I SA/Wa 155/24

I SA/Wa 155/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-24
Data wpływu
2024-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Pirogowicz /przewodniczący/
Łukasz Trochym
Kamil Kowalewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 179 a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz sędzia WSA Łukasz Trochym asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi kasacyjnej W. M. i W. M. od wyroku z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 155/24 w sprawie ze skargi W. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie opłaty przekształceniowej 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 155/24; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Skargą kasacyjną z 13 listopada 2024 r. [...] (dalej też jako skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli w całości (na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej też jako P.p.s.a.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2024 r., sygn. akt: I SA/Wa 155/24. Wyrokiem tym WSA oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 września 2023 r., nr KOX/556/Pu/23 w przedmiocie opłaty przekształceniowej.
W zarzutach kasacyjnych skarżący wskazali na naruszenie przez WSA:
1. przepisów postępowania (art. 174 § 2 p.p.s.a.), tj. art. 91 § 2 w związku z art. 73 § 1 ustawy P.p.s.a. polegające na nieprawidłowym doręczeniu zawiadomienia o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 5 września 2024r., w sytuacji gdy pierwsze awizo zawiadomienia o terminie rozprawy zostało wykonane w dniu 24 sierpnia 2024 r., co implikowało dla strony wówczas nieobecnej w miejscu zamieszkania możliwość zgodnego z procedurą odebrania przesyłki w terminie 14 dniowym tj. w dniu 9 września 2024 r., który to termin ekspirował cztery dni po odbytej rozprawie co w konsekwencji uniemożliwiło stronie zaprezentowanie stanowiska na rozprawie i przekonanie Sądu do swoich racji,
2. przepisów prawa materialnego, (art. 174 § 1 p.p.s.a.), a to § 1 ust. 1 uchwały nr LXXV/2128/2018 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 października 2018 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (dalej jako uchwała w sprawie bonifikaty) w związku art. 9 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkalne w prawo własności tych gruntów (dalej jako ustawa przekształceniowa), poprzez jego niezastosowanie, skutkiem czego jest nieudzielenie skarżącym 98% bonifikaty za okres do dnia 31 grudnia 2022 r.
Wskazując na powyższe skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości wyroku w całości oraz o rozstrzygnięcie na rozprawie co do meritum sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 179a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sąd pierwszej instancji stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.
Zatem, istotą autokontroli jest skontrolowanie przez Sąd wydanego przez ten Sąd orzeczenia i wydanie orzeczenia prawidłowego - przy czym Sąd rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie.
Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie jest oczywiście usprawiedliwiona, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku WSA w ramach instytucji autokontroli przewidzianej w art. 179a p.p.s.a. Istotnie bowiem Sąd w sposób prawidłowy nie zawiadomił skarżących kasacyjnie o terminie rozprawy w dniu 5 września 2024 r., co czyni zasadnym podniesiony w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenie art. 91 § 2 w związku z art. 73 § 1 P.p.s.a.
Jak wynika z treści art. 91 § 2 P.p.s.a., o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia. Stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, minimalnym standardem proceduralnym, który zapewnia stronom możliwość skutecznej obrony swych praw jest zawiadomienie ich przez sąd o terminie posiedzenia jawnego lub niejawnego z co najmniej siedmiodniowym wyprzedzeniem. Powyższa regulacja gwarancyjna została ustanowiona expressis verbis w art. 91 § 2 zd. 3 P.p.s.a. w odniesieniu do posiedzeń jawnych, natomiast stosownie do treści zasady jawności rozpoznawania spraw (art. 10 P.p.s.a.) oraz prawa podmiotowego do rzetelnego i sprawiedliwego proceduralnie postępowania sądowego (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 47 akapit 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych) ma ona odpowiednie zastosowanie także do posiedzeń niejawnych (tak NSA w wyroku z dnia 7 listopada 2022 r., II GSK 2178/22).
Tymczasem z akt sądowych sprawy wynika, że Sąd podjął próbę zawiadomienia skarżących kasacyjnie o terminie rozprawy w piśmie z dnia 23 lipca 2024 r., które – jako niepodjęte pomimo dwukrotnego awizowania – zostało zwrócone do Sądu w dniu 20 sierpnia 2024 r. (k. 27, 28 akt sadowych). Sąd nie mógł uznać tego zawiadomienia za doręczone prawidłowo w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. z uwagi na nieczytelne oznaczenie miejsce pozostawienia przesyłki, dlatego podjął ponowną próbę zawiadomienia skarżących kasacyjnie o terminie rozprawie w piśmie z dnia 22 sierpnia 2024 r. Ponowne zawiadomienie nie zostało jednak doręczone skarżącym z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 91 § 2 P.p.s.a.
