I SA/Wa 43/25

I SA/Wa 43/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Jolanta Dargas
Magdalena Durzyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 323
art. 1 ust. 2 i 3; art. 23a ust. 2, ust. 5, ust. 6 i ust. 9; art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 2b, ust. 8 i 9
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant Referent stażysta Magdalena Matusik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 listopada 2024 r. nr DSZ-V.4321.3.742.2024.AB/BS w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z 27 lipca 2022 r. znak PSZ.XI.947.5447.3.2018.AKA. nr 001531/2022/ZR-D/OPŚ/947, Wojewoda Świętokrzyski odmówił skarżącej [...] prawa do świadczeń rodzinnych w formie dodatku dyferencyjnego na dziecko [...] w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji, Wojewoda Świętokrzyski wskazał, że ze względu na aktywność zawodową ojca dziecka - pana [...] - na terytorium Republiki Federalnej Niemiec (dalej: Niemcy) od 1 lipca 2017 r. w sprawie miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, natomiast z uwagi na brak aktywności zawodowej skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP), właściwą do wypłaty świadczeń była instytucja niemiecka.
W konsekwencji powyższej decyzji, Wojewoda Świętokrzyski decyzją PSZ.XI.947.05108.4.2024.AKA/MŁ182/2024/ZR-D/UZ-N/ZW/947 z dnia 4 lipca 2024 r. uznał, iż świadczenia rodzinne w kwocie 116 zł za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. pobrane na dziecko [...] w formie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego są świadczeniami nienależnie pobranymi i zobowiązał skarżącą do ich zwrotu wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie, naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia spłaty. Zaskarżoną decyzją z 8 listopada 2024 r., DSZ-V.4321.3.742.2024.AB/BS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 17 pkt 2 kpa w związku z art. 1 ust 2 i 3, art. 23a ust. 2, ust. 5, ust. 6 i ust. 9, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 2b, ust. 8 i 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323 z późn. zm., dalej jako ustawa) Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej jako organ/minister) utrzymał w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego znak PSZ.XI.947.05108.4.2024.AKA/MŁ, nr 182/2024/ZR-D/UZ-N/ZW/947 z dnia 4 lipca 2024 r. w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 lipca 2018r.
W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji minister podał art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie, z którym, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisowo koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do nie wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne.
Minister podał, że stosownie do przepisów art. 1 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych przysługuje m.in. obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Polski przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W myśl art. 23a ust. 2,5 i 6 ustawy, w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Polski w państwie, o którym mowa w ust. 1 tej ustawy, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa wyżej, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie członkowskim, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takiej sytuacji, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 tejże ustawy, od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisowo koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Minister wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony do badania, czy skarżącej przysługiwały świadczenia rodzinne za okres, w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, gdyż w tym zakresie, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewoda Świętokrzyski 21 lipca 2023 r. odmówił skarżącej [...] prawa do świadczeń rodzinnych w formie dodatku dyferencyjnego.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 3, ust. 2b i ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych, osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się m.in.: świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23 a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne. Od kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty.
Minister podał także, że wg dokumentów z akt sprawy, we wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 9 sierpnia 2017 r. skarżąca oświadczyła, że ani ona ani członek jej rodziny nie przebywa poza granicami Polski, w kraju, w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ponadto zarówno w decyzji przyznającej prawo do świadczeń rodzinnych oraz w ww. wniosku skarżąca została pouczona, iż w przypadku zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych w szczególności, zaistnienia okoliczności wymienionych w oświadczeniu (w tym uzyskaniu dochodu), osoba ubiegająca się o nie jest obowiązana niezwłocznie powiadomić o tych zmianach podmiot realizujący świadczenie. We wniosku o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych zostało również wskazane, iż niepoinformowanie organu właściwego, prowadzącego postępowanie w sprawie świadczeń rodzinnych o zmianach, o których mowa powyżej, może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a w konsekwencji - koniecznością ich zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Wg ministra odpowiednie skuteczne pouczenia w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ podał, że stosowną informację o przebywaniu ojca dziecka na terytorium Niemiec skarżąca przekazała do organu przyznającego świadczenie w oświadczeniu z dnia 13 lipca 2018 r., przy czym z oświadczenia wynika, że ojciec dziecka przebywa poza granicami Polski od 1 lipca 2017 r.
