I SA/WA 2561/22

I SA/Wa 2561/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Marciniak /przewodniczący/
Joanna Skiba /sprawozdawca/
Przemysław Żmich
Symbol z opisem
6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 2112/23 - Wyrok NSA z 2025-07-29
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art 156 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art 145 par 1 pkt 1 lit a, art 200, art 205 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, , Protokolant referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr DO-II.7610.596.2019.JL w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz [...] S.A. w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Minister Rozwoju i Technologii (Minister lub organ), po rozpatrzeniu wniosku spółki Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie (PKP) o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 23 sierpnia 2022 r., nr DO-II.7610.596.2019.JL utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 21 września 2021 r., nr DO-II.7610.596.2019.KC.
Decyzja Ministra została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z 21 września 2021 r., nr DO-II.7610.596.2019.KC stwierdził, iż decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 27 kwietnia 2004r., nr SP.V.7720/2/2170b/KZ/04, stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w [...], w obrębie [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. 0,6682 ha i nr [...] o pow. 0,0197 ha, została wydana z naruszeniem prawa.
PKP S.A. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 21 września 2021 r.,
Minister Rozwoju i Technologii ponownie rozpoznając sprawę na wstępie określił ramy postępowania nadzorczego. Następnie wskazał, że oceniana w niniejszym postępowaniu nadzorczym decyzja Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2004 r., została wydana m.in. na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz, U. Nr 84, poz. 948 ze zm.). Zatem w aspekcie zgodności z tym przepisem oraz w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego w dacie orzekania należało ocenić kwestionowana decyzję. Podkreślił także, że jak wynika z akt postępowania uwłaszczeniowego, działka nr [...] została podzielona na działki nr [...].
Następnie Minister za bezzasadny uznał zarzut podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący bezpodstawnego ustalenia przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w decyzji z dnia 21 września 2021 r., iż uwłaszczona nieruchomość była w dniu 5 grudnia 1990 r. i w dniu 27 października 2000 r. własnością jednostki samorządu terytorialnego, a nie Skarbu Państwa.
Analizując ten zarzut organ nadzoru wskazał, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 12 czerwca 2014 r., nr KKU - 102/12, uchylająca w całości decyzję Wojewody Łódzkiego z 9 maja 2012 r., nr GN-IV.7532.391.2011.AW i stwierdzająca, na podstawie art. 18 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r.. Nr 32, poz. 191 ze zm.), nabycie przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] b. nr. i pod ulicą [...], ul. [...] - pod ulicą i al. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów m. in. jako działki nr [...] w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Wyrokiem z 5 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2635/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. na ww. decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 12 czerwca 2014 r.,, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2317/15 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższe oznacza, że ww. decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 12 czerwca 2014 r., jest prawomocna. Ponadto prawo własności Gminy Miasta [...] do nieruchomości oznaczonej jak działki nr [...] potwierdza treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowych działek. Zatem za prawidłową należało uznać ocenę przedstawioną w decyzji z 21 września 2021 r., że nieruchomość objęta niniejszym postępowaniem oznaczona jako działka nr [...], z której powstały działki nr [...], nie stanowiła własności Skarbu Państwa zarówno według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. jak i na dzień 27 października 2000 r. Okoliczność wydania przy tym decyzji komunalizacyjnej po wydaniu decyzji uwłaszczeniowej pozostaje bez wpływu na ocenę spełniania przesłanki własności Skarbu Państwa, bowiem decyzja taka potwierdza jedynie stan prawny, który zaistniał w dniu 27 maja 1990 r.
Biorąc zatem pod uwagę ww. okoliczności, organ nadzoru podzielił stanowisko Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia 21 września 2021 r., iż decyzja uwłaszczeniowa Wojewody Łódzkiego z dnia 27 kwietnia 2004 r., zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r.
Końcowo organ uznał również wskazał, że 10 - letni termin, o którym mowa w art. 156 § 2 kpa, upłynął najpóźniej w dniu 4 maja 2014 r., a zatem nie jest możliwe stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. W tych okolicznościach organ zobowiązany jest do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.
Skargę na powyższą decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt, 2 kpa poprzez uznanie, iż decyzja Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2004r. rażąco narusza prawo tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe’’, w sytuacji, kiedy decyzja Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2004r. w dacie jej orzekania została wydania zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym nieruchomości i uzyskała walor prawomocności.
