I SA/Wa 1390/25

I SA/Wa 1390/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-12-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Jolanta Dargas /przewodniczący/
Magdalena Durzyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1  pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 530
art. 11 ust. 1
Ustawa z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. P. na rozstrzygnięcie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2025 r. nr DZ-XV/8308/2025/WPR/MPA w przedmiocie naboru na wolne stanowisko urzędnicze postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Działąjąc na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 50 § 1 ppsa, S. P. (dalej jako skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "rozstrzygnięcie" Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9.07.2025r. nr ref. DZ- XV/8308/2025/WPR/MPA stwierdzające, że nie wyłoniono osoby do zatrudnienia na stanowisko radcy prawnego w Wydziale Prawnym dla Dzielnicy Wilanów. Działaniu organu - Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 530, dalej jako ustawa) poprzez zastosowanie pozakonkursowych, nieprzewidzianych w ogłoszeniu kryteriów oceny kandydatów, tj. doświadczenia w samorządzie. Skarżąca zarzuciła, że organ naruszył zasadę transparentności i konkurencyjności postępowania gdyż kandydaci nie zostali poinformowani w ogłoszeniu o takim kryterium, a miało ono decydujący wpływ na rozstrzygnięcie;
2) art. 11 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (zasada równości i niedyskryminacji) w zw. z art. 11 ustawy o pracownikach samorządowych (zasada konkurencyjności i otwartości naboru) w zw. z art. 2 kpa (zasada równego traktowania stron): poprzez ocenę kandydatury skarżącej z zastosowaniem dodatkowych, nieprzewidzianych kryteriów (doświadczenie w samorządzie), które nie miały zastosowania do wszystkich uczestników naboru w sposób jednakowy, ani nie wynikały z ogłoszenia;
3) art. 7 i art. 11 kpa (działanie na podstawie i w granicach prawa, zasada informowania stron) w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (możliwość skarżenia czynności administracyjnych dotyczących praw lub obowiązków obywatela) przez brak zapewnienia przez organ przejrzystości co do stosowanych kryteriów oceny kandydatów i nie podał szczegółowego uzasadnienia rozstrzygnięcia naboru, ograniczając się do ogólnej i niekonkretnej formuły, że "żaden z kandydatów nie spełnił w oczekiwanym stopniu wymagań stawianych kandydatom". Wg skarżacej "w szczególności nie wskazano, które z wymagań nie zostały spełnione, nie podano skali ocen, progów punktowych ani uzasadnienia punktacji z testu i rozmowy, a także nie umożliwiono weryfikacji przebiegu oceny w świetle ogłoszonych kryteriów".
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności polegającej na niezatrudnieniu żadnego kandydata; zobowiązanie organu do wydania nowej informacji lub decyzji i o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
Z uzasadnienia skargi wynika, że w dniu 24.04.2025 r. ogłoszono wynik naboru na stanowisko radcy prawnego w Wydziale Prawnym dla Dzielnicy Wilanów m.st. Warszawy, a w opublikowanym rozstrzygnięciu wskazano, że "żaden z kandydatów nie spełnił w oczekiwanym stopniu wymagań stawianych kandydatom podczas rekrutacji". Skarżaca zarzuciła, że jako uczestniczka tego postępowania rekrutacyjnego, spełniła wszystkie warunki określone w ogłoszeniu, tj.: posiada wyższe wykształcenie prawnicze, posiada uprawnienia do wykonywania zawodu radcy prawnego, wykazała wymagane minimum 3-letnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie obsługi prawnej, uzyskała 16 punktów na 20 możliwych z testu wiedzy merytorycznej, - złożyła komplet wymaganych dokumentów, a zastępca Burmistrza Dzielnicy Wilanów poinformował, iż przyczyną negatywnej oceny były m.in. brak doświadczenia w administracji samorządowej podczas gdy doświadczenie w administracji samorządowej nie zostało wskazane jako warunek konieczny w ogłoszeniu o naborze.
W odpowiedzi na sakrgę Prezydent m.st. Warszawy wniósł o jej oddalenie wskazując punkt po punkcie przebieg procedury naboru, osoby w niej uczestniczące oraz zasady wyboru kandydata. Podał także, że kandydaci zostali objęci jednakowymi kryteriami oceny i wszystkim zadano te same pytania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zakres działania sądów administracyjnych wyznacza art. 3 ppsa. Podstawowym i jedynym kryterium determinującym zakres sądowej kontroli jest założenie, że mamy do czynienia ze sprawą (aktem/czynnością) z zakresu administracji publicznej.
