Pełny tekst orzeczenia I SA/Wa 665/20

I SA/Wa 665/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Pirogowicz /sprawozdawca/
Jolanta Dargas
Magdalena Durzyńska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6281 Regulacje spraw majątkowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art 113 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2020 r. sprawy ze skargi Kościoła Chrześcijan Baptystów [...]. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania dokumentu oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...],[...] we [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...] o odmowie sprostowania błędu pisarskiego (oczywistej omyłki) w dokumencie Wojewody [...] z [...] września 1946 r.
Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
Wnioskiem z [...] września 2018 r. [...],[...] we [...] (dalej jako: "[...]") zwrócił się z żądaniem sprostowania błędu pisarskiego (oczywistej omyłki), w trybie art. 113 § 1 i 2 k.p.a., w "decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1946 r. nr [...]" w ten sposób, że zamiast przywoływanego w niej art. 2 punkt 4 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13, poz. 87) wpisać poprawną jednostkę redakcyjną, tj. art. 2 ustęp 4 ww. dekretu (pkt 1 wniosku), zaś zamiast słów "oddaje w zarząd" wpisać poprawnie "oddaje we własność" (pkt 2 wniosku). Do wniosku załączono odpis ww. dokumentu zwanego przez wnioskodawcę "decyzją" i kopię pisma Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we [...] Wydział [...] z [...] grudnia 1955 r. oraz wydruk elektronicznej księgi wieczystej nr [...], obejmujący Dział II - Własność.
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2018 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2019 r., działając na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., zwrócił podanie [...] oceniając, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny. Organy uznawały przy tym, że żądanie [...] zmierza w istocie do ustalenia prawa własności.
Postanowienia te uchylone zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 747/19. W motywach orzeczenia Sąd zwrócił uwagę, że w sytuacji gdy [...] w sposób jednoznaczny domaga się sprostowania decyzji poprzez wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 113 k.p.a., to tym samym nie jest dopuszczalna wykładnia tego wniosku polegająca na przyjęciu, iż stanowi on w istocie wniosek o ustalenie prawa własności. Tym samym, zamiast zastosować art. 66 § 3 k.p.a., organ winien rozpoznać wniosek Zboru i wydać stosowne postanowienie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. o sprostowaniu bądź odmowie sprostowania decyzji.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2019 r., działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., odmówił sprostowania błędu pisarskiego (oczywistej omyłki) w dokumencie Wojewody [...] z [...] września 1946 r. z uwagi na fakt, że użyte w nim sformułowanie "oddaje w zarząd" zamiast postulowanego przez [...] wyrażenia "oddaje we własność" nie stanowi oczywistej omyłki i nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. Uwzględnienie zatem żądania [...] stanowiłoby w istocie zmianę rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji. Sprostowanie w trybie administracyjnym decyzji, poprzez wpisanie "oddaje we własność" w miejsce słów "oddaje w zarząd" zmierzałoby do obejścia prawa. Odnosząc się natomiast do żądania wyrażonego w punkcie [...] przedmiotowego wniosku organ podniósł, że wprawdzie literalna treść decyzji nie pozostawia wątpliwości, że przywołane w tym dokumencie przepisy, mimo użytego sformułowania "art. 2 punkt 4", odnoszą się wprost do regulacji opisanej w art. 2 ustęp 4 dekretu, to niemniej jednak ingerencja w treść decyzji, polegająca na sprostowaniu nieistotnej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a., podważałaby jej trwałość. Jednocześnie zaznaczył, że dekret nie przewidywał wydawania decyzji w przedmiocie przejęcia mienia poniemieckiego z mocy prawa. Stwierdził także, że w przypadku, gdy dokumenty stanowiące podstawę wpisu prawa własności w księdze wieczystej są kwestionowane, prawidłowość tego wpisu można ustalić w trybie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.
Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] złożył zażalenie zarzucając mu naruszenie przepisów k.p.a.
Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2019 r. W ocenie organu odwoławczego dokument z 1946 r. nie zawiera błędu pisarskiego lub innej oczywistej omyłki, a Wojewoda [...] w sposób wystarczający wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Zwracał jednocześnie uwagę, że zasadniczym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, iż [...] nie jest odpowiednią osobą prawną w rozumieniu art. 2 ust. 4 dekretu z 8 marca 1946 r., zgodnie z którym majątek niemieckich i gdańskich osób prawnych prawa publicznego przechodzi z mocy prawa na własność odpowiednich osób prawnych. Potwierdza to zaś uchwała Sądu Najwyższego z 19 grudnia 1959 r. I CO 42/59, wpisana do księgi zasad prawnych.
