I SA/PO 372/22

I SA/Po 372/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert
Karol Pawlicki /przewodniczący/
Waldemar Inerowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 21 ust. 1 pkt 3b, art. 21 ust. 1 pkt 4, art. 21 ust. 1 pkt 95b
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 146 par. 1, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200,- zł (dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 8 września 2021 r., uzupełnionym pismem z 23 lutego 2022 r., A. H. (dalej jako: "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odsetek otrzymanych tytułem wypłaconego wnioskodawczyni odszkodowania i zadośćuczynienia.
Prezentując we wniosku stan faktyczny wnioskodawczyni wskazała, że Sąd Okręgowy [...] (XIV Wydział Cywilny z siedzibą w [...]) wyrokiem z 28 lipca 2021 r. zasądził na jej rzecz od pozwanego [...] S.A.:
1) tytułem zadośćuczynienia [...] zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:
- [...] zł - od 4 marca 2017 r. do dnia zapłaty,
- [...] zł - od 19 maja 2021 r. do dnia zapłaty,
2) tytułem odszkodowania: [...] z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 4 marca 2017 r. do dnia zapłaty,
3) tytułem kosztów procesu [...] zł.
W związku z wykonaniem powyższego wyroku spółka [...] w dniu 23 sierpnia 2021 r. wypłaciła na rzecz skarżącej:
1) [...] zł należności głównej tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia,
2) [...] zł należności ubocznej związanej z główną tytułem odsetek.
Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że odszkodowanie i zadośćuczynienie zostało zasądzone z uwagi na wypadek komunikacyjny (odpowiedzialność z OC sprawcy). Poza procesem pozwany przyznał powódce odszkodowanie w wysokości [...] zł, na które składa się koszt przejazdów [...] zł, koszty leczenie [...] zł i zadośćuczynienie [...] zł. Wnioskodawczyni podała także, że zasądzone odszkodowanie i zadośćuczynienie nie dotyczą działalności gospodarczej, ani utraconych korzyści.
Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego wnioskodawczyni zadała organowi następujące pytanie: czy na gruncie art. 21 ust. 3 oraz 21 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm. – w skrócie: "u.p.d.o.f.") od należności ubocznej w postaci odsetek w kwocie [...]zł należy uiścić podatek dochodowy?
Prezentując własne stanowisko w sprawie wnioskodawczyni stwierdziła, że w odniesieniu do należności ubocznej w postaci odsetek, jako należności nierozłącznie związanej z należnościami głównymi, tj. odszkodowaniem oraz zadośćuczynieniem wynikającymi z wyroku Sądu Okręgowego [...] przysługuje zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 3 oraz 21 ust. 4 u.p.d.o.f. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powołała się na wyrok NSA z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 289/12.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 10 marca 2022 r., nr [...], uznał, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.
W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że odszkodowanie i zadośćuczynienie, które zostało wypłacone wnioskodawczyni w 2021 r. przez ubezpieczyciela z ubezpieczenia OC sprawcy wypadku komunikacyjnego stanowi przychód z innych źródeł w myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychód ten korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.
Odnosząc się natomiast do kwestii uzyskanych przez wnioskodawczynię odsetek organ wskazał, że ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do u.p.d.o.f. wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z tym przepisem wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Organ stwierdził, że wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie kwestię opodatkowania odsetek od nieterminowej wypłaty należności zwolnionych z opodatkowania. Organ zaznaczył przy tym, że chodzi tu wyłącznie o odsetki naliczone od momentu uprawomocnienia się wyroku sądu przyznającego odszkodowanie/zadośćuczynienie do dnia zapłaty zasądzonego odszkodowania. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f. ma bowiem zastosowanie w sytuacji gdy - od momentu np. zawarcia umowy, ugody lub uprawomocnienia się wyroku sądu - zobowiązany spóźni się z wypłatą świadczenia na rzecz poszkodowanego. Wskazane zwolnienie nie ma natomiast zastosowania do odsetek naliczonych przed datą uprawomocnienia się orzeczenia sądu w sprawie i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
W konkluzji powyższych rozważań organ stwierdził, że stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe, albowiem ewentualnemu zwolnieniu od opodatkowania mogą podlegać jedynie odsetki należne od dnia uprawomocnienia się wyroku zasądzającego odszkodowanie/zadośćuczynienie do dnia zapłaty. Tymczasem z wniosku wynika, że pytanie obejmuje swoim zakresem również odsetki liczone przed uprawomocnieniem się wyroku sądu.
