I SA/Wa 2720/20

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczeń rodzinnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz L. P. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania L. P., decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...][...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłków rodzinnych na dzieci A. S. i D. S.i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dziecko D. O..

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Prezydent [...] decyzją z [...]czerwca 2020 r. odmówił L. P. przyznania zasiłków rodzinnych na dzieci A. S. i D. O. i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dziecko D. O..

Od powyższej decyzji L. P. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu zarzuciła organowi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 102 i art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r. poz. 35) – dalej zwanej "ustawą", zgodnie z którymi decyzja w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy wygasa z mocy prawa z dniem uzyskania kolejnego zezwolenia, a legalność pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wynika ze złożenia w terminie kolejnego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy przed upływem terminu wcześniejszego zezwolenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...][...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu organ powołał art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) – dalej zwanej "uśr" i wskazał, że w niniejszej sprawie karta pobytu L. P. w dniu składania wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych nie była ważna, a jedynie na podstawie tej właśnie przesłanki odwołująca mogła domagać się przyznania przedmiotowych świadczeń.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kompletnie nieracjonalna byłaby wykładnia art. 1 ust. 2 pkt 2 uśr, zgodnie z którą skoro przepis nie wskazuje, że chodzi o kartę ważną, oznacza to, że również na podstawie karty, która utraciła ważność można domagać się przyznania świadczenia. To z kolei oznacza, że według najbardziej logicznych zasad wykładni przepisów prawa wnioskodawczyni powinna legitymować się ważną kartą pobytu w chwili składania wniosku o świadczenia rodzinne.

W ocenie Kolegium przepisy ustawy w odniesieniu do karty pobytu nie zawierają regulacji analogicznej do art. 108 ust. 2 ustawy, który przyjmuje swoistą fikcję prawną legalności pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej pomimo upływu terminu, na jaki została wydana decyzja w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Wobec karty pobytu nie można twierdzić, że jej ważność jest przedłużona w wyniku złożenia wniosku o wydanie kolejnej decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy. Wniosek ten powoduje jedynie możliwość umieszczenia stosownej adnotacji w dokumencie podróży, nie skutkując jednocześnie wydłużeniem terminu ważności karty pobytu.

Powołany wyżej przepis uśr wskazuje natomiast jednoznacznie na osoby posiadające karty pobytu. W ocenie organu II instancji muszą to być ważne karty pobytu, idąc tropem logicznej wykładni przepisów prawa. Powyższe wskazuje jednoznacznie na to, że intencją ustawodawcy było przyznanie świadczeń dla cudzoziemców, którzy nie pozostają w stanie oczekiwania na wydanie kolejnej decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy. Decyzja ta może przecież być negatywna dla danej osoby. Wykładnia omawianego przepisu zmierza w prostej linii do uznania, że intencją ustawodawcy było, aby świadczenia były wypłacane osobom legitymującym się aktualną decyzją nakładającą się czasowo na okres składania wniosków o świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że jest świadome pewnego zastrzeżenia wynikającego z orzecznictwa, które w sposób jednoznaczny rozstrzygnęło kwestię adnotacji "dostęp do rynku pracy" na korzyść osób ubiegających się o świadczenia.

Kolegium zaznaczyło, że istnieje pewna niespójność systemowa wynikająca chociażby z powołanych w sprawie przepisów ustawy zakładających wydłużenie legalności pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wobec osób, które w terminie złożyły wniosek o wydanie kolejnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Przypomniało, że organy administracji działają zgodnie z zasadą legalizmu i dokonując systemowej wykładni przepisów, nie mogą posuwać się do metod prowadzących do zbytniego rozszerzenia interpretacji danych norm, tym bardziej jeżeli dotyczą przesłanek uzyskania danego świadczenia mających co do zasady bezwzględnie obowiązujący charakter.

W ocenie organu odwoławczego można co prawda lansować tezę, zgodnie z którą, skoro ustawa przedłuża legalność pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (złożenie wniosku o wydanie kolejnej decyzji), to znaczy, że osoba taka powinna mieć również prawo do uzyskania świadczeń rodzinnych. Tym bardziej, że podstawą prawną pobytu nie jest sama karta pobytu, a przedmiotowa decyzja, ewentualnie przepis prawa (art. 108 ust. 2). Ze względu na zasadę legalizmu, jak również wspomnianą okoliczność, zgodnie z którą wydanie kolejnej decyzji pozytywnej nie jest pewne, w ocenie organu II instancji taka interpretacja nie jest możliwa.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r. L. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie. W skardze wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 1 ust. 2 pkt 2 uśr poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że przepis ten należy stosować wprost bez względu na brzmienie przepisów wynikających z innej ustawy, w sytuacji gdy z ustawy wynika, że karta pobytu jest jednoznaczna ze zgodą na pobyt czasowy, zaś zezwolenie to wygasa z mocy prawa z dniem uzyskania przez cudzoziemca kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy, wobec czego osobę oczekującą na wydanie decyzji należy traktować jako osobę posiadającą zgodę na pobyt czasowy, a tym samym posiadającą kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy"; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 11 kpa poprzez brak ustosunkowania się do zarzutu odwołania, w szczególności do braku zastosowania art. 102 ustawy; 3) art. 1 ust. 2 pkt 2 uśr w zw. z art. 102 i art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi L. P. wyjaśniła, że posiadała zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do [...] maja 2018 r. w celu wykonywania pracy, wniosek o wydanie kolejnej zgody złożyła [...] kwietnia 2018 r., a zatem przed upływem terminu dotychczasowego pobytu. Podała, że pobyt w okresie oczekiwania na wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy był legalny, w tym czasie sytuacja odwołującej się była prawnie uregulowana.

Skarżąca podała, że czas oczekiwania na rozpoznanie sprawy nie zależał od skarżącej i nie jest jej winą, że w czasie składania wniosku o przyznanie świadczeń wciąż oczekiwała na rozpoznanie sprawy. Skarżąca nie zgodziła się taką wykładnią przepisów, z których wynika, że sytuacja prawna obcokrajowca w okresie oczekiwania na wydanie orzeczenia jest nieuregulowana i że de facto nie można do takiej osoby stosować przepisów prawa.

Zdaniem skarżącej z art. 102 ustawy wynika, że na czas trwania postępowania w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy w mocy pozostawało uprzednio wydane zezwolenie i na tej podstawie odwołująca się mogła działać, składając wniosek o przyznanie jej świadczenia, miała prawo korzystać z przysługujących jej praw w sposób nieograniczony.

Zdaniem skarżącej karta pobytu odzwierciedla zezwolenie wydane mocą decyzji właściwego organu, nie można zatem traktować tych dokumentów i ich mocy prawnej niezależnie.

W ocenie skarżącej, gdyby organ prawidłowo zastosował przepisy art. 102 i 108 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy o świadczeniach rodzinnych doszedłby do przekonania, że w tym okresie w mocy pozostawało uprzednio wydane zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy, a tym samym karta pobytu była ważna i na takiej też podstawie odwołująca się przebywała w Polsce w dacie składania wniosku w niniejszej sprawie, a w konsekwencji zachowała uprawnienia wynikające z posiadania karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d uśr świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy.

W sprawie nie jest sporne, że L. P. jest cudzoziemką, posiadała zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do [...] maja 2018 r. wraz z adnotacją zezwalającą na wykonywanie pracy (dostęp do rynku pracy), wniosek o wydanie kolejnej zgody na pobyt złożyła [...] kwietnia 2018 r., a zatem przed upływem terminu wskazanego w udzielonym zezwoleniu na pobyt czasowy. Skarżąca wystąpiła o świadczenia rodzinne na dwoje niepełnoletnich dzieci z którymi tworzy rodzinę w rozumieniu art. 3 pkt 16 uśr. Wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych na okres świadczeniowy 2018/2019 L. P. złożyła [...] sierpnia 2018 r.

Sporna natomiast była między stronami kwestia, czy skarżącej przysługują wnioskowane świadczenia, skoro - w ocenie SKO w [...] – mogą one zostać przyznane cudzoziemcowi jedynie, jeżeli w dniu składania wniosku posiadał ważną kartę pobytu wraz z adnotacją "dostęp do rynku pracy".

Sąd nie podzielił prezentowanego w niniejszej sprawie stanowiska Kolegium.

Zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Legalność pobytu o którym mowa w tym przepisie potwierdza przy tym odcisk stempla w dokumencie podróży cudzoziemca, o czym mowa w ust. 1 pkt 1.

Zdaniem Sądu dokonana przez organ II instancji wykładnia wskazująca na to, że art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy odnosi się jedynie do legalności pobytu cudzoziemca, a nie odnosi się do przedłużenia ważności wydanej mu karty pobytu była wadliwa.

Art. 108 ustawy stanowi regulację, która określa sytuację cudzoziemca, który złożył w terminie wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy, w okresie do wydania odpowiedniej decyzji przez właściwy organ. Przepis ten odnosi się zatem do sytuacji szczególnej, z założenia krótkotrwałej i ogranicza się do wskazania, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Przepis ten ustanawia zatem swoistą fikcję prawną legalności pobytu cudzoziemca w okresie, w którym jego prawidłowo wniesiony wniosek jest przez organy państwa procedowany.