Sąd w składzie orzekającym zgadza się ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, że przeprowadzenie rozprawy z naruszeniem dyspozycji art. 91 § 2 p.p.s.a. może, w zależności od okoliczności sprawy, stanowić przesłankę nieważności określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (pozbawienie strony możliwości obrony swych praw) lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Brak zawiadomienia o terminie posiedzenia jawnego z reguły prowadzi jednak do pozbawienia strony możności obrony swych praw, co miało miejsce w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 5 września 2024 r., I SA/Wa 155/24. Z tych względów Sąd za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 91 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 73 § 1 P.p.s.a.
Natomiast, zdaniem Sądu, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej przy wydawaniu skarżonego kasacyjnie wyroku nie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego tj. § 1 ust. 1 uchwały nr LXXV/2128/2018 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 października 2018 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (dalej jako uchwała w sprawie bonifikaty) w związku art. 9 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkalne w prawo własności tych gruntów, poprzez jego niezastosowanie. W tym zakresie Sąd podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonego kasacyjnie wyroku, o czym w dalszej części.
Konsekwencją uchylenia zaskarżonego wyroku z 5 września 2024 r. jest natomiast obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd.
I tak postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z 26 maja 2022 r. o ustalenie w drodze decyzji w drodze decyzji opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu związanego z lokalem nr [...] w budynku przy ul. [...] w Warszawie, obejmującego działkę ewidencyjną nr [...].
Prezydent decyzją z dnia 8 sierpnia 2022 r. nr 5/29/UW/2022 ustalił wysokość jednorazowej opłaty za przekształcenie oraz odmówił udzielenia 98% bonifikaty od tej opłaty. Na skutek odwołania złożonego przez [...] w dniu 6 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 grudnia 2022 r. KOX/955/Pu/22 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, zobowiązując Prezydenta do uzupełnienie materiału dowodowego o oryginały dokumentów określających wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego i stawki procentowej tej opłaty oraz do ustalenia czy przedmiotowy lokal nadal wykorzystywany jest w całości dla prowadzenia działalności gospodarczej.
W ramach postępowania prowadzonego ponownie przez Prezydenta [...] przy piśmie z dnia 9 stycznia 2023 r. złożyli oświadczenie, że z dniem 1 stycznia 2023 r. zmienił się sposób użytkowania lokalu nr [...] przy ul. [...] i na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wykorzystywane jest około 20% powierzchni mieszkania.
Postępowanie to Prezydent zakończył decyzją z dnia 31 maja 2023 r., którą ustalił wysokość jednorazowej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] przypadającej na lokal nr [...] w prawo własności, za cały przypadający do spłaty okres 16 lat na kwotę 9.891,84 zł (pkt 1 decyzji). Jednocześnie Prezydent ustalił 98% bonifikaty od ustalonej opłaty (pkt 2 decyzji).
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ustalił, zgodnie z oświadczeniem właścicieli w latach 2019-2022, iż lokal nr [...] w całości był wykorzystywany dla prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego za ten okres naliczono opłatę roczną przekształceniową bez bonifikaty. Natomiast za pozostały okres do wnoszenia opłaty przekształceniowej, organ ustalił opłatę jednorazową w wysokości 9.891,84 zł. Opłata ta stanowi iloczyn opłaty rocznej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tj. 618,24 zł oraz ilości lat pozostałych do wnoszenia niniejszej opłaty w tym przypadku to jest 16 lat.
W ustawowo przewidzianym terminie wnioskodawcy złożyli odwołanie od decyzji Prezydenta zarzucając, że organ niezasadnie nie udzielił im bonifikaty od opłaty przekształceniowej za cały okres na jaki została ustalona. W ocenie wnioskodawców ich lokal nigdy nie utracił charakteru mieszkalnego, a to – obok posiadania przez właściciela statusu osoby fizycznej – warunkowało przyznanie żądanej bonifikaty.
Decyzją z 22 września 2023 r., KOX/556/Pu/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia wysokości opłaty przekształceniowej organ pierwszej instancji jest zobowiązany do ustalenia, czy w dniu przekształcenia, tj. w dniu 1 stycznia 2019 r., obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości i w jakiej wysokości, a także czy stawka procentowa tej opłaty rocznej jest ustalona prawidłowo, tzn. zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania gruntu.
