Pełny tekst orzeczenia I SA/Wa 395/22

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant referent Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi N.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r. nr KOA/3883/Sw/21 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z 26 sierpnia 2021 r. nr WSS.8250.02.885.2020.JW-14835/2021.

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium/organ") decyzją z 23 listopada 2021 r., nr KOA/3883/Sw/21, po rozpatrzeniu odwołania N. K. (dalej jako "Skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Piaseczno (dalej jako "organ I instancji") z 26 sierpnia 2021 r., nr WSS.8250.02.885.2020.JW-14835/2021, odmawiającą Skarżącej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko W. K. w okresie świadczeniowym 2019/2021.

Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z 30 października 2020 r., Skarżąca wystąpiła do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w okresie świadczeniowym 2019/2021 na dziecko W. K.. Do wniosku dołączyła: powiadomienie o nadaniu numeru PESEL dla małoletniego W. K., powiadomienie o nadaniu numeru PESEL dla Skarżącej, zaświadczenie o zameldowaniu Skarżącej na pobyt czasowy na terenie Gminy Piaseczno, decyzję Konsula RP w Odessie z 30 marca 2020 r. o przyznaniu Skarżącej Karty Polaka, kopię Karty Polaka Skarżącej oraz kopię wizy Skarżącej.

Pismem z 17 listopada 2020 r. organ I instancji wezwał Skarżącą do uzupełnienia brakujących elementów wniosku tj. o przedłożenie kserokopii dokumentu potwierdzającego pobyt członków rodziny na terytorium RP: dziecka W. K. i ojca dziecka oraz kserokopii karty pobytu i decyzji wojewody o udzieleniu zezwolenia na pobyt na terytorium RP lub innego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP. W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżąca przedłożyła m.in. kopię wizy syna, kopię wizy ojca dziecka O. K. a także wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazujący na podjęcie działalności gospodarczej przez Skarżącą.

Zawiadomieniem z 15 grudnia 2020 r. organ I instancji poinformował o braku spełnienia przez Skarżącą wymogów wymienionych w § 4 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 czerwca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1177), co uniemożliwia otrzymanie przez Skarżącą świadczenia wychowawczego.

Pismem z 19 stycznia 2021 r. Skarżącą poinformowała organ I instancji, iż jest w trakcie pozyskiwania karty stałego pobytu i zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. Przy piśmie z 6 maja 2021 r. Skarżąca przedłożyła decyzję Wojewody Mazowieckiego z 13 stycznia 2021 r., nr WSC-V.6152.3992.2020, udzielającą małoletniemu Viktorowi Kuzmenko zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP oraz kopię karty pobytu małoletniego.

Pismem z 10 czerwca 2021 r. organ I instancji ponownie wezwał Skarżącą do uzupełniania wniosku poprzez przedłożenie kserokopii karty pobytu i decyzji wojewody o udzieleniu Skarżącej zezwolenia na pobyt na terytorium RP lub innego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP.