W ocenie Sądu istotne dla niniejszej sprawy są dwa aspekty tej regulacji. Po pierwsze przepis ten nie zawiera żadnych wskazówek co do tego, na jakich zasadach ów "legalny" pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej się odbywa. W tym zakresie regulacja ta ma zatem charakter niepełny. Po drugie ustanowiona tym przepisem fikcja prawna ma charakter bezwzględny bowiem legalność pobytu cudzoziemca w tym okresie nie jest w żaden sposób zależna od końcowego sposobu rozstrzygnięcia sprawy jego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy.

W sytuacji, w której znalazła się skarżąca, owa niepełna regulacja tymczasowa wynikająca z art. 108 ustawy musiała znaleźć zastosowanie do wielomiesięcznego okresu przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca uzyskała pozytywną decyzję o ponownym przyznaniu jej prawa pobytu czasowego po roku i dziewięciu miesiącach od złożenia wniosku.

Zaistniała zatem konieczność ustalenia w drodze wykładni, jaki był zakres uprawnień cudzoziemca w okresie, w którym legalność jego pobytu wynika z art. 108 ustawy.

Zdaniem Sądu jedyną właściwą odpowiedzią w tej kwestii jest uznanie, że w tym okresie przysługujące cudzoziemcowi uprawnienia nie były mniejsze, niż przysługiwały mu w chwili złożenia wniosku. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było ograniczenie przysługujących cudzoziemcowi praw do określonego katalogu, wskazałby taki katalog w ustawie. W szczególności z ustawy nie wynika, aby w okresie takiego uznanego za "legalny" pobytu uprawnienia cudzoziemca ograniczały się jedynie do możliwości osobistego brania udziału w dotyczącym go postępowaniu administracyjnym. Więc "legalność" pobytu sprowadzała się jedynie do tolerowania jego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej. Taka zawężająca interpretacja przysługujących cudzoziemcowi uprawnień jest nie do przyjęcia, szczególnie w sytuacji, w której postępowania, jak w przypadku skarżącej, toczą się przez miesiące i lata. Jeśli w praktyce przepis szczególny, regulujący kwestie incydentalne i z założenia krótkotrwałe, musi znajdować zastosowanie w sytuacjach, które z założenia występować nie powinny, tym bardziej nie można interpretować go w sposób, w którym jego lakoniczność skutkuje daleko idącymi ograniczeniami praw osób, których ma on dotyczyć, zwłaszcza że ograniczenia takie nie wynikają z literalnej treści omawianej regulacji prawnej.

Owa założona przez ustawodawcę incydentalność i krótkotrwałość stosowania art. 108 ustawy stanowi również dostateczne wyjaśnienie podnoszonej przez organ kwestii braku wskazania osób objętych działaniem tego przepisu w katalogu uprawnionych do świadczenia wychowawczego w uśr. Konieczność rozstrzygania w każdym wydawanym akcie prawnym, czy uprawnienia przyznane cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" rozciągają się na okres, w którym oczekują oni na wydanie kolejnej decyzji o przyznaniu prawa pobytu czasowego, pojawić by się mogła dopiero po uznaniu, że polski system prawny przewiduje, że okresy te mogą ciągnąć się latami. Z oczywistych względów założenie takie nie jest racjonalne, a występująca w tym zakresie sytuacja musi być uznana za szczególną i nadzwyczajną, nawet jeśli w praktyce dotyka coraz szerszego kręgu osób.

W tej sytuacji jedyną uprawnioną wykładnią art. 108 ustawy w relacji do uprawnień cudzoziemców wynikających z innych przepisów, jest uznanie, że jeśli przepisy szczególne nadają jakieś uprawnienie cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", to uprawnienie to przysługuje również osobom, które kartę taką posiadały, a przed upływem terminu jej ważności złożyły stosowny wniosek i uzyskały potwierdzenie tego faktu odciskiem pieczęci w dokumencie podróży.

Wobec braku odmiennej regulacji, opisanej w art. 108 fikcji prawnej "legalnego" pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie można bowiem rozumieć inaczej, niż jako pobytu na takich samych zasadach jak wynikające z posiadania ważnej karty pobytu, mimo że jej termin ważności upłynął. Jak słusznie bowiem podnosi skarżąca, istota uprawnień cudzoziemca nie wynika z posiadania dokumentu, lecz z faktu wydania decyzji udzielającej pozwolenia na pobyt czasowy, której obowiązywanie dokument ten jedynie potwierdza. Z art. 240 pkt 1, art. 243 ust. 1 pkt 1 i art. 245 ust. 1 ustawy wynika, że wydanie dokumentu w postaci karty pobytu jest konsekwencją wydania zezwolenia na pobyt czasowy.

