I SA/Sz 24/05

I SA/Sz 24/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krystyna Zaremba /przewodniczący sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 557/06 - Wyrok NSA z 2007-04-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 6 poz 35
par. 9 ust. 5 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi G. i M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1. u c h y l a zaskarżoną decyzją, 2. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. i M.a małżonków K. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] określającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie [...] zł
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono następującą argumentację.
M. K. w 1999 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług medycznych, konsultacji chirurgicznych, wizyt domowych i kontraktów medycznych opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Ponadto podatnik w 1999 roku osiągał dochody ze stosunku pracy oraz z działalności wykonywanej osobiście.
G. K. w 1999r. osiągała dochody z wygrodzenia ze stosunku pracy.
W dniu 04.02.2000r. M. i G. K. złożyli zeznanie PIT - 33 o dochodach uzyskanych w 1999r., w którym wykazali należny na ten rok podatkowy podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...] zł i nadpłatę tego podatku w kwocie [...] zł.
W następstwie dokonanej weryfikacji zeznania podatkowego w dniu 16.09.2002r. Urząd Skarbowy wydał decyzję nr [...] w której określił M. K. i G. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. w wysokości [...] zł oraz zaległość z tytułu tego podatku w wysokości [...] zł. Skutkiem rozpatrzenia wniesionego przez podatników odwołania z dnia 27.09.2002r. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] decyzję nr [...] w której określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. w wysokości [...] zł.
W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż:
1. M.K. bezzasadnie ujął w ciężar kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej odpisy amortyzacyjne od środka trwałego w postaci samochodu osobowego o nr rej. [...] w kwocie [...] zł, podczas gdy w świetle obowiązujących przepisów prawa mógł ich dokonać, a - w konsekwencji - zaliczyć w ciężar ww. kosztów, jedynie w kwocie [...] zł. Stwierdzona nieprawidłowość wynikła z tego, że podatnik, zdaniem organu I instancji, bezzasadnie zastosował dla ww. środka trwałego roczną stawkę amortyzacyjną w wysokości 40%, podczas gdy zgodnie z Wykazem Rocznych Stawek Amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, roczna stawka amortyzacyjna dla pojazdów mechanicznych wynosi 17-20%,
2. M. i G. K. w zeznaniu podatkowym złożonym za 1999r. bezzasadnie podwyższyli limit odliczeń od podatku z tytułu wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego, gdyż nie ponieśli wydatków na remont i modernizację instalacji gazowej, które uprawniałyby do podwyższenia tego limitu. Poprzez ww. działanie podatnicy, zdaniem organu I instancji, zawyżyli przysługujące im odliczenie od podatku o kwotę [...] zł,
3. G.K. bezzasadnie pominęła w zeznaniu podatkowym złożonym za 1999r., jako dochód do opodatkowania, nagrodę prywatyzacyjną w kwocie [...] zł uzyskaną od A.O. - inwestora strategicznego PZF "C." – S. S.A., stanowiącą dochód ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. dochód z innego źródła.