Zakwestionowany nabór na wolne stanowisko urzędnicze został przeprowadzony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (j.w.). Przepisy art. 11-15 ww ustawy określają zasady przeprowadzenia naboru na wolne stanowisko urzędnicze w organach administracji samorządowej. W ramach tego rodzaju procedury podejmowane są czynności dotyczące organizacji i przeprowadzenia konkursu na wolne stanowisko urzędnicze. Polegają one m.in. na upowszechnieniu informacji o wolnym stanowisku w jednostce (poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy informacyjnej), określeniu wymagań, jakie mają spełnić osoby ubiegające się o dane stanowisko, powołaniu komisji konkursowej i określeniu jej składu, rozstrzygnięciu konkursu i podaniu informacji o wyniku naboru (art. 13 -15 ustawy). Według art. 11 ust. 1 ustawy nabór kandydatów na wolne stanowisko urzędnicze jest otwarty i konkurencyjny. Przybiera on postać sformalizowanego postępowania rekrutacyjnego a jego jawność jest zagwarantowana przepisami ustawy. Jednak w ocenie tut. Sądu postępowanie rekrutacyjne nie jest postępowaniem administracyjnym ani nawet postępowaniem, do którego stosuje się choćby jedynie pośrednio czy odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego; samo "rozstrzygnięcie o naborze na wolne stanowisko urzędnicze" - jako akt wieńczący procedurę wyłonienia kandydatów na wolne stanowisko urzędnicze nie stanowi w aktu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa - bo nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej ani w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z kolei Prezydent miasta (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) nie działa jako organ administracji publicznej lecz jako pracodawca w urzędzie administracji publicznej (jednostce samorządu terytorialnego).
W skardze skarżąca przywołała wprost art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Stosownie do ww art. 3 § 2 pkt 4 ppsa kontrolą działalności administracji publicznej objęte zostały inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Chodzi tu o akty lub czynności, które mają charakter władczy, publicznoprawny, podejmowane są w sprawach indywidualnych oraz dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatni z tych elementów odnoszący się do "uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa" oznacza objęcie kontrolą sądu takich aktów i czynności, które wywołują konsekwencje dotyczące sfery praw i obowiązków danego podmiotu, bezpośrednie i poddające się prawnej kategoryzacji (postanowienie NSA z 8 marca 2011 r. I OSK 290/11, LEX nr 1079759). Akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa:
1) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia;
2) są podejmowane w sprawach indywidualnych,
3) muszą mieć charakter publicznoprawny,
4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa.
Władczy charakter aktu oznacza nałożenie przez organy państwa na niepodporządkowaną mu jednostkę (podmiot) obowiązku bądź przyznanie jej (tej jednostce) uprawnienia opartego na przepisie prawa możliwego do wyegzekwowania w ramach aparatu państwa. Z tego punktu widzenia, jakkolwiek "rozstrzygnięcie" konkursu w kolokwialnym tego słowa znaczeniu ma charakter decyzyjny (w procesie podjęcia przez pracodawcę decyzji o zatrudnieniu danego podmiotu) a więc w potocznym znaczeniu ma "charakter władczy" gdyż "rozstrzyga" o tym który z kandydatów wyróżnia się wśród ubiegających się o zatrudnienie – to jednak nie jest to rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej ani nie jest ono podejmowane w ramach imperium rozumianego jako aparat państwa, a tym bardziej przez organ administracji publicznej. Jakkolwiek można też kolokwialnie przyjąć, że dla każdego z kandydatów wybór jego osoby na wolne stanowisko urzędnicze w danym urzędzie a w konsekwencji zatrudnienie (zawarcie umowy o pracę) bądź przeciwnie - niewyłonienie jego kandydatury - dotyczy go indywidualnie i daje mu możliwość bądź brak możliwości zawarcia dwustronnej umowy o pracę na zasadzie swobody umów, to jednak nie mamy tu do czynienia z aktem władzy publicznej "podjętym w sprawie indywidualnej" z zakresu administracji publicznej. Nie mamy tu zatem do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej załatwianą w inny sposób niż poprzez