I SA/Po 41/25

I SA/Po 41/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Ilski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 146 § 1, art. 148 § 1, art. 149, art. 162
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Dnia 03 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi B. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z 03 października 2024 r., nr [...] określił B. U. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na 03 lutego 2023 r., w wysokości
[...] zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu.
Powyższa decyzja została skutecznie doręczona 07 października 2024 r. za pośrednictwem operatora pocztowego na adres zamieszkania wskazany przez skarżącego, tj. ul. [...], [...]. Korespondencję odebrała osoba zamieszkująca pod ww. adresem - B. M.. Powyższa decyzja Naczelnika z 03 października 2024 r. zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za pośrednictwem Naczelnika w terminie 14 dni od daty jej otrzymania.
Skarżący 18 listopada 2024 r. złożył za pośrednictwem organu I instancji odwołanie od ww. decyzji. Jednocześnie złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący wskazał, że w rozmowie telefonicznej informował o prawidłowym adresie do korespondencji: ul. [...], [...].
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) postanowieniem z 19 grudnia 2024 r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z 03 października 2024 r.
W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu I instancji z 3 października 2024 r. została skutecznie doręczona pełnoletniemu domownikowi na adres do korespondencji widniejący na dzień wydania tej decyzji w systemach organu I instancji, tj. ul. [...], [...]. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu
21 października 2024 r. Odwołanie skarżący złożył 13 listopada
2024 roku (data wpływu do organu I instancji: 18 listopada 2024 r.), zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności.
DIAS przyjął, że do przekazania decyzji skarżącemu doszło 14 listopada 2024 r., wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został złożony 18 listopada 2024 r., zatem nastąpiło to w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Jednakże zdaniem organu skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. postanowienie skarżący zarzucił, że:
1. egzekwowany obowiązek nic istnieje.
2. egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z:
a) treścią orzeczenia, z którego wynika
b) treścią dokumentu niebędącego orzeczeniem, z którego wynika
c) przepisem prawa jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu.
3. wystąpił błąd co do osoby, wobec której prowadzona jest egzekucja administracyjna
4. przedstawienie jednego dokumentu, z którego wynika na dzień powstania zobowiązania.
5. Przekazanie wierzycielowi zarzutu okazania dokumentacji powstałego zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Skarżący pismem z 10 lutego 2025 r. odniósł się do odpowiedzi na skargę
z 15 stycznia 2025 r., podniósł, że ani pod adresem [...] ul. [...] ani pod adresem [...] ul [...] nie mieszka A. U., osoba, która odebrała korespondencję
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym
i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia DIAS, Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 162 o.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Zgodnie zaś z art. 223 § 2 o.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie;
2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący spełnił przesłankę z art. 162 § 2 o.p., albowiem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz
z odwołaniem został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia.
Podkreślić należy, że w świetle postanowień art. 162 § 1 o.p. obowiązkiem osoby ubiegającej się o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu.
W ocenie Sądu skarżący nie uzasadnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sposób pozwalający na jego uwzględnienie. O braku winy
w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Od strony postępowania wymaga się bowiem staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu).
Zgodnie z art. 148 § 1 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju.
Stosownie do art. 149 o.p. w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano, jako adres do doręczeń.
W ocenie Sądu decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z 3 października 2024 r. została skutecznie doręczona 7 października 2024 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. na adres zamieszkania wskazany przez skarżącego, tj. ul. [...], [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencję odebrała osoba zamieszkująca pod ww. adresem - B. M. – pełnoletni domownik, a nie jak wskazuje skarżący w piśmie procesowym – A. U.. Jak wynika z akt sprawy postępowanie podatkowe było poprzedzone kontrolą celno-skarbową, wszczętą na podstawie upoważnienia Naczelnika z 16 kwietnia 2024 r., które zostało przesłane pod ten sam adres i zostało osobiście odebrane przez skarżącego 24 kwietnia 2024 r. Wszystkie kolejne pisma kierowane do skarżącego pod ten sam adres odbierała B. M.. Adres ten jest również wskazany w rejestrach organu. W związku z tym decyzja weszła do obrotu prawnego i od daty jej doręczenia liczy się termin do złożeniu odwołania, którego strona skarżąca nie dochowała.
Należy wskazać, że WSA w Poznaniu wyrokiem z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Po 40/25 oddalił skargę na postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uznając, że organ prawidłowo doręczył decyzję.
Niniejsza sprawa dotyczy postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania może zostać uwzględniony jeśli podatnik złoży wraz z odwołaniem w określonym terminie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i w tym wniosku uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Rację należy przyznać organowi, że strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. We wniosku skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uprawdopodabniających brak winy w niedochowaniu terminu czy wskazujących na dochowanie należytej staranności. Skarżący wskazuje, że doręczono decyzję na nieprawidłowy adres, ponieważ w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu I instancji, wskazywał aktualny adres do doręczeń. W aktach brak jakiegokolwiek dowodu, że podatnik zawiadomił organ o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń. Zgodnie z art. 146 § 1 o.p. w toku postępowania strona oraz jego pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu. Podatnik nie wskazał w toku postępowania nowego adresu, jak również nie zaktualizował danych we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym. Rozmowa telefoniczna z pracownikiem urzędu nie jest formą, którą można uznać za wystarczającą, aby organ kierował korespondencję na inny adres. Informacja ta musi mieć odzwierciedlenie w aktach sprawy.
Skarżący nie wskazał żadnej innej okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. W związku z tym skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności obiektywnej, która mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniła mu wniesienie odwołania we właściwym czasie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.