I SA/Sz 1026/12

I SA/Sz 1026/12 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2012-12-28
Data wpływu
2012-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 1, par. 3 i par.  5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
S. S. wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. i określającą S. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą C. S. S. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, w kwocie [...] zł, złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Zdaniem strony skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, takich jak utrata wiarygodności wśród klientów, czy nawet postępowanie odszkodowawcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012 r. I GSK 1459/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OZ 692/11, ; B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Parwo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające.
Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, skupiając się wyłącznie na wskazaniu ogólnych skutków, które mogą nastąpić, gdy zostanie dokonana egzekucja. W żaden jednak sposób nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie decyzją Dyrektora Izby Celnej nałożono na skarżącą zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w kwocie [...] zł. Skarżący w żaden sposób nie wykazała, aby uiszczenie kwoty [...] zł naraziło ją na prawdopodobieństwo utraty wiarygodności wśród klientów czy postępowania odszkodowawczego.
Dodać przy tym należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w bazie orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś nie wykazano.
Zauważyć też należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.