Pełny tekst orzeczenia I SA/Wr 1431/06

I SA/Wr 1431/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Maria Tkacz-Rutkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 26 b ust. 1 pkt 7
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Szymon Krzyszczuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. sprawy ze skargi E. i Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. i Z. W. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] odmawiająca zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego,
Pismem z dnia [...] E. i Z. W. wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. z wnioskiem o udzielenie, w trybie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.:Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 z późn. zm.) – dalej w skrócie: Op, interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowanie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie odliczeń od dochodu. W piśmie przedstawili następujący stan faktyczny:
E. W. w 1998 r., nie będąc osoba zamężną, kupiła mieszkanie spółdzielcze i w zeznaniu o wysokości dochodów uzyskanych w 1998 r. odliczyła od podatku zakup tego mieszkania, w ramach tzw. dużej ulgi budowlanej. W dniu [...] E. W. i Z. W. zawarli związek małżeński. Małżonkowie W. w 2003 r. zaciągnęli kredyt na budowę i rozbudowę domu. W zeznaniu o wysokości wspólnych dochodów małżonków (PIT-37) za 2004 r. odliczyli od dochodu odsetki od kredytu udzielonego na sfinansowanie inwestycji, mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
W tym stanie faktycznym, zdaniem podatników, przysługuje im prawo do korzystania z tzw. ulgi odsetkowej, tj. odliczenia od dochodu zapłaconych odsetek od kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. G. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 14a §1 i §4 Op, stwierdził, że stanowisko podatników przedstawione we wniosku jest błędne. Skorzystanie w 1998 r. przez E. W. z tzw. dużej ulgi budowlanej, zdaniem organu, pozbawia małżonków W. prawa do odliczania od dochodu w 2004 r. odsetek od kredytu, zaciągniętego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Uzasadniając swoje stanowisko, organ powołał się na art. 26b ust.1 i ust.2 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r, o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r., nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - dalej: updf.
W zażalenie na to postanowienie E. i Z. W. wnieśli o zmianę postanowienia, zarzucając nieprawidłową interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszących się do tzw. ulgi odsetkowej. Zdaniem podatników, w ustawie nie ograniczono prawa do korzystanie z ulgi odsetkowej w sytuacji, kiedy podatnik lub jego małżonek korzystali z tzw. dużej ulgi budowlanej przez zawarciem małżeństwa. Strona kwestionuje także prawidłowość działania pracownika organu podatkowego, który dokonywał ustaleń w Urzędzie Skarbowym w K., pomimo że zeznanie PIT-37 za 2004 r. złożone przez małżonków W. w Urzędzie Skarbowym w J. G. zostało wypełnione prawidłowo.
Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. art.14b §2 i §5 pkt 1 Op, odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art.26b ust.1 updf, od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z ar.26 ust.1 updf, odlicza się, z zastrzeżeniem zawartym w ust.2-4 art.26b updf, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji, mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Korzystanie z tego odliczenia możliwe jest po spełnieniu wszystkich warunków wymienionych w art.26b ust.2-4 updf. W art.26b ust.2 pkt 7 updf zastrzeżono, że odliczenie stosuje się, jeśli podatnik lub jego małżonek nie korzystał lub nie korzysta z tzw. dużej ulgi budowlanej, czyli z odliczeń od dochodu (przychodu) lub od podatku wydatków poniesionych na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczonych na:
- zakup gruntu pod budowę budynku mieszkalnego,
- budowę budynku mieszkalnego,
- wkład budowlany lub mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej, zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy lub osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej,
- nadbudowę lub rozbudowę budynku na cele mieszkalne.
- przebudowę strychu lub suszarni, albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym do dnia zasiedlenia tego lokalu,
- systematyczne gromadzenie oszczędności na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku prowadzącym kasę mieszkaniową, według zasad określonych w odrębnych przepisach.
Warunku określonego w art. 26b ust. 2 pkt 7 updf małżonkowie W., zdaniem organu odwoławczego, nie spełnili, gdyż E. W. w 1998 r. korzystała z odliczeń w ramach tzw. dużej ulgi budowlanej. W związku z powyższym E. i Z. W. nie mogli korzystać z odliczeń na podstawie art. 26b ust.1 updf.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu E. i Z. W. stwierdzili, że nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającym ją postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. Powołany w decyzji przepis art.26b ust.2 pkt7 updf rozumieją inaczej niż organy podatkowe. Wywodzą, iż podatnik, tj. Z. W., który wybudował dom, nie korzystał nigdy z ulgi na budowę domu, w tym z dużej ulgi budowlanej. Małżonka podatnika – E. W. także nie korzystała i nie korzysta z dużej ulgi budowlanej. Z ulgi tej korzystała bowiem wówczas, gdy nie była małżonką Z. W.
