I SA/Rz 124/23

I SA/Rz 124/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Małgorzata Niedobylska
Piotr Popek
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1147/23 - Postanowienie NSA z 2024-11-27
III FSK 1146/23 - Wyrok NSA z 2025-03-20
I SA/Rz 156/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2023-06-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 1a pkt 12, art. 27e § 3, art. 54 § 1,
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28 grudnia 2022 r., nr 1801-IEE.711.112.2022 w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 28 grudnia 2022 r. nr 1801-IEE.711.112.2022 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia E. P. (dalej: Skarżąca/Zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej jako organ I instancji, Naczelnik US) z dnia 20 września 2022 r. nr 1820-SEE.711.239.2022 oddajającego skargę wniesioną przez E. P. (dalej: Skarżąca) na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w Z., dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia 12 maja 2022 r. nr [...].
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Naczelnik US wszczął i prowadzi wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 19 stycznia 2022 r., o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz z dnia 13 kwietnia 2022 r. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], wystawionych na podstawie decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 17 listopada 2021 r. nr 408000-COP.4103.56.2020.24 i z dnia 24 marca 2022 r. nr: 408000- COP.4103.54.2020. Powyższe tytuły wykonawcze zostały doręczone Skarżącej w dniu 27 stycznia 2022 r. oraz w dniu 2 maja 2022 r.
Zmierzając do wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi (za zaległości z tytułu nieuregulowanego podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od 1 stycznia 2013 r. do 30 listopada 2013 r. oraz od 1 lutego 2014 r. do 31 grudnia 201 r. na łączna kwotę 53.786.184,22 zł. - wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi) organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 12 maja 2022 r., nr [...] podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Zobowiązanej prowadzonego w Banku Spółdzielczym w Z. oraz dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego małżonka Zobowiązanej – B. P. w w/w banku.
Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 12 maja 2022 r., a Zobowiązanej oraz jej małżonkowi w dniu 17 maja 2022 r. W odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu dłużnik zajętej wierzytelności:
- pismem z dnia 12 maja 2022 r. zawiadomił, że nie prowadzi rachunku bankowego dla E. P., a więc nie może przystąpić w tym zakresie do realizacji zajęcia,
- pismem z dnia 18 maja 2022 r. zawiadomił o przeszkodzie w realizacji zajęcia rachunku bankowego prowadzonego dla B. P. z uwagi na brak środków na rachunku bankowym,
- pismem z dnia 28 czerwca 2022 r. zawiadomił, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego B. P. nie może zostać zrealizowane z uwagi na zamknięcie prowadzonego dla niego rachunku bankowego w dniu 28 czerwca 2022 r.
Pismem z dnia 24 maja 2022 r. Skarżąca wniosła do Naczelnika US skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego - zajęcie rachunku bankowego - dokonane na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 12 maja 2022 r., nr [...].
W przedmiotowej skardze Zobowiązana zarzuciła organowi egzekucyjnemu, że dokonał zajęcia z naruszeniem przepisów ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) poprzez zajęcie rachunku bankowego ze środkami i oszczędnościami jej oraz jej męża, który nie jest stroną w sprawie, a który również miał zgromadzone środki na zajętym rachunku bankowym, a ponadto, że zastosowanie zaskarżonej czynności egzekucyjnej pozbawiło ją środków do życia.
Skarżąca podniosła również, że organ egzekucyjny nie zweryfikował przedmiotu zajęcia pomimo tego, że nie można zająć wszelkich środków pieniężnych, bez względu na ich pochodzenie oraz nie wskazał, z których rachunków bankowych nie można pobierać pieniędzy.
W związku z powyższymi okolicznościami Zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej ewentualnie o wyrażenie zgody na dokonywanie wypłat z rachunku bankowego w kwocie 5.000,00 zł.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r. [...] organ egzekucyjny działając na podstawie art. 36 § 1 u.p.e.a. - wezwał dłużnika zajętej wierzytelności do udzielenia informacji, czy w okresie ostatnich 12 miesięcy na rachunkach bankowych B. P.wystąpiły obroty (operacje wpłat/wypłat przelewem lub gotówką), a jeśli tak to wniósł o przekazanie obrotów i stanów zajętych rachunków ze szczegółowym wykazem wpływów, obciążeń, ich tytułów oraz nadawców i odbiorców. W odpowiedzi Bank Spółdzielczy w Z. pismem z dnia 9 sierpnia 2022 r, znak: BSZ/OT/584/1/2022 przekazał informacje dot. obrotów na rachunku bankowym B. P. za okres ostatnich 12 miesięcy.
