I SA/SZ 618/05

I SA/Sz 618/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marian Jaździński /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1971/06 - Wyrok NSA z 2007-07-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 21, art. 23 par. 1, art. 60 par. 1, art. 65, art. 70 par. 1, art. 83
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 122, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006r. sprawy ze skargi D.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, stawki celnej i kwoty długu celnego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 21, art. 23 § 1 i § 7, art. 30 § 1 pkt 5, art. 85 § 1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] r., Nr [...], wydanej wobec D.R. po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. i uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia [...] r., Nr [...], w części dotyczącej wartości celnej, zastosowanych preferencji, stawki celnej i kwoty długu celnego.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że D.R. w dniu [...] r. zgłosił do odprawy celnej samochód osobowy marki [...], rok produkcji [...], nr nadwozia [...]. Wraz ze zgłoszeniem celnym przedłożone zostały między innymi: deklaracja wartości celnej, ocena techniczna nr [...] oraz rachunek nr [...] z dnia [...] r. opiewający na kwotę [...] DEM a wystawiony przez firmę A., należącą do S.E. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny decyzją nr [...] z dnia [...] r. zakwestionował wartość transakcyjną wynikającą z przedstawionego przy zgłoszeniu celnym rachunku oraz ustalił - metodą wynikającą z art. 23 § 1 Kodeksu celnego - wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę [...] DEM. Po uiszczeniu kwoty długu celnego towar został zwolniony. Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie, natomiast organ celny, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 83 Kodeksu celnego, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym dokonał jego kontroli.
Wskazując na postanowienia Układu Europejskiego, łączącego Rzeczypospolitą Polską z państwami członkami Wspólnoty Europejskiej, w szczególności na postanowienia Protokołu 6 zawierającego regulacje dotyczące wzajemnej pomocy w sprawach celnych, organ odwoławczy wskazał też dalej w uzasadnieniu swej decyzji, że na wniosek polskich władz celnych przez niemieckie władze celne zostało przeprowadzone postępowanie weryfikacyjne, w trakcie którego S.E. (właściciel firmy "A.") wyjaśnił, że rachunek nr [...] z [...] r. nie został wystawiony przez jego firmę. Dodatkowo w prowadzonym postępowaniu ustalono, że faktycznej sprzedaży pojazdu D.R. dokonała firma "V.Z." za kwotę [...] DEM wg faktury nr [...].
Ustalenia poczynione przez niemieckie służby celne oraz nadesłana faktura opiewająca na kwotę [...] DEM stanowiły istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną oraz nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi celnemu wydającemu decyzję nr [...] z dnia [...] r. Ujawnione w sprawie nowe dowody stanowiły podstawę do ustalenia, że wartością celną przedmiotowego pojazdu w rozumienia art. 23 § 1 Kodeksu celnego jest cena transakcyjna w kwocie [...] DEM, wynikająca z ujawnionego rachunku nr [...] z dnia [...] r. i powiększona o wykazane w deklaracji wartości celnej koszty transportu w wysokości [...] DEM. Stąd też, ustalając, że wartość celna sprowadzonego przez D.R. samochodu kształtuje się w kwocie [...] zł stanowiącej równowartość [...] DEM, po wznowieniu przez siebie postępowania Dyrektor Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił w całości własną decyzję nr [...] z dnia [...] r. i postanowił nie uznać przedmiotowego pojazdu za towar pochodzący z krajów Wspólnoty Europejskiej w rozumieniu Protokołu nr 4 oraz uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne zawarte w dok. SAD nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej wartości celnej, zastosowanych preferencji, stawki celnej i kwoty długu celnego oraz ponownie orzekł w tym zakresie.
Od powyższej decyzji D.R. złożył odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Ceł, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania. Wnoszący odwołanie zakwestionował zasadność dokonanych ustaleń faktycznych, podkreślając, że sprowadzony z zagranicy pojazd został zakupiony przezeń w firmie A. za kwotę [...] DEM. Podniósł też, iż kserokopia faktury wystawionej przez firmę V.Z. z R. nie spełnia formalnych warunków dokumentu urzędowego ani prywatnego, dokument ten posiada nieścisłości i nie został przezeń podpisany.
Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji organu odwoławczego, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez D.R. odwołania organ ten w pełni podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji oraz ich prawną ocenę, nie znajdując tym samym podstaw do uwzględnienia żądań odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie i odnosząc się do zarzutów i twierdzeń odwołania, organ odwoławczy wskazał na wstępie na postanowienia art. 85 § 1 Kodeksu celnego, stanowiącego, że należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, a także na postanowienia art. 23 § 1 tegoż Kodeksu, według którego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31. Przytaczając te postanowienia organ ten stwierdził, iż cena towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego wartość rynkową w dniu jego zgłoszenia do odprawy celnej oraz że w celu ustalenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się - zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego - koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.
Organ odwoławczy następnie stwierdził, iż na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy składają się:
- załączony do zgłoszenia celnego rachunek nr [...] z [...] r. opiewający na kwotę [...] DEM,
- sprawozdanie z dochodzenia nadesłane przez niemieckie władze celne (pisma: ZolIfahndungsamt R. Kommunikationsstele ZolI nr [...] z dnia [...] r. oraz Zollkryminaltamt K. nr [...]),
- rachunek nr [...] z dnia [...] r. opiewający na kwotę [...] DEM,
- niemiecki celny dokument wywozowy (JDA SAD nr [...]), w którym wartość transakcyjna przedmiotowego pojazdu określona została na kwotę [...] DEM
- wyjaśnienia S.E. z dnia [...] r.
Odnosząc się do zarzutów odwołania kwestionujących zasadność dokonanego przez organ pierwszej instancji ustalenia, iż zgłoszony do odprawy celnej pojazd nie został zakupiony na podstawie przedstawionego przy tym zgłoszeniu rachunku, Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę na treść wyjaśnień S.E., właściciela firmy A., z których wynika, że rachunek załączony przez D.R. do zgłoszenia celnego nie został wystawiony przez jego firmę, zaś sam S.E. pośredniczył jedynie w transakcji między D.R. i firmą V.Z. Przytaczając następnie wynikające z tych wyjaśnień okoliczności dotyczące pośredniczenia S.E. w nabyciu samochodu od firmy V.Z., podkreślił też dalej tenże organ, iż z ustaleń dokonanych przez niemieckie organy celne wynika, że pojazd ten (jako uszkodzony po wypadku) pierwotnie sprzedany został firmie V.Z. przez wcześniejszego właściciela (firmę H.) za [...] DEM w grudniu 1998 r., a następnie firma V.Z. w dniu [...] r. sprzedała tenże sam pojazd D.R. za kwotę [...] DEM. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na to, że w niemieckim celnym dokumencie wywozowym jako sprzedający (eksporter) wskazana została firma V.Z., jako kupujący - D.R., natomiast przedmiotem wywozu jest samochód osobowy marki [...] o numerze identyfikacyjnym nr [...] o wartości transakcyjnej [...] DEM. Ponadto w polach 18 i 21 ww. dokumentu wskazano znaki identyfikacyjne środka transportu, przekraczającego granicę, którym przewożono przedmiotowy pojazd, tj. [...], które to znaki są tożsame ze znakami pojazdu, którym przewożono przedmiotowy pojazd, wskazanymi w polskim zgłoszeniu celnym importowym SAD nr [...] z dnia [...] r. Zatem z dokumentu tego wynika, że przedmiotem wywozu z terytorium Niemiec był pojazd o wartości [...] DEM, którego eksporterem była firma V.Z., natomiast importerem D.R.
Odnosząc się dalej do zarzutów odwołania, kwestionujących wiarygodność zgromadzonych przez organ celny dowodów, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że jakkolwiek fakt dokonania zakupu samochodu w firmie V.Z. nie został potwierdzony oryginałem faktury, lecz jedynie jej kserokopią, to jednakże brak ten bynajmniej nie pozbawia jej waloru dokumentu. Istotne jest bowiem to, że rachunek ten zawiera opis precyzyjnie identyfikujący sprzedawany towar jako [...] o nr nadwozia [...], określenie ceny za jaką sprzedano ten pojazd - [...] DM, a wreszcie dość czytelną parafę kupującego (D.R.) o cechach identycznych z parafami składanymi przezeń w dokumentach znajdującymi się w aktach rozpatrywanej sprawy, jak np. w protokołach zaznajomienia z materiałami sprawy z dnia [...] r., [...] r. i [...] r., czy na kopii 2. strony dowodu osobistego D.R. Uważa on też, iż samo posłużenie się przy wystawianiu dokumentu transakcyjnego zdrobnieniem imienia nabywcy nie może dokumentu go dyskwalifikować, w szczególności, że jego wystawcą jest osoba niekrajowa, mogąca nie rozróżniać podstawowej formy imienia od jego zdrobnienia.
Brak oryginału bądź potwierdzonej urzędowo spornej kopii faktury nr [...], opiewającej na kwotę [...] DEM, których mimo podejmowanych starań nie zdołano uzyskać od niemieckich władz celnych również nie może być, zdaniem organu odwoławczego, czynnikiem dyskwalifikującym jego wartość dowodową, skoro jego prawdziwość potwierdzają pozostałe ustalenia władz niemieckich, jak i inne zgromadzone w sprawie dowody, takie w szczególności, jak np. niemiecki dokument celny wywozowy, w którym wartość przedmiotowego pojazdu wskazano na kwotę [...] DEM, czy wyjaśnienia S.E., właściciela firmy A.
Nie jest również zasadnym, zdaniem organu odwoławczego, zarzut odwołania podważający wiarygodność oświadczenia (zeznania), jakie przed niemieckimi organami celnymi złożone zostało przez S.E. Wbrew twierdzeniom odwołującego się, oświadczenie to, przetłumaczonena jeżyk polski przez tłumacza przysięgłego a przekazane władzom polskim za pośrednictwem niemieckich organów celnych zostało sformułowane w sposób jasny i precyzyjny. Wskazuje ono wyraźnie na okoliczności w jakich doszło do pośredniczenia przez S.E. przy zakupie samochodu i na jego rolę w tejże transakcji. Zawiera też jego zaprzeczenie faktu wystawienia przez jego firmę faktury na tenże samochód. Tak więc, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że w rozpatrywanym przypadku doszło do zaniżenia wartości transakcyjnej sprowadzonego z zagranicy pojazdu.
Do takiego stwierdzenia upoważnia również, zdaniem organu odwoławczego, dodatkowa analiza wartości celnej pojazdu przeprowadzona przezeń z zastosowaniem katalogu wydawnictwa Eurotax "Schwacke Liste" wydawanego przez firmę Eurotax i zawierającego notowania transakcji zakupu i sprzedaży pojazdów samochodowych na rynku niemieckim. Podkreślając, że katalog Eurotax "Schwacke Liste" jest instrumentem szeroko wykorzystywanym przez organy celne w postępowaniach mających za przedmiot używane pojazdy samochodowe i służy do badania załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, organ ten wskazał, iż w wyniku tej analizy stwierdzono, iż na rynku niemieckim cena sprzedaży samochodów osobowych marki [...] rocznik [...] (wg katalogu "Eurotax Schwacke Liste [...]"), w [...] r. wynosiła [...] DEM. Przy przyjęciu takiej ceny, po dokonaniu korekty wskazanej wyżej wartości rynkowej o [...] % uszkodzeń, a następnie [...] % braków występujących w pojeździe i stwierdzonych przez rzeczoznawcę, cena ta mogłaby ewentualnie ulec obniżeniu do kwoty [...] DEM. Ceny rynkowe tego typu pojazdów potwierdzają zatem przedstawione wcześniej stanowisko, iż cena wykazana przez odwołującą się stronę przy zgłoszenmiu celnym ([...] DEM) jest ceną niewiarygodną.
Organ odwoławczy odniósł się również do podniesionego w odwołaniu argumentu o nieopłacalności zakupu spornego pojazdu za kwotę [...] DEM, argument ten uznając za chybiony i podkreślając, że opłacalność zakupu pojazdu za granicą, bądź jej brak jest indywidualną sprawą importera i nie może wpływać na ustalenie wartości celnej przedmiotowego pojazdu. Wskazał tu przy tym na stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 17 stycznia 1995 r., sygn. akt SA/Ka 1615/94), w którym zauważono, że opłacalność importu nie ma w świetle przepisów prawa celnego istotnego znaczenia dla ustalenia wartości celnej towaru, bowiem podatki i należności celne stanowią instrument, za pomocą którego dane państwo kształtuje świadomie politykę importową.
Za niewiarygodnością faktury przedstawionej przy zgłoszeniu celnym przemawia też, zdaniem organu odwoławczego okoliczność, że sprowadzony przez D.R. samochód wcześniej przez firmę "V.Z.", działającą w warunkach gospodarki rynkowej, w [...] r. nabyty został za kwotę [...] DEM, co oznacza, że jego późniejsza sprzedaż - po niespełna dwóch miesiącach - za kwotę [...] DEM (ponad dwukrotnie niższą) stanowiłaby zaprzeczenie istoty działalności gospodarczej.
W świetle przedstawionych przez siebie materiałów, w szczególności zaś ujawnionej przez niemieckie służby celne faktury nr [...] z dnia [...] r. oraz niemieckiej odprawy celnej wywozowej, organ celny pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż ujawniona faktura wyraża zobowiązanie importera względem firmy V.Z. z tytułu zakupu przedmiotowego pojazdu w kwocie - [...] DEM i że cena ta, powiększona o zadeklarowane w deklaracji wartości celnej koszty transportu w wysokości [...] DEM, stanowi podstawę ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu, stwierdził na koniec swych rozważań organ odwoławczy.
Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez pełnomocnika D.R. do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, skarżący zarzuca jej naruszenie przepisów postępowania celnego, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 130 § 1 pkt 5 i art. 180, a w jego następstwie także naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 21, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 5 i art. 230 Kodeksu celnego.
Z uzasadnienia skargi wynika, że naruszenia wskazanych przepisów prawa skarżący upatruje w rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o dokumenty nie mające waloru dokumentów urzędowych lub prywatnych w znaczeniu wynikającym z obowiązujących przepisów prawa oraz nie spełniających kryteriów Protokołu 4 do Układu Europejskiego, a przez to mogących stanowić podstawy do ustaleń faktycznych sprawy, jak również w pominięciu przez organy celne składanych w toku postępowania wniosków skarżacego, w szczególności odnoszących się do zbadania autentyczności faktury wystawionej przez firmę "V.Z.", prowadzącego w konsekwencji do nie uwzględnienia twierdzeń skarżącego, że nie podpisywał on ujawnionego w tej firmie rachunku i że firma ta jest mu nieznana, gdyż nigdy nie miał z nią żadnych kontaktów. Wynika również z uzasadnienia skargi, że naruszenia prawa skarżący upatruje w nie uznaniu za wiarygodne jego oświadczenia, iż przedłożony do zgłoszenia celnego rachunek jest dokumentem oryginalnym i że wskazana w nim wartość transakcyjna samochodu odpowiadała jego wartości rzeczywistej, jak również na braku wyjaśnienia przez organy obu instancji okoliczności podnoszonych przez skarżącego i oparcie ustaleń na wątpliwym materiale dowodowym, w tym na bezkrytycznie przyjętych ustaleniach niemieckiego organu celnego. Konsekwencją wskazanych naruszeń prawa było, według skarżącego, dokonanie przez organy celne błędnych ustaleń faktycznych i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie tych wadliwie ustalonych faktów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie i odnosząc się do poszczególnych zarzutów w niej zawartych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
Stosownie do przepisu art. 60 § 1 Kodeksu celnego, każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej procedury. Do zgłoszenia celnego, sporządzonego w formie pisemnej na właściwym formularzu, zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest on zgłaszany (art. 64 § 1 i 2 Kod. cel.). Stosownie do postanowień art. 65 tegoż Kodeksu, organ celny przyjmuje zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom formalnym określonym w art. 64 i jeżeli wraz ze zgłoszeniem celnym przedstawiono towar nim objęty. Podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej. Przyjęcie zgłoszenia celnego przez organ celny powoduje z mocy samego prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego - chyba, że w sprawie wydana zostanie decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego, a więc o kwocie wynikającej z powstałego z mocy prawa zobowiązania do uiszczenia należności celnych, odnoszącego się do towarów. Po przyjęciu zgłoszenia celnego, organ celny na wniosek strony wydaje decyzję lub z urzędu może wydać decyzję, w której albo uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe, albo uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, względnie uznając, że objęcie towaru wnioskowaną procedurą jest niemożliwe, rozstrzyga o objęciu towaru właściwą procedurą celną lub nadaje towarowi właściwe przeznaczenie celne.
Wynika z kolei z art. 70 § 1 Kodeksu celnego, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, a więc po stwierdzeniu, że spełnione zostały warunki określone w art. 65 § 1, organ celny może przystąpić do jego weryfikacji polegającej w szczególności na kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów, mogąc przy tym żądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu. Uznając po jego weryfikacji zgłoszenie celne za nieprawidłowe, organ celny wydaje decyzję, o jakiej mowa w art. 65 § 4 pkt 2. Według postanowień art. 75 i art. 76 Kodeksu celnego, organ celny zwalnia towary, a więc umożliwia użycie towarów w celach określonych przez procedurę, do której zostały zgłoszone (np. dopuszczenia do obrotu), z chwilą dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego lub jego przyjęcia bez weryfikacji, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów wskazaną procedurą i o ile towary te nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów, przy czym w przypadku, gdy przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których zgłoszenie to dotyczy, zwolnione mogą zostać pod warunkiem zapłacenia lub zabezpieczenia kwoty wynikającej z długu celnego. Z przedstawionej wyżej regulacji wynika, że pod pojęciem "weryfikacji zgłoszenia celnego" ustawodawca celny rozumie fakultatywne postępowanie, prowadzone w okresie między przyjęciem zgłoszenia celnego a zwolnieniem towarów lub nadaniem im właściwego przeznaczenia celnego, w ramach którego to postępowania organ celny może podejmować wszelkie czynności, które są niezbędne dla sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym; postępowanie to kończy się albo doręczeniem zgłaszającemu dokumentu zgłoszenia celnego i zwolnieniem towaru albo wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego i zwolnieniem towaru lub nadaniem mu dopuszczalnego przeznaczenia celnego.
Niezależnie od postępowania weryfikującego zgłoszenie celne przed zwolnieniem towaru, Kodeks celny przewiduje również możliwość przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towarów, a więc przeprowadzenia tzw. kontroli postimportowej, stanowiąc w art. 83, iż organ celny może to czynić zarówno z urzędu, jak i na wniosek zgłaszającego. Kontrola ta ma na celu upewnienie się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Dla osiągnięcia tego celu organ celny może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji dotyczących tych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny zobowiązany jest, biorąc pod uwagę te dane, podjąć niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego.
Na gruncie rozpatrywanej sprawy jest okolicznością bezsporną, że do wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji organu celnego pierwszej instancji doszło w wyniku przeprowadzenia przez ten organ postępowania w ramach tzw. kontroli postimportowej, a więc postępowania przewidzianego przepisami art. 83 Kodeksu celnego. Dokonane przez organ celny w ramach tego postępowania czynności miały na celu sprawdzenie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a przede wszystkim rzeczywistej wartości celnej zgłoszonego towaru.
Jak wynika z akt sprawy, weryfikacji dokumentów przedstawionych do zgłoszenia celnego, a w szczególności rachunku na zakup samochodu, organy celne dokonały w trybie określonym w Protokole 6 Układu Europejskiego, zawierającego postanowienia o wzajemnej pomocy w sprawach celnych. Postanowienia Układu Europejskiego, jako ratyfikowanej umowy międzynarodowej wraz ze stanowiącymi ich integralną część załącznikami i protokółami, zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, mającym w określonych sytuacjach, stosownie do art. 91 Konstytucji, pierwszeństwo w stosowaniu przed ustawami, tj. przed Kodeksem celnym i Ordynacją podatkową, brak jest zatem podstaw prawnych do kwestionowania wyników weryfikacji dokumentów w tymże trybie przeprowadzonej deklaracji celnej eksportera w przedmiocie statusu pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem celnym, przeprowadzonej w trybie art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego.
Jak wynika to z kolei z treści samej skargi, poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostają faktyczne i prawne podstawy do wznowienia postępowania celnego zakończonego ostateczną decyzją zawartą w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. oraz do uchylenia tej decyzji. Przesłanek do ewentualnego zakwestionowania tych podstaw nie znajduje też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie będąc związanym granicami skargi i z urzędu badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W związku z tym przypomnieć należy, iż podstawę faktyczną wznowienia postępowania zakończonego w/w decyzją ostateczną stanowiło ujawnienie się okoliczności, iż rachunek, jaki przez skarżącego importera przedłożony został do zgłoszenia celnego i stanowił podstawę do ustalenia przez organ celny wartości celnej sprowadzonego z zagranicy samochodu, okazał się dowodem nieprawdziwym, a więc pozbawionym wiarygodności.
W związku z występującym w rozpatrywanej sprawie sporem o wysokość deklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wskazać należy , iż regulując - jak to wynika z jej art. 1 - zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych, ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) stanowi w art. 21, iż wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny jak również w celu stosowania środków polityki handlowej. Jak to wynika z art. 23 § 1 tegoż Kodeksu, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem przepisów art. 30 i art. 31.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ostatecznej, wartość celna sprowadzonego przez skarżącego samochodu [...] ustalona została nie w oparciu od dowód zakupu przedstawiony do zgłoszenia celnego, lecz na podstawie rachunku ujawnionego w toku postępowania sprawdzającego przeprowadzonego - na zlecenie polskich organów celnych - przez właściwe władze celne kraju eksportu tego towaru, który to rachunek - w zestawieniu z innymi dowodami - wskazuje na to, że będący przedmiotem importu samochód zakupiony został od innego podmiotu i za inną, wyższą cenę, aniżeli wynika to z rachunku załączonego do zgłoszenia celnego. Dokonane w tym zakresie ustalenia organów celnych obu instancji opierają się na wskazanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej dowodach, ocena których przeprowadzona została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie narusza postanowię przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej. W związku z podnoszonymi w skardze zarzutami co do braku jakiejkolwiek wartości dowodowej kserokopii rachunku wystawionego przez firmę "V.Z.", zauważyć należy, iż dowód ten nie jest dowodem wyłącznie wskazującym na dokonanie zakupu samochodu od w/w podmiotu, ale znajduje on pełne potwierdzenie także w dokumencie eksportowym wystawionym przez tę firmę, w którym wartość wywożonego samochodu również określona została na kwotę [...] DEM. Informacje wynikające z tych dowodów, przy uwzględnieniu wysokości ceny, jaka wcześniej zapłacona została przez sprzedającego poprzedniemu właścicielowi samochodu, przez organy celne zasadnie potraktowane zostały jako dające podstawę do przyjęcia, iż rachunek przedstawiony do zgłoszenia celnego wskazuje nieprawdziwe okoliczności, tj. sprzedającego oraz cenę transakcyjną i to niezależnie od tego, czy dokument ten sporządzony został przez osobę w nim wskazaną, czy też został podrobiony.
Za chybione w tych warunkach uznać należało podnoszone w skardze zarzuty naruszenia wskazanych tam przepisów postępowania, a w szczególności jego przeprowadzenia z naruszeniem określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej, w myśl której organy celne w toku postępowania winny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, iż wbrew zarzutom skargi organy celne podjęły - we współpracy z niemieckimi władzami celnymi - wszelkie możliwe działania w celu wyjaśnienia okoliczności towarzyszących sprowadzeniu z zagranicy samochodu [...], jaki przez skarżącego został przedstawiony wraz ze zgłoszeniem celnym z dnia [...] r.
Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa celnego względnie uchybia ona przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).