podjęcie decyzji administracyjnej czy postanowienia, a tym bardziej ze sprawą o charakterze indywidualnym – bo z tej perspektywy w niniejszym stanie faktycznym "rozstrzygnięcie" stwierdzające, że nie wyłoniono osoby do zatrudnienia na stanowisko radcy prawnego dotyczy każdej z trzech osób, które finalnie przystąpiły do testu wiedzy. Owo "rozstrzygnięcie" nie ma też charakteru publicznoprawnego – bo ani nie jest podejmowane w sprawie publicznej ani przez organ administracji publicznej tak w znaczeniu sensu stricte jak i w znaczeniu funkcjonalnym. Sporne "rozstrzygniecie" nie dotyczy też uprawnień wynikających z przepisów prawa. Strona ma prawo poznać wynik postępowania rekrutacyjnego zaś podanie go do publicznej wiadomości to jeden z elementów sformalizowanej w przepisach ustawy procedury naboru, jednak określony normatywnie obowiązek podania wyniku procesu rekrutacji do publicznej wiadomości nie może być utożsamiany z prawem do wyboru poszczególnej kandydatury na wolne stanowisko czy jeszcze dalej idącym prawem do zatrudnienia w danej jednostce. Żaden z wielu kandydatów nie ma określonego w przepisach prawa do wyboru właśnie jego osoby na wolne stanowisko urzędnicze, a przy tym przepisy ustawy nie przewidują obowiązku wyboru kogokolwiek, przeciwnie w art. 15 ust. 2 pkt. 4 ustawy ustawodawca wskazał wprost na możliwość nierozstrzygnięcia naboru na wolne stanowisko urzędnicze. W ocenie tut. Sądu nawet dokonany pozytywnie wybór danego kandydata w procedurze naboru nie daje "zwycięzcy" roszczenia o zawarcie z nim stosunku pracy (vide też art. 12 ust. 1 ustawy), a z kolei inni niewybrani kandydaci nie mają prawa do zaskarżenia ww wyboru w trybie administracyjnym; powyższe musiałoby wynikać z wyraźnego przepisu prawa. W wyroku z 18 kwietnia 2014 r. I OSK 1113/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że aby zakwalifikować przedmiot zaskarżenia, jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa), w pierwszej kolejności należy wskazać te uprawnienia lub obowiązki strony skarżącej oraz zidentyfikować ich źródło, tj. przepisy prawa (LEX nr 1480850). Przepisy ustawy o pracownikach samorządowych nie przewidują prawa do zatrudnienia czy wyboru - lecz formalizują zasady przejrzystości podejmowania zatrudniania w jednostkach samorządu terytorialnego.
Nie można przy tym pominąć, że przepisy ww ustawy regulują też szereg innych zagadnień, np. określają w sposób szczególny stosunek pracy urzędnika samorządowego, w tym np. kwestie wewnętrznego awansu czy możliwości przeniesienia na stanowisko w innej jednostce czy powierzenia wykonywania innych zadań, jednak w żadnym z tych przypadków (pomimo iż tak samo jak przy procesie rekrutacji przewidują to przepisy prawa a podmiotem kierującym czy przenoszącym pracownika na inne miejsce jest pracodawca w osobie np. wójta, burmistrza czy prezydenta miasta) nie mamy do czynienia ze stosunkiem administracyjnoprawnym - a w konsekwencji z aktem czy czynnością z zakresu administracji publicznej podejmowanym przez organ administracji w ramach imperium - lecz z doprecyzowanym w przepisach szczególnych stosunkiem pracy. Za jednostki samorządowe czynności z zakresu prawa pracy (z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 10 ust. 2 i 3), wykonują wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta, marszałek województwa w urzędzie jednostki samorządu terytorialnego - wobec pozostałych pracowników urzędu oraz wobec kierowników samorządowych jednostek organizacyjnych innych niż wymienione w pkt 1 i 2 (art. 7 pkt 3 ustawy). Prezydent m.st. Warszawy nie występuje w tym przypadku jako organ administracji czy podmiot administrujący.
W orzecznictwie zwrócono przy tym uwagę, że zasady naboru, wyłonienia kandydatów i informacje o wyniku naboru określone zostały w przepisach rozdziału 2 ustawy o zatytułowanym "Nawiązanie z pracownikiem samorządowym zatrudnianym na podstawie umowy o pracę stosunku pracy i zmiana tego stosunku pracy". Już sam tytuł ww rozdziału sugeruje, że przepisy w nim zamieszczone regulują zasady nawiązania i zmiany stosunku pracy, a więc stosunku o charakterze stricte cywilnoprawnym. Prezydent miasta występował w ww procedurze jako pracodawca reprezentujący jednostkę samorządową (urząd gminy), co znajduje oparcie w art. 7 ust. 1 ustawy.
