Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

I SA/Rz 71/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

I SA/Rz 71/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jarosław Szaro
Małgorzata Niedobylska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
134 § 1, art.151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 116 § 1 , art. 127, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 229, art. 247 § 1 pkt 3, art.187 § 1 w zw. z art.122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. Ć. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2024 r. nr 1801-IEW.4111.2.2024; 1801-IEW.4123.4.2024 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialność podatkowej prezesa zarządu P. S.A. w S. (zlikwidowanej) za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia obowiązków płatnika za okres od marca do czerwca 2016 roku oraz w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2016 roku wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2024 r. nr 1801{...} (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w {...}(organ I instancji) z dnia 13 grudnia 2021 r. nr 1818-SEW.4123.7.2021 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej S.Ć(dalej: skarżący) jako prezesa zarządu "P" w {...}, zlikwidowanej, (dalej: Spółka), wraz z tą Spółką, za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnienia obowiązków płatnika za marzec - czerwiec 2016r. oraz w podatku od towarów i usług za kwiecień-sierpień 2016r.
Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że "P". została utworzona na podstawie aktu notarialnego z dnia 27 kwietnia 2011r. Organ I instancji ustalił, że w dniach, w których upływał termin płatności zobowiązań Spółki jako płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za marzec, kwiecień, maj, czerwiec oraz w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2016r., funkcję członka zarządu Spółki pełnił S.Ć., powołany do pełnienia tej funkcji uchwałą z dnia 24 marca 2016r. Zdaniem organu, z uwagi na istniejące zaległości z tytułu wskazanych zobowiązań oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki, uzasadnione było wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako prezesa zarządu.
Decyzją z 13 grudnia 2021r., 1818-SEW.4123.7.2021; 1818-SEW.4121.3.2021, Naczelnik Urzędu Skarbowego w {...} orzekł o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności S.Ć za ww. zaległości "P" w upadłości, wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. W uzasadnieniu decyzji wskazano na:
- pełnienie przez S.Ć funkcji prezesa zarządu Spółki w okresie, gdy upływał termin płatności zaliczek PIT od wypłaconych wynagrodzeń za marzec - czerwiec 2016 r. oraz zobowiązań VAT za kwiecień - sierpień 2016 r.,
- bezskuteczność w części egzekucji prowadzonej wobec Spółki oraz
- brak przesłanek uwalniających od odpowiedzialności za te zaległości,
Na skutek wniesionego odwołania sprawę rozpatrywał DIAS w Rzeszowie, który
decyzją z 7 czerwca 2022 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości poczynione ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze Spółką za zaległości podatkowe w PIT i VAT za poszczególne miesiące/okresy rozliczeniowe za 2016 r. Jednocześnie nie wykazano wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność.
Skarżący skierował skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 6 października 2022r. sygn. akt I SA/Rz 449/22 uchylił decyzję organu II instancji. W ocenie Sądu, orzekające organy dokonały oceny przesłanki niewypłacalności na podstawie art.11 ust.1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015r., poz.233 – dalej: Prawo upadłościowe/P.u.) w brzmieniu obowiązującym w 2015r., podczas gdy powinny stosować przepis w brzmieniu aktualnym w 2016r. W tym zakresie należy bowiem uwzględnić treść przepisu art. 449 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. 2015 poz. 978 ), którą dokonano zmiany m.in. art.11 Prawa upadłościowego. Przepis ten stanowi, że w sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości, stosuje się przepisy dotychczasowe; a contrario we wszystkich innych sprawach stosuje się przepisy nowe. Jeżeli zatem wniosek złożony został po dniu 31 grudnia 2015 r., to do określania przesłanek ogłoszenia upadłości muszą być stosowane przepisy art. 11 ust. 1 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Ogłoszenie upadłości będzie zatem możliwe tylko w przypadku gdy dany podmiot utracił zdolność do zapłaty należności, tak jak wymaga tego aktualnie obowiązujący przepis, nawet jeżeli przesłanki do ogłoszenia upadłości zaistniały w 2015r.