Wskazywał przy tym, że z treści dokumentu Wojewody [...] z 1946 r. (zwanego na potrzeby uzasadnienia "decyzją") wynika, że działając wówczas na postawie dekretu Wojewoda oddał w zarząd [...] budynek kościoła przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) wraz z posesją przynależną do tego budynku. Natomiast pismem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we [...] Wydział [...] z [...] grudnia 1955 r., skierowanym do Sądu Powiatowego dla [...], Wydział [...][...] zawiadomiono, że parcela nr [...], o pow. [...] m2 przeszła na własność [...] na podstawie dekretu. Z analizy zapisów księgi wieczystej nr [...] wynika, że w dziale II jako właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] ha, położonej we [...] przy ul. [...], wymienia się [...] we [...]. W samej księdze określono natomiast dwie podstawy nabycia prawa własności przez wspomnianą [...], którymi jest decyzja oraz pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we [...] Wydział [...] z [...] grudnia 1955 r. Odnosząc się natomiast do przedłożonych w toku postępowania dokumentów w postaci kopii postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] we [...] z [...] lipca 1995 r., pisma Ministra Administracji Publicznej z [...] maja 1946 r. oraz pisma Dyrektora Urzędu Likwidacyjnego we [...] z [...] października 1946 r., zauważał, że kwestie ich mocy dowodowej i doniosłości prawnej w zakresie nabycia przez [...] prawa własności ww. nieruchomości, były już wielokrotnie poruszane i zostały ostatecznie i dogłębnie wyjaśnione w postępowaniu w sprawie przywrócenia [...] jej prawa własności, przez organy I i II instancji (Wojewodę [...], Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji) oraz sądy administracyjne (Wojewódzki i Naczelny Sąd Administracyjny). Podnosił nadto argument, że Wojewoda [...] w decyzji z [...] czerwca 2007 r. odmawiającej przywrócenia [...] prawa własności, orzekając na podstawie art. 40 i 41 ustawy z 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2015 r., poz. 169 ze zm.), wypowiedział się także na temat możliwości ingerencji w treść decyzji, której sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. domaga się obecnie [...].
Skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] we [...] zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na:
a) niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym brak odniesienia się do omyłki pisarskiej w zakresie żądania nr [...] wniosku o sprostowanie z [...] września 2018 r.;
b) na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w braku uznania oczywistości omyłki pomimo, iż z treści dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika oczywistość omyłki w zakresie żądania nr [...] wniosku o sprostowanie z [...] września 2018 r.;
c) na niedostatecznej analizie stanu faktycznego i uznaniu, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji z 1946 r., a w konsekwencji błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, braku jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o zasady logiki, prowadzące w rezultacie do ustaleń sprzecznych z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności dokonaniu błędnego zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 113 § 1 k.p.a.;
d) przez nienależyte, niedostateczne i niepełne uzasadnienie, że sprawa własności nieruchomości ul. [...] była już dogłębnie wyjaśniana w sprawie przywrócenia [...] prawa własności, podczas gdy wniosek o sprostowanie nie jest związany z toczącymi się wcześniej procesami rewindykacyjnymi;
2. art. 113 § 1 k.p.a. polegające na:
a) niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmowie przyznania mocy dowodowej i wiarygodności decyzji Wojewody [...] z [...] września 1946 r. pomimo, iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych;
b) niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odmowie przyznania mocy dowodowej i wiarygodności dowodowi z dokumentu w postaci zaświadczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we [...], Wydział [...] z [...] grudnia 1955 r. pomimo, iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych;
c) niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmowie przyznania mocy dowodowej i wiarygodności postanowieniu Sądu Powiatowego we [...] z [...] sierpnia 1955 r., pomimo, iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych;
d) dokonaniu błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem uznania oczywistej omyłki co do żądania nr [...] wniosku o sprostowanie z [...] września 2018 r., a następnie odmowę sprostowania;
e) braku uznania istnienia oczywistej omyłki, co do pkt [...] oraz nieustosunkowanie się organu co do twierdzeń skarżącego odnośnie oczywistości pomyłki pisarskiej "oddania w zarząd";
f) dokonaniu błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem uznania uchwały 7 sędziów SN z 19 grudnia 1959 r. za mającą zastosowanie do decyzji z 1946 r. podczas, gdy prawo nie działa wstecz (lex retro non agit);
g) stwierdzeniu, że organ wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia nie podał w jaki sposób, doszłoby do podważenia trwałości decyzji z 1946 r., gdyby doszło do jej sprostowania.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w obszernych motywach skargi, [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i stwierdzenie wydania go z naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do wydania w terminie 7 dni postanowienia o sprostowaniu decyzji Wojewody [...] z [...] września 1946 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podkreślał przy tym, że przedmiotem jego żądania nie było i nie jest ustalenie prawa własności, lecz sprostowanie decyzji wojewody z 1946 r. z uwagi na znajdujące się w jej treści dwie oczywiste omyłki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygnięcie incydentalne zawarte w kwestionowanym postanowieniu, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Postępowanie zakończone powyższym postanowieniem dotyczyło żądania sprostowania zawartych w piśmie Wojewody [...] z [...] września 1946 r., oczywistych omyłek i błędów pisarskich, mających polegać na wadliwie przywołanej tam jednostce redakcyjnej stosowanej podstawy prawnej (tj. art. 2 pkt 4 dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich zamiast art. 2 ust. 4 owego dekretu) oraz błędnym określeniu prawa jakie nabyć miał poprzednik prawny skarżącej. W piśmie tym wskazano bowiem na oddanie w zarząd [...] we [...] kościoła po [...] [...] przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) wraz z przynależną do niego posesją, tymczasem z mocy art. 2 ust. 4 przywoływanego dekretu nieruchomość ta przeszła na własność [...] z dniem wejścia w życie dekretu. Zatem akt Wojewody powinien stwierdzać, że przedmiotową nieruchomość "oddaje we własność" [...], a nie "w zarząd".