W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej nieuznania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego w postaci samochodu osobowego w wysokości [...] zł oraz dotyczącej zaliczenia do przychodów uzyskanych w 1999r. przez G. K. kwoty [...] zł, jako przychodu z innych źródeł.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów § 6 ust. 6, § 9 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zmianami), art. 12 i art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 27 § 1 pkt 1 i art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu odwołania podano, iż samochód osobowy, M. K. zakupił jako nowy w styczniu 1998r., nie będąc jeszcze przedsiębiorcą. Do kwietnia 1999r., tj. jeszcze przez około 15 miesięcy samochód ten był używany do celów prywatnych, co zostało potwierdzone w toku postępowania podatkowego. W związku z powyższym, powołując się na § 9 ust. 4 pkt 3 w związku z ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podatnicy podnieśli, iż M. K. mógł ustalić dla tego środka trwałego indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 40%. W ich ocenie, organ I instancji nie uwzględnił przepisu § 6 ust. 6 powołanego rozporządzenia, z którego wynika wprost, że dniem nabycia środka trwałego dla osoby rozpoczynającej działalność gospodarczą, która nabyła środki trwałe przed dniem założenia ewidencji środków trwałych jest dzień założenia tej ewidencji, zaś wprowadzone na ten dzień składniki majątku wycenia się, jako używane, według cen rynkowych z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji, z uwzględnieniem stanu i stopnia ich zużycia. Według podatników, za koniecznością przyjęcia przez organ podatkowy wartości początkowej samochodu osobowego w sposób ustalony przez stronę, tj. w wysokości [...] zł przemawia treść § 6 ust. 1 pkt 4 ww rozporządzenia, z której wynika, iż w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego przez udziałowca osoby prawnej lub wspólnika za wartość początkową środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych uważa się ustaloną przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
W uzasadnieniu odwołania podatnicy nie zgodzili się również ze stanowiskiem organu I instancji, iż nagroda prywatyzacyjna wypłacona G.K. na podstawie umowy w oparciu o Regulamin Podziału Nagród Prywatyzacyjnych, nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, tylko przychód z innych źródeł. Jak twierdzą, organ I instancji pomimo, iż powołuje się na decyzję Izby Skarbowej, nie uznaje, tak jak ten organ, otrzymanego przez podatniczkę świadczenia, jako świadczenia ze stosunku pracy.
Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje, w ocenie podatników, przepis art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który nakłada na zakłady pracy - płatników obowiązek obliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy. W ich ocenie, to zakład pracy, jako płatnik jest odpowiedzialny w świetle przepisu art. 27 § 1 Ordynacji podatkowej - za niepobranie od G.K. należnego podatku.
Organ podatkowy winien w każdej sytuacji ustalić, czy niedopełnienie obowiązków przez płatnika jest następstwem winy podatnika; jeżeli zaś ustali, iż nie jest następstwem jego winy - powinien na podstawie art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, wydać decyzję, której adresatem będzie płatnik.
Ponadto zarzucono, iż w zaskarżonej decyzji organ I instancji pominął obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej i całą odpowiedzialność płatnika przerzucił na podatnika, zaliczając do jego przychodów kwotę otrzymanego w 1999r. świadczenia pieniężnego w wysokości [...] zł, co spowodowało powstanie zaległości podatkowej i tym samym obowiązku płacenia odsetek. W momencie otrzymania przez podatniczkę świadczenia pobrano od niej podatek do spadku i darowizny, natomiast stwierdzone potem przez organy podatkowe nieprawidłowości, odnośnie kwalifikacji tego świadczenia, nie czynią podatniczki winną.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania .
1. Za prawidłowe uznano zakwestionowanie przez organ I instancji przyjętą przez podatnika wysokość kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej z tytułu odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego w postaci samochodu osobowego o nr rej. [...], którego wartość początkową przyjęto w wysokości [...] zł. w wyniku ich zawyżenia o kwotę [...] zł, poprzez przyjęcie podwyższonej stawki amortyzacyjnej w wysokości 40%.
Podczas przeprowadzonego postępowania ustalono, że M. K. przedmiotowy środek trwały nabył w dniu [...], na podstawie rachunku nr [...] z dnia [...], wystawionego przez E. A.K. Sp. z o.o. Dealer [...] "A. G." S., ul. [...] (k. 116).
Uwzględniając wskazane w tym miejscu okoliczności podkreślić trzeba, iż zgodnie z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych za środki trwałe uznaje się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1. (...),
2. maszyny, urządzenia i środki transportu, 3. (...)
o przewidywanym okresie używania dłuższym, niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (.. .).
Jak stanowi to z kolei § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej poszczególnych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w § 5 ust. 1, w równych ratach co miesiąc, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość przyjęto do używania, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową, lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.
Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem ust. 4 oraz § 8 ust. 1-3 i 5, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych.