Skarżący został powołany na stanowisko członka zarządu spółki "P" z dniem 24 marca 2016 r., a więc nie mógł złożyć wniosku o upadłość na podstawie przepisów starych. Zatem podstawy do ogłoszenia upadłości powinny być analizowane w oparciu o nowe przepisy.
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024r. sygn. akt III FSK 1443/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne (skarżącego i organu), podzielając stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie dowodowe powinno być przeprowadzone w oparciu o obowiązującą od 1 stycznia 2016 r. treść art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym DIAS uzupełnił materiał dowodowy, a następnie decyzją z 27 listopada 2024r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając jego ocenę co do wystąpienia pozytywnych przesłanek odpowiedzialności.
Działając w warunkach związana prawomocnym orzeczeniem DIAS dokonał oceny stanu faktycznego, w tym analizy przesłanek egzoneracyjnych w oparciu o przepisy ustawy Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. W odniesieniu do spornej kwestii związanej z ustaleniem daty niewypłacalności spółki DIAS stwierdził, że Spółka już od początku 2015 r. miała problemy finansowe związane z brakiem zdolności do terminowego regulowania bieżących zobowiązań, narastającym zadłużeniem w stosunku do kontrahentów i innych podmiotów. Najwcześniej wymagalna wierzytelność dotyczyła nieuregulowanego zobowiązania cywilnoprawnego wobec Firmy "H" M.B. , wynikającego z faktury VAT z 17 listopada 2014 roku nr |{...}w wysokości |{...} zł, której termin płatności przypadał na 1 stycznia 2015 r. Kolejne nieuregulowane zobowiązania wobec Firmy "E".,. jawna powstały 18 lutego 2015 r. (faktura VAT z 19 stycznia 2015 r. nr{...} ), a w dalszych okresach stan ten tylko się pogłębiał, nie był to zatem stan przejściowy. Potwierdzeniem złej sytuacji spółki były wyniki sprawozdania finansowego za 2015r. (m.in. przeterminowane zobowiązania na kwotę {...} , strata{...}) oraz negatywna opinia sporządzona przez biegłego rewidenta, a także sprawozdanie nadzorcy sądowego, który określił datę niewypłacalności Spółki na dzień 1 stycznia 2016r.
Zdaniem organu, domniemanie z art.11 ust.1a Prawa upadłościowego nie zostało obalone, zatem Spółka była niewypłacalna. Właściwym czasem na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez skarżącego był dzień 25 kwietnia 2016r., tj. 30 dni od czasu objęcia funkcji prezesa zarządu, bo już wtedy istniał stan niewypłacalności. Zatem złożenie wniosku w dniu 30 maja 2016r. było spóźnione.
DIAS wskazał, że kwestię tę ostatecznie przesądził Sąd Rejonowy w {...} w postanowieniu z dnia 20 października 2016r..o ogłoszeniu upadłości Spółki, w którym stwierdził spełnienie przesłanki z art.11 ust.1 Prawa upadłościowego.
Odnosząc się do ponoszonych przez skarżącego argumentów, że majątek Spółki przewyższał jej zobowiązania organ wskazał, że istotnie wg dokumentacji księgowej każdorazowo występowała nadwyżka majątku nad zobowiązaniami, ale istnienie majątku nie wpłynęło na zapłatę zaległości. Ponadto gdyby Spółka nie była niewypłacalna, to sąd nie ogłosiłby upadłości. Cena wywoławcza majątku Spółki została{...} , a więc przekraczała wartość majątku. Wniosek został złożony za późno, udało się zaspokoić jedynie 54% należności z kat.II i żadnych z kat.III. Samo posiadanie majątku nie wyklucza obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, skoro zaistniała przesłanka z art.11 ust.1. Zdaniem DIAS powyższych ustaleń nie obaliły przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym dowody z zeznań świadków i strony.