Pismem z 28 czerwca 2021 r. Skarżąca wskazała, że przedłożyła dokumenty wymagane do przyznania świadczenia oraz wskazała, iż zgodnie z opinią Departamentu Polityki Rodzinnej MRPiPS (DSR.IK071.9.2016.GJ) o świadczenie wychowawcze mogą się ubiegać także cudzoziemcy, którzy posiadają prawo dostępu do polskiego rynku pracy na podstawie udzielonego zezwolenia na pracę (odrębnego od samej karty pobytu) lub cudzoziemcy korzystający z dostępu do polskiego rynku pracy na podstawie odrębnych przepisów, zwolnieni z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę z mocy prawa. Zdaniem Skarżącej Karta Polaka jest dokumentem, który uprawnia do uzyskania świadczenia wychowawczego. Ponadto, wskazała, że na podstawie art. 87 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest uprawniona do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uwzględniając powyższe ustalenia faktyczne, decyzją z 26 sierpnia 2021 r., nr WSS.8250.02.885.2020.JW-14835/2021, organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko W. K. w okresie świadczeniowym 2019/2021. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji stwierdził, że Karta Polaka nie jest dokumentem uprawniającym cudzoziemca do legalnego pobytu na terytorium RP, daje tylko możliwość ubiegania się na preferencyjnych warunkach o wizę pobytową. Wobec braku karty pobytu Skarżącą nie spełnia przesłanek ustawowych do przyznania świadczenia wychowawczego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Skarżąca.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, decyzją z 23 listopada 2021 r., nr KOA/3883/Sw/21, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 26 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że świadczenie wychowawcze przysługuje cudzoziemcom na zasadzie wyjątku i tylko tym cudzoziemcom, którzy zostali wymienieni w katalogu osób uprawnionych do świadczenia (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit a-f ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.)). Zdaniem Kolegium, przepis ten należy interpretować ściśle, i nie ma możliwości do interpretacji rozszerzającej przy regulacji na zasadzie wyjątku. Kolegium uznało zatem, że skoro Skarżącą jako obywatelka Ukrainy uzyskała Kartę Polaka i obecnie przebywa na terytorium RP, to winna wykazać, że dysponuje także kartą pobytu, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit d ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Kolegium wyjaśniło przy tym, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2019 r. poz. 1598 ze zm.), Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przede wszystkim przynależność do Narodu Polskiego. Nie jest to zatem dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego. Karta Polaka nie jest również dokumentem uprawniającym do przekraczania granicy lub osiedlania się na terytorium RP. Karta Polaka przewiduje jednak możliwość ubiegania się na preferencyjnych warunkach o wizę pobytową (art. 5 ustawy o Karcie Polaka). Kolegium uznało więc, że Skarżąca nie dysponuje kartą pobytu, a jedynie uprawnieniem do zatrudnienia (zwolnieniem z obowiązku ubiegania się o zezwolenie na pracę). Kolegium podkreśliło także, że prawo Skarżącej do wykonywania pracy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej nie przekłada się bezpośrednio na prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci, bowiem zasady przyznawania świadczenia wychowawczego reguluje w sposób ścisły ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiodła Skarżąca, która podniosła w niej następujące zarzuty:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewystosowanie do strony zindywidualizowanego wezwania do uzupełnienia akt sprawy o dokumenty niezbędne do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, a w konsekwencji brak wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

2) art. 79a k.p.a. poprzez zaniechanie dopełnienia obowiązku wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane na dzień wysłania informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a przez to uniemożliwiono Skarżącej podnoszenia dodatkowych okoliczności związanych z przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ I instancji;

3) art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez wadliwe przyjęcie, że dokumenty przedstawione przez Skarżącą, nie są wystarczające do uzyskania prawa do świadczenia wychowawczego;

4) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 2 ust. 2 Konwencji z dnia 20 listopada 1989 r. o prawach dziecka (Dz.U. 1991 Nr 120, poz. 526), poprzez uzależnienie przyznania świadczeń wychowawczych na dziecko, które posiada zezwolenie na pobyt stały od dokumentów, których z uwagi na swoją sytuację faktyczną i prawną nie są w stanie przedłożyć, a w konsekwencji naruszenie zasady równości wobec prawa;

5) art. 72 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez pozbawienie małoletnich posiadających pobyt stały w Polsce prawa do świadczeń wychowawczych, a w konsekwencji - naruszenie obowiązku ochrony praw dziecka;

6) art. 3 ust. 1 Konwencji z dnia 20 listopada 1989 r. o prawach dziecka w zw. z art. 9 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez niezabezpieczenie interesu małoletnich dzieci posiadających pobyt stały w Polsce, wyrażającego się w częściowym pokryciu wydatków związanych z ich wychowywaniem, w tym z opieką nad nimi i zaspokojeniem ich potrzeb życiowych, a przez to niestworzenie im warunków do godnego życia;

7) art. 2 Konstytucji RP, poprzez dopuszczenie do wyżej wymienionych naruszeń, w szczególności wydanie orzeczenia, które uderza w zasadę sprawiedliwości społecznej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a).

Kontrola legalności obu zaskarżonych decyzji, tj. Kolegium z 23 listopada 2021 r. oraz organu I instancji z 26 sierpnia 2021 r., przeprowadzona przez Sąd orzekający z uwzględnieniem powyższych kryteriów wykazała, że ww. decyzje naruszają obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

W realiach niniejszej sprawie organy odmówiły Skarżącej świadczenia wychowawczego, ponieważ nie dysponuje zezwoleniem na pobyt stały (kartą pobytu). W ocenie organów obu instancji, pomimo tego że Skarżąca ma uprawnienie do zatrudnienia na terenie Polski, to nie dysponuje żadnym dokumentem uprawniającym do legalnego pobytu na terytorium RP. Powyższe powoduje, zdaniem organów, że Skarżąca nie może otrzymać świadczenia wychowawczego na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.p.p.