M. K. ustalił roczną stawkę amortyzacyjną w wysokości 40 % pomimo, iż jak wynika to z Wykazu Rocznych Stawek Amortyzacyjnych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, stawka ta dla pojazdów mechanicznych powinna wynosić 17 - 20%.
W związku z powyższym podkreślić trzeba, iż jakkolwiek ustawodawca przewidział możliwość zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej, to jednak zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia podatnicy mogą podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla maszyn, urządzeń i środków transportu z wyjątkiem taboru pływającego, pod tym jednak warunkiem, iż składniki te należą do kategorii środków trwałych używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej (np. pod
ziemią, w warunkach terenowych, leśnych, przy pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym) - przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4, jednakże jak wskazują okoliczności niniejszej sprawy i przedmiot prowadzonej przez M. K. działalności, żadna z tych okoliczności nie miała miejsca).
Natomiast jak stanowi to § 9 ust. 4 pkt 2 podatnicy z zastrzeżeniem § 8 ust. 1-3 i 5 mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji lub wykazu, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy, niż 30 miesięcy dla środków transportu, w tym samochodów osobowych. Z kolei § 9 ust. 5 reguluje pojęcie środków trwałych uznanych za używane i ulepszone. I tak pkt 1 stanowi, iż środek trwały uznawany jest za używany, gdy podatnik udowodni, że przed jego nabyciem był wykorzystywany co najmniej przez okres 6 pełnych miesięcy. Ulepszone są zaś środki trwałe wtedy, zgodnie z pkt. 2, gdy przed wprowadzeniem do ewidencji lub wykazu wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
W przypadku przedmiotowego samochodu nie zaistniała żadna z ww. przesłanek warunkujących jej zastosowanie. Nie można bowiem, jak to już wspomniano, uznać, iż przedmiotowy samochód używany był bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności, ani też nie można uznać go za środek trwały używany czy ulepszony po myśli ust. 5 § 9. M. K. prowadził działalność gospodarczą od dnia 01.04.1999r. i w tym też dniu samochód został przyjęty do używania. Natomiast przedmiotowy pojazd zakupiony został już w dniu [...] . Wynika więc z tego, iż pojazd ten był używany przez 15 miesięcy w celach prywatnych zanim został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Nie zmienia to jednak faktu, wbrew twierdzeniu podatników, iż pomimo jego używania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy i wprowadzenia go po okresie używania na potrzeby prywatne po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych, nie istnieją przesłanki do uznania przedmiotowego pojazdu za "używany". § 9 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia stanowi wszakże wyraźnie, iż środek trwały jest uznawany za używany gdy podatnik udowodni, że przed ieqo nabyciem był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. A z rachunku dokumentującego nabycie pojazdu z dnia [...] (k.116) wynika, iż został on wyprodukowany w roku 1998, a sprzedany i wydany podatnikowi w dniu [...] . W świetle powyższego niemożliwym jest więc, aby przedmiotowy samochód był używany przez okres ponad pół roku przed jego nabyciem, gdyż nie był jeszcze wyprodukowany. A stanowisko podatników mające uzasadnić ich rację, iż wykorzystywanie pojazdu dla celów prywatnych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, spełnia wskazaną przesłankę wynikającą z treści ust 5 § 9 rozporządzenia, nie
znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Jeżeli ustawodawca nie wskazał w przepisach, że środki trwałe wprowadzone do ewidencji środków trwałych z chwilą rozpoczęcia działalności przez podatnika, w przypadku gdy przed rozpoczęciem tej działalności były one wykorzystywane przez niego do celów prywatnych co najmniej przez okres 6 miesięcy uważa się także za używane, to takowe tym samym nie mają statusu używanych według powołanych wyżej przepisów.