S.Ć skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 - dalej: O.p.) w zw. z art. 127 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartej na przepisach ustawy Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r., a więc na innej podstawie prawnej aniżeli skarżona decyzja, a w konsekwencji - pozbawienie strony konstytucyjnej gwarancji dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, co stanowiło rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.,
II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 229 O.p. w zw. z art. 127 O.p., poprzez wyjście przez organ II instancji poza dopuszczalne granice uzupełniającego postępowania dowodowego i przeprowadzenie go w znacznej części, celem ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego zastosowanych przez organ odwoławczy po raz pierwszy w toku całego postępowania, w konsekwencji czego doszło do pozbawienia strony prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, co stanowiło rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p,
zaś na wypadek nieuwzględnienia zarzutów nieważnościowych:
III. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego z uwagi na faktyczne pominięcie przy ocenie istnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości dowodów z bilansu Spółki za rok 2015, bilansu z 31.03.2016 r., bilansu z 30.04.2016 r. i bilansu z 19.10.2016r., w świetle których majątek Spółki każdorazowo przewyższał jej zobowiązania o kilka milionów złotych, co podważa zajęte przez organ stanowisko, iż wniosek o ogłoszenie upadłości "P" . nie został złożony w czasie właściwym,
IV. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasady równorzędności środków dowodowych i przydanie kluczowego znaczenia dowodom z dokumentów w postaci sprawozdania tymczasowego nadzorcy sądowego z dnia 9.09.2016r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w {...}z 20.10.2016 r., sygn.{...}, o ogłoszeniu upadłości Spółki, gdy tymczasem stanowisko zajęte przez sąd upadłościowy na podstawie oceny dokonanej przez nadzorcę w oparciu o nieaktualny stan prawny, stoi w sprzeczności z dokumentami księgowymi Spółki, których wiarygodność nie została przez organ zakwestionowana, a które podważają twierdzenie o niewypłacalności Spółki z uwagi na nadwyżkę jej majątku nad zobowiązaniami,
V. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę dowodu z opinii z badania sprawozdania finansowego Spółki za 2015 r., prowadzącą do stwierdzenia, iż wyrażona przez biegłego rewidenta ocena sytuacji Spółki miała charakter jednoznacznie negatywny, zaś wskazany przez biegłego brak bezpośredniego zagrożenia dla kontynuacji działalności gospodarczej przez Spółkę przez co najmniej 12 miesięcy wynikał z faktu, iż część zobowiązań Spółki stanowiły pożyczki udzielone przez Akcjonariusza, gdy tymczasem tego rodzaju zobowiązania nie podlegają uwzględnieniu przy ocenie spełnienia przesłanki bilansowej z art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe, co doprowadziło do błędnego i nieznajdującego oparcia w rzeczywistości przyjęcia przez organ, jakoby Spółka stała się niewypłacalna,
VI. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 11 ust. 2 i 5 Prawa upadłościowego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, jakoby w odniesieniu do dłużnej Spółki doszło do aktualizacji bilansowej przesłanki niewypłacalności, albowiem kwota zobowiązań przewyższała szacowaną wartość środków finansowych możliwych do uzyskania dla funduszy masy upadłości, co miało determinować obowiązek Strony do złożenia wniosku upadłościowego, gdy tymczasem:
a) organ nie ustalił okoliczności warunkującej możliwość zastosowania domniemania zawartego w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego, tj. długości okresu, w jakim zobowiązania pieniężne Spółki rzekomo przekraczały wartość jej majątku, którego bieg, w myśl zasady nieretroakcji, mógł rozpocząć się najwcześniej z dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy, tj. 1.01.2016 r.,
b) z dokumentów księgowych znajdujących się w aktach postępowania i z dowodów przedstawionych przez Stronę wynika w sposób jednoznaczny, iż wartość majątku Spółki w roku 2015 i 2016 przewyższała jej zobowiązania pieniężne,
c) przepis określający sposób, w jaki należy badać kwestię zaistnienia stanu niewypłacalności w postaci nadmiernego zadłużenia, wprost odwołuje się do bilansu dłużnika, nie zaś szacunkowej wartości środków finansowych do uzyskania w toku postępowania upadłościowego;
