniach znajdowało. Świadek nie widział na terenie zakładu w B. [...] innych pracowników, osób, które by tam stale przebywały i pracowały, oprócz pracowników, których wymienił. P. K. wyjaśnił, że w pomieszczeniach budynków znajdujących się na terenie zakładu w B. [...], w latach 2018-2020 stała frezarka, tokarka, i spawarki, gilotyna. Gilotynę i tokarkę do metalu obsługiwał Z. P. i J. K., obydwaj są ślusarzami. Była prasa do metalu, zbijarka do palet i linia produkcyjna do palet, gilotyna, która jest obecnie na terenie zakładu, wypalarko- sztaplarka do palet i formatówka oraz drobne narzędzia elektryczne ręczne. Świadek zeznał, że w pomieszczeniach znajdujących się na terenie zakładu w B. [...] nic się nie zmieniło od 2018 roku. Zmieniła się tylko część warsztatowa dwa lata temu, a może rok. Jedna czwarta budynku została zaadoptowana na dwie suszarnie. Przy załadunku i wyładunku palet pracowali wózkowi G., D., S. S. Świadek uczestniczył w załadunkach i wyładunkach towarów na terenie zakładu w B. [...], w godzinach od 8.00 do 16.00, tylko w załadunku i wyładunku palet, natomiast Prezes (J. M.) i syn M. M. zajmowali się transportami maszyn. P. K. wyjaśnił, iż w latach 2018-2020 spółka B. zajmowała się paletami i była na terenie B. [...]. Nie zna innej lokalizacji tej Spółki. B. korzystała w ramach produkcji palet ze wszystkich budynków w B. [...]. P. K. na terenie zakładu w B. [...] widział stalowe rury, stojaki, lecz nie wie do czego służyły. Ceowniki, blachy potrzebne były do maszyn. Z rur z Niemiec i z blach powstała wiata zbudowana we własnym zakresie przed 2018 rokiem. Rury i kątowniki służą teraz do wytwarzania i napraw maszyn. Suszarnię wykonano z blachy aluminiowej. Wyjaśnił, iż nie zna B. W., nigdy go nie widział na terenie zakładu. Świadek nie wydawał także żadnych blach z magazynu. Maszyny załadowywał do produkcji palet. Nie widział także żadnych dokumentów dotyczących płaszczy z blachy. Nie wie jak wyglądają płaszcze z blachy i nie wie co to jest i że takiej produkcji na terenie zakładu w B. [...] nie widział. Widział na terenie zakładu pojedyncze arkusze nowych blach o wymiarach 2 metry na 3. Byty to blachy stalowe nieocynkowane do maszyn. Blachy te były spawane przez pracowników. Stały na jednej palecie pod wiatą obok stojaka na rury i ceowniki. Było to dawno, kilka lat temu, w tym samym miejscu do dzisiaj leży kilka blach, które służą do budowy maszyn na produkcji, do napraw i do konstrukcji nowych maszyn. Te blachy były wykorzystywane do konstrukcji obudów , maszyn. Okrągłych walców blachy na terenie zakładu nie widział. Wie, że mechanicy czyli Z. P. i J. K. w warsztacie robili maszyny z użyciem blach. Świadek nie potrafił odpowiedzieć, czy na terenie zakładu w B. [...] miała miejsce produkcja profili typu [...]. Wskazał, że nie wie co to jest profil [...] i jak on wygląda. Wie natomiast, że na terenie zakładu w B. [...] profile stalowe były wykorzystywane do budowy maszyn. Zapytany czy w okresie 2018-2020 pracownicy B. wykonywali usługi montażowe na rzecz kontrahentów wskazał, że nie przypomina sobie, żeby jakiekolwiek inne usługi były wykonywane na terenie zakładu w B. [...], oprócz suszenia palet. Mechanicy natomiast jeździli na montaże maszyn do produkcji palet. Raz świadek byt na takim montażu maszyny w W. P. K. nie brał udziału w montażach płaszczy z blachy, nie widział arkuszy blach aluminiowych lub nierdzewnych, widział tylko zwykłe blachy. Zapytany kto i czyim transportem w latach 2018 -2020 realizował dostawy palet i elementów drewnianych do I. świadek wskazał, że w ogóle nie kojarzy ani B. W. ani firmy I. Podobne w swojej treści zeznania (opisane szczegółowo na str.27-31 zaskarżonej decyzji) złożyli inni pracownicy przesłuchani w charakterze świadków,
