I SA/Wa 2785/21

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, asesor WSA Anna Fyda-Kawula, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 września 2021 r. nr KOX/1161/Pu/20 w przedmiocie ustalenia rocznej opłaty przekształceniowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 20 września 2021 r., nr KOX/1161 /Pu/20 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania K. W. oraz M. W., od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z 24 czerwca 2020 r., nr 35/2020 ustającej roczną opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło o ustaleniu wysokości opłaty rocznej przekształceniowej w stosunku do udziału w nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], związanego z prawem własności lokalu nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w kwocie 850,78 zł; oraz ustaliło, że opłata w wysokości ustalonej powyżej powinna być wnoszona przez 99 lat, licząc od dnia przekształcenia.

Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zaświadczeniem z 18 lutego 2020 r., nr [...], Prezydent potwierdził, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...],[...],[...], z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], związanego z prawem własności lokalu nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], przekształciło się w prawo własności. Powyższe zawiadomienie zawierało również informujące o wysokości rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu w prawo własności - w kwocie 2 552,34 zł, która powinna być wnoszona przez 33 lata, licząc od dnia przekształcenia.

N. I., współwłaściciel przedmiotowego lokalu niemieszkalnego [...], nie zgodziła się z tak określoną wysokością opłaty i wniosła do Prezydenta

żądanie o ustalenie - w drodze decyzji - rocznej opłaty przekształceniowej i okresu jej wnoszenia.

Decyzją z 24 czerwca 2020 r., nr 35/2020, Prezydent, działając na podstawie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 4, art. 7 ust. 6a oraz art. 21 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 139, dalej jako "ustawa"), ustalił opłatę roczną z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności opisanej powyżej nieruchomości w kwocie 2 552,34 zł, z zastosowaniem stawki procentowej 3 %, nakładając nadto obowiązek wnoszenia ustalonej opłaty przez 33 lata, licząc od dnia przekształcenia.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta wnieśli K. W. oraz M. W. - pozostali współwłaściciele lokalu niemieszkalnego [...] przy ulicy [...] w W. podnosząc, że organ I instancji wydający zaskarżoną decyzję powinien zastosować stawkę opłaty w wysokości 1 %.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Kolegium decyzją z 20 września 2021 r., nr KOX/1161/Pu/20, uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło o ustaleniu wysokości opłaty rocznej przekształceniowej w stosunku do udziału w nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], związanego z prawem własności lokalu nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w kwocie 850,78 zł (pkt 1 decyzji); oraz ustaliło, że opłata w wysokości ustalonej powyżej powinna być wnoszona przez 99 lat, licząc od dnia przekształcenia (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało przede wszystkim na brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy, oraz podniosło, że w zaświadczeniu nie może być ustalana inna wysokość opłaty rocznej niż ponoszona wcześniej przez określonego użytkownika wieczystego. Ze swej istoty zaświadczenie nie kreuje bowiem żadnego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza istniejące fakty. Podobnie jak samo przekształcenie, obowiązek uiszczenia opłaty następuje z mocy prawa, z dniem, w którym to przekształcenie następuje. Kolegium wyjaśniło także, że decyzja o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty nie ma charakteru konstytutywnego i niczego nowego nie ustala. Natomiast w myśl art. 21 ust. 3 ustawy, jeżeli w dniu przekształcenia obowiązywała stawka procentowa niezgodna z faktycznym sposobem użytkowania gruntu, właściwy organ, po tym dniu, ustala tę stawkę, stosując odpowiednio przepis 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Następnie Kolegium omówiło tryb aktualizacji wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w sytuacji trwałej zmiany celu użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 73 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium zauważyło jednak, że w dniu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, tj. w dniu 1 stycznia 2019 r., dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywała stawka 1%. Natomiast Prezydent nie przedstawił użytkownikom wieczystym pisemnego oświadczenia stanowiącego propozycję zmiany celu użytkowania wieczystego wraz z wskazaniem terminu na zajecie pisemnego stanowiska, stosownie do ww. art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodatkowo Kolegium wskazało, że przepis art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie normuje wprost sytuacji, gdy zmiana sposobu korzystania w stosunku do celu określonego w umowie dotyczy jedynie części nieruchomości. Należy zatem w tym wypadku odpowiednio stosować art. 73 ust. 1 tej ustawy, który normuje sytuację oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste na więcej niż jeden cel. Zdaniem Kolegium, stosownie do powołanego przepisu o wysokości stawki procentowej opłaty rocznej decyduje wówczas cel który został określony jako główny.

