I SA/Wa 1488/26

I SA/Wa 1488/26 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-08-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Trochym /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 3,  art. 58 par. 1 pkt 11 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2023 poz 775
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi Ł. W. na uchwałę Rady Powiatu Wołomińskiego z dnia 26 marca 2026 r. nr XXIV-244/2026 w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Ł. W. (dalej: "skarżący") 5 listopada 2025 r. złożył skargę na działalność Dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej (dalej również jako: "Poradnia") w [...] oraz funkcjonowanie tej placówki.
Zarzucił brak kontaktu ze strony Poradni po sporządzeniu dokumentu dotyczącego jego dziecka, nieomówienie wyników przeprowadzonych badań oraz niewskazanie dalszych działań służących zapewnieniu dziecku odpowiedniego wsparcia.
Skarga została przekazana Radzie Powiatu Wołomińskiego (dalej również jako: "Rada"), do której wpłynęła 12 listopada 2025 r. Skargę skierowano do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu Wołomińskiego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, Komisja zajmowała się sprawą podczas posiedzeń 22 grudnia 2025 r. oraz 15 stycznia 2026 r., zapoznając się z dokumentacją dotyczącą skargi, wyjaśnieniami Dyrektora Poradni oraz dodatkowymi pisemnymi wyjaśnieniami skarżącego. Skarżący był zapraszany na posiedzenia Komisji, jednak nie wziął w nich udziału. Rada Powiatu Wołomińskiego, działając na podstawie art. 229 pkt 4 oraz art. 231 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, podjęła 26 marca 2026 r. uchwałę nr XXIV-244/2026, mocą której uznała skargę za bezzasadną.
W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że z przedstawionej dokumentacji i wyjaśnień wynikało, iż 14 maja 2025 r. matka dziecka zgłosiła się na konsultację psychologiczną, podczas której została poinformowana o dalszym trybie postępowania diagnostycznego. W dniu 22 maja 2025 r. złożono wymagane dokumenty oraz wniosek o wydanie informacji o wynikach badania. Informacja ta została sporządzona 3 czerwca 2025 r., a następnie przekazana do odbioru w sekretariacie Poradni. Według wyjaśnień uwzględnionych przez Radę psycholog podejmowała próby kontaktu telefonicznego z matką dziecka, a następnie poinformowała ją za pośrednictwem komunikatora internetowego o możliwości odbioru dokumentu, który został odebrany przez skarżącego 16 czerwca 2025 r. Rada stwierdziła, że zgromadzony materiał nie potwierdził zarzutów dotyczących opieszałości i braku kontaktu ze strony pracowników Poradni.
Pismem z 16 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę, domagając się jej uchylenia w całości.
Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego, a także dokonanie dowolnej oceny tego materiału. Podniósł ponadto naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, nierozpoznanie istoty jego skargi oraz pominięcie podnoszonych przez niego zarzutów o charakterze systemowym, dotyczących braku formalnych procedur obsługi klientów Poradni i dokumentowania kontaktów z rodzicami.
Zdaniem skarżącego Rada oparła się wyłącznie na wyjaśnieniach Dyrektora Poradni, nie dokonując ich obiektywnej weryfikacji. Skarżący argumentował również, że uchwała wywołuje skutki w sferze prawnej jego oraz jego dziecka, ponieważ formalnie potwierdza prawidłowość funkcjonowania Poradni, zamyka drogę dochodzenia praw w postępowaniu skargowym i utrwala stan braku wsparcia dziecka. Wskazał przy tym na art. 45 ust. 1, art. 68 ust. 1 i art. 72 ust. 1 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Wołomińskiego wniosła w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, a ewentualnie o oddalenie. Organ wskazał, że zaskarżona uchwała stanowi jedynie sposób załatwienia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a., a zatem w ramach postępowania uregulowanego w dziale VIII k.p.a. Nie jest natomiast aktem ani czynnością należącą do katalogu określonego w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza przede wszystkim zamknięty katalog spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych.
Sama okoliczność, że określone rozstrzygnięcie zostało podjęte przez organ jednostki samorządu terytorialnego w formie uchwały, nie przesądza jeszcze o jego zaskarżalności do sądu administracyjnego. Dla zakwalifikowania uchwały jako aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., konieczne jest, aby została ona podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej w znaczeniu materialnoprawnym, a zatem aby rozstrzygała o prawach lub obowiązkach wynikających z norm prawa administracyjnego albo wywoływała w tej sferze bezpośrednie skutki prawne.
Zaskarżona uchwała nie ma takiego charakteru.
Zgodnie z art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako: "k.p.a." przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, jak również przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do art. 229 pkt 4 k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innego organu właściwego, rada powiatu rozpatruje skargi dotyczące zadań lub działalności zarządu powiatu, starosty oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej.