Za prawidłowe należy także uznać podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym stwierdzonego zaniżenia wartości początkowej spornego pojazdu. Znajduje ono bowiem oparcie w treści § 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a dopiero w przypadku, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji środków trwałych, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika i na zasadach określonych w powołanym ust. 6 § 6 tego rozporządzenia. W tym konkretnym zaś przypadku, wartość początkową samochodu ustalono na podstawie rachunku nr [...] z dnia [...], wystawionego przez E. A.K. Sp. z o.o. Dealer [...] "A. G.' S., ul. [...], na kwotę [...] zł.
2. Jeśli chodzi o odliczenie od podatku wydatków z tytułu poniesionych przez podatników wydatków na remont i modernizację w budynku mieszkalnym instalacji gazowej, urządzeń eksplozymetrycznych lub urządzeń gazowych, to stwierdzono, że w załączniku PIT-D do zeznania PIT-33 za 1999r. dotyczącym odliczenia wydatków mieszkaniowych M. i G. K.wykazali:
- jako przysługujący im limit odliczeń w latach 1997 - 1999 z tytułu remontu i modernizacji - kwotę [...] zł,
- kwotę odliczenia z tytułu wydatków poniesionych w latach 1997 - 1998 - kwotę [...] zł,
- wydatki poniesione przez podatników w 1999r. na wskazany wyżej cel - [...] zł,
zatem przysługująca kwota do odliczenia w 1999r. wynosi [...] zł.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż podatnicy remontowali budynek mieszkalny położony w K. przy ul. [...] zajmowany na podstawie tytułu prawnego. Podatnicy podwyższyli limit odliczeń od podatku z tytułu wydatków mieszkaniowych o kwotę [...] zł w związku z dokonaniem przez nich w 1999r. wymiany pieca węglowego służącego do rozprowadzania ciepła w budynku i podgrzania wody na piec olejowo - gazowy służący identycznym celom. Przeprowadzone postępowanie wykazało jednak, iż poniesione przez nich ww. wydatki nie uprawniały do podwyższenia limitu odliczeń od podatku dochodowego od osób fizycznych o kwotę [...] zł z tytułu poniesionych wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego w zakresie instalacji gazowej, urządzeń eksplozymetrycznych lub urządzeń gazowych. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż tylko wydatki na kwotę [...] zł zostały prawidłowo udokumentowane. Ponadto jak ustalono, podatnicy ponieśli również wydatki na zakup narzędzi niezbędnych do przeprowadzenia remontu i modernizacji na łączną kwotę [...] zł.
Zgodnie zaś z treścią art. 27 a ust. 1 pkt 1 lit g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek dochodowy od osób, o których mowa wart. 3 ust. 1, obliczony zgodnie z art. 27, zmniejsza się na zasadach określonych w ust. 2-17, jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe, przeznaczone na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 27a ust. 4, jeżeli podatnik dokonując remontu lub modernizacji budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego ponosi wydatki na remont lub modernizację instalacji gazowej, urządzeń eksplozymetrycznych lub urządzeń gazowych i w związku z tymi wydatkami przekroczy limity odliczeń określone w ust. 3 pkt 3, wysokość odliczeń podwyższa się o 0,5% kwoty, o której mowa w ust. 2. A jak stanowi ten właśnie ustęp, podstawę określenia przysługującej kwoty odliczeń od podatku z tytułu wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit b-f oraz w pkt 2, ustala się na podstawie kwoty stanowiącej iloczyn 70m2 powierzchni użytkowej i wskaźnika przeliczeniowego 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonego do celów obliczenia premii gwarancyjnej od wkładów na oszczędnościowych książeczkach mieszkaniowych za III kwartał roku poprzedzającego rok podatkowy. Podstawa określenia przysługującej kwoty odliczeń od podatku z tytułu wydatków wskazanych w powyższym przepisie w 1999r. wynosiła [...] zł.