Wobec powyższego Kolegium uznało, że brak jest podstaw do uznania, że stawka 1 % była niezgodna z faktycznym sposobem użytkowania przedmiotowego gruntu, ponieważ grunt ten użytkowany był na cele mieszkaniowe. Co prawda nie wszystkie lokale znajdujące się w budynku posadowionym na owym gruncie służyły temu celowi, jednakże stawka 1% obowiązywała dla całego gruntu. Tak więc Kolegium przyjęło, że stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste na więcej niż jeden cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla celu podstawowego, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste.

Końcowo Kolegium podniosło, że organ I instancji bezpodstawnie zmienił wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jaka obowiązywałaby w dniu przekształcenia i na tej podstawie ustalił wysokość opłaty przekształceniowej w niewłaściwej wysokości. Brak było, zdaniem Kolegium, podstaw do zmiany obowiązującej na dzień 1 stycznia 2019 r. dla ww. nieruchomości stawki 1% na stawkę 3%, a co za tym idzie - brak było podstaw do ustalenia opłaty przekształceniowej w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego konieczna stała się zmiana zaskarżonej decyzji, i ustalenie wysokości opłaty przekształceniowej w oparciu o obowiązującą stawkę 1%, a w konsekwencji - zmiana okresu, przez jaki tak ustalona opłata powinna być wnoszona, stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 6a pkt 1 ustawy.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto [...] (dalej jako "Skarżąca"), zaskarżając ją w całości, oraz zarzucając naruszenie:

1) art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020r., poz. 2040) w zw. z art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.), przez błędne ustalenie, że w analizowanej sprawie brak było podstaw do zmiany stawki procentowej z 1% na 3% i wyliczenia w oparciu o zmienioną stawkę procentową opłaty przekształceniowej, mimo tego, że w dniu przekształcenia obowiązywała stawka procentowa niezgodna z faktycznym sposobem użytkowania gruntu a więc organ (Prezydent m.st. Warszawy) zobowiązany był do ustalenia właściwej stawki procentowej stosując odpowiednio przepis art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami;

2) art. 73 ust. 1 i ust. 2d ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.), przez ich zastosowanie w analizowanej sprawie, mimo że ustawodawca w art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów zawarł odesłanie do odpowiedniego stosowania jedynie art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami a więc nie przewidział możliwości stosowania ust. 1 i ust. 2d tego przepisu;