VII. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., poprzez błędną wykładnię pojęcia "czasu właściwego", w jakim powinien zostać zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, polegającą na sprowadzeniu jego znaczenia do terminu określonego w art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego, gdy tymczasem przy jego wykładni, uwzględniając cel regulacji, należy każdorazowo badać, czy moment złożenia wniosku pozwalał na ochronę interesów wierzycieli,
zaś w konsekwencji powyższych naruszeń
VIII. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, jakoby wniosek o ogłoszenie upadłości "P" . nie został zgłoszony w czasie właściwym, podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w postaci bilansów Spółki jako uzasadniona jawi się konstatacja, iż majątek "P" wystarczał na zaspokojenie wierzycieli w znacznej części, gdyż jego wartość przekraczała zobowiązania, wobec czego złożenie wniosku dnia 30.05.2016r. nie miało charakteru spóźnionego, co stanowi okoliczność wyłączającą solidarną odpowiedzialność podatkową Skarżącego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł:
- na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. oraz art. 145 § 3 P.p.s.a. – o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania,
ewentualnie
- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. oraz art. 145 § 3 P.p.s.a. – o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania,
- na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. - o zwrot na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), przy czym zauważyć należy, że ustanowiony wyjątek od tej zasady, z uwagi na przedmiot zaskarżonych decyzji, w niniejszych sprawach nie zachodzi.
Na podstawie art.153 p.p.s.a. przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy sąd związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach sądów administracyjnych, które zapadły w niniejszej sprawie.
Rozpoznając skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się na wstępie do najdalej idącego wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 i art. 229 O.p. w zw. z art. 127 O.p., przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartej na przepisach ustawy Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r., a więc na innej podstawie prawnej aniżeli skarżona decyzja, a także przez wyjście przez organ II instancji poza dopuszczalne granice uzupełniającego postępowania dowodowego i przeprowadzenie go w znacznej części, celem ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego zastosowanych przez organ odwoławczy po raz pierwszy w toku całego postępowania - a w konsekwencji pozbawienie strony konstytucyjnej gwarancji dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, Sąd stwierdza, że działanie DIAS nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.,
Należy zauważyć, że rozpatrzenie przez organ odwoławczy sprawy na skutek wniesionego odwołania nie sprowadza się jedynie do kontroli postępowania organu I instancji. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę merytorycznie, zaś zgodnie z art.229 O.p. może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jedyne ograniczenie w tym zakresie wynika z treści art.233 § 2 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.
W zapadłym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 6 października 2022r. sygn. akt I SA/Rz 449/22, uchylającym decyzję organu II instancji, Sąd zlecił, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgromadzenie potrzebnych dowodów do oceny zdolności regulowania przez Spółkę wymagalnych zobowiązań oraz dokonanie oceny czy i kiedy zaistniała przesłanka złożenia wniosku o upadłość. Sąd ten jednak nie uznał za konieczne uchylenie również decyzji organu I instancji, co oznacza, że dopuścił możliwość zbadania przesłanki niewypłacalności na podstawie zmienionych przepisów w postępowaniu odwoławczym. Również Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) tego nie kwestionował, uznając za niezasadne podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art.127 O.p. i art.229 O.p. Zdaniem NSA, zgodnie z art. 229 O.p., kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie ograniczają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, bowiem organ odwoławczy zobowiązany jest m.in. uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem rozstrzygnięcia w pierwszej instancji, a wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, a także rozpoznać wszystkie zarzuty przytoczone w odwołaniu lub w pismach złożonych po wniesieniu odwołania. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek uwzględnienia tych nowych faktów (zob. wyrok NSA z 13 listopada 2019 r., II FSK 3862/17).