Trzeba też podkreślić, że możliwość objęcia stanowiska w administracji publicznej nie może być utożsamiana z podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej prawem do zatrudnienia w administracji publicznej. Liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdzające bezskuteczność "aktu" w postacji informacji o wyniku rekrutacji nie daje odpowiedzi na pytanie: jaki skutek prawny wywołuje ww orzeczenie Sądu dla osoby skarżącej i dla innych uczestniczących w procedurze naboru kandydatów (którzy również zostali objęci ww zaskarżoną informacją i którzy z racji brzmienia art. 33 § 1 w zw. z art. 12 ppsa powinni być stronami postępowania sądowoadminsitarcyjengo dotyczącego tego samego aktu – skoro "rozstrzyga" także o ich "prawach") - a więc czy procedura powinna być powtórzona z ich udziałem; a także jak postąpić w sytuacji gdy doszło już do zatrudnienia na danym stanowisku innej osoby w ramach tego samego bądź kolejnego naboru na wolne stanowisko urzędnicze. W tym kontekście Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela coraz liczniej prezentowanego w orzecznictwie pogladu, wg którego poprzez "określone w trakcie postępowania konkursowego czynności, jak np. wydanie informacji o konkursie, ocena poszczególnych kandydatów, podanie informacji o wyniku naboru, organ administracji dokonuje władczych rozstrzygnięć (czynności), (...) które są aktami stosowania prawa i kształtują sytuację prawną uczestników konkursu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 ppsa." (por. wyrok NSA z z dnia 30 października 2020 r. I OSK 1094/20, ONSAiWSA 2021/3/43; por. też wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 817/18, wyroki WSA: - wyrok z dnia 17 lipca 2024 r. II SA/Po 793/23, LEX nr 3743374; wyrok z dnia 5 lutego 2025 r. II SA/Rz 1236/24, LEX nr 3904447). Jakkolwiek bowiem przepisy ustawy o pracownikach samorządowych normalizują i formalizują zasady rekrutacji wyznaczając pewien jednolity wzorzec postępowania przy wyłanianiu osób pretendujących do zatrudnienia, to jednak nie powodują, że procedura naboru czy też sam nabór do pracy w urzędzie administracji samorządowej czy brak dokonania naboru a także wybór jednego z wielu kandydatów czy też niedokonanie takiego wyboru – przybiera formę stosunku administracyjnoprawnego związanego z aktem stosowania prawa przez aparat państwa odnośnie do niepodporządkowanej mu prawnie jednostki. Jak już wskazano, ustawa o pracownikach samorządowych określa także szereg innych uprawnień urzędników – te jednak nie stają się z tego tytułu przedmiotem rozstrzygnięć administracyjnoprawnych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 ppsa gdyż prowadząc postępowanie rekrutacyjne, a następnie podpisując umowę o pracę Prezydent m.st. Warszawy nie działa jako organ administracji publicznej lecz jako potencjalny pracodawca. Umowa o pracę na stanowisko urzędnika samorządowego, wybór osoby na określone miejsce pracy, warunki zatrudnienia – nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej choć poszczególne elementy stosunku pracy również wyznacza ustawa o pracownikach samorządowych. Przeciwny pogląd prowadziłby do całkowicie i jednogłośnie odrzucanego przez skład tut. Sądu twierdzenia, że kontroli sądów administracyjnych podlegają procedury naboru (i w konsekwencji ich wynik) na każde stanowisko urzędnicze we wszystkich urzędach administracji samorządowej w kraju; a także, że – przywołując przykład z kontrolowanej sprawy – każdy z kilku czy kilkunastu oferentów na wolny etat radcy prawnego, inspektora, księgowego, specjalisty itd. – mógłby osobno zaskarżyć każdą "decyzję" o wyborze jednego z licznych kandydatów; jak również, że każdy z kilku czy kilkunastu kandydatów mógłby zaskarżyć do sądu administracyjnego brak dokonania skutecznego wyboru – co miało miejsce w tym przypadku. Ustawa o pracownikach samorządowych nie daje sądowi administracyjnemu żadnej podstawy prawnej uzasadniającej jakąkolwiek kontrolę (a także tryb dokonywania kontroli) – w miejsce przewidzianej przepisami ustawy komisji konkursowej danego urzędu – do weryfikacji dokonanego przez tę komisję wyboru kandydata jak też do dokonania wyboru za komisję konkursową, a także np. do nakazania jej dokonania wyboru spośród określonej liczby kandydatów. Pomimo, iż z treści art. 