W skardze z 8 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o uchylenie powyższej interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt. 4 i art. 24 ust. 15 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez organ za nieprawidłowe stanowiska skarżącej pomimo wykazania, że jeżeli wolna od podatku jest należność główna to wolne od podatku winny być również nierozłącznie związane z tą należnością odsetki.
W argumentacji skargi skarżąca stwierdziła powieliła swoje stanowisko zawarte we wniosku inicjującym sprawę. W szczególności uznała, że prawidłowość jej stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 289/12.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W szczególności organ podkreślił, że z językowego brzmienia normy prawnej zakodowanej w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f., jednoznacznie wynika, że chodzi tu wyłącznie o odsetki naliczone od momentu uprawomocnienia się wyroku sądu przyznającego to odszkodowanie/zadośćuczynienie do dnia zapłaty zasądzonego odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wyrażono stanowisko, według którego zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f., obejmuje swym zakresem wyłącznie odsetki naliczone od momentu uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego, zasądzającego od ubezpieczyciela na rzecz skarżącej (poszkodowanej w wypadku komunikacyjnym) kwoty z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia.
W ocenie Sądu, stanowisko organu interpretacyjnego wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest niezasadne.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. wolne od podatku są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, b) otrzymanych korzyści, które podatnik mogłyby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Z kolei powołany przez organ art. 21 ust.1 pkt 4 tej ustawy stanowi, że wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, z wyjątkiem:
a) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c,
b) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a.
Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnym, odnoszącym się do zagadnienia objęcia zwolnieniem podatkowym zasądzonych w wyroku odsetek od odszkodowania lub zadośćuczynienia, akcentowano, że w odniesieniu do przepisów wprowadzających ulgi i zwolnienia podatkowe, zasadnicze znaczenie ma wykładnia językowa. W konsekwencji wszelkie przepisy regulujące ulgi i zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle. Oznacza to, że niedopuszczalne jest doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na tej podstawie norm wykraczających poza językowe i klarowne brzmienie przepisu. Na tej podstawie sądy administracyjne zgodnie i jednoznacznie stwierdziły, że wprowadzone w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. zwolnienie podatkowe ustawodawca odnosi się do otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody, odszkodowania lub zadośćuczynienia. Taka redakcja przepisu statuującego zwolnienie podatkowe, przy uwzględnieniu konieczności jego wykładni w granicach możliwego sensu słów (w nim użytych), niedozwolonym zabiegiem interpretacyjnym czyni przyjęcie, że zakres art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. obejmuje, oprócz świadczenia głównego (odszkodowania, zadośćuczynienia) także świadczenie uboczne, jakim są odsetki. Tak dalece idąca wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. nie znajduje bowiem uzasadnienia w językowych ramach analizowanego przepisu, który wyraźnie traktuje o odszkodowaniu oraz zadośćuczynieniu. Ustawodawca, posługując się pojęciami "odszkodowanie" i "zadośćuczynienie", we wskazanych wyżej przepisach, nie nadał im ponadnormatywnego, szerokiego znaczenia. Skoro odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego nie są ani właściwym odszkodowaniem, ani zadośćuczynieniem, to nie mieszczą się w zakresie zwolnienia podatkowego. Podkreślano w szczególności, że jeśli ustawodawca nie wymienił odsetek od odszkodowania jako podlegających zwolnieniu, to przyjęcie odmiennego poglądu byłoby przejawem niedopuszczalnego zastosowania wykładni rozszerzającej.
