I SA/Sz 433/24

I SA/Sz 433/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Krzysztof Szydłowski
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 64 par. 1 pkt 4 i par. 4-6
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 2 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (zwany dalej: "organem odwoławczym", "organem II instancji") zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 2 maja 2024 r. znak
3201-IEE2.7192.48.2024.2 utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie (zwanego dalej: "organem I instancji", "organem egzekucyjnym") z dnia 19 marca 2024 r., znak: 3216-SEE-2.7113.25378580.2024.MR w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec E. i M. Spółki z o.o. w S. (zwanej dalej: "Spółką", "stroną", "skarżącą") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 12 lutego 2024 r. nr [...]
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Organ egzekucyjny prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne
na podstawie ww. własnego tytułu wykonawczego. Dochodzona zaległość obejmowała należność z tytułu nieuiszczonego podatku od towarów i usług za grudzień 2023 r.
Upomnieniem z dnia 29 stycznia 2024 r. organ wezwał Spółkę do uregulowania zaległości. Z uwagi na brak spłaty należności, organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 13 lutego 2024 r. znak [...], znak [...] oraz znak [...] zajął Spółce wierzytelności z rachunków bankowych w ING Banku Śląskim S.A. oraz Alior Banku S.A. Wyżej wymienione zawiadomienia wraz z ww. tytułem wykonawczym zostały doręczone Spółce w dniu 16 lutego 2024 r.
W ramach realizacji zajęcia 22 lutego 2024 r. Alior Bank S.A. przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę w wysokości [...] zł, która w całości pokryła dochodzone należności. Tym samym egzekucja wobec Spółki została zakończona.
W piśmie z dnia 26 lutego 2024 r. Spółka wystąpiła do organu egzekucyjnego z wnioskiem o doręczenie postanowienia wraz z uzasadnieniem w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny w dniu 19 marca 2024 r. wydał postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł.
Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, pismem
z dnia 10 kwietnia 2024 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów:
1) art. 64 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 - zwanej dalej: "u.p.e.a.") .) poprzez jego błędne zastosowanie i obciążenie Spółki kwotą 40.000 zł opłaty egzekucyjnej, która to kwota w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi opłatę egzekucyjną nieuzasadnioną wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania w stosunku do podejmowanych czynności egzekucyjnych przez organ;
2) art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm. – zwanej dalej: "Konstytucją RP") poprzez obciążenie Spółki maksymalną opłatą egzekucyjną, która jest w rażącej dysproporcji do podjętych przez organ czynności egzekucyjnych;
3) art. 64 § 5 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ faktu, że Spółka w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego 19 lutego 2024 r. doprowadziła do uiszczenia kwoty będącej przedmiotem egzekucji, w konsekwencji czego obciążenie Spółki maksymalną kwotą 40 000 zł było niezgodne z prawem;
4) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w związku z art. 8 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 - zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście zasadności obciążenia Spółki maksymalną opłatą egzekucyjną.
Mając powyższe na uwadze, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o kosztach egzekucyjnych z wyłączeniem opłaty egzekucyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie
o kosztach egzekucyjnych wraz z opłatą egzekucyjną w odpowiedniej wysokości przy uwzględnieniu wielkości i czasochłonności podejmowanych przez organ czynności egzekucyjnych, jak również przy uwzględnieniu stopnia skomplikowania sprawy, mając na uwadze, że Spółka w trakcie trwania egzekucji sama dokonała zapłaty dochodzonej kwoty.
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 2 maja 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia 19 marca 2024 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wskazał, że przedmiotem postępowania jest ocena zasadności obciążenia Spółki kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego.
Organ podkreślił, że z dniem 20 lutego 2021 r. na mocy art. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1553 – zwanej dalej: "ustawą nowelizującą") weszły w życie nowe przepisy regulujące kwestię kosztów egzekucyjnych. Zmiana przepisów dokonana została w celu zrealizowania wytycznych zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.
Z uwagi na fakt, że egzekucja w niniejszej sprawie prowadzona była na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego 12 lutego 2024 r., do kosztów egzekucyjnych zastosowanie miały już przepisy w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 r. Z kolei, wyroki, na które powołała się Spółka w zażaleniu dotyczą stanów prawnych, które regulowały przepisy u.p.e.a. w zakresie kosztów egzekucyjnych w brzemieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r.
Następnie organ odwoławczy, powołując się na brzmienie art. 64 § 4 i § 5 u.p.e.a., wyjaśnił, że organ egzekucyjny ww. zawiadomieniem z 13 lutego 2024 r. prawidłowo dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki w Alior banku S.A. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu bank odebrał 13 lutego 2024 r., a następnie 22 lutego 2024 r. przekazał do organu egzekucyjnego kwotę [...]zł tytułem: [...], [...], [...], [...], wskazując dodatkowo jako typ operacji - spłata zajęcia egzekucyjnego.
Od momentu dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, czyli od dnia 13 lutego 2024 r. Spółka nie mogła swobodnie dysponować środkami zgromadzonymi na zajętym rachunku.