- Zeznania pracowników spółki B. Sp. z o.o., potwierdzają ustalenia dokonane przez organ podatkowe w zakresie nierzetelności spornych faktur VAT wystawionych przez spółki T., G., G.(1) oraz B. na rzecz Strony. Zeznania te są spójne, wzajemnie się potwierdzają jak i korespondują z zeznanymi J. M., P. M., P. M.(1), N. W., M. K. i K. M., jak i z pozostałym materiałem zgromadzonym w aktach administracyjnych. Jak zasadnie podkreślił DIAS żaden z przesłuchanych świadków - pracowników spółki B., niezależnie od tego, czy wykonywał pracę przy produkcji, jako operator wózka widłowego, jako pracownik warsztatu, czy kierowca, a nawet jako osoba kierująca pracą innych pracowników (P. K. – kierownik ds. produkcji w Spółce B.), nie zeznał, aby na terenie zakładu w B. [...] prowadzona była inna działalność niż obróbka drewna i produkcja palet, bieżąca naprawa urządzeń służących do produkcji palet oraz sporadyczne wykonanie, dla obiorców zewnętrznych, maszyn do produkcji palet. Jakkolwiek jak wynika z ww. zeznań, J. M. próbował rozpocząć inną produkcję, to miała to być produkcja metalowych koszy. Jednakże i ta produkcja ostatecznie nie doszła do skutku. Zdaniem Sądu, prawidłowo jest zatem ocena DIAS, że zeznania świadków – pracowników zakładu w B. [...], doskonale znających ten zakład, cały teren zakładu, wszystkie pomieszczenia i innych pracowników przebywających na terenie tego zakładu - w sposób jednoznaczny pokazują, że na terenie całego zakładu mieszczącego się w B. [...] prowadzony była wyłączne przerób drewna i produkcja palet oraz produkcja maszyn - linii do produkcji palet. Na terenie zakładu w B. [...] nie prowadzono produkcji polegającej na wytwarzaniu płaszczy z blachy. Jakby było inaczej to pracownicy Spółki B. fakt ten by potwierdzili. Żaden ze przesłuchanych świadków (pracowników), w tym kierownik ds. produkcji:
- nie tylko nie uczestniczył w produkcji płaszczy z blachy, ale również nie widział i nie słyszał o takiej produkcji,
- żaden z nich nie uczestniczył w transporcie czy wydaniu gotowych płaszczy z blachy Stronie, ani nie widział transportów materiałów mogących takiej produkcji służyć, czy też samych materiałów (blachy) służących do produkcji płaszczy, na terenie zakładu,
- nikt z przesłuchanych pracowników nie widział też gotowych wyrobów (płaszczy z blachy), które Skarżący mógłby z terenu zakładu w B. [...] odebrać,
- żaden ze świadków nie potrafił też wskazać pomieszczeń w których płaszcze te miałyby być produkowane.
W ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie podkreślił, że produkcji, materiałów mogących takiej produkcji służyć, czy elementów gotowych, przesłuchania świadkowie - pracownicy nie widzieli niezależnie od tego, czy byli to pracownicy zajmujący się na co dzień produkcją palet, czy mechanicy na co dzień pracujący w pomieszczeniach warsztatu, w którym były jakiekolwiek inne urządzenia niż bezpośrednio służące obróbce drewna, jak i niezależnie od tego w jakich godzinach na terenie zakładu przebywali. DIAS słusznie wskazał, że z zeznań Z. P. i Pana L. G. wynika, że pracowali także w godzinach pracy tzw. drugiej zmiany. Nikt też nie uczestniczył, ani nawet nie słyszał o tym, aby ich pracodawca świadczył jakiekolwiek usługi montażu na rzecz innych kontrahentów poza sporadycznym montażem linii do produkcji palet.
