Pełny tekst orzeczenia

I SA/Wa 971/04

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

I SA/Wa 971/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Ziomek
Emilia Lewandowska /sprawozdawca/
Monika Nowicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Beata Ziomek Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] kwietnia 2004 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Wa 971/04
U Z A S A D N I E N I E
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [....] kwietnia 2004 r., nr [...., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2004 r., nr [....], którą orzekło o odmowie wszczęcia postępowania w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [....] września 2001 r., nr [....], zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w W. przy ul. [....], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [....] oraz zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w W. przy ul. [....], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [....]
Z ustaleń organu wynika, że wnioskodawczynie Z. W. i B. W. nie są właścicielkami ani użytkownikami wieczystymi działek objętych decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [....] września 2001 r. ani nie wykazały innego interesu prawnego do tych nieruchomości. Zatem postępowania zakończone tą decyzją nie dotyczyło ich uprawnień, czy też obowiązków. Wnioskodawczynie nie posiadały więc statusu strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją i nie mogły być stroną w postępowaniu nadzorczym dotyczącym tej decyzji. Organ uznał również, że brak jest przesłanek do wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. W. i Z. W. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i "rozstrzygnięcie co do istoty sprawy". W uzasadnieniu skargi skarżące podały, że nie zgadzają się z dokonaną przez organ interpretacją przepisów prawa a to art. 28 kpa. W ich ocenie interes prawny, w rozumieniu art. 28 kpa, do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [....] września 2001 r. uzasadnia treść art. 222 kc i art. 140 kc.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości, sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że Sąd władny jest tylko stwierdzić nieważność, bądź uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli organ administracji publicznej dopuści się naruszenia prawa. Natomiast Sąd ten nie jest władny rozstrzygać co do istoty sprawy o co wnoszą skarżące. Natomiast dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że jest ona zgodna z prawem. Słusznie organ nadzoru stwierdził, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji może wystąpić wyłącznie osoba, która ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. Słusznie również organ uznał, że skarżące B. W. i Z. W. nie mają interesu prawnego do bycia stroną postępowania o podział nieruchomości, co do której nie przysługuje im tytuł prawny, a tym bardziej nie mają interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji kończącej postępowanie o podział takiej nieruchomości. Powoływane przez skarżące w uzasadnieniu skargi przepisy art. 140 kc i art. 222 kc również nie zapewniają im interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, do której nie przysługuje im żaden tytuł prawnorzeczowy. Przepisy te służą ochronie prawa własności, ale w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądem powszechnym. Nie stanowią natomiast podstawy prawnej uzasadniającej interes prawny do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym o podział działki stanowiącej własność osób trzecich w stosunku do skarżących. Prawidłowo organ uznał, że stronami takiego postępowania są właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości objętej podziałem, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego licznie cytowane w zaskarżonej decyzji. W żadnym więc razie skarżące nie są stroną postępowania o podział nieruchomości, do której nie mają żadnego tytułu prawnego. Nie mogą również żądać stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej i uczestniczyć w postępowaniu nadzorczym. Zgodnie więc z prawem organ nadzoru odmówił wszczęcia postępowania nadzorczego z wniosku skarżących, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział działek objętych tą decyzją.
Z treści skargi wynika, że stała się sporna granica nieruchomości objętej decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [....] września 2001 r. a nieruchomością będącą we władaniu skarżących. Postępowanie o podział nieruchomości nie jest prowadzone w celu rozgraniczenia takich nieruchomości. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości jest odrębnym postępowaniem, które jak to wynika z uzasadnienia skargi, toczy się we właściwym postępowaniu według przepisów przewidzianych dla tego rodzaju postępowań.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.