I SA/Rz 39/26

I SA/Rz 39/26 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2026-07-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /przewodniczący/
Małgorzata Niedobylska /sprawozdawca/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art.115 § 1 i § 2, art.123 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2026 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2025 r., nr 1801-IEW-1.4123.7.2025, 1801-IEW.4123.4.2025 w przedmiocie określenia rozwiązanej spółce "W." FHU B.W. - R.W. Spółka Jawna z siedzibą w C. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy lat 2022-2023 oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników rozwiązanej spółki "E.", w tym skarżącego, za ww. zaległości podatkowe tej spółki oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. W.(dalej: skarżący/podatnik/strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia 7 listopada 2025r. nr 1801-IEW-1.4123.7.2025, 1801-IEW.4123.4.2025 którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ I instancji) z dnia 23 grudnia 2024 r. nr 1807-SEW.4123.4.2024 w przedmiocie określenia rozwiązanej spółce "[...]" Firma Usługowo - Handlowa B. W.- R.W. Spółka Jawna z siedzibą w C. (dalej: spółka) zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy: X, XI, XII 2022 r., I, Il, III, XI 2023 r., odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaległości w podatku od towarów i usług za ww. okresy oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za te zaległości B.W.oraz R. W. -jako osób trzecich - byłych wspólników rozwiązanej spółki.
Postanowieniem z 29 października 2024 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie:
- określenia wysokości zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółce w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2022 i 2023 roku wraz z należnymi odsetkami za zwłokę;
- orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności B. W. oraz R. W., jako osób trzecich - byłych wspólników rozwiązanej spółki całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe ww. spółki w podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.
Wskazane postanowienie zostało doręczone B. W.i skarżącemu w dniu 30 października 2025 r. oraz w dniu 29 października 2025 r. P. K. - Syndykowi B. W. ustanowionemu w wyniku postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 2024 r. sygn. post. [...], którym ogłoszono upadłość B.W.- jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z 23 grudnia 2024 r. określił rozwiązanej spółce:
1. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za:
- październik 2022 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2022 r. w kwocie [...] zł
- grudzień 2022 r. w kwocie [...] zł
- styczeń 2023 r. w kwocie [...] zł
- luty 2023 r. w kwocie [...] zł
- marzec 2023 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2023 r. w kwocie [...] zł
2. odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaległości w podatku od towarów i usług za:
- październik 2022 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2022 r. w kwocie [...] zł
- grudzień 2022 r. w kwocie [...] zł
- styczeń 2023 r. w kwocie [...] zł
- luty 2023 r. w kwocie [...] zł
- marzec 2023 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2023 r. w kwocie [...] zł
II. orzekł o solidarnej odpowiedzialności B. W. oraz R. W., jako osób trzecich całym swoim majątkiem za:
1. zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za:
- październik 2022 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2022 r. w kwocie [...] zł
- grudzień 2022 r. w kwocie [...] zł
- styczeń 2023 r. w kwocie [...] zł
- luty 2023 r. w kwocie [...] zł
- marzec 2023 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2023 r. w kwocie [...] zł
2. odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaległości w podatku od towarów i usług za:
- październik 2022 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2022 r. w kwocie [...] zł
- grudzień 2022 r. w kwocie [...] zł
- styczeń 2023 r. w kwocie [...] zł
- luty 2023 r. w kwocie [...] zł
- marzec 2023 r. w kwocie [...] zł
- listopad 2023 r. w kwocie [...] zł
3. koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...] zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że całość argumentacji przedstawionej przez organ sprowadza się generalnie do ustalenia, że wspólnicy ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Jednakże organ I instancji pomija brzmienie art. 108 § 4 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa/o.p.), zgodnie z którym egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Zdaniem skarżącego, organ dokonał błędnej i zbyt wąskiej wykładni tego przepisu oraz niewystarczająco uprawdopodobnienił brak możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwot przewyższających wydatki egzekucyjne i w związku z tym przedwcześnie orzekł o odpowiedzialności solidarnej wspólników spółki.
DIAS, po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności osób trzecich określone w art. 115 o.p. Ustalono bowiem, że B. W. i R. W. byli wspólnikami spółki jawnej w okresie, w którym powstały zobowiązania podatkowe objęte decyzją, natomiast spółka posiadała zaległości podatkowe wynikające z niezapłaconych zobowiązań wykazanych w złożonych korektach deklaracji VAT-7.