3) art. 28 k.p.a. w zw. z art. art. 164 ust. 1 oraz w zw. z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez pozbawienie gminy - Miasta [...] możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym skarżoną decyzją, mimo że przedmiotem decyzji było ustalenie opłaty przekształceniowej oraz okresu wnoszenia tej opłaty a więc ustalenie wysokości i zasad otrzymania przez gminę - Miasto [...] rekompensaty (ekwiwalentu) za utracone na mocy ustawy prawo własności nieruchomości, które podlega ochronie na podstawie Konstytucji RP.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała ponadto, że swój interes prawny do udziału w niniejszej sprawie wywodzi z prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] (działki nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), które utraciła na skutek przekształcenia dokonanego z mocy przepisów prawa. Zdaniem Skarżącej, prawo własności gminy - Miasta [...] podlega ochronie prawnej zgodnie z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, który stanowi, że jednostka samorządu terytorialnego (m.in. gmina) ma osobowość prawną, a nadto, że przysługuje jej prawo własności. Poza tym samodzielność gminy podlega ochronie sądowej. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją administracyjną było bezpośrednio związane z prawem własności skarżącego - Miasta [...], ponieważ dotyczyło kwestii związanej z ustaleniem wysokości opłaty przekształceniowej a więc ekwiwalentu za utracone na podstawie ustawy prawo własności. W tej sytuacji nie można pozbawić gminy - Miasta [...] możliwości ochrony w postępowaniu administracyjnym swoich uzasadnionych interesów, które znajdują się pod ochroną prawną. To z kolei, że ustawodawca powierzył Prezydentowi m.st. Warszawy na mocy ustawy wykonywanie określonych zadań związanych z wydawaniem w pierwszej instancji decyzji ustalających wysokość opłaty przekształceniowej nie może prowadzić, zdaniem Skarżącej, do pozbawienia gminy - Miasta [...] możliwości ochrony własnych interesów w związku z utratą prawa własności, w szczególności, że prawo to jest chronione przez Konstytucję RP. Nie można bowiem utożsamiać działań Prezydenta m.st. Warszawy jako organu administracji publicznej wykonującego w zakresie imperium (władztwa państwowego) zadania wynikające z ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów ze statusem Prezydenta m.st. Warszawy jako organu wykonawczego gminy wykonującego w sferze dominium zadania określone w innych przepisach m.in. ustawie o samorządzie gminnym (zarządzane majątkiem gminy).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Ustala więc, czy nie zachodzi jedna z wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), przesłanek do odrzucenia skargi.

Skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową, czyli uprawnieniem do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Legalis/el. 2019 oraz powołane tam orzecznictwo). Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. określa podmioty legitymowane do wniesienia skargi stanowiąc, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Posłużenie się w treści wskazanej normy prawnej sformułowaniem "każdy, kto ma w tym interes prawny" wskazuje na intencję prawodawcy odejścia od pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. może być oparty na przepisach prawa materialnego, ale może również wynikać z przepisów prawa procesowego, a nawet prawa ustrojowego (W. Chróścielewski, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z 27 stycznia 2004 r" sygn. akt III SA 1617/02, OSP 2005/11/128). Oznacza to, że skarżącym, a więc podmiotem, który ma interes prawny we wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, może być nie tylko ten podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej", ale także ten, którego interes prawny wywodzony jest z przepisów prawa procesowego. Adresat decyzji administracyjnej niezależnie od tego, czy decyzja ta dotyczy jego interesu opartego na przepisach prawa materialnego, czy też wyłącznie takiego, który wynika z faktu błędnego uznania go przez organ prowadzący postępowanie za stronę postępowania administracyjnego, ma interes prawny w zakwestionowaniu tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego. Interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego może być bowiem traktowany jako interes w doprowadzeniu do weryfikacji decyzji administracyjnej lub innego aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej, będącego przedmiotem skargi, przez ten sąd. Nie zawsze zatem interes ten będzie pokrywał się, nawet w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna, z interesem prawnym opartym na przepisach prawa materialnego - interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997/4, poz. 83; A. Skoczylas, Glosa do wyroku NSA z 24 maja 1999 r., sygn. akt II SAB 24/99, OSP 2000/9, poz. 133).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje za dopuszczalną skargę Miasta [...] na decyzję Kolegium z 20 września 2021 r., nr KOX/1161/Pu/20. Nie ma bowiem wątpliwości, że legitymację skargową posiada także Skarżąca jako adresat decyzji Kolegium, chociaż jest to podmiot którego organ wykonawczy - Prezydent wydał w tej sprawie decyzję, działając jako organ I instancji. W tej sytuacji należy jednak odróżnić kwestię interesu prawnego Miasta [...] jako strony w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., od uprawienia dotyczącego interesu prawnego Skarżącej w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., który przejawia się w prawie domagania się kontroli przez sąd zgodności z prawem owej decyzji Kolegium.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, że skarga nie zasługuję na uwzględnienie.