Postępowanie prowadzone na podstawie przepisów działu VIII k.p.a. jest odrębnym, uproszczonym i jednoinstancyjnym postępowaniem skargowym. Nie stanowi ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. W postępowaniu tym nie występują strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia rozstrzygającego o prawach lub obowiązkach skarżącego. Stosownie do art. 237 § 3 i art. 238 § 1 k.p.a. postępowanie kończy się zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Jeżeli właściwy jest organ kolegialny, stanowisko tego organu może przybrać formę uchwały, jednak forma ta nie zmienia materialnego charakteru podejmowanej czynności.
Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. W postanowieniu z 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uproszczone postępowanie dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w dziale VIII k.p.a., nie jest objęte skargą do sądu administracyjnego. Z kolei w postanowieniu z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10, NSA przyjął, że w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. skarżącemu nie przysługuje skarga na bezczynność organu. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 75/10, podkreślił, że tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które nie prowadzi do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej.
Wprawdzie wskazane postanowienia dotyczyły także skarg na bezczynność organu, jednak wyrażone w nich stanowisko wynika z samego charakteru postępowania prowadzonego na podstawie działu VIII k.p.a. Skoro sposób prowadzenia tego postępowania i bezczynność w jego ramach nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, kontroli takiej (ze skargi osoby niezadowolonej ze sposobu załatwienia skargi powszechnej) nie podlega również zawiadomienie o sposobie jej załatwienia, choćby ze względu na kolegialny charakter organu zostało przyjęte w formie uchwały. Pogląd ten został potwierdzony także w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 1647/25, wydanym w sprawie skargi na uchwałę rozpatrującą skargę z działu VIII k.p.a.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarga z 5 listopada 2025 r. miała charakter skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 k.p.a. Dotyczyła bowiem zarzucanego przez skarżącego nienależytego wykonywania zadań przez Dyrektora i pracowników Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...]. Zaskarżona uchwała stanowiła wyłącznie sposób załatwienia tej skargi.
Uchwała nie rozstrzygała natomiast o prawie dziecka skarżącego do świadczeń zdrowotnych, pomocy psychologiczno-pedagogicznej, diagnozy lub terapii. Nie przyznawała ani nie odmawiała żadnego świadczenia, nie nakładała obowiązku i nie kształtowała sytuacji prawnej skarżącego lub jego dziecka na podstawie przepisów prawa materialnego. Wyrażona przez Radę ocena działalności Poradni nie ma charakteru wiążącego rozstrzygnięcia w żadnej indywidualnej sprawie administracyjnej.
Wskazywane przez skarżącego następstwa uchwały, polegające na formalnym uznaniu skargi za bezzasadną, zakończeniu postępowania skargowego oraz utrwaleniu braku reakcji Poradni, nie są skutkami prawnymi wynikającymi z normy prawa materialnego. Stanowią one następstwo jednoinstancyjnego charakteru postępowania skargowego i nie przekształcają uchwały w akt podlegający kontroli na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Podstawy takiej nie stanowi również art. 87 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym. Przepis ten przewiduje możliwość zaskarżenia uchwały podjętej przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej przez podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały uchwałą naruszone. Zaskarżona uchwała nie została jednak podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej w znaczeniu materialnoprawnym i nie naruszała interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego.
Odmiennej oceny nie uzasadnia możliwość zaskarżania uchwał organów powiatu przez organ nadzoru na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Jest to szczególna kompetencja przysługująca organowi nadzoru, która nie ustanawia środka zaskarżenia na rzecz osoby niezadowolonej ze sposobu załatwienia skargi powszechnej.
Powołanie przez skarżącego art. 45 ust. 1, art. 68 ust. 1 i art. 72 ust. 1 Konstytucji RP również nie może prowadzić do rozszerzenia ustawowo określonego zakresu właściwości sądu administracyjnego. Prawo do sądu nie oznacza prawa do merytorycznej kontroli sądowej każdej czynności organu władzy publicznej, niezależnie od jej charakteru prawnego. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wyznaczają, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, ustawy. Przepisy konstytucyjne dotyczące ochrony zdrowia i praw dziecka nie zmieniają charakteru zaskarżonej uchwały, która nie rozstrzygała o wynikających z tych przepisów prawach skarżącego lub jego dziecka.
Odrzucenie skargi nie oznacza zatem odmowy ochrony sądowej w sprawie dotyczącej konkretnego prawa lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa materialnego. Oznacza jedynie, że uchwała zawierająca stanowisko Rady co do zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. nie może być przedmiotem merytorycznej kontroli sądu z inicjatywy skarżącego.
W konsekwencji Sąd nie był uprawniony do badania zarzutów dotyczących sposobu zebrania materiału, oceny wyjaśnień Dyrektora Poradni, prawidłowości kontaktów z rodzicami dziecka ani zasadności stanowiska Rady. Rozpoznanie tych zarzutów oznaczałoby bowiem przeprowadzenie kontroli postępowania, które nie zostało objęte właściwością sądów administracyjnych.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd odrzuca bowiem skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.