W ocenie Kolegium, Prezydent m.st. Warszawy prawidłowo wypowiedział użytkownikom wieczystym wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego 7960/508463 części nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] z obrębu [...], o pow. 1653 m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], związanej z lokalem nr [...] oraz ustalił, że od dnia 1 stycznia 2014 r. opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego ww. nieruchomości gruntowej, stanowiąca 1% wartości gruntu, wynosi 618,24 zł. Wypowiedzenie powyższe zostało doręczone użytkownikom wieczystym w dniu 9 lipca 2013 r. (zgodnie z datami na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism).
Odnosząc się do zarzutu braku przyznania użytkownikom bonifikaty w opłacie przekształceniowej za lata 2019-2022 Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ może udzielić osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym bonifikaty od opłaty za dany rok w odniesieniu do gruntów stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego - na podstawie uchwały właściwej rady albo sejmiku. Na podstawie tego przepisu podjęta została uchwała Nr XXV111/835/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od rocznych opłat przekształceniowych należnych za 2019 i 2020 rok (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2020 r. poz. 3888), przewidująca udzielenie bonifikat w wysokości 98% od rocznych opłat przekształceniowych należnych za 2019 i 2020 rok. Również na podstawie tego przepisu podjęta została uchwała Nr XLVI/ 1411/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od rocznych opłat przekształceniowych należnych za 2021 rok (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2021 r. poz. 2591), przewidująca udzielenie bonifikat w wysokości 98% od rocznych opłat przekształceniowych należnych za 2021 rok.
Na podstawie znajdującego się w aktach pisma z dnia 12 stycznia 2022 r. nr UD-XV111-WND-SP.6826.20.2019.MRY/TKO Kolegium stwierdziło, że Prezydent poinformował wnioskodawców, iż w sytuacji, gdy w lokalu prowadzona działalność gospodarcza zajmuje 100% powierzchni lokalu prawo do udzielenia bonifikaty określonej w ww. uchwałach Rady m.st. Warszawy nie przysługuje. Kolegium podzieliło to zapatrywanie argumentując, że w sytuacji, gdy dany lokal mieszkalny jest wykorzystywany w całości (w 100%) na prowadzenie działalności gospodarczej, to traci on charakter lokalu mieszkalnego i tym samym brak jest podstaw do przyznania skarżącym bonifikat.
Kolegium dostrzegło natomiast, że wnioskodawcy w piśmie z dnia 4 stycznia 2023 r. złożyli oświadczenie, iż z dniem 1 stycznia 2023 r. zmienił się sposób użytkowania lokalu nr [...] przy ul. [...] i na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wykorzystywane jest ok. 20% powierzchni mieszkania. Wobec tego Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty jednorazowej za okres 16 lat (liczony do 1 stycznia 2023 r.) w kwocie 9 891,84 zł (16 lat x 618,24 zł), oraz po uwzględnieniu 98% bonifikaty, w kwocie 9 197,84 zł, jest prawidłowe.
Skargi na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium z 22 września 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli [...].
Skarżący zarzucili skarżonej decyzji Kolegium naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 ust. 1 uchwały nr LXXV/2128/2018 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 października 2018 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (dalej jako uchwała w sprawie bonifikaty) w związku art.9 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkalne w prawo własności tych gruntów, poprzez jego niezastosowanie, skutkiem czego jest nieudzielenie skarżącym 98% bonifikaty.
Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd oddalił skargi (pkt 2 sentencji).
Sąd przyjął, że istota sporu w sprawie sprowadza się do sposobu zastosowania przez organy bonifikaty od ustalonej kwoty opłaty jednorazowej za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Nie budziło też wątpliwości, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (obecnie tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 386 – dalej też jako ustawa).
Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę, której wysokość jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia.
Jak wynika z art. 7 ust. 7 ustawy właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6 albo 6a. Zamiar taki skarżący wyrazili w złożonym do Prezydenta piśmie z dnia 24 czerwca 2019 r. Stosownie zaś do art. 8 ustawy Prezydent w piśmie z dnia 18 marca 2022 r. poinformował wnioskodawców o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty.
W odniesieniu do wskazanej powyżej opłaty jednorazowej może zostać zastosowana bonifikata. W przypadku nieruchomości stanowiących własność gminy taką możliwość ustawodawca powiązał z podjęciem przez daną gminę uchwały w tej sprawie, co wynika z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy. W realiach rozpoznawanej sprawy uchwałą taką Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła w dniu 19 marca 2020 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od rocznych opłat przekształceniowych należnych za 2019 i 2020 rok (uchwała nr XXV111/835/2020). Następnie w dniu 18 marca 2021 r. Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od rocznych opłat przekształceniowych należnych za 2021 (uchwała nr XLVI/ 1411/2021). W obu tych aktach przewidziana została możliwość udzielenia bonifikat w wysokości 98% od opłaty jednorazowej o której mowa w art. 7 ust. 7 i 8 u.p.p.u.w.
