I SA/Sz 466/25

I SA/Sz 466/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący/
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Koszalinie z dnia 27 grudnia 2024 r. nr 3039-4.Ip.40.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
G. K. (dalej: "wnioskodawca" lub "Skarżący"), pismem z 21 marca 2024 r. (nadanym 22 marca 2024 r. – zgodnie z informacją umieszczoną na kopercie, za pośrednictwem administracji Zakładu Karnego w ) zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w S. (dalej: "organ zobowiązany", "organ
I instancji")) w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") o udostępnienie informacji obejmującej: zawiadomienia o przestępstwie złożone w 2023 r. przez Dyrektora Zakładu Karnego w S. do Prokuratury Rejonowej w S., dane
o liczbie pracowników zatrudnionych w Prokuraturze Rejonowej w S., w tym imiona i nazwiska, stanowiska i wynagrodzenia, a także postanowienia, zarządzenia wydane w 2023 r. w związku z prowadzonymi postępowaniami o czyny z art. 197-203 k.k. i art. 247 k.k. i wnioski Prokuratora z 2023 r. o zastosowanie tymczasowego aresztowania.
Wniosek został przekazany administracji ZK w kopercie zaadresowanej
do Prokuratury Rejonowej w S.. Na kopercie znajdują się zapisane odręcznie: adres organu zobowiązanego, informacja "korespondencja urzędowa" i na odwrocie koperty G. K. s. [...]". Ponadto pieczęć z datą nadania i datownik z datą wpływu do ZK w [...].
Pismem z 4 kwietnia 2024 r. organ zobowiązany skierował do wnioskodawcy wezwanie o uzupełnienie braku formalnego wniosku z 21 marca 2024 r., poprzez jego czytelne podpisanie imieniem i nazwiskiem. Do pisma załączono ww. wniosek. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, iż uzupełnienia wniosku należy dokonać
w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Korespondencję nadano 5 kwietnia 2024 r., na adres ZK w , którą odebrano 10 kwietnia 2024 r. w administracji ZK w .
Przesyłki nie doręczono wnioskodawcy, lecz 10 kwietnia 2024 r. zwrócono ją do nadawcy z adnotacją: "brak imienia matki lub daty urodzenia – przebywa wielu o tych samych danych". Zwrot wpłynął do organu zobowiązanego 15 kwietna 2024 r.
Mając na uwadze specyfikę wnioskowanych informacji, ich udostępnienie bez usunięcia przeszkód o charakterze formalnym nie mogło mieć miejsca, wobec czego wnioskowi z 21 marca 2024 r. organ zobowiązany nie nadał biegu.
W dniu 13 maja 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie została złożona skarga wnioskodawcy na bezczynność organu zobowiązanego o udostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 września 2024 r., sygn. akt I SAB/Sz 75/24 orzekł o bezczynności organu zobowiązanego, przy czym bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nadto, Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z 21 marca 2024 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu orzeczenia.
Prokurator Rejonowy w S. decyzją z 23 października 2024 r., sygn. akt [...] odmówił udzielenia informacji w następującym zakresie:
1. udostępnienia zawiadomień o popełnieniu przestępstw, które zostały złożone przez Dyrektora Zakładu Karnego w w 2023 roku,
2. dane o liczbie pracowników zatrudnionych w Prokuraturze Rejonowej
w S., w tym imiona i nazwiska, stanowiska i wynagrodzenia,
3. postanowień i zarządzeń wydanych w 2023 r. w związku z prowadzonymi postępowaniami o czyny z art. 197-203 k.k. i art. 247 k.k.,
4. wniosków Prokuratora z 2023 r. o zastosowanie tymczasowego aresztowania.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że dokonał oceny, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie czy stanowi ona informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a także czy jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W ocenie organu I instancji żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.