DIAS prawidłowo podkreślił, że żaden z przesłuchanych, czy to pracowników fizycznych, pracowników biurowych, księgowej, prezesów Spółek, nie tylko nie widział, ani nawet nie słyszał o innej produkcji (to jest płaszczy z blachy) niż produkcja palet z drewna, czy tez o świadczeniu jakichkolwiek usług montażowych związanych z płaszczami z blachy. Zasadna jest ocenie organu odwoławczego, iż niewiarygodnym jest aby Skarżący dokonywał odbioru towarów na terenie zakładu w B. [...], niezależnie od tego o jakiej porze taki odbiór miałby się odbyć, w taki sposób, aby nikt z przesłuchanych świadków nie tylko odbioru takiego nie widział, ale nawet nie widział żadnego towaru (gotowych płaszczy z blachy – według zeznań Strony były to rury metrowej długości, przygotowane na placu na paletach) do tego odbioru przygotowanego. Rację ma DIAS, że nie jest wiarygodnym:
- aby, tak jak wskazał Skarżący, dokonywał odbioru towarów, o gdzie 16.00 i żaden z wcześniej pracujących pracowników nie zauważył przygotowań do takiego odbioru i samego towaru na paletach,
- także świadczenie usług polegających na wykonywaniu płaszczy z blachy, nawet gdyby były odbiór był dokonywany w godzinach popołudniowych, w taki sposób aby sama produkcja tych płaszczy i ślady tej produkcji były niewidoczne dla osób pracujących na terenie zakładu (doskonale znających cały teren zakładu i wszystkie osoby tam pracujące), czy to materiałów do tej produkcji potrzebnych, czy to jakichkolwiek odpadów pozostałych po takiej produkcji, w tym przez pracowników świadczących pracę również w systemie dwuzmianowym.
Jak trafnie wywiódł organ odwoławczy żaden z przesłuchanych pracowników nie wskazał także, aby jakikolwiek pracownik z Ukrainy świadczył dla J. M. inne usługi niż związane z produkcją palet i przygotowywaniem do produkcji koszy metalowych, która to produkcja ostatecznie nie doszła do skutku.
Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko DIAS, iż dla oceny rzetelności kwestionowanych faktur VAT istotne pozostają także zeznania pracowników Strony, jak i samą ocenę tych zeznań która wskazuje, że Strona posiadała warsztat – przy ulicy [...] w O. - w którym produkowała m.in. płaszcze z blachy. Ponadto z wskazanych zeznań świadków wynika, że niektóre elementy potrzebne do świadczonych usług, wykonywali pracownicy Strony bezpośrednio na budowach, gdzie montaże były wykonywane i gdzie usługi montażowe świadczyli pracownicy Strony. Należy zgodzić się z oceną organu odwoławczego, iż z przytoczonych w zaskarżonej decyzji (str. 33-35) zeznań pracowników (w szczególności z zeznań B. R., K. G., K. Z., J. Ł., J. S.) oraz osób współpracujących ze Skarżącym wynika, że Strona miała możliwości, zarówno sprzętowe, jak i ludzkie, wytwarzania płaszczy z blachy, ich montażu, oraz elementów niezbędnych do prowadzonych prac, we własnym zakresie i faktycznie to robiła. Wytwarzaniem tych elementów zajmowała się sama Strona, współpracujący ze Stroną J. S., jak i inni pracownicy Strony, zarówno w należącym do Strony warsztacie w O., jak również na bieżąco na terenie realizowanych budów, na których także następował montaż tych elementów przez pracowników Strony. Organ odwoławczy zasadnie podkreślił, że z przytoczonych w zaskarżonej decyzji zeznań wynika, że zarówno Strona, J. S., jak i pracownicy Strony mieli odpowiednie umiejętności do wytwarzania takich elementów.
Sąd akceptuje jako zasadną ocenę DIAS, iż podważa to wiarygodność twierdzeń Strony o zlecanie wykonania prac w postaci produkcji i montażu płaszczy z blachy podmiotom – Spółko, mającym prowadzić działalność w zupełnie innej dziedzinie – produkcji i sprzedaży palet z drewna, nie zajmującymi się usługami zleconymi przez Stronę. Tymczasem, z zeznań pracowników Strony i jak i współpracownika J. S. wybrzmiewa konieczność posiadania odpowiednich umiejętności do wykonywania ww. płaszczy z metali.