W ocenie Sądu, Kolegium trafnie zwróciło uwagę, że zastrzeżenie, iż udzielenie bonifikaty dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych "służących wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych" zawarte zostało jedynie w przepisie art. 9a ust. 1 ustawy. Nie ma zatem podstaw, by rozciągać jego zastosowanie na bonifikaty udzielane w oparciu o art. 9 ust. 1 i ust. 4 u.p.p.u.w. i podjętych na ich podstawie ww. uchwał Rady Miasta Stołecznego Warszawy, tym bardziej że uchwały te nie zawierają w swojej treści takiego zastrzeżenia. Rację należy też przyznać organom obu instancji, które stanęły na stanowisku, że w sytuacji, gdy dany lokal mieszkalny jest wykorzystywany w całości na prowadzenie działalności gospodarczej, to traci on charakter lokalu mieszkalnego i tym samym brak jest podstaw do przyznania jego dotychczasowym użytkownikom oczekiwanej bonifikaty.
Sąd uznał za niebudzące wątpliwosci, że lokal nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym ul. [...] przejściowo w całości był wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej. Potwierdza to w szczególności oświadczenie złożone przez skarżących w dniu 12 lutego 2019 r., z którego jednoznacznie wynika, że we wspomnianym lokalu jest zarejestrowana działalność gospodarcza i działalność ta jest w owym lokalu rzeczywiście prowadzona. Również z załączonych do akt sprawy wydruków z CEIDG wynika, iż zarówno [...], jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej zadeklarowali lok. nr [...] w budynku przy ul. [...] w Warszawie.
Nie sposób jest zgodzić się przy tym z zarzutami skarżących, że w obrębie spornego lokalu nie doszło do takich zmiana, które powodowałyby, iż utracił on charakter mieszkaniowy. Trzeba bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 15 grudnia 2020 r., nr I OT/318/2020 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w związku z podjęciem prowadzenia działalności gospodarczej w spornym lokalu nastąpiła zmiana warunków pracy, sanitarno-higieniczne, co spowodowało z kolei zaniechanie użytkowania lokalu jako mieszkalny. W związku z tym skarżący zostali przez organ nadzoru budowlanego zobligowani do przywrócenia poprzedniego (mieszkaniowego) sposobu użytkowania lokalu nr [...].
Skoro zaś skarżący, zgodnie z pouczeniem organów zaprzestali wykorzystywania w całości przedmiotowego lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej to możliwe stało się przyznanie im żądanej bonifikaty. Z tym zastrzeżeniem jednak, że może ona zostać przyznana dopiero od początku roku następującego po roku, w którym lokal przestał być wykorzystywany w całości na prowadzenie działalności gospodarczej. Z pozostającego w aktach pisma skarżących z dnia 4 stycznia 2023 r. wynika, że od początku 2023 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] i na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wykorzystywane jest ok. 20% powierzchni mieszkania. W tych warunkach organy zasadnie przyjęły, iż z końcem 2022 r. sporny lokal przestał być w całości wykorzystywany na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co umożliwiało zastosowanie przy ustalaniu jednorazowej opłaty tzw. "przekształceniowej" bonifikaty w wysokości 98%.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo też dokonały wyliczenia wysokości rzeczonej opłaty przyjmując, że pozostający do spłaty okres od dnia 1 stycznia 2023 r. wynosi 16 lat. W konsekwencji wysokość opłaty przy uwzględnieniu jej rocznej wysokości na poziomie 618,24 będzie wynosiła 9.891,84 zł. Natomiast do opłaty tej zostanie zastosowana bonifikata w wysokości 98%, co daje kwotę 9.197,84 zł.
Z tych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. W toku kontroli zaskarżonej decyzji nie dostrzeżono po stronie organów administracji takich uchybień przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego, które uzasadniałyby uchylenie skarżonej decyzji. Organy administracji prawidłowo powołały w uzasadnieniu skarżonej decyzji odpowiednie przepisy prawa materialnego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie skarżonej decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami określonymi w szczególności w art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Ustalenia poczynione przez organy i wyprowadzone wnioski zostały zaś przedstawione w sposób klarowny w uzasadnieniu decyzji spełniającym standardy określone w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie art. 179a p.p.s.a., natomiast w pkt 2 wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd wyjaśnia przy tym, że orzekając w trybie art. 179a p.p.s.a., stosownie do treści tego przepisu, rozstrzyga również o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. W rozpoznanej sprawie Sąd uznał, że zasadne jest odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.