W zakresie pkt 2 wniosku, organ I instancji wskazał, że informacja w zakresie danych osobowych oraz wysokości otrzymywanego wynagrodzenia zatrudnionych
w tut. Prokuraturze pracowników pozostaje w sferze danych wrażliwych, które podlegają ochronie. Stwierdził, że w przedmiotowym przypadku zachodzi negatywna przesłanka z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W pozostałym zakresie, tj. punktów 1, 3 i 4 wniosku organ I instancji także odmówił udostępnienia informacji publicznej podnosząc, że w razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznej, ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy wskazanych dóbr chronionych (np. anonimizacja danych wrażliwych). Adresat wniosku o udostępnienie formacji publicznej powinien rozważyć, czy charakter popełnionego czynu, okoliczności i czas jego popełnienia, nawet po usunięciu imienia nazwiska osoby podejrzanej, oskarżonej bądź świadków czynu, nie pozwala na ich identyfikację. W przypadku, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej. Taki przypadek stanowi -według organu - wniosek o udostępnienie informacji z pkt 1 wniosku. Organ na tę okoliczność przywołał stosowne orzeczenie (zob. wyroki: NSA z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11; WSA w Gdańsku z 13 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 6/20).
Również udostępnienie treści: zawiadomień o popełnieniu przestępstw, postanowień zarządzeń wydanych w toku prowadzonych postępowań przygotowawczych oraz wniosków zastosowanie tymczasowego aresztowania (pkt 3
i 4 wniosku) może – według organu - spowodować, że ujawnione zostaną dane prywatne, które nawet po zanonimizowaniu ww. dokumentów, będą mogły zostać przyporządkowane do konkretnej osoby fizycznej. Dane te winny być chronione
ze względu i prywatność osób fizycznych - podejrzanych, pokrzywdzonych, świadków, biegłych, itd.
Dokonując analizy przedmiotowej części wniosku, organ ustalił, iż żądana przez stronę informacja posiada charakter informacji publicznej przetworzonej.
Organ I instancji wskazał, iż dokonał oszacowania liczby spraw, które podlegałyby czynnościom związanym z udostępnieniem żądanej informacji publicznej. Argumentował, że czynnością wpływającą na pracochłonność byłoby pogrupowanie wszystkich spraw zgodnie z kategoriami wskazanymi przez wnioskodawcę. Organ podał w tym miejscu, że system elektroniczny nie wygeneruje odpowiedzi na zapytania wnioskodawcy, co wiązałoby się z koniecznością dokonania przeglądu akt przez pracownika tut. Prokuratury, zaangażowanie pracownika do tych czynności zdestabilizowałoby, a nawet uniemożliwiłoby bieżącą pracę. Nadto, podano iż tut. Prokuratura nie prowadzi odrębnego, szczegółowego rejestru, zawierającego informacje dotyczące wysokości wynagrodzeń otrzymywanych przez zatrudnione osoby.
Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wnioskodawca złożył
do Prokuratury Okręgowej w K. domagając się uchylenia kwestionowanej decyzji i udzielenia żądanej informacji wskazując, że ww. informacje są informacjami prostymi.
Po przekazaniu akt przez organ I instancji, Prokurator Okręgowy w K. (dalej: "organ II instancji") pismem z 29 listopada 2024 r. wezwał wnioskodawcę
do wskazania szczególnego interesu publicznego przemawiającego za utworzeniem żądanej informacji. Na tę okoliczność organ II instancji przywołał art. 3 u.d.i.p.
i zastrzegł w ww. wezwaniu, iż brak odpowiedzi w zakreślonym terminie spowoduje, że odwołanie od decyzji nastąpi na podstawie posiadanych akt sprawy.
Wnioskodawca po otrzymaniu wezwania do wskazania szczególnie istotnego dla interesu publicznego, nie wskazał takowego interesu publicznego.
Decyzją z 27 grudnia 2024 r., nr 3039-4.lp.40.2024, wydaną na podstawie
art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p oraz art. 127 § 2 i art. 148 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), organ II instancji
nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że informacja, której domaga się wnioskodawca jest informacją przetworzoną, albowiem wymaga jej zredagowania, opracowania przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, zaangażowania intelektualnego w przygotowanie nowej jakościowo informacji.