Wskazując na przedstawione zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr DO-11.7610.596,2019.JL i utrzymanej w mocy decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii
z dnia 21 września 2021 r. nr DO-II.7610.596.2019.KC oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło oczywiste naruszenia prawa, gdyż w dacie wydawania przedmiotowej decyzji Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2004 r., Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowej nieruchomości. W ocenie PKP S.A. wydanie decyzji komunalizacyjnej nie kreuje stanu, w którym organ prowadzący postępowanie w trybie o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), byłby uprawniony do przyjęcia w sposób "automatyczny", iż decyzja przyznająca PKP S.A. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Przedmiotowa nieruchomości od wielu lat służy wykonywaniu zadań związanych z transportem kolejowym i zajęta jest pod linię kolejową państwowego znaczenia, co powinno mieć w istniejącym stanie faktycznym zasadnicze znaczenie. W takiej sytuacji fakt wydania decyzji komunalizacyjnej nie może prowadzić do wniosku, że decyzja przyznająca PKP S.A. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości rażąco naruszają prawo.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 249), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej
pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności
z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako ppsa).
Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Ministra narusza prawo.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja wydana została przez organ w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie określonym w art. 156 § 1 kpa.
Wnioskujące o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2004 r. Gmina Miasta [...] jako podstawę swojego wniosku wskazała punkt drugi tego artykułu tj. rażące naruszenie prawa. To rażące naruszenie prawa miało polegać na wydaniu decyzji uwłaszczeniowej na rzecz PKP S.A. w stosunku do gruntu skomunalizowanego z mocy prawa.
Pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach, określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. Organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą do wzruszenia decyzji w trybie nieważnościowym.
Zdaniem sądu, analiza przeprowadzonego postępowania nadzorczego nie uzasadnia przyjęcia, że decyzja Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2004 r. dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa.
Materialnoprawną podstawę tego ostatniego orzeczenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1311). Zgodnie z treścią art. 34, 34a i 35 tej ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy( tj. 27 października 2000 r.), z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Nabycie tego prawa następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie własnością PKP. Nabycie praw, o których mowa, nie może naruszać praw osób trzecich. Grunty, o których mowa, z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. poz. 191, z późn. zm.). Nabycie praw, o których mowa, potwierdza wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, po złożeniu wniosku przez PKP lub PKP SA. Ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie praw, o których mowa, stanowi podstawę do dokonania wpisów do ksiąg wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków.
Z przepisów tych wynikają zatem trzy przesłanki, które muszą być spełnione, by skarżąca spółka mogła zostać uwłaszczona wnioskowanymi nieruchomościami. Przesłankami tymi są następujące okoliczności:
- grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia, jest własnością Skarbu Państwa,
- grunt ten w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu PKP,
- do przedmiotowego gruntu przedsiębiorstwo PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych.
Podstawowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie stanu prawnego i faktycznego spornej nieruchomości, a przede wszystkim, czy w dacie 5 grudnia 1990 r. Skarb Państwa dysponował tytułem prawnym do działek nr [...].
Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z księgi wieczystej nr [...] wynika, że w tej dacie własność przedmiotowych działek należała do Skarbu Państwa. Prawo Skarbu Państwa zostało przepisane z działu II Repertorium hipotecznego nr [...]. Okoliczność ta jest również zaakcentowana przez organ nadzoru w zaskarżonej decyzji.
Wbrew stanowisku organu, ujawnienie Skarbu Państwa jako właściciela spornej nieruchomości na datę uwłaszczenia w księdze wieczystej obejmującej przedmiotową nieruchomość ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co jest związane z domniemaniami wynikającymi z art. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2017 r., poz. 1007 dalej ukwh).