Sądy administracyjne zwracały ponadto uwagę, że obok wykładni językowej również wynik wykładni systemowej wewnętrznej prowadzi do wniosku, że wyżej wymienione odsetki nie podlegają zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Zwolnienia dotyczące różnego rodzaju odsetek zostały zawarte w art. 21 u.p.d.o.f. Wolne od podatku są odsetki wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 52, pkt 95 i pkt 119, pkt 130, pkt 130a oraz pkt 130b u.p.d.o.f., gdzie wyraźnie wyodrębniono świadczenie odsetkowe jako przedmiot zwolnienia podatkowego. Ustawodawca nie pomija zatem odsetek w swoich uregulowaniach, jeżeli uznaje zasadność ich zwolnienia w odniesieniu do dóbr, które w jego ocenie zasługują na szczególną ochronę. Tym samym, skoro ustawodawca w ramach art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. (a więc w obrębie jednej i tej samej jednostki redakcyjnej) wyraźnie określa przypadki, w których odsetki od określonych przychodów uznaje za wolne od podatku, to wynika z tego, że tylko w tych przypadkach można mówić o objęciu świadczeń odsetkowych zwolnieniem od podatku dochodowego. Inaczej rzecz ujmując, wynik w tym przypadku wnioskowania a contrario wskazuje, że odsetki, które nie zostały wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, podlegają opodatkowaniu (np. wyrok NSA z 11 lutego 2022 r., II FSK 1364/19; i powołane tam orzecznictwo; ww. wyrok oraz orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są publ. w CBOSA).
Sytuacja podatników, do których zastosowanie znajduje m.in. art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f, istotnie zmieniła się w związku z powołaną przez organ interpretacyjny nowelizacją u.p.d.o.f. Na mocy tej nowelizacji, z dniem 1 stycznia 2022 r. w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. po pkt 95a dodano pkt 95b w brzmieniu: " 95b) odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku". Tym samym, do art. 21 u.p.d.o.f. dodano nowe zwolnienie.
Ponadto zaznaczyć należy, że z mocy przepisu przejściowego ustawy zmieniającej, tj. art. 70 ust. 1 pkt 1, zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 95b stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
Na tle tej nowelizacji oraz w kontekście wykładni systemowej oraz historycznej w judykaturze podkreśla się, że skoro ustawodawca zdecydował się na interwencję polegającą na wprowadzeniu zwolnienia odsetek (m.in. od odszkodowań i zadośćuczynień) – to należy przyjmować, że przed wprowadzeniem pkt 95b odsetki od odszkodowań zwolnione nie były (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 lutego 2022 r.,
I SA/Bd 423/21).
W świetle przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych nie ma wątpliwości co do tego, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b w związku z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f znajdzie w jej sytuacji zastosowanie. Nie znajdzie natomiast zastosowania powołany przez organ art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., ponieważ naprawienie szkody majątkowej i niemajątkowej powstałej wyniku zdarzenia ubezpieczeniowego (wypadku komunikacyjnego) nie nastąpiło na podstawie stosunku ubezpieczeniowego (umowy) łączącej ubezpieczyciela ze skarżącą, ale na podstawie stosunku prawnego łączącego ubezpieczyciela z sprawcą wypadku (posiadaczem pojazdu samochodowego – odpowiedzialność z tytułu OC sprawcy).
W związku z powyższym pozostaje zatem do rozważenia, czy organ interpretacyjny zasadnie ograniczył zakres przysługującego skarżącej zwolnienia tylko co do odsetek, które biegną od daty uprawomocnienia się wyroku. W ocenie Sądu takiego wniosku nie sposób wywieść przy zastosowaniu dyrektyw wykładni językowej art. 21 ust. 1 pkt 95b u.p.d.o.f.
W tym miejscu przypomnieć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych w zasadzie zgodnie wskazuje się, że standardy wykładni prawa podatkowego, w szczególności w zakresie pozostającym poza wpływem prawa unijnego, wskazują na pierwszeństwo wykładni językowej oraz subsydiarność pozostałych zasad wykładni prawa: systemowej i funkcjonalnej. Przy czym tak ustalona kolejność preferowania wykładni jest związana z zasadą, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Zasadniczym argumentem świadczącym o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik. Ponadto trzeba zaznaczyć, że wykładnia językowa zakreśla granice dwóch pozostałych rodzajów wykładni tj. systemowej i celowościowej.
