I SA/Po 421/26

I SA/Po 421/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Nikodem
Katarzyna Wolna-Kubicka /sprawozdawca/
Marek Sachajko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi T. B. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 05 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z 05 grudnia 2025 r. nr [...], rozpoznając zażalenie T. B. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z 27 października 2025 r. nr [...] który oddalił w całości zarzut w sprawie prowadzenia postępowania administracyjnego – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i oddalił zarzut w postaci braku wymagalności obowiązku szczepień oraz umorzył postępowanie organu I instancji w pozostałej części. Postanowienia zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 30 maja 2022 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w G. wpłynęła informacja od lekarza, że rodzice małoletniego A. B. uchylają się od wykonania obowiązku szczepień ochronnych u syna. W związku z tym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. (dalej także jako PPIS) pismem z 06 czerwca 2022 r. wezwał E. i T. B. do niezwłocznego wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniego syna, wskazanych w wezwaniu.
W związku z niedopełnieniem obowiązków wykonania szczepień ochronnych u małoletniego syna oraz brakiem przedłożenia przez rodziców zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach do szczepień lub o przesunięciu terminu szczepień dziecka, zgodnego z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2172, dalej jako Rozporządzenie z 2011 roku), PPIS wystosował 21 lipca 2022 r. upomnienie (k. [...]) wzywając do wykonania ustawowego obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym przeciwko: [...], [...], [...], [...], [...], [...], jednocześnie informując, że w razie niewykonania tego obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji.
W dniu 08 sierpnia 2023 r. [k. [...]] PPIS jako wierzyciel skierował do Wojewody [...] tytuły wykonawcze wystawione na E. B. oraz na T. B..
Wojewoda [...] pismem z 21 sierpnia 2024 r. (k. [...]) zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, natomiast postanowieniem z 22 września 2025 r. (k. [...]) wezwał skarżącego do poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko [...], [...], [...], [...], [...], [...] w terminie do 31 grudnia 2025 r., nakładając grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1170 zł w przypadku niewykonania obowiązku.
W dniu 15 października 2025 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo skarżącego zawierające zarzuty. Skarżący wniósł zarzut:
a) braku wymagalności obowiązku,
b) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,
c) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,
d) naruszenie art. 21 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wojewoda przekazał kopię pisma do PPIS, zwracając się o zajęcie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów.
Wskazanym na wstępie postanowieniem z 27 października 2025 r. PPIS oddalił w całości zarzut w sprawie prowadzenia postępowania administracyjnego.
W zażaleniu skarżący napisał, że podtrzymuje swoje stanowisko, powtarzając wniesione zarzuty oraz ich uzasadnienie.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazanym na wstępie postanowieniem z 05 grudnia 2025 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie PPIS i oddalił zarzut w postaci braku wymagalności obowiązku szczepień oraz umorzył postępowanie organu I instancji w pozostałej części.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej także jako WPWIS) wskazał, że zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 z późn. zm., dalej jako u.p.e.a.) zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Katalog możliwych podstaw zarzutów wskazano w art. 33 § 2 ww. ustawy i można oprzeć zarzut wyłącznie na podstawach wyliczonych w tym paragrafie
Odnośnie zarzutów: niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz naruszenia art. 27 § 1 u.p.e.a. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że ww. okoliczności nie mogą stanowić podstawy złożonych zarzutów, a tym samym organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej jako wierzyciele obowiązku nie są uprawnione do rozpoznawania podania w tym zakresie. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym możliwość zgłoszenia takich zarzutów przewidywał odpowiednio art. 33 § 1 pkt 5 oraz § 1 pkt 10 ustawy - w treści obowiązującej przed dniem 30 lipca 2020 r., tj. przed wejściem w życie art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070). Skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji aktualnie nie przewiduje możliwości wniesienia powyższych zarzutów, nie mogą one stanowić przedmiotu stanowiska wierzyciela.
Prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny również nie może stanowić podstawy zarzutu egzekucyjnego w obecnym stanie prawnym. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaznaczył, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są organami egzekucyjnymi w przedmiotowej sprawie, jest nim Wojewoda [...] Organy inspekcji sanitarnej występują w charakterze wierzyciela na podstawie art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który uprawnia organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej do żądania wykonania obowiązku szczepień ochronnych w drodze egzekucji administracyjnej.
Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 09 maja 2023 r. SK 81/19 nie podważa zasadności szczepień ochronnych u dzieci. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż Program Szczepień Ochronnych na dany rok powinien być ogłaszany przez Ministra Zdrowia w drodze rozporządzenia, a nie w postaci komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego. Trybunał nie podważył merytorycznej treści obowiązującego wówczas komunikatu, a jedynie jego formę. Zakwestionowane przez Trybunał przepisy utraciły moc obowiązującą dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia przedmiotowego wyroku. Do tego momentu zarówno organy jak i sądy zobowiązane były stosować przepisy art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (wówczas Dz. U. z 2023 r. poz. 1284) na dotychczasowych zasadach, a PPIS w G. w prawidłowy sposób wystawił tytuł wykonawczy z 08 sierpnia 2023 r.