Za niezasadny NSA uznał również zarzut naruszenia art. 127 O.p. wskazując, że zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego organ odwoławczy jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy podatkowej z uwzględnieniem zarzutów odwołania. Jeśli organ odwoławczy rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym dostrzeże np. braki czy uchybienia w postępowaniu dowodowym, to dla ich usunięcia może zastosować jedną z dwóch instytucji: przewidziane w art. 229 O.p. uzupełniające postępowanie dowodowe lub też uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 O.p. Przepisy te należy rozpatrywać we wzajemnym powiązaniu, co oznacza, że dodatkowe postępowanie dowodowe jest możliwe, gdy rozstrzygnięcie sprawy, a contrario, nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W orzecznictwie przyjmuje się, że podejmowane jedynie w drugiej instancji czynności dowodowe nie mogą prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, znacznie szerszej lub odmiennej, od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji (wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 r., I FSK 851/17).
Sąd orzekający obecnie nie podziela zarzutów skarżącego, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części i dlatego obowiązkiem DIAS było zastosowanie rozstrzygnięcia z art.233 § 2 O.p. Nie jest też prawdą, że DIAS przeprowadził w całości postępowanie dowodowe co do przesłanki niewypłacalności.
Dokonana od 1 stycznia 2016r. zmiana przepisów Prawa upadłościowego oraz wskazania zawarte w wyrokach sądów administracyjnych zapadłych w sprawie, spowodowały konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, lecz jego zakres nie wypełniał przesłanek z art.233 § 2 O.p. Chociaż zmieniło się pojęcie niewypłacalności określone w art.11 ust.1 Prawa upadłościowego i od 1 stycznia 2016r. oznacza ono utratę przez dłużnika zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, to ze względu na domniemanie zawarte w art.11 ust.1a P.u., ocena spełnienia tej przesłanki wymaga zbadania w pierwszej kolejności rozmiaru opóźnienia dłużnika w wykonywaniu swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych – jeżeli opóźnienie to przekracza trzy miesiące to dłużnika uznaje się za niewypłacalnego. Nie ma przy tym znaczenia faktyczna wielkość majątku dłużnika i jej stosunek do wielkości zobowiązań. Dopiero gdy ta przesłanka nie zostanie wykazana, niewypłacalność stwierdza się w oparciu o przepis art.11 ust.2 P.u., zgodnie z którym dłużnik będący m.in. osobą prawną jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.
W podjętym w nin. sprawie wyroku o sygn. I SA/Rz 449/22 WSA stwierdził, że przesłanka zawarta w przepisach uchylonych jest szersza niż aktualnie obowiązująca. Nie zawsze bowiem fakt braku regulowania zobowiązań, wystarczający pod rządami starych przepisów, będzie uzasadniał ogłoszenie upadłości pod rządem przepisów nowych. Ustalenie zaistnienia przesłanki starej nie jest wystarczające do przyjęcia, że spełniła się przesłanka z przepisów aktualnie obowiązujących.
Jednakże o ile badaniu podlegać będzie nie tyle sam fakt braku regulowania zobowiązań, co fakt możliwości ich regulowania, to ustawodawca w aktualnych przepisach (art. 11 ust. 1a P.u.) zawarł domniemanie, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące Domniemanie to, aczkolwiek wzruszalne, nie zostało obalone, dlatego słusznie uznał DIAS, że opóźnienie w wykonaniu zobowiązań przekraczające trzy miesiące wobec różnych kontrahentów i utrzymujące się przez wiele miesięcy, świadczyło o tym, że brak regulowania tych zobowiązań wynikał z braku zdolności Spółki do ich regulowania, a nie ze świadomej decyzji, a to oznaczało w niniejszej sprawie spełnienie przesłanki z art.11 ust.1 i 1a P.u., tj. utratę przez dłużnika zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, z którym Sąd się zgadza, że w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, a konkretnie zaniechaniem - zaprzestaniem płacenia długów. Nie było więc konieczności dokonywania ustaleń w zakresie wystąpienia, w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki, drugiej przesłanki upadłości, tj. przewagi zobowiązań nad majątkiem spółki (art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2024 r. sygn. akt III FSK 1037/23. Nie ma znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (tak NSA w wyroku z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt III FSK 1592/23). Z kolei w wyroku z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt III FSK 4854/21, NSA uznał, że podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości mają charakter rozłączny i samoistny, zatem wykazanie jednej przesłanki z art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego powoduje, że wykazanie drugiej z niech, czyli wykazanie, że zobowiązania dłużnika przekroczyły wartość jego majątku (art. 11 ust. 2 prawa upadłościowego), nie jest konieczne.