Sąd nie podzielił przy tym poglądu skarżącej, że o przedłużeniu obowiązywania wcześniej wydanej decyzji decyduje art. 102 ustawy. Przepis ten stosuje się jedynie do skrócenia z mocy prawa okresu obowiązywania takich decyzji w sytuacji nabycia przez cudzoziemca uprawnień z innego tytułu.

W rozpatrywanej sprawie wydana wcześniej skarżącej decyzja o przyznaniu prawa pobytu czasowego wygasła wraz z upływem wskazanego w niej terminu i wydana jej karta pobytu utraciła ważność, jednak unormowana w art. 108 ustawy fikcja prawna "legalnego" pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nakazuje uznawanie wynikających z decyzji i posiadanego dokumentu uprawnień skarżącej, aż do dnia wydania kolejnej decyzji (niezależnie od późniejszego sposobu rozstrzygnięcia złożonego wniosku). To, że skarżąca uzyskała kolejną (pozytywną) decyzję o przyznaniu jej prawa pobytu czasowego ma dla sprawy tylko takie znaczenie, że z dniem, w którym decyzja ta zyskała walor ostateczności, przysługujące jej wcześniej z mocy art. 108 uprawnienia wygasły i od tego dnia wynikają one z nowej decyzji. Pozytywne lub negatywne rozstrzygnięcie o prawie pobytu czasowego w kolejnej decyzji nie jest zatem zagadnieniem wstępnym do przyznania uprawnień za okres poprzedzający wydanie takiej decyzji, może mieć jedynie wpływ na utratę przyznanych uprawnień, jeśli cudzoziemcowi odmówiono przyznania prawa do pobytu czasowego.

Dodatkowo trzeba wskazać, że celem świadczeń rodzinnych (zasiłku i dodatków) jest częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka (art. 4. ust. 1 uśr). Charakter i cel tego świadczenia winny mieć nadrzędne znaczenie przy ustalaniu praw do niego. Świadczenie to służy zaspokojeniu potrzeb dziecka. Skierowane jest zaś do podmiotów, które opiekę nad dzieckiem sprawują.

Co do zasady bieżącą pieczę nad dzieckiem sprawują rodzice. Zasadę tę statuuje art. 91 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy wynika, że dziecko pozostaje na utrzymaniu rodziców, jeżeli mieszka z nimi.

Skoro Państwo systemowo wspiera rodziny w wychowywaniu i utrzymaniu dzieci, w ocenie Sądu również osoba odpowiedzialna za utrzymanie dziecka ma prawo skutecznego domagania się od Państwa pomocy w jego utrzymaniu, w tym również pomocy materialnej, a więc przynajmniej częściowego pokrycia kosztów utrzymania i obowiązkowego kształcenia dziecka. Oznacza to, że powołaną regulację prawną należy wykładać w sposób zgodny z wolą prawodawcy, którą jest wsparcie rodzin z dziećmi w ponoszeniu wydatków związanych z ich utrzymaniem i kształceniem.

Sąd miał także na względzie przepisy Konstytucji RP (art. 18, art. 71 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1) oraz Konwencji o Prawach Dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (art. 27 ust. 1 i 3).

Oznacza to, że Sąd w niniejszej sprawie uznał, że ma zarówno prawo, jak i obowiązek wykładni zastosowanego przepisu prawnego z uwzględnieniem powołanych przepisów, z konsekwencjami rzutującymi na sposób rozstrzygnięcia tej sprawy. Orzekając Sąd miał także na względzie zasadę zawartą w art. 7a kpa.

Dlatego za nieuprawnione należało uznać stanowisko SKO w [...], zgodnie z którym przepisy uśr należy wykładać w sposób literalny, ścisły, który prowadzi do ograniczenia dostępności do świadczeń rodzinnych, mających na celu częściowe pokrycie wydatków związanych z utrzymaniem dzieci, dla osób uprawnionych – przede wszystkim rodziców.

W tej sytuacji Sąd uznał, że orzekające w administracyjnym toku instancji niniejszej sprawy organy naruszyły art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d uśr w związku z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent [...] weźmie pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Organ oceni zasadność żądania wniosku L. P. z [...] sierpnia 2018 r. W zależności od poczynionych ustaleń i ocen organ I instancji wyda rozstrzygnięcie, stosowne do okoliczności sprawy, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego – kosztów działania pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).