Pełny tekst orzeczenia I SA/Wa 1916/04

I SA/Wa 1916/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daniela Kozłowska /sprawozdawca/
Irena Kamińska /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2005 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], o odmowie przyznania J. G. zasiłku celowego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że J. G. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego na opłatę podatku od nieruchomości i żywność. W sprawie ustalone zostało, że źródłem utrzymania J. G. jest zasiłek stały w wysokości [...] zł miesięcznie. Zainteresowany jest właścicielem działki o powierzchni [...] m² z budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym w stanie surowym a także współwłaścicielem nieruchomości położonej w K.. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. przyjął, że w tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania J. G. zasiłku celowego.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) określa pomoc społeczną jako instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 36 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 39 ust. 1 tej ustawy decyzja o przyznaniu zasiłku celowego mieści się w sferze uznania administracyjnego. Zatem organ administracji biorąc pod uwagę sytuację materialną o osobistą danej osoby, jak również możliwości ośrodka pomocy społecznej, decyduje o przyznaniu bądź odmowie przyznania zasiłku celowego i o jego wysokości. Ustawa o pomocy społecznej w art. 3 ust. 4 mówi, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Oznacza to, że nie każdy potrzebujący może otrzymać w danym czasie pomoc finansową w żądanej wysokości ze względu na ograniczone środki, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji poddał ocenie zarówno potrzeby wnioskodawcy, jak i własne możliwości finansowe i znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2004 r.
Należy ponadto wskazać, że w sytuacji, gdy zainteresowany posiada inne możliwości samodzielnego zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz wyjścia z trudnej sytuacji bytowej, tak jak w niniejszej sprawie, udzielenie wsparcia finansowego ze skromnych i niewystarczających dla wszystkich potrzebujących zasobów ośrodka pomocy społecznej – byłoby sprzeczne z zasadami i celami pomocy społecznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. wniósł o uchylenie decyzji pierwszej i drugiej instancji i przyznanie zasiłku celowego w wysokości [...] zł. Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. posiada środki umożliwiające przyznanie pomocy. Skarżący podaje także, że podjął kroki w celu sprzedaży nieruchomości, ale brak jest zainteresowanych jej kupnem. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie zbadało okoliczności, na podstawie których odmówiło przyznania zasiłku celowego.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości pogląd przedstawiony w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1). Z akt sprawy wynika i co słusznie podnoszą orzekające w sprawie organy, że skarżący jest właścicielem nieruchomości o powierzchni [...] m² i położonego na niej budynku mieszkalnego w stanie surowym, a ponadto współwłaścicielem innej nieruchomości o powierzchni [...] m² zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W ocenie Sądu pozwala to na stwierdzenie, że skarżący jako właściciel powyższego mienia ma możliwości przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej i przyznanie zasiłku celowego na opłatę podatku od nieruchomości i żywność nie znajduje uzasadnienia.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Nie jest to wprawdzie zamknięty katalog potrzeb bytowych uzasadniających przyznanie takiego zasiłku, tym niemniej nie byłoby uzasadnione uznanie za potrzebę bytową konieczności zapłaty podatku od nieruchomości.
Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o pomocy społecznej decyzja w sprawie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy tak co do jego przyznania jak i wysokości. Taki charakter decyzji nakłada na organ obowiązek szczegółowego zbadania, czy w danej sprawie zachodzi podstawa do jej pozytywnego załatwienia. Orzekające w sprawie organy wykazały, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadnia przyznania zasiłku celowego, bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że J. G. wykorzystuje własne zasoby i możliwości.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).