Ponadto w judykaturze podkreśla się, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej dopuszcza odstępstwa od wyniku jej zastosowania tylko wówczas, gdy wynik ten prowadzi albo do absurdu, albo do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji, a zatem być usprawiedliwione racjami aksjologicznymi, np. ochroną wartości konstytucyjnych. Wszystko to prowadzi do wniosku, że wykładnia funkcjonalna i systemowa są subsydiarne względem wykładni językowej. Wykładnia systemowa służy do rozstrzygania wątpliwości, które nasuwa wykładnia językowa, a w szczególności pozwala uzasadnić wybór między różnymi możliwymi interpretacjami językowymi przepisu, zwłaszcza że normy systemu prawa są powiązane ze sobą relacjami funkcjonalnymi. Natomiast wykładnia celowościowa – stanowiąca rodzaj wykładni funkcjonalnej - wiąże się z pojęciem celu, rozumianego jako pożądany rezultat obowiązywania określonych przepisów prawa. Każdy przepis prawa – w założeniu – ma realizować cele prawodawcy. Stosując wykładnię celowościową, wiąże się brzmienie słów aktów prawnych z sensem i celem przepisów prawnych, przy czym granicą wykładni jest możliwy sens słów, za pomocą których prawodawca wyraża swoją wolę (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1097/18, i powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo, a ponadto: uchwała siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II FPS 3/15; wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2673/13; wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 248/09; wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 133/14).
Wychodząc z powyższych założeń Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę uznał, że prawidłowa wykładnia analizowanego tu przepisu nie pozwala wiązać zakresu wyznaczonego tym przepisem zwolnienia odsetek z datą prawomocności wyroku. Nie ma w tej sprawie wątpliwości, że wydany przez sąd powszechny wyrok ma charakter deklaratywny, a nie konstytutywny. Zasądzone w tym wyroku odsetki za opóźnienie wynikają z faktu, że ubezpieczyciel nie wypłacił dobrowolnie odszkodowania i zadośćuczynienia w terminach wskazanych w ustawie ubezpieczeniowej (termin podstawowy wynosił 30 dni od dnia złożenia wniosku o wypłatę świadczenia ubezpieczeniowego, co wynika z uzasadnienia wyroku załączonego przez skarżącą do wniosku o wydanie interpretacji), a co zmusiło skarżącą do wystąpienia na drogę procesu cywilnego. Z okoliczności podanych przez skarżącą we wniosku wynika, że świadczenie z tytułu odszkodowania było wymagalne od 4 marca 2017 r., a z tytułu zadośćuczynienia odpowiednio: od 4 marca 2017 r. (kwota [...] zł) i od 19 maja
2021 r. (kwota [...] zł).
W ramach dyrektywy wykładni systemowej wewnętrznej Sąd zwraca uwagę na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 19 października 2022 r. (II FSK 517/20), odnoszącego się do zakresu zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa
w art. 21 ust. 1pkt 95 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.
Przepis ten posługuje się tożsamym wyrażeniem - "[...] odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty...". Jakkolwiek w uzasadnieniu powołanego wyroku NSA wskazał na moment uprawomocnienia się wyroku, jako moment od którego zobowiązany na podstawie wyroku ma prawny obowiązek wypłaty zasądzonego tym wyrokiem świadczenia, to jednak Sąd ten nie miał żadnych wątpliwości, że – "[...] wypłacone pracownikowi odsetki od zasądzonego świadczenia naliczone od momentu uprawomocnienia się wyroku sądu i wypłacone za okres od dnia wymagalności świadczenia do dnia zapłaty korzystają ze zwolnienia z opodatkowania w myśl właśnie art. 21 ust. 1 pkt 95 u.p.d.o.f.". A zatem moment prawomocności wyroku jest miarodajny jako chwila obliczenia świadczenia zasądzonego wyrokiem (należność główna + odsetki za opóźnienie), nie może natomiast ograniczać zwolnienia podatkowego tylko do odsetek liczonych za okres od dnia prawomocności wyroku do dnia wypłaty świadczenia.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, co do wykładni i zastosowania, w okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji, art. 21 ust. 1 pkt 95b w związku z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., w skrócie "p.p.s.a."), Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.