W świetle powyższego, limit odliczeń od podatku w okresie 1997-1999 z tytułu wydatków poniesionych na remont i modernizację budynku mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego wynosi [...] zł. Natomiast podwyższenie limitu odliczeń od podatku w przypadku, kiedy podatnik remontując lub modernizując budynek mieszkalny ponosi wydatki na remont i modernizację w budynku mieszkalnym instalacji gazowej, urządzeń eksplozymetrycznych lub urządzeń gazowych i w związku z tymi wydatkami przekroczy limit określony w art. 27a ust.3 pkt 3 ustawy, przysługuje w wysokości [...] zł.
Zgodnie z załącznikiem nr 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy (Dz. U. Nr 156, poz. 788), zakres robót umożliwiających dodatkowe podwyższenie limitu odliczeń z tytułu wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego w zakresie instalacji gazowej, urządzeń eksplozymetrycznych lub urządzeń gazowych obejmować powinien:
1. wymianę lub remont części wspólnej instalacji gazowej (przyłącza, piony
i poziomy),
2. przemieszczenie głównego kurka gazowego na zewnątrz budynku,
3. zastąpienie miejscowych instalacji ciepłej wody - z zastosowaniem gazowych
grzejników ciepłej wody - instalacją centralnej ciepłej wody,
4. zainstalowanie urządzeń lub systemów służących poprawie bezpieczeństwa
użytkowników gazu,
5. wyposażenie instalacji w gazomierze indywidualne,
6. wykonanie instalacji gazu płynnego.
W związku z tym, iż poniesione przez podatników wydatki na zakup narzędzi a także na wymianę pieca węglowego służącego do rozprowadzania ciepła w budynku i podgrzania wody na piec olejowo - gazowy służący identycznym celom, nie zostały
wymienione w ww. rozporządzeniu, nie można było dokonać podwyższenia limitu odliczeń od podatku.
W świetle powyższego, ponieważ podatnicy w roku 1999 ponieśli jedynie nakłady na remont i modernizację lokalu mieszkalnego, poniżej przedstawiono przysługujące im limity:
- przysługujący limit odliczeń w latach 1997-1999 wynosił [...] zł,
- kwota odliczenia z tytułu wydatków poniesionych w latach 1997-1998 - [...] zł,
- kwota wydatków poniesionych w 1999r. - [...] zł,
- przysługująca kwota odliczeń w 1999r. - [...] zł
Dokonując oceny całości zebranych materiałów dowodowych potwierdzić należało zasadność dokonanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia w tej kwestii.
3. Odnosząc się do nieujęcia w przychodach otrzymanej w dniu [...] przez G.K. nagrody prywatyzacyjnej w wysokości [...] zł., organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotową nagrodę podatniczka otrzymała od A. O. - inwestora strategicznego PZF "C. – S. S.A." w S. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wskazana Spółka przejęła na siebie organizacyjną stronę przeprowadzenia wypłaty świadczeń należnych od inwestora strategicznego i dokonała ich wypłaty m.in. na rzecz G.K., pomniejszając w przypadku tej osoby kwotę świadczenia o podatek od spadków i darowizn w wysokości [...] zł.
Decyzją wydaną w dniu [...] nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie poboru podatku od spadków i darowizn od świadczenia pieniężnego wypłaconego podatniczce przez inwestora strategicznego, A. O. Orzekające w sprawie organy podatkowe uznały bowiem, iż świadczenie powyższe nie stanowiło darowizny, o której mowa wart. 888 § 1 Kodeksu cywilnego tym samym kwotę [...] zł stanowiąca nienależnie pobrany podatek od spadków i darowizn zwrócono podatniczce. Informację powyższą zawarto w piśmie z dnia 19.12.2001 r. Urzędu Skarbowego do G.K., w którym informuje się jednocześnie podatniczkę, iż otrzymane świadczenie stanowi dochód podlegający przepisom ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym pismem (co wynika z jego treści) strona winna rozliczyć przedmiotowe świadczenie w zeznaniu rocznym za 1999r. składając w tym celu korektę zeznania podatkowego za 1999r. w Urzędzie Skarbowym.
W dniu z kolei [...] PZF "C. – S. S.A." w S. jako płatnik wystawiło informację o dochodzie uzyskanym w dniu [...] przez G. K. z tytułu innych źródeł deklarując w jej treści uzyskanie przychodu w kwocie [...] zł oraz pobranie zaliczki w kwocie [...] zł.
Jak wynika dodatkowo z materiału zebranego w trakcie postępowania, w dniu [...] w związku z dokonanymi przez "C. – S. S.A." w miesiącu grudniu 1999r. i styczniu 2000r. wypłatami świadczeń pieniężnych swoim pracownikom należnych od A.O., zostało wszczęte z urzędu (przez Pierwszy Urząd Skarbowy), zgodnie z właściwością miejscową, postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika - PZF "C. – S. S.A." w S. oraz określenia wysokości niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 1999r. i styczeń 2000r.
Postępowanie w powyższej sprawie zostało ukończone w dniu [...] decyzją
Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego znak: [...] umarzającą powyższe postępowanie. I tak, w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono m.in , iż przedmiotowe świadczenie nie miało charakteru świadczenia bezpłatnego; nie było więc darowizną. Nadto uzasadniając tak podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji uznał, iż nie stanowiło ono również dla G. K. przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłacone bowiem środki pieniężne zostały zagwarantowane przez A. O. w zamian za umożliwienie mu przyjęcia roli inwestora strategicznego, zaś PZF "C. – S. S.A." pełniło na podstawie porozumienia zawartego z A. O. w dniu [...] jedynie rolę pośrednika dokonującego wypłaty nagrody na rzecz swoich pracowników - przekazanej uprzednio przez inwestora strategicznego. PZF "C. – S. S.A." nie był więc płatnikiem podatku dochodowego w przedmiocie dokonanej wypłaty na rzecz G. K. W świetle zatem powyższego, PZF "C. – S. S.A." nie była tym samym zobowiązana do obliczania i pobrania w tym zakresie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
W konsekwencji tego stwierdzić należy, iż wypłacona G. K. nagroda stanowiła dla niej, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód z innych źródeł, o którym mowa wart. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Zgodnie natomiast z treścią art. 20 ust. 1 za przychody z innych źródeł, o których mowa wart. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: (...) nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych wart. 12, 14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
Powyższe oznacza, iż w razie braku podstaw do zaliczenia uzyskanego przez podatnika przychodu do którejś z grup przychodów określonych wart. 12-14 i 17 (a więc ze stosunku pracy, z działalności wykonywanej osobiście, z działalności gospodarczej oraz z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych) i jednoczesnego przyjęcia, iż uzyskany przychód znajduje pokrycie w ujawnionych źródłach, stan taki - co miało miejsce, jak to wykazano w niniejszej sprawie - powoduje, iż tego rodzaju przychód jako nie mieszczący się w żadnym z wymienionych wart. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy źródle, stanowi przychód z innego źródła przychodu.
W świetle tego, wobec jednoczesnego uznania, iż sporna kwota nie może stanowić przychodu ze stosunku pracy, istniały więc podstawy do zakwalifikowania tej kwoty do źródła o jakim mowa wart. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy.