Z akt sprawy wynikało, że spółka jawna została zawarta w 2012 r. przez B.W. i skarżącego, którzy pozostawali jej jedynymi wspólnikami do czasu rozwiązania spółki i wykreślenia jej z Krajowego Rejestru Sądowego w 2024 r. Organ wskazał, że samo podjęcie uchwały o rozwiązaniu spółki nie powodowało ustania jej bytu prawnego, gdyż nastąpiło ono dopiero z chwilą wykreślenia spółki z KRS.
DIAS ustalił, że na dzień wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich spółka posiadała zaległości w podatku VAT w łącznej wysokości 24.726,37 zł, obejmujące należności za poszczególne ww. okresy rozliczeniowe. Zaległości te powstały w związku z brakiem zapłaty zobowiązań wynikających ze złożonych przez spółkę korekt deklaracji VAT-7. Wobec spółki zostały wystawione tytuły wykonawcze, a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed wszczęciem postępowania dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności na wspólników.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących konieczności uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych spółki oraz wykazania bezskuteczności egzekucji wobec spółki. Wskazał, że w przypadku odpowiedzialności wspólników spółki jawnej bezskuteczność egzekucji nie stanowi przesłanki wydania decyzji o odpowiedzialności, lecz odnosi się jedynie do późniejszej możliwości prowadzenia egzekucji z majątku osoby trzeciej. Podkreślił również, że wysokość zaległości mogła wynikać bezpośrednio ze złożonych przez spółkę deklaracji podatkowych.
DIAS uznał także, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, materiał dowodowy został zgromadzony i oceniony zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a stronie zapewniono możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W konsekwencji nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
W skardze na przedmiotową decyzję skarżący, domagając się jej uchylenia w zakresie dotyczącym jego osoby oraz umorzenia postępowania sformułował następujące zarzuty:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 108 § 4 o.p. w zw. z art. 115 § 1 i § 2 o.p. przez ich błędną i nieprawidłową wykładnię oraz niewystarczające uprawdopodobnienie przez organ podatkowy braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne i w związku z tym przedwczesne orzeczenie o odpowiedzialności solidarnej wspólników spółki;
2. art. 116 § 1 i § 2 o.p. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie solidarnej odpowiedzialności skarżącego, mimo że organ nie wykazał w sposób wyczerpujący i jednoznaczny spełnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej, w szczególności w zakresie rzeczywistego wpływu skarżącego na prowadzenie spraw spółki w okresie powstania zaległości i braku skutecznego wykazania winy skarżącego w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o upadłość;
II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 120 o.p. przez nierozważnie wszystkich mających w niniejszej sprawie zastosowanie przepisów prawa, a to przepisów ustawy kodeks spółek handlowych w części dotyczącej odpowiedzialności wspólników spółki jawnej;
2. art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 187 § 1, art. 122 § 1 i § 2 oraz art. 191 o.p. przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz pominięcie okoliczności istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności osoby trzeciej, w szczególności skutków ogłoszenia upadłości jednego ze wspólników;
3. art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 193 § 1 o.p. przez odebranie stronie prawa do zajęcia stanowiska w sprawie oraz niezbadanie ksiąg podatkowych rozwiązanej spółki, a w konsekwencji nieustalenie, czy majątek spółki nie wystarczyłby na pokrycie zobowiązań podatkowych,
4. art. 2a o.p. przez nieuwzględnienie w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, w szczególności zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym zebranie pełnego materiału dowodowego, którego braki nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika, a także zakazuje oceny dowodów na niekorzyść podatnika, jeżeli nie istnieją ku temu podstawy wynikające z innych dowodów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając wskazane wyżej granice kontroli sądowoadministracyjnej, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego oraz drugiego wspólnika spółki jawnej za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: październik, listopad, grudzień 2022 r. oraz styczeń, luty, marzec i listopad 2023 r., wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.
Podstawą materialnoprawną przypisania skarżącemu odpowiedzialności za zaległości spółki jest art. 115 § 1 o.p., zgodnie z którym wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Z kolei z § 2 tego artykułu wynika, że powyższy przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po rozwiązaniu spółki, oraz za zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki.
Porównanie obu paragrafów art. 115 o.p. prowadzi do wniosku, że różny jest zakres odpowiedzialności wspólnika i byłego wspólnika wymienionych w przepisie spółek cywilnych i osobowych. W przypadku aktualnych wspólników przepisy o.p. nie ograniczają ich odpowiedzialności do tych należności, jakie powstały w okresie, w którym mieli oni taki status. Oznacza to, że będą oni odpowiadać za wszystkie zaległości spółki istniejące w okresie, w którym byli oni wspólnikami - bez względu na datę ich powstania (por. J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 115, LEX 2013 oraz np. wyrok NSA z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1965/13; z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1428/20).
Inaczej natomiast kształtuje się zakres odpowiedzialności byłego wspólnika. Odpowiada on za zaległości podatkowe (również należności wskazane w art. 107 § 2 o.p.) oraz zaległości wymienione w art. 52 o.p. Odpowiedzialność ta dotyczy jednak tylko zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie, gdy był on wspólnikiem. Ponadto za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki (art. 115 § 2 o.p.).
Uwzględniając powyższe uwagi natury ogólnej należy stwierdzić, że organ podatkowy prawidłowo i bez naruszenia przepisów prawa orzekł o odpowiedzialności skarżącego za wyszczególnione w decyzji zaległości podatkowe spółki jawnej. Przede wszystkim w postępowaniu tym organ podatkowy ustalił, że skarżący był wspólnikiem spółki jawnej w okresach, których dotyczyły zaległości podatkowe objęte decyzją. Zaległości podatkowe wynikały natomiast z niezapłaconych w terminie zobowiązań wykazanych przez spółkę w korektach deklaracji VAT-7. Z akt sprawy wynika ponadto, że spółka została zawarta w 2012 r. przez skarżącego oraz drugiego wspólnika, którzy pozostawali jej jedynymi wspólnikami do czasu rozwiązania spółki. Uchwała o rozwiązaniu spółki została podjęta 8 grudnia 2023 r., jednak – zgodnie z art. 84 § 2 ustawy z dnia z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz.18 ze zm., dalej: k.s.h.) – rozwiązanie spółki jawnej następuje dopiero z chwilą jej wykreślenia z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. W niniejszej sprawie nastąpiło to z dniem 27 marca 2024 r., kiedy wpis o wykreśleniu uzyskał charakter konstytutywny i doprowadził do ustania bytu prawnego spółki. Do tego momentu spółka pozostawała podmiotem praw i obowiązków, a prowadzone wobec niej czynności, w tym postępowanie egzekucyjne, zachowywały pełną skuteczność. Trafnie zatem organ odwoławczy wskazał, że wszystkie tytuły wykonawcze zostały doręczone przed wykreśleniem spółki z KRS, tym samym w dacie doręczenia tytułów wykonawczych spółka nadal posiadała byt prawny, wobec czego czynności egzekucyjne zostały dokonane wobec istniejącego podmiotu i wywołały zamierzone skutki prawne.
Również ogłoszenie upadłości drugiego wspólnika, postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r., pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Nastąpiło ono bowiem już po rozwiązaniu spółki, po powstaniu wszystkich zaległości podatkowych objętych decyzją. Jak już wspomniano powyżej, odpowiedzialność byłych wspólników spółki jawnej za zaległości podatkowe spółki wynika bezpośrednio z art. 115 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej i ma charakter solidarny. Ogłoszenie upadłości jednego z dłużników solidarnych nie znosi, ani nie ogranicza odpowiedzialności pozostałego wspólnika, nie stanowi również przeszkody do prowadzenia wobec niego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Okoliczność ta może wywoływać skutki wyłącznie w sferze dochodzenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym wobec upadłego, nie wpływa natomiast na istnienie przesłanek materialnoprawnych odpowiedzialności skarżącego, ani na prawidłowość wydanej wobec niego decyzji.
W konsekwencji organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności skarżącego jako byłego wspólnika spółki jawnej, o których mowa w art. 115 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, tj. wystąpienie zaległości podatkowej, której spółka nie uiściła i posiadanie statusu wspólnika tej spółki w momencie powstania zaległości. Wbrew zarzutom skargi, wydanie decyzji w sprawie odpowiedzialności wspólnika czy byłego wspólnika nie wymaga uprzedniego wydania decyzji "wymiarowej" wobec spółki – może to nastąpić w jednej decyzji, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdzie w punkcie I decyzji określono wysokość zobowiązań rozwiązanej spółki, a w punkcie II orzeczono o odpowiedzialności byłych wspólników.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 4 o.p. w związku z art. 115 § 1 i § 2 o.p. należy uznać, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że wydanie decyzji było przedwczesne z uwagi na niewykazanie bezskuteczności egzekucji. Skarżący błędnie utożsamia przesłanki wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej z przesłankami wszczęcia egzekucji z majątku tej osoby. Art. 108 § 4 o.p. nie ustanawia warunku wydania decyzji o odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej, lecz określa moment, od którego możliwe jest prowadzenie egzekucji zobowiązania wynikającego z takiej decyzji. Przepis ten znajduje zastosowanie na etapie wykonania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej i ma na celu zachowanie subsydiarnego charakteru tej odpowiedzialności. Nie oznacza natomiast, że organ podatkowy przed wydaniem decyzji zobowiązany jest wykazać bezskuteczność egzekucji wobec spółki. Wydanie decyzji oraz możliwość jej wykonania stanowią dwa odrębne etapy postępowania regulowane odmiennymi przesłankami.
W tym miejscu należy podkreślić, że odpowiedzialność wspólnika spółki jawnej, uregulowana w art. 115 Ordynacji podatkowej, różni się od odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej określonej w art. 116 tej ustawy. W przypadku członka zarządu bezskuteczność egzekucji wobec spółki stanowi przesłankę odpowiedzialności, natomiast w przypadku wspólnika spółki jawnej ustawodawca takiej przesłanki nie przewidział. Dlatego też zarzut dotyczący konieczności ustalenia, czy majątek spółki był wystarczający do pokrycia zaległości podatkowych, pozostaje niezasadny. Konsekwencją powyższego jest również bezzasadność zarzutu naruszenia art. 116 § 1 i § 2 o.p. ponieważ przepisy te nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten reguluje odpowiedzialność członków zarządu spółek kapitałowych za zaległości podatkowe tych podmiotów. Zgodnie zaś z art. 22 k.s.h. spółka jawna jest spółką osobową, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. Każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarżący nie ponosił odpowiedzialności jako członek zarządu spółki kapitałowej, lecz jako wspólnik spółki osobowej, dlatego podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 115 o.p. W konsekwencji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawały podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące wpływu na prowadzenie spraw spółki, winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości czy przesłanek egzoneracyjnych właściwych dla odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 o.p. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, zgromadziły kompletny materiał dowodowy i dokonały jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Organy prawidłowo uwzględniły również regulacje k.s.h. dotyczące rozwiązania spółki jawnej oraz statusu jej wspólników, jednakże zakres odpowiedzialności za zaległości podatkowe wynika wprost z art. 115 Ordynacji podatkowej. Zgromadzony materiał dowodowy obejmował w szczególności dokumenty dotyczące istnienia spółki, składu osobowego jej wspólników, złożonych deklaracji podatkowych, powstałych zaległości oraz prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na podstawie tych dowodów organy ustaliły zarówno istnienie zaległości podatkowych spółki, jak i fakt pozostawania skarżącego wspólnikiem w okresie powstania zobowiązań. Nie zachodziły również podstawy do zastosowania art. 193 § 1 o.p., gdyż badanie ksiąg podatkowych spółki nie mogło prowadzić do ustalenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wskazano wyżej, okoliczność ta nie stanowi przesłanki odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej na podstawie art. 115 Ordynacji podatkowej. Również fakt ogłoszenia upadłości jednego ze wspólników nie miał wpływu na możliwość orzeczenia odpowiedzialności skarżącego. Odpowiedzialność wynikająca z art. 115 Ordynacji podatkowej ma charakter majątkowy i wynika z ustawowego związku pomiędzy statusem wspólnika, a zaległościami podatkowymi spółki.
Nie doszło również do naruszenia art.123 §1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz składania wyjaśnień i wniosków dowodowych. Nie wykazano, aby organ uniemożliwił stronie przedstawienie stanowiska lub odniesienie się do zgromadzonych dowodów. Samo wydanie decyzji w terminie końcowym wyznaczonym stronie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego nie oznacza automatycznie naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, ani pozbawienia strony prawa do udziału w postępowaniu, zwłaszcza gdy strona faktycznie miała możliwość zapoznania się z aktami i z możliwości tej korzystała.
Końcowo wskazania wymaga, że przywołany przez skarżącego w skardze przepis art. 2a Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości dotyczących treści przepisów prawa podatkowego. Nie odnosi się natomiast do wątpliwości faktycznych, ani do odmiennej oceny dowodów dokonanej przez stronę. W niniejszej sprawie spór nie dotyczył treści przepisów prawa, lecz oceny skutków prawnych ustalonego stanu faktycznego. Organy podatkowe dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na przyjęcie, że skarżący jako wspólnik spółki jawnej ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki.
Reasumując, w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki odpowiedzialności skarżącego jako byłego wspólnika spółki jawnej określone w art.115 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.