Skarżący wskazali także na nieprawidłowe działania organów podatkowych obu instancji. Organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia dokonując, po złożeniu przez podatników zeznania za 2005 r. ustaleń w innym urzędzie skarbowym, dotyczących rozliczeń podatkowych E. W. Ustaleń tych, zdaniem skarżących, Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. G. nie dokonał, jak twierdzi w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, w ramach czynności sprawdzających. Ponadto organ odwoławczy, zdaniem skarżących, nie zamieścił w decyzji prawidłowego pouczenia o środkach zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżących o nieprawidłowym pouczeniu o środkach zaskarżenia, organ odwoławczy stwierdził, iż pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji nie było obarczone błędem, a ponadto zgodnie z orzecznictwem sądowym błędne pouczenie zawarte w decyzji nie może zaszkodzić stronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi należy stwierdzić, iż stan faktyczny nie jest w niniejszej sprawie sporny w jakimkolwiek zakresie. Stan faktyczny został przedstawiony przez skarżących we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnej sprawie. Kwestią sporną między stronami jest czy, w przedstawionym we wnioski stanie faktycznym, skarżący mogli skorzystać z odliczenia od dochodu, na podstawie art.26b ust.1 updf (tzw. ulga odsetkowa). Powołany przepis uprawnia do odliczenia od podstawy obliczenia podatku, faktycznie poniesionych w roku podatkowym wydatków na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi, mającemu miejsce zamieszkania na terytorium Polski, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych związanych z:
- budową budynku mieszkalnego, albo
- wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
- zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
- nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
W art.26 ust.2 i 3 updf przewidziano szereg warunków, które podatnik musi spełnić, aby korzystać z ww. odliczenia od dochodu. Na gruncie przedstawionego stanu faktycznego istotne znaczenie ma warunek z art.27 ust.2 pkt 7 upf. W myśl tego przepisu ulga odsetkowa ma zastosowanie, jeśli podatnik lub jego małżonek nie korzystał lub nie korzysta z odliczenia od dochodu (przychodu) lub podatku wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe (tzw. duża ulga budowlana), przeznaczonych na:
- zakup gruntu lub odpłatne przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego,
- budowę budynku mieszkalnego,
- wkład budowlany lub mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej,
- zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej,
- nadbudowę lub rozbudowę budynku na cele mieszkalne,
- przebudowę strychu, suszarni albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, do dnia zasiedlenia tego lokalu,
- systematyczne gromadzenie oszczędności na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku prowadzącym kasę mieszkaniową, według zasad określonych w odrębnych przepisach.
Ustawodawca wprowadzając z dniem 1 stycznia 2002 r., ustawą z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U nr 134, poz.1509), w miejsce dużej ulgi budowlanej ulgę odsetkową zastrzegł, że prawo do korzystania z ulgi odsetkowej przysługuje jedynie tym podatnikom, którzy nie korzystali lub nie korzystają z dużej ulgi budowlanej. Przy czym warunek sformułowany w art.26b ust.2 pkt 7 updf, o nie korzystaniu z dużej ulgi budowlanej, dotyczy zarówno podatnika jak i jego małżonka. Użyte w ww. przepisie określenie "małżonek podatnika" ma na celu wyłącznie wskazanie osoby, która winna także spełnić, taki sam jak podatnik, warunek uprawniający do korzystania z ulgi odsetkowej. Nie sposób, w ocenie Sądu, z przepisu tego wyprowadzić wniosek, że w odniesieniu do podatnika zakaz korzystania z dużej ulgi budowlanej dotyczy zarówno okresu po zawarciu małżeństwa jak i wcześniejszego, a w odniesieniu do małżonka podatnika, zakaz korzystania z dużej ulgi budowlanej, obejmuje wyłącznie okres po zawarciu związku małżeńskiego z podatnikiem. W szczególności, że małżonkowie korzystają z ulgi odsetkowej w ramach jednego limitu tej ulgi (podobnie jak w przypadku dużej ulgi budowlanej).
Zdaniem sądu, wykładnia przepisu art.26b ust.2 pkt 7 updf, dokonana w zaskarżonej, decyzji jest prawidłowa.
Z przedstawionego przez skarżących stanu faktycznego wynika, że małżonka podatnika – E. W. w 1998 r. (tj. przed zawarciem związku małżeńskiego ze Z. W.) korzystała z dużej ulgi budowlanej. Organy podatkowe, powołując art.26b ust.2 pkt 7 updf, prawidłowo przyjęły, że małżonkowie E. i Z. W. nie mogli w 2004 r. korzystać z ulgi odsetkowej.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego postępowania organu podatkowego podczas czynności sprawdzających, dokonywanych w związku z zeznaniem o wysokości dochodów uzyskanych przez małżonków W. w 2005 r. Przedmiotem prowadzonego przez Sąd postępowania jest legalność (zgodność z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego) decyzji, wydanej na podstawie art. 14a Op, w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art.14a §2 i §3 Op, podatnik składając wniosek o interpretację zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Organ podatkowy dokonuje jedynie oceny prawnej stanowiska pytającego. W ramach tego postępowania organ nie przeprowadza czynności sprawdzających, nie prowadzi postępowania dowodowego. Ustalenia dokonane w ramach czynności sprawdzających nie są zatem elementem postępowania ocenianego przez Sąd.
Chybiony jest także zarzut braku właściwego pouczenia przez organ odwoławczy o środkach zaskarżenia decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy zamieścił w decyzji pouczenie umożliwiające skuteczne wniesienie skargi, jakkolwiek wyraźnie nie wskazał, że skarga winna być kierowana do sądu administracyjnego, powołał jedynie przepis o tym informujący, tj. art.54 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak sformułowane pouczenie mogło utrudnić stronie wskazanie w skardze właściwego sądu, nie mogło jednak spowodować negatywnych skutków, bowiem skargę do sądu administracyjnego strona wnosi za pośrednictwem organu, który ją wydał.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, skargę jako bezzasadna oddalił.