W złożonym odwołaniu podatnicy mimo powyższego odkreślają, iż otrzymane przez G. K. świadczenie zostało jej wypłacone przez zakład pracy i nie może ona ponosić odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków zakładu pracy jako płatnika. Twierdzą przy tym, iż w momencie otrzymania świadczenia (darowizny) pobrano od niej podatek, natomiast stwierdzenie nieprawidłowości przez organy skarbowe w zakresie rodzaju wypłaconego świadczenia nie czynią jej winną. Podkreślić jednak należy, iż o fakcie, iż przedmiotowe świadczenie pieniężne nie było darowizną podatniczka została poinformowana pismem z dnia [...] Urzędu Skarbowego. W piśmie tym została ona też poinformowana, iż zapłacony podatek od darowizny został jej zwrócony, i że winna ona otrzymany dochód opodatkować podatkiem dochodowym od osób fizycznych składając stosowną korektę. Ponadto, wskazać należy, iż informacja wystawiona w dniu [...] przez PZF "C. – S. S.A." informacja PIT11 (z której wynika, iż podatniczka otrzymała przychód z tytułu innych źródeł w wysokości [...] zł, pobrana zaliczka na podatek - [...]zł) o uzyskanym w dniu [...] przez podatniczkę przychodzie z tytułu innych źródeł stanowi jedynie informację o wysokości uzyskanego przychodu z tego źródła. Kwota ta winna być dopiero ujęta w zeznaniu podatkowym za 1999r., a podatnik samodzielnie jest obowiązany uiścić podatek od przychodów uzyskanych z innych źródeł. Ponadto jak ustalono w trakcie postępowania wszczętego przez Pierwszy Urząd Skarbowy, PZF "C. – S. S.A." nie był płatnikiem podatku dochodowego w przedmiotowej sprawie. Tym samym Spółka nie była zobowiązana do obliczania i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Właściwy miejscowo organ (Pierwszy Urząd Skarbowy) w przeprowadzonym postępowaniu nie stwierdził okoliczności, które wskazywałyby na odpowiedzialność podatkową tej spółki jako płatnika w związku z dokonanymi wypłatami świadczeń.
W skardze na powyższą decyzję G. i M. K. wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. na kwotę [...] zł i zaległości podatkowej w kwocie [...] zł oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi ponowiono zarzuty podnoszone w odwołaniu. Jeśli bowiem chodzi o wydatki z tytułu odpisów amortyzacyjnych, skarżący podnieśli, że skoro samochód przed rozpoczęciem działalności gospodarczej był wykorzystywany przez podatnika do celów prywatnych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy i został wniesiony do majątku jego firmy czyli wprowadzony do ewidencji po raz pierwszy to zostały spełnione wymagane przepisami prawa podatkowego warunki do uznania go za "używany" środek trwały.
Nabycie bowiem samochodu jako środka trwałego w znaczeniu podatkowym nastąpiło z chwilą wprowadzenia go do używania na stan majątku firmy, którą powołał do życia M. K., gdyż, firma wcześniej nie nabyła przedmiotowego samochodu w drodze kupna.
Natomiast odnośnie kwestii otrzymanej nagrody prywatyzacyjnej, skarżący zarzucili, że w sprawie tej w sposób odmienny rozstrzygały dwa organy podatkowe, podległe temu samemu ministerstwu, z których jeden jako pierwszy /decyzja Izby Skarbowej z [...] Nr [...] / rozstrzygnął na rzecz podatnika, iż przychód z tytułu nagrody prywatyzacyjnej należy uznać za przychód ze stosunku pracy.
Drugi zaś, po trwającym około 4 lat postępowaniu podatkowym /decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...], orzekł o przychodzi z innych źródeł, co powoduje przerzucenie odpowiedzialności za pobór podatku dochodowego z płatnika na podatnika, czyli rozstrzyga na niekorzyść podatnika.
W związku z brzmieniem art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązującym w 1999r. bez znaczenia jest fakt pozyskania pieniędzy na wypłatę nagrody od osoby trzeciej.
PZF "C. –S. SA" podejmując się wypłaty tych nagród, przyjął na siebie funkcję płatnika, tym bardziej, że dokonywał ich na rzecz swoich obecnych w tym czasie pracowników.
Nagroda prywatyzacyjna została wypłacona G. K. na podstawie umowy w oparciu o Regulamin Podziału Nagród Prywatyzacyjnych. Organy podatkowe obowiązane był ustalić, czy niedopełnienie obowiązków płatnika jest następstwem winy podatnika. W tym zakresie nie zebrano żadnych dowodów w sprawie ewentualnego przypisania G. K. winy niepobrania i nieopłacenia podatku w ustawowym terminie.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Ad.1 W kwestii amortyzacji samochodu osobowego wyprodukowanego i następnie zakupionego przez skarżącego M. K. w styczniu 1998r. a wprowadzonego przez podatnika do ewidencji środków trwałych w dniu 1 kwietnia 1999r. czyli z dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej – Sąd podziela argumentację skarżących, że zostały spełnione warunki określone w § 9 ust.5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. z 1999r.Nr 6, poz. 35 z późn.zm./ do uznania go za "używany" środek trwały.