Powyższe stanowisko organów Sąd w składzie orzekającym uznaje za nieprawidłowe.

Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm., dalej jako "u.p.p."), która określa warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p. określa, że świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko (art. 5 ust. 1 u.p.p.).

Przedmiotowe świadczenie przysługuje również cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.p.p.).

Sąd w tym składzie doszedł do wniosku, że w realiach niniejszej sprawy koniecznym jest przeanalizowane powołanego powyżej przepisu u.p.p. w świetle wykładni systemowej oraz celowościowej. Zastosowanie bowiem przez organy jedynie językowej (literalnej) wykładnii omawianego przepisu u.p.p. jest w rozpatrywanej prawie niewystarczająca. Wykładnia funkcjonalna, określana też mianem celowościowej lub teleologicznej polega na takim odczytaniu normy, by była ona zgodna z celem dla którego ta norma powstała. Z kolei wykładnia systemowa polega na zestawieniu badanej normy prawnej z całym systemem prawa, w którym funkcjonuje dany przepis.

Wskazać należy, że aby cudzoziemiec uzyskał uprawienie do świadczenia wychowawczego jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być przede wszystkim legalny, jak też musi posiadać uprawnienie (zezwolenie) do wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej pracy, ewentualne zwolnienie z obowiązku jego posiadania na mocy przepisów ustaw szczególnych.

Niesporne w sprawie jest, że Skarżąca jako posiadaczka ważnej (do 30 marca 2030 r.) Karty Polaka jest uprawniona do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ jest zwolniona z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jako cudzoziemiec na podstawie art. 87 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022, poz. 690 ze zm.).

Pozostaje więc kwestia legalności pobytu Skarżącej na terytorium Polski. Faktem jest, że na moment wydania zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji Kolegium, Skarżąca nie posiadała karty pobytu. Na podstawie jednak dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz twierdzeń Skarżącej wyrażonych w toku postępowania uznać należy, że ocena nielegalności pobytu Skarżącej na terytorium RP dokonana przez organy jest przedwczesna. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem dokumentacja przedstawiona przez Skarżącą, której treść nie została poddana należytej ocenie przez organy w celu ustalenia czy pobyt Skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu złożenia wniosku oraz w okresie świadczeniowym 2019/2020 był legalny. Natomiast Skarżąca przedstawiła kopie dokumentu podróży (paszport) nr [...] z uwidocznionym odciskiem stempla o złożeniu w dniu 29 października 2020 r. wniosku do Wojewody Mazowieckiego o udzielenie jej zezwolenia na pobyt stały. Jak wyjaśniła sama Skarżąca, powyższy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały bez jej winy nie został rozpatrzony przez właściwy organ (Wojewodę Mazowieckiego) do czasu wydania rozstrzygnięć w niniejszej sprawie. Uszło uwadze organów również i to, że poza kartą pobytu innym dokumentem pobytowym dla cudzoziemca jest wiza krajowa, która uprawnia do wjazdu i ciągłego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez okres do jednego roku (art. 59 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - Dz.U. z 2021, poz. 2354). Jak wynika z akt sprawy Skarżąca w momencie złożenia wniosku o świadczenie wychowawcze dysponowała wizą krajową ważną od 1 sierpnia 2020 r. do 31 lipca 2021 r. wydawana w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka.

Jak natomiast stanowi art. 206 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały został złożony w czasie jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie:

1) wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały;

2) pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały stanie się ostateczna.

W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że od dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały stanie się ostateczna, cudzoziemiec podlega ochronie prawnej wynikającej z art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ze względu na legalność jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dodatkowo podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jako warunek wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się fakt posiadania zezwolenia na pracę oraz przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. A zatem przesłanka legalizacji pobytu cudzoziemca w świetle art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest spełniona wtedy gdy cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski w warunkach, o których mowa w przepisie art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z dokumentów zebranych w aktach sprawy wynika, że Skarżąca posiada uprawnienie do wykonywania pracy wynikające z przyznanej jej decyzją z 30 marca 2020 r. Konsula RP w Odessie Karty Polaka (a zatem zanim wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały).

Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że cudzoziemiec, legalnie przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za zgodą odpowiednich organów, który jest jednocześnie uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, spełnia warunki do uzyskania świadczenia wychowawczego, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.p.p. Zdaniem Sądu, wykładnia systemowa nie upoważnia do zróżnicowania sytuacji cudzoziemców, którzy uzyskali kartę pobytu, i do wykluczenia z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia wychowawczego tych cudzoziemców, którzy z powodu przedłużających się procedur administracyjnych oczekują na jej wydanie. W praktyce osoby te nie mają bowiem wpływu na szybkość rozpatrzenia ich spraw przez organy administracji. Co jednak istotne w takiej sytuacji, ich uprawnienie do ochrony prawnej, wynika wprost z przepisów rangi ustawowej (art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w powiązaniu z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), a więc z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, czego organy pomocowe w sprawach dotyczących przyznania świadczeń wychowawczych pomijać nie mogą.

Wskazać ponadto należy, że celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (art. 4 ust. 1 u.p.p). Beneficjentem świadczenia wychowawczego jest zatem dziecko, niezależnie od tego że świadczenie jest wypłacane do rąk rodzica (opiekuna) dziecka. Żaden przepis u.p.p. nie wyłącza spod omawianej regulacji prawnej dzieci cudzoziemców posiadających uprawnienie do legalnego pobytu i pracy w Polsce. Interpretacja przepisów u.p.p. przejęta przez organy orzekające w niniejszej sprawie prowadziłaby więc do nierówności sytuacji samych cudzoziemców (na tych, którym właściwy organ wydał kartę pobytu i tych, którzy dochowując wszelkich procedur oczekują dopiero na jej wydanie - mają jednak prawo do legalnego pobytu w Polsce), jak i samych dzieci, co byłoby przejawem dyskryminacji ze względu na ich pochodzenie i narodowość. Zważyć bowiem wypada, że osoby znajdujące się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej należy traktować w sposób jednakowy. Źródłem przedmiotowych praw jednostki do świadczeń wychowawczych są natomiast zasady konstytucje (art. 2, art. 32, art. 18, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji RP). Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny, natomiast rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Rzeczpospolita Polska zapewnia przy tym ochronę praw dziecka (art. 72 ust. 1). Ponadto w art. 18 Konstytucji RP zastrzeżono, że rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, sposób załatwienia sprawy Skarżącej przez organy obu instancji w oczywisty sposób doprowadził do naruszenia wskazanych powyżej przepisów Konstytucji, jak również art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526). Sąd uznał ponadto, że zapadłe w rozpatrywanej sprawie decyzje wydane zostały również z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.p.p., które miało wpływ na wynik sprawy.

W takiej sytuacji zasadny okazał się także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 79a ust. 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dopełnienia obowiązku wskazania przesłanek zależnych od strony. Zauważyć bowiem należy, że w realiach niniejszej sprawy nic nie stało na przeszkodzie aby Kolegium wyznaczyło Skarżącej dodatkowy termin na dostarczenie brakującej dokumentacji w trybie art. 79a k.p.a. Zastosowanie wskazanego przepisu procedury administracyjnej nie zostało bowiem ograniczone jedynie do etapu postępowania przed organem I instancji. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) sprowadza się do nakazu dwukrotnego rozpatrywania sprawy rozumiany jako konieczność dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego, najpierw przez organ I instancji, a następnie przez organ odwoławczy. W tej sytuacji Kolegium, jako organ merytoryczny, ma możliwość przeprowadzenia dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 k.p.a.). W realiach niniejszej sprawy Kolegium uznało jednak za bezcelowe skorzystania z trybu przewidzianego w art. 79a k.p.a., czym naruszyło wskazanych przepis prawa, a w konsekwencji również art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiło to Skarżącej uzupełnienie brakującej dokumentacji.

Przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy organ I instancji weźmie pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną, w szczególności będzie miał na uwadze wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu dotyczące wykładni i stosowania przepisów u.p.p. Weźmie zatem pod uwagę, że prawidłowo interpretowany przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 lit b u.p.p. znajduje zastosowanie do sytuacji Skarżącej w ten sposób, że nie pozbawia jej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko W. K. z powodu tego, że Skarżąca nie dysponuje kartą pobytu. W sytuacji więc gdy w niniejszej sprawie nie zajdą żadne negatywne przesłanki do przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego, organ I instancji będzie zobowiązany świadczenie to przyznać.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.