Prawidłowa, zdaniem Sądu, jest ocena zeznań Strony i J. M. dokonana w zaskarżonej decyzji, przez DIAS. Organ ocenił jako niewiarygodne zeznania i wyjaśnienia Strony wskazujące na nabycia usług wykonania płaszczy z blachy i usług ich montażu, od kwestionowanych Spółek, które - pomijając fakt że Spółki T. i G., G.(1) w ogóle nie funkcjonowały - miały prowadzić działalność w zupełnie innej branży. Dalej DIAS zasadnie argumentował, że zeznania J. M. z 26.06.2025 nie wnoszą nowych okoliczności do sprawy jak i nie przeczą ustalaniom organów podatkowych. Co więcej, w istocie, potwierdzają zeznania innych świadków zgromadzone w sprawie, iż na terenie zakładu w B. nie świadczono usług na rzecz Strony. J. M. pomimo, faktycznego nadzorowania Spółek ma terenie B. [...], jest kolejnym świadkiem przesłuchanym w sprawie, który nie zna szczegółów wykonania usług produkcji płaszczy z metali na rzecz Strony, nie widział ich wykonania, nie widział załadunku towaru, jak i nawet nie pamięta w jakiej formie za zamówiony towar zapłacono mimo, iż transakcje miedzy pomiotami kontrolowanymi przez J. M. a Stroną miały w badanym roku opiewać łącznie na ponad 1 milion zł, a w roku poprzedzającym badany rok ponad 450.000 zł netto, w sytuacji gdy wg zeznań Strony rozliczać się miała ona wyłącznie z J. M. Co więcej J. M. zaprzeczył jakoby był obecny przy odbiorze przez Skarżącego wykonanych towarów z zakładu w B. [...], co stoi w sprzeczności z treścią zeznań Strony.
Organ odwoławczy zasadnie ocenił jako niewiarygodne zeznania J. M. z 26 czerwca 2025 r., że sporne usługi świadczone były na rzecz Strony przez pracowników z Ukrainy (spawaczy z D.). Jako prawidłową Sąd uznaje ocenę DIAS, że ww. zeznania o świadczeniu usług na rzecz Strony prze obywateli Ukrainy nie znajdują w światłe akt sprawy uzasadnienia. Żaden z pracowników zakładu w B. [...] okoliczności takich nie potwierdził, wskazując że pracownicy z Ukrainy, jeżeli świadczyli pracę na rzecz Pan M., to zajmowali się czynnościami związanymi z produkcją palet i na wcześniejszym etapie z próbą produkcji metalowych koszy. Prawidłowa zdaniem Sądu, jest ocena DIAS, iż niewiarygodnym jest aby produkowanie określonych towarów przez dłuższy okres czasu przez bliżej nieokreślonych pracowników z Ukrainy, w godzinach pracy innych niż pozostałych pracowników, a następnie ich obieranie i załadunek przez Stronę, miało miejsce w sposób całkowicie i zupełnie niezauważalny dla wszystkich innych pracowników zatrudnionych w zakładzie w B. [...], czy bez pozostawiania jakichkolwiek śladów widocznych dla innych pracowników, iż taka produkcja ma miejsce.
Zdaniem Sądu ocena dowodów dokonana przez DIAS w zaskarżonej decyzji jest logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i ma charakter swobodny (w oparciu o cały materiał dowodowy) a nie dowolny. Ocena DIAS została oparta na całokształcie okoliczności faktycznych sprawy, w ich wzajemnym powiązaniu i nie budzi żadnych wątpliwości Sądu.
Podsumowując, w ocenie Sądu, organy podatkowe w kontrolowanej sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowody zgromadzony w postępowaniu podatkowym. W wyniku tej oceny dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, co znalazło odbicie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji.