W konsekwencji minister uznał, że w związku z odmową przyznania skarżącej prawa do świadczeń rodzinnych w formie dodatku dyferencyjnego za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 lipca 2018 r. ze względu na brak pierwszeństwa instytucji polskiej do wypłaty świadczeń - świadczenia rodzinne wypłacone skarżącej w kwocie 116 zł za ww. okres w są świadczeniami nienależnie pobranymi i należy zobowiązać ją do ich zwrotu wraz z odsetkami. Minister podał także, że w dniu 26 lipca 2022 r. Wojewoda Świętokrzyski przekazał wniosek skarżącej o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego do instytucji niemieckiej, zgodnie z właściwością, celem rozpatrzenia. W odpowiedzi, na dokumencie SED F002 instytucja niemiecka poinformowała, że przekazany wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, a świadczenia przewidziane ustawodawstwem niemieckim nie zostały przyznane, ponieważ skarżąca nie przedstawiła dokumentów, niezbędnych do ustalenia uprawnienia do świadczeń przez instytucję niemiecką, pomimo dwukrotnego wezwania do tego przez stronę niemiecką. Nie zastosowanie się do wezwań, uniemożliwiło ustalenie uprawnienia do świadczeń na terytorium Niemiec. W tym zakresie organ dodatkowo wyjaśnił, że w przypadku braku pierwszeństwa do wypłaty
świadczeń, możliwe jest przyznanie prawa do świadczenia na dziecko w Polsce, - jako kraju właściwym do wypłaty świadczeń w drugiej kolejności w sytuacji, gdy świadczenia w Polsce byłyby wyższe (wtedy następuje przyznanie dodatku dyferencyjnego), ustawodawstwo zagraniczne nie przewiduje danego rodzaju świadczeń albo instytucja zagraniczna odmówiła prawa do świadczeń ze względu na niespełnienie kryteriów wynikających z ustawodawstwa tego państwa. Czym innym jest przypadek, gdy instytucja zagraniczna nie przyzna prawa do świadczeń na dziecko z powodu braku współpracy wnioskodawcy - w takim przypadku instytucja polska nie ma możliwości przyznać prawa do świadczeń za okres pozostawienia bez rozpoznania wniosku zagranicznego. Powyższe wynika z art. 5 lit. b rozporządzenia 883/2004, zgodnie, z którym wojewoda jest zobowiązany do uwzględnia podobnych okoliczności lub zdarzenia zaistniałych w każdym Państwie Członkowskim tak jak gdyby miały one miejsce na terytorium Polski.
Odnosząc się do zarzutów minister podał także, że okoliczność spożytkowania wypłaconych świadczeń rodzinnych nie wstrzymuje możliwości ustalenia i zobowiązania do jego zwrotu, nawet, jeżeli były wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem.
W skardze na ww decyzję Iwona Siwek zarzuciła ministrowi:
a) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że decyzja Wojewody Świętokrzyskiego została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z 11.02.2016r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. 2024r.421 t.j.) i Rozporządzenia 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2004.166.1) i brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ odmówił uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania;
b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody Świętokrzyskiego o uznaniu świadczenia rodzinnego wypłaconego [...] w okresie od 1.11.2017r. do 31.07.2018r. na dziecko [...] za świadczenie rodzinne nienależnie pobrane i zobowiązaniu [...] do jego zwrotu wraz z odsetkami za opóźnienie, pomimo, że to organ administracyjny miał obowiązek przekazania wniosku do odpowiedniej instytucji w Niemczech ale swojego obowiązku nie wykonał, a winą za wypłacone świadczenia obarcza skarżącą.
Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 4 ust. 1 ustawy z 11.02.2016r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego o uznaniu świadczenia rodzinnego wypłaconego [...] w okresie od 1.11.2017r. do 31.07.2018r. na dziecko [...] za świadczenie rodzinne nienależnie pobrane i zobowiązaniu [...] do jego zwrotu wraz z odsetkami za opóźnienie, pomimo, że organ administracji naruszył obowiązek dokonania oceny czy środki przyznane w ramach świadczenia wychowawczego zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem czyli zostały spożytkowane stosownie do celu wskazanego w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy,
b) art. 68 ust.3 pkt a) i b) Rozporządzenia 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2004.166.1) poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego o uznaniu świadczenia rodzinnego wypłaconego [...] w okresie od 1.11.2017r. do 31.07.2018r. na dziecko [...] za świadczenie rodzinne nienależnie pobrane i zobowiązaniu [...] do jego zwrotu wraz z odsetkami za opóźnienie, pomimo, że to organ administracyjny miał obowiązek przekazania wniosku do odpowiedniej instytucji w Niemczech ale swojego obowiązku nie wykonał, a winą za wypłacone świadczenia obarcza skarżącą.
Skarżąca wniosła o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie na podstawie art. 200 ppsa kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2024 r. poz. 323 ze zm., dalej jako ustawa) prawo do świadczeń rodzinnych przysługuje m.in. obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Polski przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.