Odmawiając sprostowania ww. dokumentu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. organy stanęły na stanowisku, że zawarte w dokumencie stwierdzenie o przekazaniu nieruchomości "w zarząd", nie może być kwalifikowane jako oczywista omyłka pisarska, zaś korekta przywołanej tam podstawy prawnej, poprzez wskazanie w odniesieniu do jednostki redakcyjnej przepisu art. 2 dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich adekwatnej nomenklatury, prowadziłaby do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej.
Takie uzasadnienie postanowienia jest w ocenie Sądu wadliwe, choć samo ujęte w nim rozstrzygnięcie, pozostaje zgodne z prawem. Akt, którego sprostowania oczekiwała strona skarżąca nie jest bowiem tym, w stosunku do którego możliwe jest dokonanie korekty ewentualnych omyłek czy błędów pisarskich w oparciu o regulację kodeksu postępowania administracyjnego.
Przewidziany w art. 113 § 1 k.p.a. tryb sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz oczywistych omyłek - może mieć bowiem zastosowanie wyłącznie do decyzji administracyjnych oraz postanowień (na mocy odesłania zawartego w art. 126 k.p.a.), względnie ugód – z mocy art. 122 k.p.a. Wynika to wprost z brzmienia tego przepisu: "organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach". Nie znajduje on zatem zastosowania do innych niż decyzje, postanowienia oraz ugody przejawów aktywności organów władzy publicznej.
Żadnym natomiast z tych aktów nie jest skierowane do [...] we [...] pismo Wojewody [...] z [...] września 1946 r. o oddaniu w jej zarząd [...] i przylegającej do niego nieruchomości. W szczególności nie sposób utożsamiać tego dokumentu – jak czyni to skarżąca, a także organy - z decyzją administracyjną. Wprawdzie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak też obowiązujące w dacie sporządzania ww. pisma rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.) nie definiują pojęcia "decyzji administracyjnej". Niemniej w doktrynie przyjmuje się, że jest to jednostronna czynność organu administracji publicznej, posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w sprawie indywidualnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata, który nie jest w tej sprawie podporządkowany organizacyjnie ani służbowo temu organowi (por. A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el 2019). O tym czy mamy do czynienia z decyzją, czy też inna formą działania organu, nie decyduje jednocześnie nazwa danego aktu, jak też kompletność ujęcia w nim wszystkich elementów chrakteryzujących decyzję administracyjną opisanych w art. 107 § 1 k.p.a. Zawierające bowiem rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej pisma są decyzjami, pomimo nieposiadania pełni formy przewidzianej w ww. przepisie, jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzja, takich jak: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie jego adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Aby jednak tak zakwalifikować dane pismo, musi ono dotyczyć sprawy, która na gruncie norm prawa administracyjnego materialnego, podlega załatwieniu w formie decyzji. Innymi słowy organ administracji publicznej, który wytworzył pismo o określonej treści, winien posiadać przyznane mu przepisami prawa kompetencje do załatwienia w drodze władczej i jednostronnej czynności (decyzji) określonej kategorii sprawy administracyjnej, o której w owym piśmie się wypowiedział. Jeśli zaś takich kompetencji przepisy prawa powszechnie obowiązującego mu nie przyznają, to wyrażonemu przezeń stanowisku waloru decyzji administracyjnej przypisać nie sposób.
Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co zdaje się umykać wnioskującemu o sprostowania, jak też organom ów wniosek rozpoznających. Na gruncie art. 2 dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich, do którego to przepisu - choć z przywołaniem w sposób błędny oznaczenia jego jednostki redakcyjnej ("pkt 4" zamiast "ust. 4") – odwołuje się Wojewoda [...], nie wydawane były wszak żadne decyzje administracyjne. Także o charakterze deklaratoryjnym, a więc potwierdzające przewidziany w art. 2 ust. 1 i 4 dekretu skutek prawny, tj. przejście ipso iure z dniem jego wejścia w życie własności mienia poniemieckiego należącego do wymienionych w przepisie podmiotów na rzecz Skarbu Państwa czy odpowiednich polskich osób prawnych. Ujawnienie zaś w księdze wieczystej własności Skarbu Państwa lub osób prawnych prawa publicznego w odniesieniu do nieruchomości przejętych z mocy przepisów ww. dekretu następowało na wniosek właściwego okręgowego urzędu likwidacyjnego (por. art. 2 ust. 6 dekretu).
W sytuacji zatem, gdy strona żąda sprostowania omyłki czy innych oczywistych błędów, które miałyby się znaleźć w dokumencie niebędącym decyzją administracyjną lub postanowieniem (względnie ugodą)- a z taką sytuacja mamy do czynienia w sprawie - załatwienie owego żądania następuje w drodze wydanego na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a. postanowienia o odmowie sprostowania aktu. Wydając z kolei w takich uwarunkowaniach postanowienie o odmowie sprostowania, organ administracji publicznej zwolniony jest z obowiązku badania czy do omyłki pisarskiej czy innego rodzaju oczywistego błędu w kwestionowanym akcie istotnie doszło. Uzasadnienie postanowienia w takim przypadku wino ograniczyć się do skonstatowania faktu zgłoszenia żądania sprostowania w stosunku do aktu, którego treść nie może być korygowana w procedurze przewidzianej w § 1 art. 113 k.p.a.
Odmawiając sprostowania aktu Wojewody [...] organy obu instancji dokonały natomiast merytorycznej oceny zgłoszonego w tym względzie żądania [...], co w ogóle nie powinno mieć miejsca. Przyczyną tego stanu rzeczy była prawdopodobnie błędna interpretacji wskazań zawartych w wydanym w sprawie wyroku z 10 maja 2019 r. I SA/Wa 747/19, o czym może świadczyć odwołanie się w treści uzasadnieniach postanowień do owego wyroku i wynikającego z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) związania oceną prawną oraz wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Tymczasem istotą oceny prawnej sformułowanej w tym wyroku oraz zawartych w nim zaleceń było wyłącznie stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzi właściwość sądu powszechnego (jak pierwotnie przyjął organ zwracając podanie stronie) i zobligowanie organu do załatwienia wniesionego w imieniu [...] podania w drodze postanowienia, o którym mowa w § 3 art. 113 k.p.a., bez przesądzania przez Sad o kierunku mającego zapaść rozstrzygnięcia, ani o prawnej możliwości sprostowania ww. aktu, co jest o tyle zrozumiałe, że w rozpoznawanej wówczas sprawie, ze względu na jej przedmiot, byłoby to przedwczesne.
Samo jednak błędne uzasadnienie postanowienia, w sytuacji gdy ujęte w nim rozstrzygniecie jest zgodne z prawem, nie może w ocenie składu orzekającego w uzasadniać uwzględnienia skargi. To bowiem, że organ posłużył się nieadekwatną argumentacją, czym naruszył art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., nie jest tego rodzaju uchybieniem procedurze administracyjnej, które w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzić powinno do uchylenia postanowienia. Jego eliminacja z obrotu prawnego z tego tylko powodu stanowiłoby przejaw nic niewnoszącego do sprawy nadmiernego formalizmu sądowego. Konsekwencją bowiem takiego orzeczenia nie byłaby hipotetyczna możliwość podjęcia w efekcie ponownie przeprowadzonego postępowania odmiennego co do istoty rozstrzygnięcia, ale - wobec wiążącej organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku - jego powtórzenie, tyle tylko że inaczej uzasadnionego.
Skoro zaś to czy w dokumencie Wojewody [...] z 1946 r. istotnie poszczególne zapisy znalazłszy się na skutek pomyłki (błędu pisarskiego) nie ma znaczenia relewantnego przy rozpoznawaniu podania o ich sprostowanie - gdyż nie jest on decyzją ani postanowieniem, podlegającym w tym trybie sprostowaniu - zbędne było także dokonywanie ocen intencji autora owego dokumentu, w kontekście pozostałych zgromadzonych w aktach dokumentów. Chybiony zatem pozostają formułowane na tym tle zarzuty skargi dotyczące naruszenia kwestionowanym postanowieniem przepisów art. 7 i 77 § 1 oraz art. 113 § 1 k.p.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 wskazanej ustawy.