Organ zaznaczył, że Trybunał Konstytucyjny podkreślił szczególnie istotną ze względów społecznych i medycznych kwestię zapobiegania chorobom zakaźnym, że wyrok TK nie odnosi się do zagadnienia zgodności z Konstytucją obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym. Odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów wynikało z konieczności zapewnienia ciągłości obowiązkowych szczepień, celem ochrony zdrowia publicznego.
Obecnie schematy obowiązkowych szczepień ochronnych dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania, wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, zostały podane w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 782, dalej jako Rozporządzenie z 2023 r.). W przypadku niewykonania obowiązkowych szczepień właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest uprawniony, jako wierzyciel obowiązku, do żądania jego wykonania. Obowiązek szczepień dziecka powinien być realizowany zgodnie z obowiązującym schematem, który konkretyzuje liczbę dawek, wiek, w którym powstaje obowiązek szczepienia oraz termin wykonania a jego niezrealizowanie skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2025 r. poz. 1675, dalej jako u.z.z.z.ch.z.u.) lekarskie badanie kwalifikacyjne jest integralną częścią szczepienia i dokonywane jest bezpośrednio po stawieniu się osoby zobowiązanej, po czym w przypadku braku przeciwwskazań podawana jest szczepionka. Odmowa poddania dziecka lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu oznacza odmowę wykonania szczepienia obowiązkowego. Skarżący nie przedstawił zaświadczenia o przeprowadzonym przez lekarza POZ badaniu kwalifikacyjnym, które wydawane jest na prośbę rodzica (jest to rodzaj indywidualnej dokumentacji zewnętrznej przeznaczonej na potrzeby pacjenta korzystającego ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym nie wystawia się bez potrzeby pacjenta - wynika to z celu i definicji tego rodzaju dokumentacji medycznej), nie przedstawił zaświadczenia o przeciwwskazaniach do obowiązkowych szczepień stwierdzonych u małoletniego syna, brak również jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego odbycie konsultacji specjalistycznej, której poddane zostało dziecko, z podstawą do odroczenia w czasie szczepień ochronnych, znajdującego się w karcie pacjenta w zadeklarowanej przychodni lekarza rodzinnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. B. wniósł o uchylenie obu postanowień wydanych w sprawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący zarzucił, w ślad za zażaleniem:
a) braku wymagalności obowiązku,
b) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,
c) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,
d) naruszenie art. 21 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Uzasadniając zarzut skargi braku wymagalności obowiązku napisał, że z przepisów wskazanych w tytule wykonawczym: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 17 u.z.z.z.ch.z.u., przepisów Rozporządzenia z 2011 r. – zdaniem skarżącego jednoznacznie wynika, że na wykonanie poszczególnych szczepień zobowiązany ma wyznaczony konkretny okres ograniczony wiekiem dziecka, do 19 roku życia. W związku z tym moment wymagalności dla szczepień określonych w tytule wykonawczym nie nadszedł, ponieważ dziecko miało w dniu wydania tytułu wykonawczego 14 lat.
Odnośnie zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym to zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z.u., wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z uwagi na to, spełnienie obowiązku określonego w tytule wykonawczym jest niemożliwe, gdyż przeprowadzenie szczepienia bez wykonania badania byłoby niezgodne z prawem. W dniu wystawienia tytułu wykonawczego dziecko nie miało wykonanego badania kwalifikacyjnego. Badanie kwalifikacyjne w ustawie nie zostało określone jako obowiązkowe, zatem zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przysługuje prawo do odmowy wykonania tego badania.
Odnośnie zarzutu skargi prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ to przepisy u.z.z.z.ch.z.u. nie przewidują możliwości wydania decyzji dotyczących szczepień ochronnych. Wynika to z faktu, że obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, jest bezpośrednio wykonalny - wynika on wprost z przepisów prawa. Brak jest więc władczego rozstrzygnięcia organu inspekcji sanitarnej (powiatowego inspektora sanitarnego), w formie decyzji administracyjnej, które nakazywałoby poddać małoletnie dziecko szczepieniu ochronnemu. Wobec powyższego zdaniem skarżącego brak jest podstaw do uznania, aby organem właściwym do prowadzenia egzekucji powyższego obowiązku był powiatowy inspektor sanitarny. Organem posiadającym ogólną właściwość do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie obowiązków niepieniężnych jest bowiem wojewoda.
Odnośnie zarzutu skargi naruszenia art. 27 §1 u.p.e.a. skarżący wskazał na powołanie się w rubryce [...] na akt normatywne, których przepisy zostały wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19 uznane za niezgodne z Konstytucją, w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako P.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.