W myśl art. 23a ust. 2, 5 i 6 ustawy, w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Polski w państwie, o którym mowa w ust. 1 tej ustawy, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa wyżej, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie członkowskim, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Zgodnie z art. 23a ust. 9 ustawy, wojewoda ustala i dochodzi zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy art. 30 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio. Od kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 5 tej ustawy, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie. Kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych od dnia spłaty.
Uznanie pobranych świadczeń za nienależne w sytuacji gdy zachodzi system koordynacji zabezpieczenia społecznego w oparciu o art. 30 ust. 2 pkt. 3 ustawy, to nie tylko kwestia wprowadzenia organu w błąd, zaniechania poinformowania o zaistniałych zmianach czy też braku bieżącego informowania o aktualnej sytuacji rodzinnej. Okoliczność ta nie stanowi podstawy uznania świadczenia za nienależnie pobrane. Istotny jest jedynie obiektywnie zaistniały fakt pobierania świadczeń rodzinnych w sytuacji, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt. 3 ustawy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), w przypadku przesłanki określonej w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy, dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane wymagane jest spełnienie dwóch zasadniczych przesłanek: 1) zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 23a ust. 5 ustawy wypłacenia świadczenia, oraz 2) została wydana decyzja o uchyleniu decyzji przyznającej tak wypłacone świadczenia rodzinne. Przesłankę określoną w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy należy zatem traktować jako zobiektywizowaną przesłankę uznania określonych świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane, a więc pomijającą przeświadczenie strony co do prawa pobrania lub pobierania tegoż świadczenia. Oznacza to, że podstawą uznania świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu wystarcza sam fakt wypłacenia tego świadczenia w warunkach opisanych w art. 23a ust. 5 ustawy (tak NSA w wyroku I OSK 211/24 z 13 grudnia 2024 r., LEX nr 3817162). Innymi słowy już sama okoliczność, że świadczenie rodzinne zostało wypłacone stronie w warunkach opisanych w art. 23a ust. 5 ustawy stanowi podstawę uznania tego świadczenia za nienależnie pobrane oraz zobowiązania do jego zwrotu (wyrok NSA I OSK 1515/22 z dnia 5 kwietnia 2024 r., LEX nr 3711447). Na wynik sprawy nie ma też wpływu okoliczność, że ww świadczenia zostały już wydatkowane zgodnie z celem; jak i to, że skarżąca nie otrzymała świadczeń z instytucji niemieckiej.
Ponadto z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przyznanie skarżącej świadczeń nastąpiło decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] w dniu 26 września 2017 r., następnie zostało uchylone decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 3 czerwca 2020 r. w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, w 2017r. i 2018r. za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uznawano:
1) świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania;
2) świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia;
3) świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne;
4) świadczenia rodzinne przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie rodzinne przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia rodzinnego;
5) świadczenia rodzinne wypłacone osobie innej niż osoba, która została wskazana w decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, z przyczyn niezależnych od organu, który wydał tę decyzję.
Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie zachodziła przesłanka do wydania decyzji o uznaniu świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane w oparciu o treść art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy, co zasadnie podał organ. Minister i Sąd jest związany decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 3 czerwca 2020 r. uchylającą prawo do spornych świadczeń rodzinnych - w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przesłanka nienależnie pobranych świadczeń określona w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy pozostaje niezależna od woli strony, jej świadomości czy jej braku a także od oceny czy w sprawie doszło do świadomego bądź nieświadomego wprowadzenia organów administracji w błąd.
W przedmiotowej sprawie od pobrania nienależnych świadczeń rodzinnych nie minęło 10 lat, zatem nie doszło do przedawnienia obowiązku ich zwrotu. W konsekwencji, w związku z nieprzyznaniem skarżącej prawa do świadczeń rodzinnych w formie dodatku dyferencyjnego - należało uznać, iż świadczenia rodzinne wypłacone skarżącej za ww. okres to świadczenia nienależnie pobrane. Zasadnie zatem organy zobowiązały skarżącą do ich zwrotu, a poprzedzające decyzję postępowanie nie narusza prawa procesowego. Gdy zaś chodzi o przywołane w skardze przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci – Sąd uznał za bezprzedmiotowe odnoszenie się do nich z uwagi na to, że nie miały zastosowania w kontrolowanej sprawie. Skarżąca nie poinformowała organów o zmianie sytuacji rodzinnej, niezasadnie więc zarzuca, że skutek w postaci wielu decyzji i długotrwałe postępowanie obciąża ja ponad miarę. Organ przekazał wniosek do instytucji niemieckiej i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Stan faktyczny i stan prawny w kontrolowanej sprawie nie budzą wątpliwości.
Skutkowało to oddaleniem skargi (art. 151 ppsa).