Pełny tekst orzeczenia I SA/Op 924/25

I SA/Op 924/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-07-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /przewodniczący/
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Tomasz Judecki
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA (del.) Marcin Olejniczak (spr.) Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2026 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G. i B. W. na uchwałę Rady Gminy Łambinowice z dnia 28 czerwca 2012 r., Nr XVII/138/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącym solidarnie A. G., B. W. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
A. G. i B. W. zaskarżyli uchwałę Rady Gminy Łambinowice z dnia 28 czerwca 2012 r., nr XVII/138/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku wiatrowego we wsiach Jasienica Dolna, Drogoszów, Piątkowice, Bielice w gminie Łambinowice, zarzucając naruszenie:
1) art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i przeznaczenie terenów pod farmę wiatrową wbrew potrzebom i celom właścicieli nieruchomości sąsiednich - w tym skarżących, w sposób sprzeczny z zasadami równego traktowania, przez co okoliczne działki zostały pozbawione praw do zagospodarowania innego niż pod tereny zielone, ze względu na wymóg zachowania limitów odległości do zabudowy mieszkaniowej;
2) art. 28, w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., w zw. z art. 144 kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie prawa własności skarżących oraz innych osób (właścicieli nieruchomości sąsiednich) i wynikających z tego prawa uprawnień do korzystania z nieruchomości w sposób ograniczony jedynie ustawami - a tym samym naruszenia zasad obowiązku ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP) oraz zasady swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP);
3) art. 17 i art. 18 u.p.z.p., poprzez brak uzyskania wszystkich wymaganych prawem opinii i uzgodnień oraz bez zapewnienia należytego udziału społeczności lokalnej w procesie planistycznym, a także poprzez brak prawidłowego wyłożenia projektu planu i możliwość składania uwag przez mieszkańców;
4) art. 20 u.p.z.p., poprzez podjęcie uchwały niezgodnej ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego;
5) art. 14, w zw. z art. 17, art. 18 i art. 20 u.p.z.p., poprzez podjęcie uchwały niezgodnej z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia tego planu, ze względu na obszar wskazany w uchwale o przystąpieniu, nie odpowiadający obszarowi planu. Wobec powyższych zarzutów wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łambinowice wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Organ wskazał, że większość działek w obrębie [...] znajduje się obecnie w strefie 700 m od planowanych w zaskarżanym planie wiatraków, przez co niemożliwe jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, czy też uchwalenie nowego planu miejscowego. Organ zaznaczył, że w chwili uchwalenia planu nie obowiązywały aktualne regulacje dotyczące lokalizacji elektrowni wiatrowych, która wprowadzają restrykcyjne zasady sytuowania turbin względem zabudowy mieszkaniowej, ochrony środowiska i krajobrazu, a zaskarżony plan nie spełnia tych wymogów. Plan przewiduje lokalizację wiatraków w odległościach mogących powodować nadmierne ograniczenia w zabudowie istniejących i potencjalnych terenów mieszkaniowych i w praktyce uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z ich przeznaczeniem.
W piśmie procesowym datowanym na 6 maja 2026 r., skarżący wyjaśnili, że ich interes prawny do zaskarżenia spornej uchwały wynika z następujących okoliczności:
1. nieruchomość stanowiąca ich współwłasność, tj. działka nr [...], znajduje się w odległości około [...] m od granicy parku wiatrowego do granicy działki skarżących;
2. działka nr [...], dzierżawiona przez skarżącą A. G. na podstawie umowy dzierżawy z 9 lipca 2025 r., znajduje się bezpośrednio przy obszarze parku wiatrowego, po drugiej stronie drogi, przy czym według ustaleń skarżących miejsce lokalizacji turbiny wiatrowej albo platformy związanej z turbiną znajduje się również po drugiej stronie drogi od działki nr [...];
3. grunty objęte zaskarżonym planem w zakresie parku wiatrowego są przeznaczone i wykorzystywane jako tereny związane z energetyką wiatrową, obejmujące w szczególności tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych, infrastrukturę techniczną i elektroenergetyczną, drogi wewnętrzne i serwisowe, place manewrowe oraz urządzenia towarzyszące produkcji i przesyłowi energii elektrycznej, przy czym nawet ewentualne dalsze rolnicze użytkowanie części gruntów pomiędzy elementami infrastruktury nie zmienia ich zasadniczego planistycznego przeznaczenia jako terenów parku wiatrowego;
4. oddziaływanie zaskarżonego planu i przewidzianego w nim parku wiatrowego na nieruchomości skarżących polega w szczególności na ograniczeniu sposobu wykonywania prawa własności działki nr [...], pogorszeniu warunków korzystania z nieruchomości zabudowanej, ograniczeniu możliwości jej dalszego zagospodarowania, rozbudowy, przebudowy albo modernizacji, konieczności znoszenia oddziaływań akustycznych, krajobrazowych, świetlnych i eksploatacyjnych związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych, a także na utrudnieniu wykonywania przez A. G. uprawnień wynikających z umowy dzierżawy działki nr [...], przeznaczonej m.in. na [...] i [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego.
Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Na rozpoznanie skargi na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności rzutuje kwestia podmiotowa, tj. posiadanie przez stronę skarżącą legitymacji do skutecznego zaskarżenia uchwały, które to uprawnienie wynika z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Zgodnie z dyspozycją art. 101 u.s.g. (w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (ust. 1).
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powołany przepis przewiduje zatem istnienie dwóch odrębnych terminów do wniesienia skargi, z których każdy rozpoczyna swój bieg w innym czasie. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy jego bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z 4 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07).
W realiach sprawy powyższy wymóg formalny został spełniony. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenie prawa nosi datę 27 listopada 2025 r. zaś skarga wpłynęła do organu 4 grudnia 2025 r.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że ustawodawca w art. 101 u.s.g., dla skutecznego wniesienia skargi, ustanowił dodatkowy wymóg wykazania przez wnoszącego skargę istnienia, wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem (por. wyrok NSA z 12 sierpnia 2025 r., II GSK 1155/25). Tym samym zaskarżony akt musi wpływać na sferę prawnomaterialną wnoszącego skargę (a nie wyłącznie faktyczną) przez nałożenie obowiązków lub pozbawienie uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji (por. postanowienia NSA z: 13 lutego 2025 r., II OSK 2911/24; 20 stycznia 2022 r., II OSK 2845/21; 25 września 2018 r., II OSK 2387/18 oraz wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07).
Zaakcentować przy tym należy, że skarga złożona na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też potencjalny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok NSA z 17 czerwca 2025 r., II OSK 254/23). Różni się ona ponadto od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. wyroki NSA z: 5 czerwca 2014 r.; 18 czerwca 2020 r., II OSK 334/20). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy w końcu odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa.
Legitymacja właściciela nieruchomości do zaskarżania uchwał wprowadzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 u.s.g. jest związana z ich specyfiką. Wnoszącemu w tym trybie skargę do sądu administracyjnego przysługuje legitymacja skargowa wynikająca z charakteru planu miejscowego, którego ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. To kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, samo w sobie nie powoduje jeszcze naruszenia obiektywnego porządku prawnego, ale niewątpliwie stanowi naruszenie prawnego interesu właściciela nieruchomości (zob. postanowienie NSA z 19 listopada 2025 r., II OSK 2209/25). Zwrócić należy przy tym uwagę, że przeważa pogląd, z którym utożsamia się skład orzekający w tej sprawie, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Przyjmuje się jednocześnie, że interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają podmioty, którym przysługuje wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym do nieruchomości objętej planem np. dzierżawcy nieruchomości. Źródłem interesu prawnego w dziedzinie stosunków administracyjnoprawnych odnoszących się do nieruchomości mogą być tylko uprawnienia cywilnoprawne o charakterze rzeczowym (bezwzględnym), skuteczne erga omnes, takie jak własność czy użytkowanie wieczyste. Na naruszenie interesu prawnego uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą powoływać się zatem osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów (por. wyroki: NSA z: 4 września 2008 r., II OSK 133/08; 15 czerwca 2012 r., II OSK 738/12; 20 lipca 2011 r., II OSK 902/11; 27 października 2015 r., II OSK 424/14; z 13 maja 2026 r., II OSK 277/24).
Wynika to z istoty planu miejscowego, określonej w art. 6 u.p.z.p. stanowiącym, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przyjmowane w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c., ale też regulacją art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z: 14 września 2012 r., II OSK 1541/12; 23 stycznia 2013 r., II OSK 2369/12; 27 lipca 2022 r., II OSK 2336/19; 2 września 2025 r., II OSK 1526/24 oraz postanowienia NSA z: 3 marca 2023 r., II OSK 163/23; 19 listopada 2025 r., II OSK 2209/25). Dostrzec także wypada, że ustalenia planu zawsze mają działanie potencjalne, gdyż przewidują jedynie możliwość realizacji danej inwestycji, a nie nakładają obowiązku jej realizacji (zob. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., II OSK 1429/17).
Wobec powyższego sąd stwierdza, że skoro działka nr [...] jest dzierżawiona przez skarżącą A. G., na podstawie umowy dzierżawy z 9 lipca 2025 r., to skarżąca - z tego tytułu - nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy Łambinowice z 28 czerwca 2012 r., nr XVII/138/12 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parku wiatrowego we wsiach Jasienica Dolna, Drogoszów, Piątkowice, Bielice w gminie Łambinowice.
Ponadto skarżący A. G. i B. W., jako współwłaściciele działki nr [...], nie wykazali interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Działka ta (podobnie zresztą jak działka nr [...]) nie jest objęta postanowieniami kwestionowanej uchwały. Strona skarżąca nie wykazała, że określone w planie przeznaczenie terenów nieruchomości cudzych, położonych w niedalekim sąsiedztwie działki stanowiącej ich własność, udaremni bądź utrudni dotychczasowe wykorzystywanie ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym ich użytkowaniu. Skarżący nie wykazali by zaskarżone regulacje planistyczne negatywnie mogły oddziaływać na prawo własności ich nieruchomości w stopniu wykraczającym poza granice określone przez ustawy i zasady współżycia społecznego chroniące ich prawo własności (art. 140 k.c.), czy też ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.), jak też z naruszeniem zasad konstytucyjnych chroniących prawo własności przed nadmierną ingerencją (art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Mniej czy bardziej uzasadnione obawy skarżących, że w przyszłości na nieruchomościach - co istotne - cudzych, powstaną elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą, w tym na terenach położonych w niedalekim sąsiedztwie, i będą negatywnie oddziaływać przez immisje na ich nieruchomości, nie mogą stanowić o istnieniu naruszenia ich interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie. Nie można uznać zarzucanego przez skarżących naruszenia art. 140 i art. 144 k.c. z powodu przyszłych, potencjalnych uciążliwości (immisji) związanych z realizacją określonych w planie miejscowym inwestycji na cudzych gruntach, za równoczesne naruszenie ich aktualnego interesu prawnego (zob. postanowienie NSA z 16 września 2025 r., II OSK 1782/25).
W zakresie cudzych nieruchomości argumentacja skarżących bazuje wyłącznie na ogólnikowych twierdzeniach odwołujących się do potencjalnych immisji, związanych z funkcjonowaniem przyszłych elektrowni wiatrowych i infrastruktury technicznej (hałasu, pól elektromagnetycznych, efektu stroboskopowego, czy promieniowania jonizującego).
Tymczasem w świetle art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Tym samym ogólne wskazywanie na immisje nie jest wystarczające, ponieważ zasadniczo nie oznacza, że plan miejscowy narusza interes prawny skarżących.
W orzecznictwie wyrażono pogląd, że co najwyżej powstawanie immisji, ale ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.) może stanowić o naruszeniu prawa własności danego podmiotu. Zwykłe immisje jako akceptowane mieszczą się istniejących stosunkach społeczno-gospodarczych (zob. postanowienie NSA z 26 marca 2024 r., II OSK 330/24). Zaznaczyć przy tym należy, że plan miejscowy nie określa lokalizacji konkretnych inwestycji. Koncentrowanie się zatem w skardze na kwestiach dotyczących negatywnego wpływu przyszłych, hipotetycznych inwestycji na gruntach cudzych, których lokalizacja nie została jeszcze określona, na tereny nieruchomości skarżących, wbrew twierdzeniom skargi, pozostają bez znaczenia dla sprawy, bo na tym etapie zarzucane oddziaływania są hipotetyczne. Podkreślić, że realizacja inwestycji przebiega w następujących po sobie etapach. Plan miejscowy (podobnie jak decyzja lokalizacyjna) jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego. Dopiero w postępowaniu następującym po wydaniu Planu miejscowego - dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ustala wszystkie szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji (w tym konkretne usytuowanie elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą na danej działce) i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. To właśnie w tym postępowaniu mogą być i będą badane kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bo dopiero wówczas będzie znane konkretne jej usytuowanie (por. wyrok WSA w Opolu z 5 marca 2026 r., I SA/Op 543/25).
Wyjaśnić nadto wypada, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podejmowano kwestię legitymacji do zaskarżenia uchwał planistycznych, wyróżniono dwa rodzaje oddziaływań będących skutkiem uchwalenia planu. Są to: oddziaływanie bezpośrednie - polegające na tym, że źródła naruszenia interesu prawnego upatruje się wyłącznie w skutkach samych przepisów planu - oraz oddziaływanie pośrednie, którego źródłem jest dopuszczony przez plan sposób zagospodarowania terenu. Brak jest podstaw do uznania legitymacji strony do zaskarżenia uchwały, jeżeli przepisy planu nie wpłynęły negatywnie na możliwość wykorzystania działki strony skarżącej. Z taką sytuacją w ocenie sądu, mamy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy, skoro skarżący nie wskazali żadnego przepisu prawa, który uprawniałby go lub zobowiązywał do jakichkolwiek działań lub zaniechań w związku z uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Oczekiwania skarżących, co do niezmienności środowiska i przestrzeni w okolicy ich miejsca zamieszkania i do dalszej nieskrępowanej możliwości takiego samego korzystania z walorów tej okolicy, należy rozpatrywać wyłącznie w kategorii interesu faktycznego, który jednakże nie uprawnia do skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego. Z przepisów prawa nie sposób wywieźć uprawnienia mieszkańca określonej miejscowości do zapewnienia mu niezmienności stanu zainwestowania nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie, poprzez zapewnienie prawa do przestrzeni wolnej od zabudowy wiatrakowej. Potencjalny dyskomfort skarżących wywołany przyszłym funkcjonowaniem farmy wiatrakowej w otoczeniu nie może stanowić o istnieniu naruszenia interesu prawnego w niniejszej sprawie (por. postanowienie WSA w Opolu z 12 maja 2026 r., I SA/Op 235/26).
Podsumowując, w ocenie sądu skarżący nie wykazali, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a ich własną, indywidualną sytuacją prawną w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Twierdzenia strony skarżącej o niezgodności z prawem uchwały, także te dotyczące uchybień procedury planistycznej, sąd administracyjny może weryfikować dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.