DIAS trafnie uznał, że sporne faktury wystawione przez ww. Spółki nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z dowodów zebranych przez organy podatkowe jednoznacznie wynika, że transakcje udokumentowane przedmiotowymi fakturami VAT w rzeczywistości nie miały miejsca. Spółki T. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o., G.(1) Sp. z o.o. w rzeczywistości nie prowadziły działalności gospodarczej. Spółki te nie zatrudniały pracowników ani nie posiadały zaplecza technicznego pozwalającego na wykonanie opisanych na spornych fakturach usług produkcji płaszczy z blachy i ich montażu. Jedyna Spółka, która faktycznie prowadziła dzielność na terenie B. [...] w badanym okresie, tj. B. prowadziła ją w innym zakresie i brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że świadczyła usługi wykonania płaszczy z blachy i usług montażowe z nimi związane. Zdaniem Sądu ani Skarżący ani J. M. nie przedstawili żadnych dowodów na wykonanie spornych usług a ich zeznania DIAS prawidłowo ocenił jako niewiarygodne.
Reasumując, organy podatkowe nie naruszyły art. 22 ust. 1 ustawy o PIT poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z zakwestionowanych przez organy faktur kosztowych, albowiem brak jest dowodów na rzeczywisty zakup przez Skarżącego kwestionowanych usług opisanych w fakturach.
Oceny tej nie podważają zarzuty podniesione przez Stronę w skardze. Zdaniem Sądu zarzuty te w konfrontacji z zebranym materiałem dowodowym i jego oceną dokonaną w zaskarżonej decyzji jawią sią jako bezzasadne. Wskazać bowiem należy, że:
- odnośnie argumentu, że przesłuchani w sprawie pracownicy zatrudnieni w spółce B. pracowali do godziny 15-16 a Strona przyjeżdżała po towar po godzinie 16, Sąd wskazuje, że trafne jest stanowisko organu, że produkcji płaszczy z metalu, materiałów mogących takiej produkcji służyć, czy elementów gotowych płaszczy przesłuchani pracownicy nie widzieli niezależnie od tego, czy byli to pracownicy zajmujący się na co dzień produkcją palet z drewna, czy mechanicy na co dzień pracujący w pomieszczeniach warsztatu, w którym były jakiekolwiek inne urządzenia niż bezpośrednio służące obróbce drewna, jak i niezależnie od tego w jakich godzinach na terenie zakładu przebywali. Dodatkowo z zeznań świadków L. G. i P. J. wynika, że pracowali także w godzinach pracy tzw. drugiej zmiany. Nikt też nie uczestniczył, ani nawet nie słyszał o tym, aby ich pracodawca świadczył jakiekolwiek usługi montażu na rzecz innych kontrahentów poza sporadycznym montażem linii do produkcji palet. Dodatkowo J. M. zeznał, że nie uczestniczył w wydaniu towarów Stronie,
- nie jest zasadny zarzut braku przesłuchania w charakterze świadków pracowników z Ukrainy. Sąd podkreśla, że już z zeznań J. M. z 26 czerwca 2025 r. – abstrahując od ich wiarygodności – wynika, że J. M. nie pamięta kim byli – wskazywani przez niego – pracownicy z Ukrainy (spawacze z D.). Ponadto J. M. zeznał, że ww. pracownicy wyjechali. Zatem przesłuchanie ww. bliżej nieznanych pracowników z Ukrainy, Sąd ocenia jako niemożliwie. Brak ich przesłuchania nie może być oceniony jako naruszenie przepisów O.p. przez organy podatkowe. Podobnie rzecz się ma z przesłuchaniem Pana "[...]", którego nazwiska J. M. nie zna.