Organ II Instancji zaznaczył, że nie dysponuje informacjami, które domaga się wnioskodawca, ale musi je wytworzyć sporządzenie informacji w zakresie zarobków prokuratorów wymaga sprawdzenia każdego prokuratora z osobna, bowiem zarobki ich zależą od stażu pracy, stawki awansowej. Natomiast wszelkie informacje dotyczące pracowników prokuratury, niebędących prokuratorami, w tym zajmowane stanowiska i osiągane dochody nie jest informacją publiczną, albowiem nie dotyczy osób wskazanych w art. 4 u.d.i.p.
W pozostałym zakresie wniosku, organ II instancji uznał, że żądana informacja także wymaga jej wytworzenia, bowiem konieczne byłoby przeanalizowanie wszystkich spraw za lat 2023-2004 o czyny z art. 197 k.k., 203 k.k. i 247 k.k., wszystkich w których kierowane były wnioski o tymczasowe aresztowanie i wszystkich, w których zawiadomienie złożył dyrektor Zakładu Karnego w .
Organ II instancji wskazał, że udostępnienie wnioskowanej informacji odbyłoby się z dodatkowym, dużym nakładem pracy pracownika organu I instancji, a nadto mogłoby naruszać interes prywatny osoby w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zwłaszcza w przypadku przestępstw zgwałcenia i wymuszenia czynności seksualnej
(art. 197 k.k.) oraz zmuszania do uprawiania prostytucji (art. 203 k.k.), co również stanowi podstawę do odmowy udzielenia takiej informacji.
G. K. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję organu II instancji z 27 grudnia
2024 r. przytaczając przeciwko niej tożsame zarzuty, które kierował w odwołaniu wobec decyzji organu I instancji.
Ustanowiony pełnomocnik z urzędu dla skarżącego w piśmie z 11
sierpnia 2025 r. zaprezentował stanowisko tożsame ze skarżącym, że żądana informacja ma walor informacji prostej, a nie przetworzonej. Ponadto pełnomocnik w tym piśmie oświadczył, że skarżący wnosząc o udzielenie żądanej we wniosku informacji, kierował się istotnym interesem publicznym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935
ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania
z porządku prawnego, zatem skarga podlega oddaleniu.
Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy
z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902
ze zm., dalej: "u.d.i.p.").
W zakresie w jakim przedmiot sprawy dotyczy wskazania przez organ informacji dotyczącej zatrudnionych w Prokuraturze Rejonowej w S. pracowników, ich danych osobowych, zajmowanych stanowisk oraz pobieranego wynagrodzenia, Sąd wyjaśnia, że bez wątpienia w świetle u.d.i.p., obowiązkiem organu jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu państwowe lub samorządowe zadania. Obowiązek ten nie obejmuje natomiast informacji dotyczących pracowników niespełniających funkcji publicznych, mających związek z pełnieniem tych funkcji, gdyż w tym przypadku podlegają one prawnej ochronie. Stąd, Sąd podziela ocenę organu II instancji, który uznał, że żądane przez skarżącego dane pracowników organu, nie będących prokuratorami, nie jest objęte zakresem pojęciowym informacji publicznej, nie dotyczy bowiem osób wskazanych w art. 4 u.d.i.p.
W pozostałym zakresie, żądanej informacji z pkt 2 wniosku skarżącego
o udostępnienia informacji publicznej co do informacji o prokuratorach oraz w zakresie informacji żądanych w pkt 1, 3 i 4 tego wniosku, Sąd podziela argumentację organu II instancji, że mamy na gruncie kontrolowanej sprawy do czynienia z żądaniem udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, której udostępnienie wymagało wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego przemawiającego za utworzeniem żądanej informacji.
Sąd przypomina, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się
na różny charakter czynności, których konieczność przeprowadzenia daje podstawy do kwalifikowania informacji, jako przetworzonej, przyjmując, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która:
- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem,
a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych
i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA
z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14),
- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; wyrok NSA z 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14);
- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się
w ramach podstawowych kompetencji organu – "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej" (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., I OSK 1737/12); "jedną z przesłanek uzasadniających ograniczenie prawa do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej u.d.i.p.) jest konieczność ochrony "porządku publicznego" (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W pojęciu tym mieści się m.in. postulat zapewnienia organom władzy publicznej prawidłowego funkcjonowania w celu wykonywania ich kompetencji" (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., I OSK 1769/13).