W związku z powyższym uznać należy, że zaistnienie jednej z wymienionych wyżej przesłanek pozwala na ogłoszenie upadłości, a tym samym obliguje reprezentanta przedsiębiorcy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Dopiero zatem gdyby organy chciały oprzeć rozstrzygnięcie w oparciu o przesłankę z art.11 ust.2 P.u., to miałyby obowiązek zbadać, czy zobowiązania dłużnika przewyższają wartość jego majątku i czy stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Jednakże w niniejszej sprawie organy stwierdziły istnienie przesłanek do uznania dłużnika za niewypłacalnego na podstawie art..11 ust.1 i 1a P.u., co oznaczało, że nie miały obowiązku badania sytuacji majątkowej skarżącego, bo w świetle brzmienia aktualnych przepisów nie zawsze jest to wymagane.
Sąd nie podziela też zarzutu skarżącego, że zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia spowodowała zmianę zakresu orzekania, zmianę przedmiotu sprawy. Przedmiotem postępowania jest od początku do końca orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego wobec uznania niewypłacalności Spółki. Nowy stan prawny co prawda ujmuje nieco inaczej przesłanki płynnościowe ogłoszenia upadłości w porównaniu z poprzednim stanem prawnym, ale w świetle domniemania ustanowionego w art.11 ust.1a P.u., zakres koniecznych ustaleń dla przypisania odpowiedzialności skarżącemu nie zmienił się diametralnie, bo wymaga wykazania, że dłużnik pozostaje w zwłoce w regulowaniu swoich wymagalnych zobowiązań, a opóźnienie przekracza trzy miesiące. Nie ulega wątpliwości, że wykazanie przesłanek egzoneracyjnych obciąża skarżącego, a zatem to on powinien obalić domniemanie wynikające z art.11 ust.1a P.u. czego nie uczynił. Brak było zatem podstaw do badania przesłanki z art.11 ust.2 P.u.
Wbrew zarzutom skargi nie nastąpiło więc przekroczenie dopuszczalnych granic postępowania odwoławczego, a przez to naruszenie zasady dwuinstancyjności.
Organ odwoławczy może czynić własne ustalenia, również odmienne od dotychczasowych, a także może skorygować podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazaną w decyzji I instancji.
Zdaniem Sądu poczynione przez organ odwoławczy ustalenia, uzupełniające materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, pozwoliły na przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie uzupełniające nie wpłynęło na zmianę oceny co do zaistnienia przesłanki niewypłacalności Spółki. Jak wskazano wyżej, wobec spełnienia przesłanki z art.11 ust.1 i 1a P.u., organ nie miał obowiązku badania relacji stanu majątku Spółki do wysokości jej zobowiązań, dlatego zarzuty naruszenia art.187 § 1 w zw. z art.122 O.p. są nietrafne. Wbrew tym zarzutom, organ nie naruszył zasady równorzędności dowodów, nie dyskwalifikował niektórych z nich, ale ocenił ich treść i zasadnie uznał, że niektóre z tych dowodów tj. te, które dotyczą relacji stanu majątkowego Spółki do jej zobowiązań, stwierdzają okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
W ocenie Sądu bezpodstawne są również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów podatkowych obu instancji stanowił art. 116 § 1 O.p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, albo nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
W myśl zaś art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art.52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.
Treść powyższych regulacji wskazuje, że odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe ma charakter akcesoryjny i następczy - występuje jedynie w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika i jest uzależniona od istnienia jego odpowiedzialności. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna. Ratio legis przytoczonych przepisów jest stworzenie instrumentów służących zapewnieniu skuteczności egzekwowania należności publicznoprawnych, także od osób działających w charakterze członków organów osób prawnych, a więc mających wpływ na sposób funkcjonowania tego rodzaju podmiotów korporacyjnych, w tym na wypełnianie przez nie obowiązków o charakterze publicznoprawnym, do których zalicza się regulowanie należności podatkowych.
Z art. 116 O.p. wynika, że dla przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią konieczne jest spełnienie tzw. przesłanek pozytywnych tj. stwierdzenia, że egzekucja do całego majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a zaległość podatkowa spółki powstała w czasie faktycznego pełnienia przez osobę trzecią obowiązków członka zarządu tej spółki. Były członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności wykazując zaistnienie ewentualnych negatywnych przesłanek przypisania mu odpowiedzialności (tzw. przesłanek egzoneracyjnych).
Brzmienie powołanego przepisu wskazuje jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec spółki oraz okoliczności pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, natomiast członka zarządu (byłego członka zarządu) obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności powinien wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.
Warunkiem obciążenia odpowiedzialnością za zaległości podatkowe osoby prawnej - spółki prawa handlowego, osoby trzeciej - członka jej zarządu (prezesa) - jest przede wszystkim istnienie zaległości podatkowych w sytuacji, w której egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.
W niniejszej sprawie bezspornym jest istnienie zaległości podatkowych Spółki jako płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016r. oraz w podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie obciążono skarżącego odpowiedzialnością jedynie za te zaległości, które powstały w okresie sprawowania przez niego funkcji prezesa zarządu, tj. w okresie od 24 marca 2016r. do października 2016r. Skarżący nie kwestionuje co do zasady, że w powołanym wyżej okresie pełnił funkcję prezesa zarządu "P" . z siedzibą w {...} , lecz zaprzecza, aby Spółka była niewypłacalna, skoro majątek spółki przekraczał jej zobowiązania.
Nadto nie ulega wątpliwości, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki było w dużej części bezskuteczne, co wynika z opisanych w zaskarżonej decyzji działań podejmowanych przez organ egzekucyjny, które nie spowodowały zaspokojenia wszystkich należności, a postanowieniem z 30 listopada 2016r. Naczelnik US w {...} umorzył postępowanie egzekucyjne.
Zasadne zatem było uznanie, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu kiedy upływał termin płatności przedmiotowych zobowiązań Spółki, co w świetle art. 116 § 1 i § 2 O.p. uzasadnia pociągnięcie go do subsydiarnej odpowiedzialności za te zaległości podatkowe.
Z tych względów Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że zaistniały obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego jako prezesa zarządu Spółki, za jej zaległości podatkowe.
Sąd uznał też, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności, o których mowa w art.116 § 1 O.p., tj. nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, albo nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Treść powołanego przepisu wskazuje, że ustawodawca nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym terminie. Obowiązek ten nie może być w oparciu o przepisy ogólne przenoszony na organy podatkowe. W tym zakresie nie mają więc zastosowania ogólne przepisy dotyczące obowiązków stron w zakresie postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym (art. 121 czy 122 oraz 187 § 1 O.p.). Przesłanka z tego przepisu została bowiem tak ujęta, że to osoba odpowiedzialna ma wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość.
Natomiast ocena istnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości i ustalenie właściwego czasu na złożenie wniosku odbywa się na podstawie przepisów Prawa upadłościowego (P.u.). Nie ulega wątpliwości, że zastosowanie powinny mieć przepisy tej ustawy obowiązujące w chwil złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czyli w niniejszej sprawie wg stanu na dzień 30 maja 2016r.
Stosownie do art.10 P.u., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust.1 P.u., dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, przy czym domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (ust.1a).
W odniesieniu do dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, niewypłacalność ma miejsce także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art.11 ust.2 P.u.).
Jak wyżej wskazano, z brzmienia powyższych przepisów wynika, że podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości mają charakter rozłączny i samoistny, zatem wykazanie jednej przesłanki z art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego powoduje, że wykazanie drugiej z nich, czyli wykazanie, że zobowiązania dłużnika przekroczyły wartość jego majątku (art. 11 ust. 2), nie jest konieczne. Oznacza to, że nie ma wówczas konieczności ustalania wartości majątku spółki, a w szczególności powoływania w tym celu biegłego. Tym samym zaistnienie jednej z wymienionych wyżej przesłanek pozwalało na ogłoszenie upadłości, a tym samym obligowało reprezentantów Spółki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie trzydziestu dni od jej wystąpienia (art. 21 ust. 1 P.u.).
Przyjmuje się w orzecznictwie w odniesieniu do zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań, i organ odwoławczy trafnie się na te poglądy powołał, że dla oceny zaistnienia przesłanki "niewykonywania wymagalnych zobowiązań" nie ma znaczenia powód, dla którego Spółka zaprzestała wykonywania swoich zobowiązań, wielkość tych zobowiązań, ani też fakt, że Spółka regulowała niektóre inne zobowiązania (por. wyroki NSA z 5 maja 2023 r. sygn. III FSK 112/23, LEX nr 3588368 i z 7 marca 2023 r. sygn. III FSK 1747/21, LEX nr 3600061).
Nie ma też znaczenia, czy Spółka nie uiszczała zobowiązań wobec jednego czy wielu wierzycieli (por. wyrok NSA z 7 marca 2023 r. sygn. III FSK 1757/21, LEX nr 3594102).
Z tych względów nie można uznać zasadności zarzutów skarżącego, że spółka posiadała faktyczną możliwość regulowania swoich zobowiązań, skoro faktycznie ich nie regulowała, nie wskazując powodów takiego zachowania.
Skarżący złożył wniosek o ogłoszenie upadłości przez spółkę w dniu 30 maja 2016r. i – niezależnie od motywów takiego postępowania - skutecznie wykazał przesłankę niewypłacalności, skoro Sąd Rejonowy w{...} postanowieniem z dnia 16 października 2016r. upadłość tę ogłosił. Oznacza to, że obiektywnie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki, a zbadania wymagało, czy złożenie wniosku nastąpiło we właściwym czasie.
W zaskarżonej decyzji wykazano, że Spółka już w 2015 r. przestała regulować wymagalne zobowiązania i obiektywnie stała się niewypłacalna w rozumieniu art.11 ust.1 Prawa upadłościowego, w brzmieniu obowiązującym w 2015r. W związku z tym już w 2015 r. upływał, co do zasady, właściwy czas na złożenie wniosku o upadłość; wniosek w tym zakresie nie został jednak złożony przez ówczesny zarząd Spółki. Oczywiście z uwagi na to, że Skarżący nie pełnił w 2015r. funkcji członka zarządu Spółki, nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości w ustawowym terminie (wówczas 14 dni). Istotne jednak jest to, że Spółka nie tylko nie regulowała swoich zobowiązań pieniężnych w 2015 r., ale także w 2016 r. i stan ten miał miejsce także w chwili obejmowania przez skarżącego funkcji prezesa, tj. 24.03.2016 r. Słusznie więc wskazał DIAS, że aby uniknąć odpowiedzialności za "zastałe" już długi, skarżący winien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości po powołaniu go w skład zarządu spółki. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stosownie do treści art. 21 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego, "właściwy" dla skarżącego termin realizacji obowiązku (30 dni) rozpoczął już swój bieg od momentu objęcia funkcji członka zarządu, tj. od 24.03.2016 r., a więc upływał 25.04.2016r. Wniosek o ogłoszenie upadłości złożony w Sądzie w dniu 30.05.2016 r., był zatem spóźniony.
Skarżący nie wykazał też istnienia kolejnej z przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, tj. nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie ww. zobowiązań Spółki.
Z powyższych względów Sąd uznał, że spełnione zostały pozytywne przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki na prezesa jej zarządu, a jednocześnie Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności, dlatego nietrafne są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art.116 § 1 pkt 1 O.p. oraz art.11 ust. 2 i ust.5 P.u.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.