Postanowieniem z dnia 20 września 2022 r., znak: 1820-SEE.711.239.2022, 1820-SEE.711.1.26.2022.SZD - Naczelnik US oddalił skargę Zobowiązanej na dokonaną czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w Z.
Organ egzekucyjny stwierdził, że dokonane na podstawie zawiadomienia dnia 12 maja 2022 r., nr [...] zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spełniało wszystkie wymogi określone w przepisach u.p.e.a.
Naczelnik US wskazał, że w trakcie postępowania zweryfikował przedmiot zajęcia i ustalił jakie środki (z jakiego tytułu) wpływały na rachunek bankowy B. P. oraz z niego wypływały, ponadto wyjaśnił dlaczego i na jakiej podstawie zaskarżona czynność egzekucyjna została zastosowana wobec jego składnika majątkowego, tj. rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w Z. Organ egzekucyjny zwrócił również uwagę, że z uwagi na zamknięcie ww. rachunku bankowego brak jest podstaw do orzekania w kwestii wyrażenia zgody na dokonywanie wypłat z tego rachunku.
Pismem z dnia 28 września 2022 r. Zobowiązana wniosła do DIAS zażalenie na postanowienie Naczelnika US z dnia 20 września 2022 r, opisane na wstępie, zarzucając, że narusza ono art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz.200 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez dokonanie zajęcia egzekucyjnego wierzytelności osób trzecich.
Skarżąca zarzuciła organowi błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że istnieją podstawy do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, gdy w jej ocenie brak jest takich podstaw. Podniosła, że ma z mężem rozdzielność majątkową, zgromadzone środki stanowią ich współwłasność, a zatem zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego B. P. było bezzasadne.
DIAS, po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z 28 grudnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona czynność egzekucyjną Naczelnika US - zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub innych należności pieniężnych na podstawie zawiadomienia z dnia 12 maja 2022 r. dokonana została z wymogami u.p.e.a. i zawiera wszystkie elementy wymagane prawem.
DIAS wskazał, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust 2 pkt 2 ustawy Prawo bankowe, lub innych należności pieniężnych z dnia 12 maja 2022 r. przesłano w tym samym dniu do dłużnika zajętej wierzytelności - Banku Spółdzielczego w Z. - przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, w związku z czym organ egzekucyjny zwolniony był z obowiązku sporządzania ich na wzorze określonym w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Organ egzekucyjny sporządził wydruk ww. zawiadomienia i przesłał go za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres Zobowiązanej – E.P. oraz jej małżonka – B. P. Wydruk doręczony adresatom w dniu 17 maja 2022 r., oprócz informacji o egzekwowanych wobec Zobowiązanej należnościach zawierał również m.in. informacje o skierowanym do banku zakazie wypłat zajętych kwot z rachunków bankowych bez zgody organu egzekucyjnego oraz pouczenia o prawie do wniesienia skarg na czynności egzekucyjne w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zawiadomienia o zajęciu. Zawierał również odpowiednie informacje o tym, że zajęciem objęte są należności, o których mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 Prawa bankowego rodzaju należności egzekwowanej należności, a także dane małżonka Zobowiązanej, odpowiadającego za egzekwowane należności majątkiem wspólnym.
W ocenie DIAS podjęta przez organ egzekucyjny wobec rachunków bankowych Zobowiązanej i jej męża w Banku Spółdzielczym w Z. czynność egzekucyjna dokonana została zgodnie z przepisami określonymi w dziale II, rozdziale 4. u.p.e.a.
Odnosząc się do głównego zarzutu tj. skierowanie środka egzekucyjnego nie tylko do majątku Zobowiązanej lecz również do majątku jej męża – B. P. - pomimo tego, że powyższe osoby jako małżonkowie mają rozdzielność majątkową powstałą na skutek zawarcia w dniu 9 lutego 2021 r. - "Umowy Majątkowej Małżeńskiej Ustanawiającej Rozdzielność Majątkową" organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawie art. 26 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej: O.p., podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. Stosownie zaś do art. 29 § 1 O.p., w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Natomiast zgodnie z art. 29 § 2 pkt 1 tej ustawy, skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej.
Organ wskazał, że istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie mają również przepisy art. 31 i 33 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.), dalej: K.r.o., regulujące zasady funkcjonowania małżeńskiej wspólnoty majątkowej.
W ocenie DIAS zastosowanie w przedmiotowej sprawie środka egzekucyjnego wobec składnika majątkowego (tj. wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w Z.) należącego do B. P. nie stanowiło naruszenia prawa. Jak wynika z powyższych przepisów egzekucja zobowiązań podatkowych prowadzona wobec osoby pozostającej w związku małżeńskim obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Ponadto, skutki zawarcia pomiędzy małżonkami umowy ustanawiającej rozdzielności majątkową, która znosi ustawową wspólność majątkową - nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej.
DIAS podkreślił, że, należności egzekwowane na podstawie ww. tytułów wykonawczych to zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do listopada 2013 r. oraz od lutego do grudnia 2014 r., zaś umowa znosząca ustawową wspólność majątkową pomiędzy E. P. i B. P. została zawarta w dniu 9 lutego 2021 r., a więc już po tym jak egzekwowane zobowiązania podatkowe powstały i stały się wymagalne.
W ocenie organu odwoławczego zarzut, że niezgodne z prawem było skierowanie egzekucji do rachunku bankowego B. P., ponieważ jest on osobą trzecią nie związaną ze sprawą jest niezasadny. DIAS wskazał, że jeżeli - tak jak w przedmiotowej sprawie - małżonek zobowiązanego odpowiada za jego zobowiązania z majątku wspólnego, podejmowanie egzekucji do składników majątkowych tego małżonka jest uzasadnione. Przy czym, w przypadku zajęcia rachunku bankowego, na który mogą wpłynąć zarówno środki pieniężne pochodzące z majątku wspólnego jak i z majątku odrębnego małżonka to na organach realizujących zajęcie tj. organie egzekucyjnym oraz dłużniku zajętej wierzytelności ciąży obowiązek, aby ta realizacja przebiegła prawidłowo.
DIAS podkreślił, że brak jest podstaw do uznania, że w trakcie realizacji zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo bankowe, lub innych należności pieniężnych - dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 12 maja 2022 r. - egzekucją objęto majątek osobisty małżonka Zobowiązanej. Ww. zajęcie było skuteczne wobec wszystkich rachunków bankowych Zobowiązanej oraz jej małżonka prowadzonych przez Bank Spółdzielczy w Z. Powyższy bank nie prowadził rachunku bankowego dla E. P., a zatem w tym zakresie zajęcie okazało się nieskuteczne. Zastosowany środek egzekucyjny okazał się skuteczny wobec B. P., ponieważ Bank Spółdzielczy w Z.prowadził dla niego rachunek bankowy. Jednak w wyniku zastosowania tego środka egzekucyjnego nie doszło do ściągnięcia jakichkolwiek kwot pieniężnych z tego rachunku bankowego z uwagi na brak środków pieniężnych. W dniu 28 czerwca 2022 r. dłużnik zajętej wierzytelności zamknął rachunek prowadzony dla B. P. Ponadto jak wynika z informacji uzyskanych od Banku Spółdzielczego w Z. w trybie art. 36 § 1 u.p.e.a. - po dokonaniu ww. zajęcia tj. po 12 maja 2022 r. na ww. rachunek bankowy objęty zajęciem nie wpłynęła żadna kwota, a jedyną odnotowaną transakcją była wypłata z zajętego rachunku bankowego kwoty 62,00 zł w dniu 28 czerwca 2022 r.
Mając na uwadze powyższe DIAS stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że w trakcie realizacji ww. zajęcia doszło do ściągnięcia jakichkolwiek środków pieniężnych pochodzących z majątku osobistego małżonka Zobowiązanej, a więc z tej części majątku, z której nie ponosił on odpowiedzialności za egzekwowane na podstawie ww. tytułów wykonawczych należności podatkowe.
Zobowiązana nie zgodziła się z postanowieniem DIAS z 28 grudnia 2022 r. i wniosła na niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
a) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że istnieją podstawy do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego podczas, gdy brak jest takich podstaw,
b) naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez działanie z naruszeniem prawa i dokonanie zajęcia wierzytelności osób trzecich.
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zdaniem Skarżącej zajęcie wierzytelności na jej rachunkach bankowych jest krzywdzące dla jej męża, którego środki także zostały zajęte, a który nie jest stroną postępowania. Wskazała, że B. P. posiada majątek odrębny, Skarżąca zawarła z nim majątkową umowę małżeńską, której kopia zalega w aktach sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia w wyżej zakreślonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącej, a w konsekwencji zasadność oddalenia skargi Zobowiązanej na tę czynność.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.
Składana w omawianym trybie skarga winna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, przez którą rozumie się – stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, tj. środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., w tym m.in. zajęcie rachunku bankowego.
Skarżąca kwestionuje zasadność skierowania środka egzekucyjnego do majątku jej męża, argumentując, że jako małżonkowie mają ustanowioną rozdzielność majątkową.
Należy wskazać, że egzekucja zobowiązań podatkowych prowadzona wobec osoby pozostającej w związku małżeńskim obejmuje majątek osobisty podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka.
Zasady funkcjonowania małżeńskiej wspólnoty majątkowej regulują przepisy K.r.o. Zgodnie art. 31 § 1 ww. ustawy z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Stosownie do art. 31 § 2 K.r.o. do majątku wspólnego małżonków należą w szczególności: pobrane wynagrodzenia za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków, środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków, kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Natomiast w art. 33 K.r.o. wymieniono składniki majątku osobistego każdego z małżonków.
W zakresie odpowiedzialności majątkiem wspólnym konieczne jest odwołanie się do przepisów O.p. Przepisy tej ustawy określają bowiem podstawy materialnoprawne odpowiedzialności podatnika majątkiem wspólnym małżonków. Określono w niej sytuacje, w których podatnik ponosi odpowiedzialność za podatki całym swoim majątkiem (art. 26). Odpowiedzialność ta obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka (art. 29 § 1), a skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem:
1) zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;
2) zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;
3) ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;
4) uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji (art. 29 § 2).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotny jest przepis art. 27e § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym, zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej lub wystąpienie innego zdarzenia skutkującego ograniczeniem, zniesieniem, wyłączeniem lub ustaniem odpowiedzialności zobowiązanego, o której mowa w § 1, uznaje się za bezskuteczne do składnika majątkowego, który wchodziłby w skład majątku wspólnego, gdyby nie zawarto tej umowy majątkowej małżeńskiej lub nie wystąpiło takie zdarzenie prawne. Składnik ten uznaje się za wchodzący w skład majątku wspólnego.
Oznacza to, że skutki zawarcia pomiędzy małżonkami umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową, która znosi ustawową wspólność majątkową, nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej.
Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że egzekwowane w ramach podjętej czynności egzekucyjnej należności stanowią zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do listopada 2013 r. oraz od lutego do grudnia 2014 r., zaś umowa znosząca ustawową wspólność majątkową pomiędzy Skarżącą, a jej mężem została zawarta w dniu 9 lutego 2021 r., a więc już po tych okolicznościach, powyższa umowa jest bezskuteczna w stosunku do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem jej zawarcia.
Prawidłowo uznał organ, że w sytuacji gdy małżonek zobowiązanego odpowiada za jego zobowiązania z majątku wspólnego, uzasadnione jest podejmowanie egzekucji do składników majątkowych tego małżonka wchodzących w skład majątku wspólnego. W przypadku zajęcia z rachunku bankowego na który mogą wpłynąć zarówno środki pieniężne pochodzące z majątku wspólnego jak i z majątku odrębnego małżonka, na organach realizujących zajęcie tj. organie egzekucyjnym oraz dłużniku zajętej wierzytelności ciąży obowiązek, aby ta realizacja przebiegła prawidłowo.
W okolicznościach niemniejszej sprawy brak podstaw do uznania, że w trakcie realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego egzekucją objęto majątek osobisty małżonka Skarżącej, ponieważ w wyniku zastosowania tego środka egzekucyjnego nie doszło do ściągnięcia jakichkolwiek kwot pieniężnych z tego rachunku bankowego z uwagi na brak środków pieniężnych. Po dokonaniu ww. zajęcia, tj. po dniu 12 maja 2022 r., na rachunek bankowy objęty zajęciem nie wpłynęła żadna kwota, a w dniu 28 czerwca 2022 r. rachunek ten został zamknięty. W trakcie realizacji ww. zajęcia nie doszło zatem do ściągnięcia jakichkolwiek środków pieniężnych pochodzących z majątku osobistego małżonka Skarżącej.
Z przedstawionych względów, zarzut braku podstaw do dokonania zajęcia jest niezasadny.
W ocenie Sądu, bezzasadny jest także zarzut dokonania błędu w ustaleniach faktycznych. W szczególności należy wskazać, że zebrany przez organ materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie wobec jakich składników majątkowych został zastosowany zaskarżony środek egzekucyjny.
W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw pozwalających na zakwestionowanie tak zaskarżonego postanowienia jak i rozstrzygnięcia je poprzedzającego, ponieważ zastosowany środek egzekucyjny został przewidziany w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. i kwestionowana przez Skarżącą czynność egzekucyjna dokonana została z poszanowaniem zapisów art. 80 u.p.e.a. Sąd nie stwierdził w dokonanej czynności egzekucyjnej uchybień o charakterze formalnym.
Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i brak jest podstaw do kwestionowania jego legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.