Dodatkowo, w ocenie Sądu trafne są wywody organu, iż przygotowanie spornego zestawienia byłoby bardzo czasochłonne. Za poprawnością powyższej konkluzji przemawia fakt, że koniecznym byłoby dokonanie weryfikacji dokumentacji dotyczącej prokuratorów, jak również pozostałej dokumentacji dotyczącej spraw karnych, z danych szczególnych danych udostępnienia domaga się skarżący, a poczynienie ustaleń żądanych danych nie jest możliwe wyłącznie w oparciu o system teleinformatyczny, co oznacza konieczność dokonania sprawdzeń z dokumentami źródłowymi dla potwierdzenia wiarygodności i aktualności danych. Zakres pracy koniecznej do wykonania przez organ przy udzielaniu żądanej odpowiedzi z całą pewnością wymagałaby więc takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania podmiotu zobowiązanego
i utrudniłyby mu wykonywanie przypisanych ustawowo zadań.
Co się tyczy kolejnej kwestii, tj. ustawowej istotności dla interesu publicznego, to w świetle poglądów doktryny i judykatury przyjęło się, iż istnieje ona w sytuacji,
gdy autor pytań ma realną możliwość wpływu na funkcjonowanie Państwa, i gdy wykaże, iż żądane dane chce i może w sposób realny wykorzystać dla poprawy działania Państwa czy też poszczególnych jego elementów.
W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób było przyjąć, by podmiot pytający miał realną możliwość wpłynięcia na działanie Państwa czy jego poszczególnych instytucji a w szczególności by wykazał to, jak zamierza tego co się tyczy kolejnej kwestii, tj. ustawowej istotności dla interesu publicznego, to w świetle poglądów doktryny i judykatury przyjęło się, iż istnieje ona w sytuacji, gdy autor pytań ma realną możliwość wpływu na funkcjonowanie Państwa, i gdy wykaże, iż żądane dane chce i może w sposób realny wykorzystać dla poprawy działania Państwa czy też poszczególnych jego elementów. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób było przyjąć, by podmiot pytający miał realną możliwość wpłynięcia na działanie Państwa czy jego poszczególnych instytucji, a w szczególności by wykazał to, jak zamierza tego dokonać. Należy bowiem uwzględnić, że skarżący wezwany przez organ II instancji pismem z 29 listopada 2024 r. nie wykazał szczególnego interesu publicznego przemawiającego za utworzeniem mu żądanej informacji.
Podsumowując, w sytuacji gdy wnioskodawca w sposób skuteczny nie uczynił zadość obowiązkowi wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko wydanie decyzji odmawiającej udzielenia spornej informacji. Strona wnioskująca nie wykazała bowiem dokładnie tego, aby posiadając żądane dane chciała, czy też chociaż mogła podjąć działania mogące realnie wpłynąć na funkcjonowanie określonych instytucji Państwa.
Na marginesie Sąd wskazuje, że przepisy ustawy k.p.a., zawierają uregulowania wskazujące, co powinno być elementem składowym decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera:
1) oznaczenie organu administracji publicznej;
2) datę wydania;
3) oznaczenie strony lub stron;
4) powołanie podstawy prawnej;
5) rozstrzygnięcie;
6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;
8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji;
Z przytoczonego przepisu wynika więc, że decyzja musi zawierać oznaczenie organu administracji publicznej. Brak jest jednocześnie wymogu, aby organ musiał być oznaczony poprzez zamieszczenie na decyzji odcisku pieczęci. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wskazane elementy, które świadczą, że decyzję tę wydał Prokurator Okręgowy w K. jako organ II instancji, a nadruk na tej decyzji o treści "Prokuratura Rejonowa w K. " nie ma wpływu na ważność zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty zawarte w skardze są chybione, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Szczecinie skargę oddalił, o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie
art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.