I SA/Op 751/26

I SA/Op 751/26 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-10-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Remigiusz Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6563
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 220 par. 3, art. 46 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 6 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 czerwca 2026 r., nr 0110-KSI2-1.441.20.2026.3.KF w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. sp. z o.o. w O. [dalej: skarżący, strona] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 czerwca 2026 r. w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej.
Wskutek zarządzenia Kierownika Sekcji Finansowej Wydziału I z 2 września 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 57 akt sądowych). Odpis zarządzenia doręczono 11 września 2026 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 62 akt sądowych). Jak wynika z zapisku urzędowego z 2 października 2026 r. (k. 63 akt sądowych) Oddział Finansowo-Budżetowy nie odnotował do podanego dnia zapłaty wpisu w kwocie 200 zł.
Ponadto wskutek zarządzenia Kierownika Sekcji Finansowej Wydziału I z 2 września 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia do akt sądowych pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 59 akt sądowych). Odpis zarządzenia doręczono 11 września 2026 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 62 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia do Sądu nie wpłynęła odpowiedź na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Wniesiona skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: ppsa) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 ppsa).
W myśl art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ppsa). W sytuacji, gdy od skargi nie został uiszczony wpis sądowy, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 ppsa. Jak wynika z powyższego opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Podana kwota wpisu stałego wynika z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535). Natomiast wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 11 września 2026 r. Zatem siedmiodniowy termin usunięcia braku fiskalnego skargi upłynął wraz z końcem dnia 18 września 2026 r. (piątek).
Ponieważ skarżący lub jego pełnomocnik nie uiścili w ustawowym terminie wpisu od skargi, skargę tę należało odrzucić, o czym Sąd postanowił na podstawie art. 220 § 3 ppsa.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania jej dopuszczalności ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ppsa. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Stosownie do art. 57 § 1 ppsa, skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 3 ppsa do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 ppsa stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 ppsa, zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
Według treści art. 46 § 3 ppsa brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 ppsa, który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braku pełnomocnictwa stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w związku z art. 49 § 1 in fine ppsa stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącego, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w podjętej 2 lutego 2026 r. uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III OPS 2/25. W uchwale tej NSA stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa, przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa. Nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 ppsa. NSA stwierdził, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 ppsa w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek Sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przywołana uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.
W stanie sprawy niniejszej wprawdzie pełnomocnik skarżącego złożył do akt sądowych, załączony do skargi, uwierzytelniony dokument pełnomocnictwa uprawniający go do działania w imieniu strony, jednak zakres jego umocowania, zgodnie z treścią pełnomocnictwa, nie obejmował występowania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym.
Wobec nieprzedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik skarżącego został prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego skargi. Wezwanie do złożenia pełnomocnictwa doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 11 września 2026 r. Zatem siedmiodniowy termin usunięcia braku fiskalnego skargi upłynął wraz z końcem dnia 18 września 2026 r. (piątek). Brak ten nie został jednak usunięty. W związku z powyższym wniesioną w sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.