W ocenie Sądu nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że w styczniu 1998r. nastąpiło nabycie przez skarżącego samochodu jako środka trwałego, a skoro był on wyprodukowany również w styczniu 1998r. to niemożliwym jest, aby był używany przez okres ponad pół roku.
Niespornym jest, że w styczniu 1998r. M. K. nie prowadził działalności gospodarczej i zakupił przedmiotowy samochód na potrzeby osobiste oraz, że używał go w tych celach przez okres 15 miesięcy.
W związku z tym nabycie tego środka transportu jako środka trwałego w znaczeniu podatkowym nastąpiło dopiero z chwilą wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych firmy założonej przez skarżącego czyli w dniu 1 kwietnia 1999r.
Zaznaczyć należy, że w przypadku interpretacji "nabycie środka trwałego" stosowanej przez organy podatkowe, gdyby skarżący zakupił ten sam samochód w dniu 1 kwietnia 1999r. od osoby trzeciej, która używała go od stycznia 1998r. – to organy nie miałyby wątpliwości, że jest to używany środek trwały.
Skoro zatem przed przyjęciem samochodu do używania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej był on wykorzystywany przez skarżącego przez okres dłuższy niż 6 miesięcy – to podatnik miał możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla wprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu .
Nie budzi również zastrzeżeń Sądu w tej sytuacji ustalenie przez podatnika wartości wprowadzonego do majątku firmy środka trwałego na podstawie § 6 ust.6 omawianego rozporządzenia.
Ad 2 W przedmiotowej sprawie nie została w pełni wyjaśniona kwestia jak należy zakwalifikować nagrodę prywatyzacyjną wypłaconą G. K. w 1999r. Niespornym jest w sprawie, że skarżąca otrzymała to świadczenie jako pracownik PZF "C.-S." SA posiadający co najmniej dwuletni staż pracy, źródłem finansowania tej nagrody były środki inwestora strategicznego A. O., oraz, że przedmiotowe świadczenie nie było darowizną.
Powyższe ustalenia wynikają z załączonej przez skarżących do akt podatkowych decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie poboru podatku od spadków i darowizn od świadczenia pieniężnego w kwocie [...] zł wypłacanego G. K. przez A. O.
Z kolei z uzasadnienia decyzji obu organów i pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] /k.142 akt podatkowych/ wynika, że wszczęte postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika – PZF "C.-S." SA w S. zakończyło się decyzją z dnia [...] umarzającą postępowanie.
Z w/w pisma wynika, że w postępowaniu wszczętym przez Pierwszy Urząd Skarbowy ustalono, że PZF "C.-S. SA" nie był płatnikiem podatku dochodowego w przedmiotowej sprawie i związku z tym organy podatkowe w przedmiotowej sprawie uznały, że skarżąca obowiązana jest samodzielnie uiścić podatek od przychodów uzyskanych z innych źródeł.
Zaznaczyć należy , że w przedstawionych Sądowi aktach nie ma decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika PZF "C.S. SA" i nie wiadomo na jakiej podstawie stwierdzono, że Spółka ta nie była zobowiązana do obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych.
W sytuacji gdy prawie po 2 latach od wypłacenia przedmiotowego świadczenia organy podatkowe uznały, że nie jest to darowizna, a jest to świadczenie związane ze stosunkiem pracy (decyzja Izby Skarbowej), to zakwestionowanie obecnie takiej oceny prawnej wypłaconego świadczenia wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego polegającego przynajmniej na analizie dowodów przeprowadzonych przez Pierwszy Urząd Skarbowy.
Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji