I SA/Sz 51/26

I SA/Sz 51/26 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2026-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska /przewodniczący sprawozdawca/
Bolesław Stachura
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 145 § 1 pkt 1 pkt c, art. 141 § 4, art. 153, art. 200, art. 106 § 3, art. 161 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 132
art. 60, art. 1a pkt 2, art. 59 § 1a pkt 2 w zw. z art. 59 § 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 134, art. 64 § 2, art. 32, art. 33, art. 61a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej [...] w S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez W. B. w imieniu A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. P. z dnia 24 października 2025 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z., dla której Sąd Rejonowy w D. P. prowadzi księgę wieczystą nr [...]
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał 134 zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.); dalej: "k.p.a." oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132); dalej: u.p.e.a.".
Jak wynika z akt postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. P. prowadzi egzekucję z ww. nieruchomości wobec zobowiązanego P.-M. sp. z o.o z siedzibą w Z. i dłużnika rzeczowego - F. C. Gmbh.
Organ odwoławczy wskazał, że ww. postanowieniem z dnia 24 października 2025 r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów. Postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika spółki - adw. P. H. 7 listopada 2025 r. Wobec tego, termin do złożenia zażalenia upłynął 14 listopada 2025 r. i chociaż w zakreślonym terminie zażalenie zostało złożone, jednakże podpisująca je W. B. nie była osobą uprawnioną do jego wniesienia w imieniu spółki. Z akt sprawy wynika bowiem, że na mocy uchwały nr 3 zgromadzenia wspólników A. sp. z o.o. z dnia 25 października 2025 r. W. B. została odwołana z funkcji prezesa zarządu tej spółki. Nadto, na mocy uchwały nr 4 zgromadzenia wspólników z dnia 25 października 2025 r., na stanowisko prezesa zarządu spółki został powołany A. B.. Obie uchwały weszły w życie z dniem ich podjęcia. Zgodnie natomiast z odpisem aktualnym Krajowego Rejestru Sądowego nr [...], do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków spółki upoważnieni są: w przypadku zarządu jednoosobowego: prezes zarządu; w przypadku zarządu wieloosobowego: prezes zarządu jednoosobowo albo dwóch członków zarządu łącznie albo członek zarządu łącznie z prokurentem.
Spółka zaskarżyła skarga do sądu ww. postanowienie organu odwoławczego, podnosząc zarzuty naruszenia:
- art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wniesione zażalenie było niedopuszczalne z uwagi na brak umocowania osoby je wnoszącej, podczas gdy w dacie wniesienia zażalenia istniało ważne i skuteczne pełnomocnictwo procesowe;
- art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia ewentualnego braku formalnego polegającego na niezałączeniu dokumentu pełnomocnictwa;
- zasad prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego poprzez zastosowanie nadmiernego formalizmu skutkującego pozbawieniem strony merytorycznego rozpoznania środka zaskarżenia.
W skardze skarżąca podniosła, że 25 października 2025 r. Zgromadzenie Wspólników A. sp. z o.o. podjęło uchwały o odwołaniu dotychczasowego prezesa zarządu spółki oraz powołaniu A. P. B. na stanowisko prezesa zarządu spółki. W tym samym dniu nowo powołany prezes zarządu udzielił pisemnego pełnomocnictwa szczególnego W. B. do reprezentowania spółki w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. P., w tym do podejmowania wszelkich czynności procesowych oraz wnoszenia środków zaskarżenia. W dacie wniesienia zażalenia istniało zatem skuteczne pełnomocnictwo procesowe. Ewentualny brak jego załączenia do zażalenia mógł stanowić wyłącznie brak formalny, który powinien zostać usunięty po wezwaniu strony. Organ odwoławczy nie był zatem uprawniony do pominięcia tego trybu i zastosowania sankcji w postaci stwierdzenia niedopuszczalności środka zaskarżenia.
Skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi: pełnomocnictwa z dnia 25 października 2025 r. - na okoliczność istnienia umocowania w dacie wniesienia zażalenia; uchwał Zgromadzenia Wspólników spółki z dnia 25 października 2025 r.; akt administracyjnych sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 16 stycznia 2026 r. nr [...] organ egzekucyjny umorzył prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego P.-M. sp. z o.o. z uwagi na przedawnianie, a następnie pismem z tej samej daty nr [...] zawiadomił zobowiązanego o uchyleniu zajęcia nieruchomości z dnia 18 czerwca 2021 r.
Nadto organ odwoławczy wskazał, że własnym postanowieniem z dnia 26 stycznia 2026 r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygniecie w sprawie zarzutów na opis i oszacowanie wartości nieruchomości i umorzył postępowanie w sprawie zarzutów na opis i oszacowanie.
Odnosząc się natomiast do przedłożonego na etapie skargi pełnomocnictwa, organ odwoławczy stwierdził, że aby pełnomocnictwo było skuteczne, powinno dojść do wiadomości organu. Organ nie miał też obowiązku wezwania do uzupełnienia pełnomocnictwa, bowiem zarząd skarżącej był jednoosobowy.
Pismem procesowym z dnia 5 lutego 2026 r. skarżąca wniosła o oddalenie wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego i rozpoznanie sprawy co do istoty, bowiem przedmiotem kontroli sądu jest legalność zaskarżonego postanowienia, w którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia, a nie skutki materialnoprawne egzekucji. Nadto umorzenie postępowania administracyjnego nie przesądza o bezprzedmiotowości kontroli sądowej, jeżeli skarga dotyczy naruszeń procesowych o charakterze samoistnym.
Pismem z dnia 17 lutego 2026 r. organ poinformował, że postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 16 stycznia 2026 r. nr [...] zostało doręczone kuratorowi ustanowionemu wobec zobowiązanego - P.-M. sp. z o.o. w dniu 9 lutego 2026 r. i nie wpłynęło zażalenie na to postanowienie. Organ zobowiązał się do nadesłania uzupełniających informacji, gdyby powyższe ustalenia uległy zmianie.
Pismem z dnia 11 maja 2026 r. organ poinformował, że postanowienia z dnia 16 stycznia 2026 r. nr [...] oraz z dnia 26 stycznia 2026 r. nr [...] są ostateczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie natomiast do brzmienia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czemu przeciwstawia się skarżąca, sąd wskazuje, że celem postępowania sądowoadministracyjnego jest zbadanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dopóki rozstrzygnięcie takie istnieje w obrocie prawnym, czyli nie zostanie wyeliminowane przez organ administracyjny w stosownej procedurze, czy też nie wygaśnie z mocy prawa, sąd administracyjny nie może uchylać się od dokonania kontroli zgodności takiego rozstrzygnięcia z przepisami prawa, na podstawie których zostało wydane. Sąd administracyjny nie może badać celowości zaskarżenia określonego aktu stosowania prawa i poddania go kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ma obowiązek dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy - w jego ocenie - jakikolwiek wynik postępowania nie będzie miał dla strony znaczenia.
Sąd nie znajduje podstaw prawnych do przyjęcia twierdzenia, że umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadził do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia o niedopuszczalności zażalenia. Postanowienie to nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego i tym samym nie zostały wyeliminowane ewentualne wynikające z tego postanowienia skutki prawne wobec skarżącej, toteż - co do zasady - skarżąca mogła domagać się skontrolowania jego legalności w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wystąpiłaby wówczas, gdyby zaskarżone postanowienie na etapie rozpatrywania skargi utraciło byt prawny. Zasadnie wówczas należałoby stwierdzić, że odpadł przedmiot postępowania i w konsekwencji nie można byłoby twierdzić, że istnieje sprawa sądowoadministracyjna w rozumieniu art. 1 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2026 r. sygn. akt III FZ 171/26). Taka sytuacja jednakże nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z tego powodu zbadanie przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego postanowienia nie stało się bezprzedmiotowe wskutek umorzenia - w trybie art. 59 § 1a pkt 2 w zw. z art. 59 § 4 u.p.e.a. - postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego - P.-M. sp. z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] z uwagi na przedawnianie, a następnie zawiadomienia o uchyleniu zajęcia nieruchomości. Takiej okoliczności nie mogło również stanowić postanowienie organu odwoławczego z dnia 26 stycznia 2026 r. nr [...], którym organ ten uchylił rozstrzygniecie w sprawie zarzutów F. C. Gmbh na opis i oszacowanie wartości nieruchomości oraz umorzył postępowanie w tej sprawie.
Zgodnie z brzmieniem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do braku po stronie określonego podmiotu legitymacji skargowej oraz niezdolności odwołującego się do czynności prawnych. Przesłanki przedmiotowe natomiast obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia aktu w administracyjnym toku instancji.
Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
W ocenie sądu po stronie organu istniał w rozpoznawanej sprawie obowiązek wezwania W. B. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, który wynikał z przywołanego art. 64 § 2 k.p.a.
Nadto, wskazać należy, że w trybie art. 134 k.p.a., przed wydaniem postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, organ weryfikuje istnienie legitymacji skargowej podmiotu skarżącego rozstrzygnięcie organu I instancji oraz bada, czy odwołanie zostało wniesione w terminie (ta druga okoliczność nie jest w sprawie sporna). Stwierdzenie braku legitymacji skargowej czyni zbędnym dokonywanie ustaleń co do zachowania terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 938/10, LEX nr 1081962). Należy jednak zwrócić uwagę, że z akt sprawy wynika, iż w zażaleniu na postanowienie organu I instancji jako strona wpisana została spółka z o.o. A., która bez wątpienia posiadała niezbędną legitymację skargową. Zażalenie to zostało podpisane przez W. B.. W tej sytuacji niezbędne było wezwanie osoby, która podpisała pismo, do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez przedłożenie stosownego umocowania do występowania w imieniu spółki i to nawet, jeżeli organ samodzielnie ustalił, że W. B. nie była już prezesem zarządu spółki w dacie wniesienia zażalenia.
Stosownie do art. 32. k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.
Zgodnie natomiast z art. 33 k.p.a., pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3).
Zatem, organ administracji, stwierdzając brak wymaganego pełnomocnictwa przy złożonym piśmie, powinien wezwać wnoszącego podanie do uzupełnienia tego braku, chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 33 § 4 k.p.a. Niedołączenie pełnomocnictwa jest usuwalnym brakiem formalnym podjętej czynności. Uzupełnienie tego braku powoduje, że czynność należy uznać za skuteczną z chwilą jej dokonania (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 769/21). Należy również podkreślić, że jeżeli podanie zostało złożone przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, bądź która nie przedstawiła pełnomocnictwa, to organ wzywa tę osobę, a nie stronę, do uzupełnienia tego braku. Uzupełnienie tego rodzaju braku formalnego następuje w trybie art. 64 § 2 k.p.a., bądź przez podpisanie pisma przez stronę, bądź przez złożenie pełnomocnictwa. Strona może także potwierdzić czynność dokonaną przez osobę, która nie posiada umocowania strony albo, która przekroczyła zakres posiadanego umocowania. Jeżeli tego rodzaju brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyniku wezwania skierowanego do wnoszącego podanie, to organ nie kieruje kolejnego wezwania do strony (por. uchwała NSA z dnia 2 lutego 2026 r. sygn. akt III OPS 2/25).
W tej sytuacji organ odwoławczy przedwcześnie stwierdził, że W. B. nie była umocowana do wniesienia zażalenia w imieniu spółki, ponieważ ustalił, że - na mocy uchwały nr 3 zgromadzenia wspólników A. sp. z o.o. z dnia 25 października 2025 r. osoba ta została odwołana z funkcji prezesa zarządu spółki oraz, że - na mocy uchwały nr 4 zgromadzenia wspólników z dnia 25 października 2025 r. - na stanowisko prezesa zarządu został powołany A. B.. Obie uchwały weszły w życie z dniem ich podjęcia. Zgodnie natomiast z odpisem aktualnym Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków spółki upoważnieni są: w przypadku zarządu jednoosobowego: prezes zarządu; w przypadku zarządu wieloosobowego: prezes zarządu jednoosobowo albo dwóch członków zarządu łącznie albo członek zarządu łącznie z prokurentem. Organ pominął natomiast możliwość udzielania pełnomocnictwa przez wskazany w KRS organ spółki.
Powyższego wniosku nie niweczą stwierdzenia powołane przez organ w odpowiedzi na skargę, zamieszczone w wyroku NSA z dnia 28 września 2023 r. sygn. akt I GSK 2196/19, gdyż ten wyrok wydany został na tle odmiennego stanu faktycznego sprawy, w którym organ, pomimo braku pełnomocnictwa w aktach sprawy, doręczył decyzję administracyjną nie skarżącemu, ale pełnomocnikowi ujawnionemu jedynie w ewidencji producentów. Skarżący w tamtej sprawie domagał się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a NSA rozstrzygnął o konieczności doręczenia decyzji administracyjnej skarżącemu. Sąd nie kwestionuje przy tym dalszych rozważań prawnych zawartych w powyższym wyroku.
Odnośnie zaś do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonego do skargi pełnomocnictwa oraz uchwał nr 3 i nr 4 zgromadzenia wspólników spółki z dnia 25 października 2025 r. wskazać należy, że skarżąca nie powołała na jakiej podstawie prawnej sąd miałby dopuścić te dowody. Wskazać jednak należy, że - zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. - sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. Co istotne, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy. Co do zasady bowiem, dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, aby żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Należy także zwrócić uwagę, że posłużenie się w powyższym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2026 r. sygn. akt III OSK 1239/23). Należy ponadto zaznaczyć, że wnioskowane dokumenty zostały dostarczone jedynie w kserokopiach, co również sprawia, że nie mogą stanowić dowodu uzupełniającego na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Jednocześnie sąd zwraca uwagę, że w zaskarżonym postanowieniu organ - w ramach badania legitymacji skargowej W. B. - odniósł się do uchwał nr 3 i nr 4 zgromadzenia wspólników spółki.
Mając na uwadze powyższe, sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt c p.p.s.a., ponieważ brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia miał niewątpliwy wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd wskazuje, aby w dalszym postępowaniu organ wziął pod uwagę stanowisko przedstawione w tym wyroku (art. 153 p.p.s.a.) i wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego zażalenia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W razie uzupełnienia braku, organ podejmie rozstrzygnięcie, które uwzględnia aktualny stan sprawy, w tym konsekwencje umorzenia postępowania egzekucyjnego, które spowodowało uchylenie z mocy prawa czynności egzekucyjnych (art. 60 u.p.e.a. zd. pierwsze), w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. (wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego), w tym dokonania opisu i oszacowania zajętej nieruchomości. Organ rozważy w związku z tym, czy powyższa okoliczność stanowi o wystąpieniu przesłanki "innej uzasadnionej przyczyny", o której mowa w art. 61a k.p.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., który statuuje zasadę odpowiedzialności organu za wynik postępowania sądowoadministracyjnego. Koszty te wynikają z uiszczenia przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości [...] zł.
Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.