Przedmiotem wielokrotnej analizy w orzecznictwie sądów administracyjnych była kwestia, gdzie konsekwentnie podkreślano, że powierzenie organowi administracyjnemu właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ swego interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15, opubl. w: ONSA i WSA 2016/4/54). Pogląd taki wynika bowiem z odrzucenia możliwości łączenia przez ten sam podmiot w postępowaniu administracyjnym roli administrowanego i administrującego (vide wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 1183/19). Gmina (powiat) nie może być bowiem stroną w postępowaniu administracyjnym (odwoławczym, nadzwyczajnym) w sprawie indywidualnej, w której w pierwszej instancji decyzję wydał wójt, burmistrz lub prezydent, ponieważ nie jest możliwe występowanie organu orzekającego w sprawie jednocześnie w roli strony tego postępowania. Prezydent miasta na prawach powiatu nie może w jednej sprawie występować w różnych rolach, mianowicie jako organ wykonawczy reprezentując interes prawny gminy oraz jednocześnie jako organ pełniący funkcję starosty w zakresie zadań powiatu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 214/17; wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 854/19).

W orzecznictwie wskazywano też, że czym innym jest uprawienie, a zarazem obowiązek rozstrzygania spraw indywidualnych w zakresie i na zasadach prawem określonych i w ślad za tym do korzystania z władztwa administracyjnego, a czym innym wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do majątku komunalnego. Oznacza to, że wójt, burmistrz, prezydent miasta może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej. Taka sytuacja rodzi ograniczenia w zakresie uprawnień procesowych gminy. W zakresie, w jakim wójt, burmistrz, prezydent miasta pełni funkcję organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej nie jest on, ani żaden z innych organów, uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje kosztem jej uprawnień procesowych (vide wyrok NSA: z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 460/08). Powierzenie właściwości rzeczowej prezydentowi miasta na prawach powiatu do prowadzenia postępowania skutkuje tym, że miasto, którego jest on prezydentem, nie ma prawa strony w takim postępowaniu. Powyższe stanowisko należy odnieść do wszystkich postępowań administracyjnych, w których organ jednostki samorządu terytorialnego występuje w roli organu administracji rozstrzygającego daną sprawę (vide wyrok NSA z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 528/16).

Przenosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Prezydent m.st. Warszawy (organ wykonawczy Miasta [...]) - jako organ pierwszej instancji - wydał decyzję ustalając wysokość rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, od której to decyzji odwołali się współwłaściciele lokalu niemieszkalnego [...] przy ulicy [...] w W.. Następnie Kolegium uchyliło tę decyzję i ustaliło inną wysokość opłaty przekształceniowej. Na decyzję Kolegium skargę złożyło Miasto [...]. Wskazując na powyższe nie sposób pominąć, że decyzję w pierwszej instancji wydał organ będący organem wykonawczym Miasta [...]. Konsekwencją tej sytuacji jest brak legitymacji Miasta [...] (którego Prezydent orzekał jako organ pierwszej instancji) do kwestionowania decyzji Kolegium wydanej w niniejszej sprawie.

Sąd orzekający nie neguje przy tym związku materialno-prawnego Skarżącej z nieruchomością będącą przedmiotem postępowania. Niezasadność skargi nie oznacza również braku ochrony prawnej dla interesu prawnego Skarżącej jako osoby prawnej. Kluczowe znaczenie ma jednak w tym przypadku pozycja ustrojowa jednostek samorządu terytorialnego w systemie jurysdykcji administracyjnej w Polsce, którym powierzono orzekanie w sprawach indywidualnych, i związane z tym konsekwencje dla pozycji procesowej gmin. W ocenie Sądu, pełnienie przez Prezydenta roli organu dostatecznie zatem zabezpiecza i chroni interes Skarżącej, której ten organ jest reprezentantem.

Uwzględnienie powyższych kwestii przemawia za uznaniem, że sam fakt prowadzenia postępowania przez inny organ, w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, nie daje możliwości przyznania Skarżącej prawa do udziału w tym postępowaniu w charakterze strony. Konsekwencją tego stanowiska jest ocena, według której, udział Prezydenta jako organu gminy mającej status miasta na prawach powiatu, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wyłącza uprawnienie tejże gminy do kwestionowania decyzji organu odwoławczego wydanej w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym - por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 1/20 (CBOSA).