Zgodnie z powołanym przepisem, domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym oraz że prawo z niej wykreślone nie istnieje. Zasada ta uzasadnia domniemanie, że prawo wpisane istnieje, przysługuje podmiotowi oznaczonemu we wpisie, treść praw jest zgodna z wpisem, a prawo to ma pierwszeństwo wynikające z wpisu. Ponadto domniemanie to dotyczy także prawa, które wygasło, a nie zostało wykreślone z księgi wieczystej (tak: I. Heropolitańska, A. Drewicz-Tułodziecka, K. Hryćków-Mycka, P. Kuglarz, Ustawa o księgach wieczystych i hipotece oraz przepisy związane. Komentarz. Wyd. 3 Warszawa 2017, komentarz do art. 3). Jakkolwiek zasady te mają zastosowanie w prawie cywilnym, to jednak nie ma podstaw do przyjęcia, iż rażąco wadliwe są decyzje administracyjne wydawane na podstawie danych wieczystoksięgowych objętych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Innymi słowy rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni nie tylko nabywców w drodze czynności cywilnoprawnej, ale i nabywców praw do nieruchomości uzyskanych w drodze aktu administracyjnego, np. aktu nadania, aktu własności ziemi czy decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego (vide wyrok SN z 9 października 1989r. III CRN 298/98, niepubl, uchwała SN z 15 lutego 2011r. III CZP 90/10, OSNC 2011/7-8/76, wyrok SN z 8 września 2011r. III CSK 159/09, Lex nr 1068053). Natomiast kwestia przeprowadzenia dowodu przeciwko domniemaniu, wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej jest zagadnieniem prawa cywilnego. Przyjęcie poglądu odmiennego, polegającego na tym, że domniemanie, wynikające z art. 3 ust. 1 ukwh, mogłoby być obalone także w postępowaniu administracyjnym, prowadziłoby do sytuacji, w której w istocie rzeczy organ administracji publicznej zastępowałby sąd powszechny, bo wydawałby rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych. Sytuacja taka nie jest zaś oczywiście prawnie dopuszczalna (patrz np. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2100/14, z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 755/05, z 23 czerwca 2006 r. sygn. akt 1010/05, z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1630/07).
Także Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2004 r. SK 57/2003 (OTK ZU 2004/7A poz. 69) wskazał, że to domniemanie wyraża jedną z fundamentalnych zasad prawa wieczystoksięgowego, która jakkolwiek nie stanowi elementu instytucji rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, to w istotny sposób ją uzupełnia, tworząc spójny system materialnego prawa ksiąg wieczystych. Trybunał podkreślił, że domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym prowadzi do odwrócenia reguł dowodowych, bowiem jego wprowadzenie oznacza, iż nie jest w tym wypadku konieczne wykazanie prawdziwości wpisu przez osobę, która ma w tym interes prawny, ale wykazanie przez stronę przeciwną niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2004 r. SK 57/2003 Trybunał Konstytucyjny opowiedział się za dopuszczalnością obalenia domniemania z art. 3 ukwh zarówno w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, jak i w każdym innym postępowaniu, w którym ocena prawidłowości wpisu ma dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.
Wskazać zatem należy, że skoro na dzień wydania decyzji uwłaszczeniowej tj. 27 kwietnia 2004 r. jak i na dzień 5 grudnia 1990 r. oraz dzień 27 października 2000 r, w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości istniał wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, wynikająca z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece zasada jawności materialnej wiąże wszystkich (także organy administracji), aż do czasu skutecznego obalenia tego domniemania przez osobę, posiadającą w tym interes prawny przed sądem powszechnym. Oznacza to, że nie spełniła się jedna z wymaganych przesłanek do stwierdzenia nieważności, ponieważ organ wydając decyzję na podstawie ww. art. 34 ww. ustawy był związany wpisem jawnym w księdze wieczystej, a ten wskazywał na własność Skarbu Państwa. Z tych powodów, nie sposób zarzucić organowi, że wydając kwestionowaną decyzję z 2004 r. rażąco naruszył przepisy ustawy z 8 września 2000 r.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, stanowisko organu, sprowadzające się do wykazania, że wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w stosunku do decyzji uwłaszczeniowej z 27 kwietnia 2000 r. wynika z samego faktu wydania przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową decyzji z 12 czerwca 2014 r., stwierdzającej nabycie na rzecz Gminy Miasta [...] na dzień 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości położonej w [...] ozn. m.in. jako działki nr [...] (które pochodzą z podziału działki nr [...]) oraz [...] - nie zasługuje na uwzględnienie.
Reasumując, w ocenie sądu, błędnie przyjął Minister Rozwoju i Technologii w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie nadzorcze wykazało zaistnienie przesłanek obligujących organ do stwierdzenia wystąpienia w stosunku do decyzji Wojewody Łódzkiego z 2004 r. przesłanki rażącego naruszenia. Zasadne okazały się zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Zalecenia co do dalszego postępowania wynikają wprost z wyrażonej wyżej oceny prawnej Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.
Wszystkie przywołane orzeczenia opublikowane na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl.