I SA/Op 812/25

I SA/Op 812/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Remigiusz Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 23 września 2025 r., nr 104/II/2025 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.
Uzasadnienie
A. S. [dalej: strona] wniósł skargę na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Opolu [dalej: WINB] z 23 września 2025 r., nr 104/II/2025, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla powiatu opolskiego [dalej: PINB] z 5 sierpnia 2025 r., nr 109/25, o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej przebudowy obiektu numer [...] (wiaty na [...]), znajdującego się w J. przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, następnie w dniu 14 listopada 2025 r. zawiadomił Sąd, że PINB postanowieniem z 13 listopada 2025 r., nr [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu.
Jak wynika z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) [dalej: ppsa] sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1-2 ppsa) stało się bezprzedmiotowe.
Z akt sprawy wynika, że zawieszone postępowanie administracyjne zostało podjęte z urzędu postanowieniem PINB z 13 listopada 2025 r. W takim stanie rzeczy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania sądowego, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Wydanie bowiem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania powoduje, że ustają skutki prawne, wynikające z wydania postanowienia o jego zawieszeniu, bez konieczności wydawania przez Sąd formalnego rozstrzygnięcia o jego uchyleniu. Podjęcie zawieszonego postępowania oznacza utratę bytu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko wskazujące na bezprzedmiotowość postępowania sądowego w takim przypadku (wyroki: z 31 marca 2016 r., I GZ 69/16; z 6 lipca 2017 r., I OZ 1092/17; z 4 grudnia 2014 r., II FSK 3265/14; z 2 grudnia 2014 r., II FSK 3266/14). Wskazano tam, że postanowienie podejmujące postępowanie niweczy (podobnie jak orzeczenie sądowe) skutki postanowienia o jego zawieszeniu. Kontrola sądowoadministracyjna ma prowadzić do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, co w przypadku niezasadnego zawieszenia postępowania administracyjnego oznacza kontynuację tego postępowania. W przedmiotowej sprawie taki sam skutek wywołało postanowienie PINB podejmujące z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne.
Mając na uwadze, że skoro postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania jest niezaskarżalne, to ocena przeprowadzonego postępowania przed jego zawieszeniem i po jego podjęciu jest możliwa przez organ wyższego stopnia w ramach rozpatrywania przez ten organ odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie całość postępowania podlega ocenie przez wojewódzki sąd administracyjny - w przypadku wniesienia skargi na decyzję. Strony mają zatem zagwarantowane prawo do oceny przez organ wyższego stopnia, a następnie właściwy sąd, czy rzeczywiście ustały przyczyny zawieszenia postępowania przy okazji kontroli decyzji kończącej postępowanie w sprawie (postanowienie NSA z 5 października 2022 r., I OSK 77/21).
Sąd zaznacza, że za potrzebą sądowej kontroli postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne po jego podjęciu z urzędu nie przemawiają także wymagania ewentualnego przyszłego postępowania w sprawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. W tego rodzaju sprawach sąd administracyjny władny jest bowiem dokonać samodzielnej oceny czynności procesowych organu (w tym zawieszenia postępowania) jako przejawu przewlekłości postępowania (wyroki NSA: z 11 sierpnia 2017 r., I OSK 350/17; z 16 lipca 2020 r., II OSK 873/20).
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, jak w sentencji postanowienia.
W zakresie kosztów postępowania Sąd stwierdził, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 ppsa). W zakresie umorzenia postępowania sądowego ustawa przewiduje wyjątki określone w art. 201 § 1-2 ppsa. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa, czyli z powodu uwzględnienia skargi w całości w trybie autokontroli. Natomiast w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 ppsa, to jest po skutecznym przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego, przepis art. 206 ppsa, dotyczący stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania, stosuje się odpowiednio. Zatem skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jego skarga okazała się bezzasadna, jak i w przypadku, gdy orzeczenie sądu nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, bo była ona niedopuszczalna albo postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe (postanowienie NSA z 17 stycznia 2012 r., I OZ 5/12). W takim stanie prawnym w sytuacji, gdy postępowanie sądowe zostało umorzone z powodu jego bezprzedmiotowości na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, brak jest podstaw do orzekania przez Sąd o kosztach postępowania, ponieważ zastosowanie znajduje reguła z art. 199 ppsa, co oznacza, że każda ze stron sama ponosi koszty swojego udziału w postępowaniu.