I SA/Sz 896/05

I SA/Sz 896/05 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska /sprawozdawca/
Krystyna Zaremba
Zofia Przegalińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 6 art. 58 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi H.S. na dokument Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym p o s t a n a w i a: 1. o d r z u c i ć skargę, 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącego o zwolnienie go od kosztów sądowych.
Uzasadnienie
W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał H.S., na jego wniosek, "Dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym" o Nr [...], w którym potwierdził, że H.S. w dniu [...] dokonał wpłaty kwoty [...] tytułem akcyzy od samochodu m-ki [...] 1,8 KAT. H.S. potwierdził odbiór tego dokumentu w dniu [...].
Natomiast w dniu [...] H.S. wniósł do Naczelnika Urzędu Celnego podanie z dnia [...], w którym zwrócił się o uzasadnienie "decyzji" z dnia [...] o Nr [...].
Pismem z dnia [...] o Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, odpowiadając H.S. na jego wniosek z dnia [...], wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne wydania "Dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym" o Nr [...].
Następnie pismem z dnia [...] H.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na "Dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym" o Nr [...], oznaczając go jako "decyzję" o wymiarze podatku akcyzowego za sprowadzony z Niemiec samochód, w której zarzucił organowi celnemu wydanie dokumentu z naruszeniem przepisu art. 90 Traktatu Wspólnot Europejskich, wprowadzającego zakaz nakładania przez państwa członkowskie na produkty unijne podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakłada na produkty krajowe, wnioskując zarazem o anulowanie zaskarżonej "decyzji" i zwrot pobranej kwoty w wysokości [...].
W odpowiedzi na skargę, Naczelnik Urzędu Skarbowego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] i wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisów art. 52 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Powyższe unormowanie, uzależniające skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, a w przypadku aktów i czynności, o których mowa jest w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy, od wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.
W sprawie tej, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na "Dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym", będący innym niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, od którego skarżącemu nie przysługiwał żaden środek zaskarżania. Tak więc, dla skutecznego wniesienia skargi, skarżący zobowiązany był do wezwania organu, który wydał ww. dokument do usunięcia naruszenia prawa w terminie dni 14, licząc od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu tego dokumentu.
Skarżący nie dopełnił tego wymogu, bowiem jego pismo z dnia [...], oznaczone jako podanie, którym zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego o uzasadnienie "decyzji" z dnia [...] o Nr [...], nie zawiera wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak też zostało wniesione do organu celnego niemal rok od dnia otrzymania dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy, tj. po terminie 14-dniowym.
W tym stanie faktycznym i prawnym, wniesioną przez H.S. skargę na dokument potwierdzający zapłatę akcyzy należało uznać za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto, Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o zwolnienie go od kosztów sądowych, uznając, iż wezwanie skierowane do skarżącego o uiszczenie wpisu należnego od wniesionej skargi zostało skierowane wskutek oczywistej pomyłki, bowiem – z mocy unormowania określonego w przepisie art. 222 ww. ustawy – nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. A, w sprawie tej, już z samej treści skargi wynikało, że podlega ona odrzuceniu, tak więc, skoro skarżący nie był zobowiązany do uiszczenia wpisu, to jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie podlega rozpoznaniu.