- Sąd zauważa, że powoływane w skardze zeznania świadków dotyczące pracy obywateli Ukrainy nie dotyczą wykonania spornych w sprawie usług produkcji i montażu płaszczy z metalu, lecz produkcji koszy metalowych co nie było przedmiotem świadczenia ujętego w spornych fakturach. Akcentowane w skardze zeznania pracowników dotyczące pracy obywateli Ukrainy po g. 15 dotyczyły wyłącznie produkcji koszy z metali a więc nie mogą dowodzić wykonania spornych usług na rzecz Strony,
- Dodatkowo w badanym roku spółki zarządzane przez J. M. nie zatrudniały, zasadniczo, pracowników z Ukrainy. Wyłączenie w T. Sp. z o.o. jako jedyny pracownik został wskazany Y. S., który to jednak jak wynika z zeznań P. M. z 21 lipca 2021 r. jeździł wózkiem widłowym, obsługuje tym wózkiem zakład w B., tj. firmę B. Sp. z o.o. Spółka G. Sp. z o.o. nie zatrudniała natomiast żadnych pracowników, w G.(1) Sp. z o.o. zatrudnieni byli wyłącznie M. K. oraz P. M.(1). Jedynie B. Sp. z o.o., zatrudniała 15 pracowników,
- ustosunkowując się do argumentu Skarżącego, że nie był w stanie ówcześnie sam wykonać tak ogromnej liczby płaszczy, Sąd zauważa, że przedmiotem postępowania podatkowego oraz w konsekwencji ustaleń organów podatkowych było to czy sporne faktury zakupowe wystawione przez ww. 4 spółki, były rzetelne to jest czy potwierdzały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Istotne w sprawie z punktu widzenia art.22 ust.1 ustawy o PIT było to czy faktury kosztowe dokumentują zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie – wskazanych w ich treści - usługi, u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć usługę i zużyć ją w swojej działalności gospodarczej.
Dodatkowo z zeznań pracowników Strony wynika, że płaszcze z metalu były również produkowane i montowane bezpośrednio na placach budowy (inwestycji). Ponadto z zeznań P. N. wynika, że czasami pomagały przy montażach jakieś inne osoby, byli to Polacy. Z kolei J. S. wprost zeznał, że w sytuacji gdy Strona potrzebowała wesprzeć się pracownikami zewnętrznymi, to brała ekipy montażowe z agencji pracy.
Jak wcześniej wskazano, podatnik żądający zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu określonych wydatków powinien gromadzić określone dowody na ich poniesienie. Skarżący nie przedkładając dowodów na wykonanie spornych usług oraz dowodów, że nabył je z konkretnego źródła, nie może żądać zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że DIAS niewątpliwie zrealizował dyspozycję przepisu art. 127 O.p., statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Przeprowadził bowiem odpowiednie postępowanie odwoławcze, ustalając stan faktyczny na podstawie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału oraz dokonując niezależnej od organu I instancji wykładni przepisów prawa. Organ II instancji nie ograniczył się zatem wyłącznie do oceny rozstrzygnięcia NUS oraz rozpoznania jedynie zarzutów odwołania. Okoliczność, że DIAS doszedł ostatecznie do tych samych, co organ I instancji, wniosków w zakresie ustaleń faktycznych oraz ich subsumpcji pod hipotezy przepisów, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji, sama w sobie, nie może podważać prawidłowości przeprowadzonego postępowania odwoławczego, skoro jego wynik był rezultatem właściwego zastosowania przepisów prawa procesowego, o czym dalej będzie jeszcze mowa.
W ocenie Sądu wywód DIAS w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Zasadność ocen i wniosków, poczyniono bowiem na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice wyznaczone dyspozycją art. 191 O.p.
Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona - po pierwsze - wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (por. – między innymi – wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r. o sygn. III SA/Wa 3863/14). W podjętym rozstrzygnięciu rozpatrzono cały materiał dowodowy. Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Ocena dowodów przez organ podatkowy staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów, co w niniejszej sprawie z pewnością nie zaszło.
W ocenie Sądu, argumentacja Skarżącego ogranicza się jedynie do zwykłej polemiki z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność stwierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie Skarżącego o innej, niż przyjął organ podatkowy, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena od tej, której dokonał organ.
Podsumowując, zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art.191 oraz art.233 § 1 pkt 1 i § 1 pkt 2 lit. a) O.p. nie znajdują uzasadnienia, bowiem postępowanie było prowadzone z zachowaniem zasad wynikających z przepisów przywołanej ustawy.
Stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa, co do zasady na organie podatkowym, niemniej obowiązek ten nie jest nieograniczony i abstrakcyjny. Prawidłowa realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga nierzadko przejawiania określonej inicjatywy dowodowej przez podatnika, zwłaszcza co do faktów i dowodów, o których najlepiej wie tylko on. W tym kontekście aktualizuje się obowiązek współdziałania strony z organami podatkowymi w celu prawidłowego określenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego, w szczególności zaś – kiedy w pewnych sytuacjach wykazanie określonych faktów leży w jej interesie – owemu obowiązkowi współdziałania towarzyszyć będzie ciężar udowodnienia przez podatnika faktów dla niego korzystnych. Skoro zatem Skarżący nie przedłożył żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność zakupu spornych usług, o czym była wcześniej mowa, to słusznie organy obu instancji uznały, że nie zostały one faktycznie wykonane, a sporne faktury nie dokumentowały realnych zdarzeń gospodarczych.
Okoliczność, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy obu instancji oceniony odmiennie, niż oczekiwał tego Podatnik, nie świadczy o naruszeniu przywołanych zasad postępowania podatkowego. Przebieg postępowania podatkowego nie uzasadnia zarzutu, jakoby działały one pod z góry założoną tezę. Przeciwnie, to właśnie wynik prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz trafna ocena zebranego materiału dowiodły jedynie pewnych wstępnych założeń, które zwykle czyni się na początku każdego postępowania, by w ramach postępowania dowodowego dokonywać następnie weryfikacji ich słuszności.
Nie naruszono także innych ogólnych zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w art. 121, art. 123 oraz art. 124 O.p. Organy obu instancji prowadziły postępowanie podatkowe, działając na podstawie przepisów prawa i w jego granicach, dążąc przy tym do obiektywnego i dogłębnego wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Organ odwoławczy nie naruszył również przepisów art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. bowiem sporządził uzasadnienie decyzji, które odpowiada w pełni wymogom ustawy, w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Sąd podkreśla, że dobra wiara podatnika przy zawieraniu transakcji handlowych nie ma wpływu na wymiar podatku dochodowego, ani też na prawo do zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Przepisy tej ustawy nie łączą skutków podatkowych z dobrą lub złą wiarą podatnika. Może ona mieć zastosowanie wyłącznie na gruncie podatku od towarów i usług, a sama okoliczność, że faktury VAT mogą stanowić podstawę także do określonych rozliczeń podatkowych na gruncie ustaw o podatkach dochodowych nie może uzasadniać przenoszenia na grunt tych ustaw pewnych swoistych tylko dla podatku VAT zasad funkcjonowania tego podatku, jak właśnie możliwość powoływania się przez podatnika na klauzulę dobrej wiary (por. np. wyroki NSA z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1958/18 i z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3359/15; CBOSA). O możliwości zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów decydują obiektywne okoliczności, co do rzetelności danej transakcji zakupu towarów. Dobra wiara podatnika i przekonanie, że dane wskazane w fakturze są prawdziwe nie ma w świetle przepisów ustawy o PIT żadnego znaczenia dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu i tym samym nie było podstaw do gromadzenia i rozpatrywania dowodów, które miałyby dotyczyć wykazywania tych okoliczności. Podatnik powinien posiadać takie dowody zakupu, których weryfikacja pozwala wskazać na prawdziwe źródło zakupu towaru i poniesienia na rzecz konkretnego podmiotu wydatków na jego zakup (tak np. NSA w wyrokach z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1827/18 oraz z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 1187/21, CBOSA; por także wyroki NSA z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II FSK 701/21; z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II FSK 1283/22; CBOSA).
Warto jest podkreślić, że organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, popierających twierdzenia Skarżącego. Również na Skarżącym spoczywa obowiązek współpracy z organami podatkowymi w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie dopełnił on nałożonego na niego obowiązku prowadzenia rzetelnej dokumentacji księgowej na mocy art. 193 § 1 i 2 O.p. To Skarżący powinien dysponować najpełniejszą wiedzą o prowadzonej działalności gospodarczej. Wartym podkreślenia jest to, że Skarżący nie posiada żadnych wiarygodnych dowodów dokumentujących nabycie ww. usług od wystawców faktur, zakwestionowanych przez organy podatkowe a to na nim w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. spoczywa obowiązek udowodnienia czy poniesiony wydatek można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
Podsumowując, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego okazały się bezzasadne. Jednocześnie Sąd działając z urzędu, w granicach art.134 § 1 p.p.s.a., nie dostrzegł innych naruszeń prawa, uzasadniających uchylenie decyzji organów podatkowych.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.