Organ zauważył także, że zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji przekazywanych organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności z dnia 23 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1313 ze zm.) przekazując środki pieniężne organowi egzekucyjnemu, dłużnik zajętej wierzytelności będący bankiem albo spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową dodatkowo podaje w poleceniu przelewu informację o realizacji zajęcia wierzytelności poprzez podanie skrótu "RZ".
Po analizie materiału dowodowego w sprawie, organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przez organ egzekucyjny art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w związku z art. 8 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych ustaleń uznał, że nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego, gdyż nie narusza ono obowiązujących przepisów u.p.e.a., jak i przepisów postępowania.
Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zaskarżyła
w całości postanowienie organu II instancji, zarzucając naruszenie:
1) art. 64 § 4 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i obciążenie Spółki kwotą 40 000 zł opłaty egzekucyjnej, która to kwota w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi opłatę egzekucyjną nieuzasadnioną wielkością, czasochłonnością
czy stopniem skomplikowania w stosunku do podejmowanych czynności egzekucyjnych przez organ;
2) art. 2 i art. 217 Konstytucji poprzez obciążenia Spółki maksymalną opłatą egzekucyjną, która jest w rażącej dysproporcji do podjętych przez organ czynności egzekucyjnych;
3) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.
i art. 107 § 3 k.p.a. (wszystkie) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście zasadności obciążenia Spółki maksymalną opłatą egzekucyjną;
4) art. 64 § 5 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ faktu, że Spółka w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego w dniu 19 lutego 2024 r. w całości uiściła kwotę będącą przedmiotem egzekucji, w konsekwencji czego obciążenie Spółki maksymalną kwotą 40 000 zł było niezgodne z prawem;
5) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
k.p.a. (wszystkie) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście zasadności obciążenia Spółki maksymalną opłatą egzekucyjną w szczególności błędne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia dobrowolnym uregulowaniem przez Spółkę należności będącej przedmiotem egzekucji.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym go postanowieniem.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - zwanej dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
Po przeprowadzeniu takiej kontroli przez sąd, postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b oraz lit. c p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącego interpretacji przepisów prawa podatkowego). Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W związku z powyższym sąd rozpoznał sprawę w oparciu o ww. podstawę prawną w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Natomiast badając niniejszą sprawę w ramach powyżej zakreślonej kognicji, sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie określenia skarżącej Spółce wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wymienionego wcześniej tytułu wykonawczego z dnia 12 lutego 2024 r., w którym wskazano wysokość należności pieniężnej w kwocie [...]zł. Natomiast spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się
do prawidłowości postępowania organów egzekucyjnych co do kwestii sposobu ustalenia opłaty egzekucyjnej w wysokości [...] zł w świetle art. 64 § 4 u.p.e.a. w brzmieniu od 20 lutego 2021 r.
Zdaniem skarżącej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego
z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 organ mógł obciążyć Spółkę maksymalną opłatą egzekucyjną w kwocie 40 000 zł, ale tylko w przypadku, gdyby kwota ta była
w racjonalnym związku z podjętymi przez organ czynnościami egzekucyjnymi. W ocenie Spółki sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r., na mocy których ustawodawca wprowadził nowy system naliczania, poboru oraz rozliczania kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego lub wierzyciela. Ustalony po zmianie przepisów system naliczania opłat za czynności egzekucyjne został uproszczony i na mocy ustawy nowelizującej wprowadzono regulację stanowiącą podstawę do naliczania - co do zasady - opłaty egzekucyjnej pobieranej w wysokości proporcjonalnej do wyegzekwowanych środków pieniężnych, nie więcej niż 40 000 zł. A obowiązek jej zapłaty uzależniono od efektów czynności egzekucyjnych prowadzących do ściągnięcia dochodzonych należności pieniężnych.