[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił zaskarżone postanowienie w całości i oddalił zarzut w postaci braku wymagalności obowiązku szczepień oraz umorzył postępowanie organu I instancji w pozostałej części. Co istotne, organ wyższego stopnia słusznie uznał argumenty zażalenia za bezzasadne; postanowienie organu I instancji było bowiem wadliwe, ale z powodów wymienionych w zaskarżonym postanowieniu, innych niż wskazane w zażaleniu. Sąd w pełni podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Zdaniem Sądu organ II instancji trafnie stwierdził, że trzy z czterech zarzutów podniesionych przez skarżącego w obecnym stanie prawnym nie mogą być podniesione w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.), bowiem katalog zarzutów jest enumeratywny ("Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest"). Przy czym w zaskarżonym postanowieniu zacytowano treść art. 33 § 2 u.p.e.a. (s. 3-4 uzasadnienia).
Prawo podniesienia zarzutów: (i) zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, (ii) zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, (iii) zarzutu naruszenia art. 21 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - służyło do czasu nowelizacji art. 33 u.p.e.a., dokonanej ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1270), na podstawie której cały art. 33 u.p.e.a. od 30 lipca 2020 r. otrzymał nowe brzmienie.
Od tego czasu prawo podniesienia tych zarzutów już nie służy. Powtórzenie ich w skardze, jako argumentów skargi, nie może prowadzić do ich oceny przez sąd administracyjny, bowiem rolą Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Sąd stwierdza, że ta część zaskarżonego postanowienia jest zgodna z prawem.
Dalej Sąd wskazuje, że organ II instancji trafnie orzekł, oddalając zarzut w postaci braku wymagalności obowiązku szczepień.
Zaskarżone postanowienie (a także uchylone w całości postanowienie organu I instancji) – zostały wydane na podstawie obowiązujących w ich datach wydania przepisów prawa, tj. m.in. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 782) określającego schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży ze względu na wiek, w którym powstaje obowiązek szczepienia, liczbę dawek oraz termin wykonania.
Wspomniany w skardze i zażaleniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 nie zmienił zapatrywania w kwestii "braku wymagalności obowiązku szczepień". Zarówno przed, jak i po wydaniu przez Trybunał tego wyroku prawodawca nie posługiwał się i nie posługuje się nadal konkretnym terminem (datą) jako przesłanką wymagalności obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, lecz przyjmuje, że ten obowiązek będzie realizowany w okresie jego aktualności/wymagalności, w ustawowo określonym trybie oraz z poszanowaniem zaleceń określanych Programem Szczepień Ochronnych na dany rok. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika więc z mocy przepisów ustawowych, egzekwowany jest bez konieczności wydawania w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu administracyjnego, tj. decyzji czy postanowienia. Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie wywołuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu (wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r. II GSK 1440/25; Lex).
Warto podkreślić, że omawiany wyrok Trybunału z 9 maja 2023 r. SK 81/19 nie odnosi się do zagadnienia zgodności z Konstytucją obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym czy też do zasad ustalania terminu wymagalności tego obowiązku, lecz jedynie do zgodności z Konstytucją formy prawnej określania tego terminu oraz liczby dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych – którą to formą powinno być rozporządzenie ministra właściwego do spraw zdrowia, nie zaś komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego. Będący przedmiotem orzekania TK komunikat ogłaszany przez GIS jest w istocie dokumentem technicznym, precyzującym obowiązki wynikające z ustawy, dotyczące sposobu wykonania obowiązków określonych w ustawie.
Pomimo, iż TK stwierdził niezgodność art. 17 ust. 11 u.z.z.z.ch.z.u. we wskazanym zakresie, to jednak w żaden sposób nie zakwestionował obowiązkowych szczepień ochronnych.
Obowiązek szczepień wobec małoletniego był wymagalny zarówno na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wszczęcia postepowania egzekucyjnego (Rozporządzenie z 2011 r.) jak i pozostaje wymagalny na gruncie przepisów Rozporządzenia z 2023 r., obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji, uchylonego w całości zaskarżonym postanowieniem.
Jako niezrozumiały Sąd ocenia argument skargi, że dziecko nie miało wykonanego lekarskiego badania kwalifikacyjnego, bowiem rodzic nie zgadza się na wykonanie tego badania, zatem spełnienie obowiązku szczepień jest niemożliwe.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z.u. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Dopiero w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (ust. 5 art. 17).
W myśl § 11 Rozporządzenia z 2023 r. lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.
Jak wskazuje się w judykaturze, poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2026 r. II SA/Sz 16/26 i wymienione tam orzecznictwo; Lex).
Na marginesie Sąd wskazuje na posiadaną z urzędu wiedzę, że nieprawomocnym wyrokiem z 03 marca 2026 r. V SA/Wa 3120/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. B. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 13 sierpnia 2025 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. WSA w Warszawie uznał w ten sposób, że postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego odpowiada prawu. Niniejsza sprawa dotyczy zgodności z prawem zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień oraz umorzenie postępowania organu I instancji w pozostałej części – także odpowiadają prawu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.