146 § 2 ppsa jednoznacznie wynika, że w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa, to jednak nie sposób uznać, że sąd administracyjny dysponuje podstawą prawną do uznania prawa do wyłonienia kandydata czy zalecenia zatrudnienia strony skarżącej w jednostce samorządu terytorialnego. Z kolei przewidziane przepisami art. 146 § 1 ppsa prawo ewentualnego uchylenia "aktu" czy stwierdzenia bezskuteczności "aktu" w postaci braku dokonania wyboru kandydata do pracy nie oznacza, że Prezydent m.st. Warszawy byłby zobowiązany do powtórzenia ww naboru w tym samym składzie podmiotowym – gdy chodzi o oferentów czy w jakimkolwiek innym (nowym) składzie, a także że byłby zobowiązany do zatrudnienia kogokolwiek na określonym stanowisku. Ogłoszenie o rozpoczęciu procedury stanowi jedynie wymaganą przepisami prawa informację publiczną o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowisko, wszystkie zaś czynności dokonywane w ramach naboru na pracownika samorządowego mają charakter wewnętrznego aczkolwiek upublicznionego i normatywnie zdefiniowanego postępowania jednostki samorządu terytorialnego - jako pracodawcy.
Zdaniem tut. Sądu, stosunek pracy z urzędnikiem samorządowym a także sformalizowany proces naboru na stanowisko urzędnika samorządowego nie może być kwalifikowany jako stosunek administracyjnoprawny podlegający kontroli sądów administracyjnych w ramach art. 3 § 2 pkt. 4 ppsa. Niedokonanie wyboru na urzędnika nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej żadnego z kandydatów, gdyż żaden z potencjalnych kandydatów – jak w tym konkretnym przypadku - nie ma płynącego z prawa administracyjnego (ani z innej gałęzi prawa) prawa do zatrudnienia, z kolei gmina czy inny podmiot samorządowy nie ma obowiązku zatrudnienia któregokolwiek z pretendentów na wolne miejsce urzędnicze (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 1147/15). Niedokonanie wyboru bądź dokonanie wyboru jednego z wielu kandydatów - nie jest aktem z zakresu administracji publicznej rozumianej jako władcze działanie państwa (które mocą poszczególnych ustaw ustrojowych część kompetencji władczych scedowało na jednostki samorządu terytorialnego). W szczególności nie jest to procedura podjęta w ramach szeroko pojętego terminu administrowania państwem rozumianego jako wykonywanie władzy publicznej. Tymczasem założenie odnośnie do sądowej kontroli działań określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa obejmuje zachowanie organów administracji publicznej z zakresu administracji publicznej. Z tej ostatniej wyklucza się podejmowane przez administrację publiczną czynności o charakterze cywilnoprawnym, a podstawą do ustalenia dopuszczalności drogi sądowej jest kryterium wykonywania kompetencji w formach władczych. Zresztą w art. 43 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych ustawodawca ustanowił jednoznaczną zasadę, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako miarodajne i rzeczowe aprobuje w całokształcie stanowisko wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2019 r. zapadłe w sprawie II SA/Sz 878/19; LEX nr 2768453. Wskazano tam dodatkowo, że zaskarżalna do sądu administracyjnego czynność z zakresu administracji publicznej musiałaby mieć charakter zewnętrzny, tj. powinna być skierowana do podmiotu indywidualnego a nie stanowić informacji publicznej kierowanej do nieokreślonego kręgu adresatów. Wg ww WSA, nabór (rekrutacja) jest zespołem niewładczych czynności z zakresu prawa pracy poprzedzających ewentualne zatrudnienie, a (...) nawiązanie stosunku pracy z konkretną osobą stanowi uprawnienie pracodawcy samorządowego, a nie jego obowiązek (zob. A. Rzetecka-Gil, Komentarz do art. 15 ustawy o pracownikach samorządowych, LEX; J. Stelina, Komentarz do art. 16 ustawy o pracownikach samorządowych). Podobnie w sprawie dopuszczalności skargi w przedmiocie naboru na wolne stanowisko urzędnicze wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniach z dnia 31 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 403/15, z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 532/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 877/15).
Uwzględniając powyższe Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ppsa. Orzeczenie zapadło na rozprawie w składzie trzyosobowym.