Jak słusznie zauważył organ z uwagi na fakt, że egzekucja w niniejszej sprawie prowadzona była na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 12 lutego 2024 r., do kosztów egzekucyjnych zastosowanie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 r. (stosownie bowiem do brzmienia art. 15 zdanie pierwsze ustawy nowelizującej z dnia 5 lipca 2019 r. ustawa weszła w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, tj. od dnia 19 sierpnia 2019 r.). Przedmiotowa zmiana przepisów dokonana została celem realizacji wytycznych, zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14. Natomiast wyroki, na które Spółka powołała się w skardze dotyczą stanów prawnych, które regulowały przepisy u.p.e.a. w zakresie kosztów egzekucyjnych w brzemieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1185/22 wskazał, że: "aktualne brzmienie art. 64 § 4 u.p.e.a. realizuje wytyczne Trybunału Konstytucyjnego, tj. wysokość opłaty egzekucyjnej została w nim ustalona w sposób mieszany według stawki procentowej oraz kwotowej jako 10%, nie więcej niż 40 000 zł co zapewnia ochronę przed nadmiernym obciążeniem dłużników kosztami egzekucji i oznacza brak konieczności miarkowania kosztów egzekucyjnych w oparciu o bliżej nieokreślone kryteria. Miarkowanie takie nie ma uzasadnienia w stanie prawnym obowiązującym od 20 lutego 2021 r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, odnoszącym się do wytycznych wskazanych w wyroku TK, wielokrotnie podnoszono, że w przywołanym wyroku Trybunał zakwestionował wyłącznie brak określenia maksymalnych kwot opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnych i opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.), nie podważając stosunkowego charakteru tych opłat jako określonego procentu od kwoty egzekwowanej należności. Określenie maksymalnych kwot tych opłat może polegać na odpowiednim zastosowaniu w drodze analogii art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., określającego maksymalną kwotę opłaty za zajęcie nieruchomości. Miarkowanie tych opłat w oparciu o kryterium pracochłonności, skuteczności i ekwiwalentności czynności egzekucyjnych także w sytuacji, gdy nie przekraczają kwot maksymalnych, nie ma uzasadnienia prawnego. Co prawda w uzasadnieniu wyroku Trybunał nawiązał do efektywności działań organu egzekucyjnego, niemniej wolno sądzić, że argumentacja ta jest ukierunkowana na uwypuklenie niedopuszczalności traktowania opłat egzekucyjnych jako sankcji
za niewykonanie obowiązku, którą to potencjalną wadliwość w przypadku egzekwowania obowiązków pieniężnych o znacznej wartości właśnie eliminuje kwotowe określenie górnej granicy opłaty, limitujące kwotę określaną procentowo. Takie rozumienie stanowiska Trybunału Konstytucyjnego poddaje w wątpliwość usankcjonowanie miarkowania opłat w oparciu o obiektywnie nieprecyzowalne i labilne kryteria, jak czasochłonność, pracochłonność i stopień skomplikowania, a nawet efektywność prowadzenia postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r. III FSK 1872/21, z 17 stycznia 2023 r., III FSK 324/21, z 13 maja 2020 r., II FSK 2950/19; z 4 marca 2021 r., III FSK 1301/21; z 10 marca 2021 r., III FSK 1448/21 i III FSK 1449/21; z 7 września 2021 r., III FSK 4105/21)".
Na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% środków pieniężnych wyegzekwowanych na należność pieniężną, odsetki na dzień wyegzekwowania i koszty upomnienia. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 40 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego.
Zgodnie zaś z art. 64 § 5 u.p.e.a. w przypadku zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71ca § 1 pkt 3 i 5, po wszczęciu egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny pobiera opłatę egzekucyjną w wysokości 5% uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych na należność pieniężną, odsetki na dzień zapłaty i koszty upomnienia. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 20 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego.
W ocenie sądu w świetle powołanych przepisów prawa organy egzekucyjne prawidłowo określiły wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, albowiem jak słusznie wskazały w uzasadnieniu wydanych orzeczeń, organ egzekucyjny zawiadomieniem z 13 lutego 2024 r. dokonał zajęcia wierzytelności
z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki w wyżej wskazanym
banku. Zawiadomienie o zajęciu bank odebrał w tym samym dniu, a już 22 lutego
2024 r. przekazał do organu egzekucyjnego całą ww. kwotę tytułem:
[...], [...], [...], [...]. Przy czym – jak słusznie zwrócił uwagę organ – w tytule operacji bank podał: "RZ", który to skrót oznacza: "realizację zajęcia". Ten obowiązek banku wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji przekazywanych organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności z dnia 23 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1313 ze zm.), który stanowi, że przekazując środki pieniężne organowi egzekucyjnemu, dłużnik zajętej wierzytelności będący bankiem albo spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową dodatkowo podaje w poleceniu przelewu informację o realizacji zajęcia wierzytelności poprzez podanie skrótu "RZ" (...).
Zasadnie również organ stwierdził, że od momentu dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, czyli od 13 lutego
2024 r. Spółka nie mogła swobodnie dysponować środkami zgromadzonymi na zajętym rachunku, bowiem zajęta wierzytelność pieniężna mogła być jedynie przekazana organowi egzekucyjnemu. Z powyższych powodów nie było możliwe, aby skarżąca z własnej woli mogła dokonać "wpłaty własnej" w dniu 22 lutego 2024 r. Uprawnione było zatem twierdzenie organu, że jedynie dokonanie wpłaty gotówkowej przez Spółkę przed przekazaniem zajętej kwoty z rachunku bankowego, byłoby zapłatą, o której mowa w art. 64 § 5 u.p.e.a.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, iż ww. kwota została przekazana na konto organu egzekucyjnego wyłącznie wskutek dokonanej przez ten organ czynności egzekucyjnej, a nie w wyniku dobrowolnego działania Spółki.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organy egzekucyjnego przepisów procesowych, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom Spółki, organ odwoławczy prawidłowo ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, a wydając zaskarżone postanowienie nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez skarżącą kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając stan faktyczny, dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew stanowisku skarżącej, wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu postanowienia. W ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa, z uwzględnieniem zasady legalizmu zawartej w art. 6 k.p.a., co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 7 i art. 217 Konstytucji RP. Tym samym utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy prawidłowego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie narusza art. 7 i art. 8 k.p.a.
Podsumowując, sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę.