I SA/Op 313/22

I SA/Op 313/22 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Aleksandra Sędkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138 par. 2, art. 84 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2022r. sprawy ze sprzeciwu Spółki W. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 maja 2021r., nr SKO.40.1187.2021.pw w przedmiocie ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego z tytułu odnoszenia w latach 2016-2019 korzyści z funkcjonowania urządzeń melioracji wodnej oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31.05.2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu - na skutek odwołania od decyzji z 26.02.2021 r. wydanej z upoważnienia Starosty Kluczborskiego w części ustalającej dla A. D. i A. D. wysokość świadczenia pieniężnego w kwocie 647,70 zł z tytułu odnoszenia w latach 2016-2019 korzyści z funkcjonowania rowu [...] w L., wpisanego do ewidencji urządzeń melioracji wodnych, oraz zobowiązującej do wpłacenia powyższej kwoty na rzecz Spółki W. (dalej jako: skarżąca, Spółka W., strona) w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) [dalej: K.p.a.] uchyliło decyzję w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadało na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Pismem z 16.12.2019 r. Spółka W. w K. (dalej jako: skarżąca, strona, Spółka), powołując się na art. 454 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.), dalej powoływanej także jako "Prawo wodne" albo "P.w."., wystąpiła do Starosty Kluczborskiego o ustalenie na jej rzecz świadczeń od osób fizycznych lub prawnych niebędących członkami spółki, "w związku z wykonaniem przez spółkę konserwacji rowu [...] w miejscowości L. na długości 870 mb o szerokości dna 0,6 m" w latach 2015-2018: w 2015 r. za kwotę brutto 3.454,33 zł, w 2016 r. za kwotę brutto 1.700,00 zł, w 2018 r. za kwotę brutto 5.670,63 zł, łącznie 10.824.96 zł. Nadmieniła, że do przedmiotowych świadczeń należy doliczyć proporcjonalne procentowe koszty wynikające z nakładów poniesionych na funkcjonowanie Spółki, które wyniosły: w 2015 r. - 29,16% , w 2016 r. - 27,75% i w 2018 r. - 28,99%. Wskazała, że odstąpiono od "naliczania świadczeń od wszystkich dróg gminnych" z uwagi na fakt, iż Gmina K. nie osiąga korzyści z dróg transportu rolnego oraz udziela Spółce dotacji na konserwacje urządzeń. Do wniosku dołączono m.in. "Szczegółowe wyliczenie wartości kosztów utrzymania Spółki W." oraz "Wykaz działek, których właściciele odnoszą korzyści z konserwacji rowu [...], na odcinku o długości 870 mb w miejscowości L. w latach 2015-2018 na długości 870 mb", jak również kopie umów zawartych na roboty melioracyjne i wystawionych z tego tytułu faktur.
Organ pierwszej instancji pismem z 23.12.2019 r. wystąpił do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o udostępnienie danych określających przebieg rowu [...] oraz parametry rowu i urządzeń funkcjonalnie z nim związanych.
W odpowiedzi PGW Wody Polskie przy piśmie z 22.01.2020 r. nadesłało kopię mapy z naniesionym przebiegiem rowu.
Następnie organ zawiadomił właścicieli działek graniczących z rowem [...], w tym A. D. i A. D., figurujących w ewidencji gruntów i budynków jako właściciele działki nr a k.m. [...], obręb L., o wszczęciu postępowania "o ustalenie świadczeń korzystającym z urządzeń melioracyjnych i niebędącym członkami Spółki W. na rzecz w/w spółki wodnej w związku z wykonaniem w roku 2015, 2016 i 2018 prac konserwacyjnych na rowie [...]". Przedstawił też wyliczenie świadczeń oraz wezwał strony do złożenia informacji o innych osobach odnoszących korzyści z melioracji, a nie będących członkami spółki (pismo z 29.01.2020 r.).
W reakcji na zawiadomienie A. D. oświadczył, że rów [...] na działce nr a jest przez niego utrzymywany w należytym stanie technicznym. Nie jest on rowem przepływowym i nie służy innym właścicielom działek. Prace wykonane na zlecenie spółki były niepotrzebne i wadliwe. Usunięto dno rowu na wykazaną w opisie głębokość 20 cm, co spowodowało odwrócenie poziomu i spływu wody opadowej. Woda obecnie nie odpływa, a napływa do tego odcinka rowu. Wykarczowano krzew dzikiego bzu, z którego były zbierane owoce, mimo że krzew nie zaburzał drożności rowu. A. D. zarzucił spółce działania bezprawne - wtargnięcie na teren prywatny bez powiadomienia właściciela, naruszające przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu karnego oraz art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Dodał, że w wyniku tych działań nastąpiły uszkodzenia na gruncie, oszacowane na 1000 zł, które musiał usunąć na koszt własny. Zwrócił uwagę, że kwota 4196,76 zł jest dotacją UW O. Nie sprecyzowano, którego przepustu dotyczą koszty wykonania w kwocie 1700 zł z 2016 r., trudno więc stwierdzić czy są one zasadne. Wnosząc o "oddalenie roszczenia" A. D. zapowiedział, że będzie domagał się naprawienia szkody (pismo z 13.02.2020 r.).
Polemizując z twierdzeniami strony Starosta Kluczborski wskazał m.in., że z "drożności" rowu korzystają również właściciele gruntów położonych po przeciwnej stronie skarpy rowów, oraz że zgodnie z art. 208 ustawy Prawo wodne właściciele gruntów mają obowiązek umożliwić wejście spółce na ich grunt, celem utrzymywania urządzeń melioracyjnych. Nadmienił że w sprawie wykarczowania krzewu dzikiego bzu organem właściwym jest Burmistrz Miasta K. (pismo z 5.03.2021 r.).
Powyższe stanowiska zostały uszczegółowione i rozwinięte w ramach dalszej wymiany korespondencji między stroną (pisma z 14.09.2020 r., 8.10.2020 r., 19.01.2021 r. i 1.02.2021 r.) a organem (pisma z 5.05.2020 r.,17.08.2020 r., 15.09.2020 r. i 22.01.2021 r.).
W dniu 3.07.2020 r. odbyły się oględziny rowu melioracyjnego [...] z udziałem A. D., pracowników Starostwa Powiatowego w Kluczborku i Urzędu Miejskiego w K. oraz przedstawicieli Spółki W. W spisanym na tę okoliczność protokole odnotowano m.in. oświadczenie A. D., że w 2018 r. nie zauważył konserwacji rowu, spostrzegł jednak usunięcie bzu. Miał problemy z przejazdem po swoim terenie, gdyż "odkład" sięgał ok. 2 m w głąb działki nr a na całej długości granicy z rowem. Woda na powierzchni nie stoi, ale grunt jest "podmoknięty". Przed wykonaniem konserwacji w rowie nie było wody, zaś obecnie widać wodę stojącą ok. 1 m poniżej poziomu gruntu przyległego (skarpy).
Postanowieniem nr [...] z 27.08.2020 r. Starosta powołał T. B. jako biegłego "do zbadania zasięgu i sposobu oddziaływania rowu [...] w L. na działki: a, b, c, d k.m. [...] obręb L.", zastrzegając, że badanie powinno dotyczyć "spełniania funkcji melioracyjnych przez rów na odcinku w/w działek" oraz korzyści "wywieranych" na te działki (...) w odniesieniu do rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2020 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów i ustalania obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ", a ponadto zawierać ocenę prawidłowości i skuteczności utrzymania rowu na działce nr a, a to z uwagi na zastrzeżenia właściciela tej działki.
Z kolei A. D. w piśmie z 3.09.2020 r. wniósł o powołanie innego biegłego, argumentując, że T. B. był związany z Urzędem Gminy K. oraz z Powiatem [...], a "zakres jego działalności zawodowej był między innymi na terenach Gminy K.", co może być przeszkodą w obiektywnej ocenie przedmiotu postępowania.
Opracowanie autorstwa T. B., zatytułowane "[...]", wpłynęło do Starostwa Powiatowego 19.10.2020 r.
Następnie organ powiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego, wskazując przewidywaną wysokość świadczenia, obszary, których ono dotyczy, oraz osoby zobowiązane do jego realizacji, wyznaczając termin do zapoznania się z aktami sprawy (pismo z 31.12.2020 r.).
Decyzją z 26.02.2021 r. działający z upoważnienia Starosty Kluczborskiego Sekretarz Powiatu umorzył postępowanie w części "dotyczącej robót przeprowadzonych w roku 2015" (pkt 1). Równocześnie postanowił ustalić solidarnie dla A. D. i A. D., będących właścicielami działki nr a k.m. [...], obręb L., świadczenie pieniężne na rzecz Spółki W. (pkt 2). Stwierdził także, iż "wysokość tego świadczenia ustala na wniosek Spółki w związku z tym, że A. i A. D. nie są jej członkami, oraz że odnosili korzyści z funkcjonowania rowu [...] w L. wpisanego do jej ewidencji i objętego konserwacją na odcinku 870 m w L. w latach 2016-2019, według wzoru X * Y * Z, gdzie: X to długość [m] urządzenia melioracyjnego (rowu), z którym graniczą grunty wskazane w punkcie 2, Y to średnia wartość [zł] konserwacji 1 mb rowu lub jego pojedynczej skarpy określona na podstawie udokumentowanych kosztów poniesionych przez Spółkę W. na odcinku rowu objętym konserwacją, Z - współczynnik uwzględniający podniesienie wartości robót o koszty administracyjno- zarządcze (m.in.: organizowania i nadzorowania prac, prowadzenia księgowości i biura) w działalności statutowej spółki na rok, w którym prowadzono konserwację, ustalone na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu finansowym prezentowanym na Walnym Zgromadzeniu Spółki W., gdzie udział kosztów administracyjnych wykazywany jest w ogólnej kwocie wydatków, wyrażonej z kolei wzorem: 1 + wartość kosztów administracyjnych [%] /100% (pkt 3).
Następnie organ pierwszoinstancyjny przedstawił dokonane przy zastosowaniu powyższego wzoru wyliczenie kwoty świadczenia pieniężnego.
W uzasadnieniu organ podał, że Spółka W. zaplanowała i przeprowadziła roboty "utrzymaniowe" na rowie [...] o długości 870 m w L. w 2015, 2016 i 2018 r., inwestując własne środki finansowe zgromadzone ze składek jej członków, dofinansowań z budżetu państwa czy dotacji samorządów. Zakres prac zleconych przez Spółkę W. obejmował: konserwację rowu na odcinku o długości 870 m, polegającą na ręcznym wykoszeniu i wygrabieniu porostów ze skarp, mechanicznym odmuleniu rowu, ręcznym i mechanicznym rozplantowaniu urobku oraz ścinaniu i karczowaniu zagajników, na kwotę 3454,33 zł (A. W., umowa nr [...] z 30.09.2015 r., faktura nr [...] z 18.11.2015 r.), wymianę rur w zniszczonym przepuście, na kwotę 1700,00 zł (P. M., umowa nr [...] z 21.07.2016 r., faktura nr [...] z 20.09.2016 r. ), wykoszenie rowu na szerokości 6 m i odmulenie go na głębokość 0,2 m, na kwotę 5670,63 zł (W. S., umowa nr [...] z 20.09.2018 r., faktura nr [...] z 8.11.2018 r.). Wykonanie robót potwierdzają protokoły odbioru z 18.11.2015 r., 20.09.2016 r. i 7.11.2018 r.
Według organu koszty administracyjne wyszczególnione przez Spółkę zostały określone w formie procentowego współczynnika kosztów, w których mieszczą się wszelkie koszty własne "podrażające każde zadanie statutowe wykonywane przez Spółkę". Spółka celem zrealizowania swoich statutowych obowiązków - konserwacji urządzeń melioracyjnych - zatrudniła pracownika prowadzącego biuro i sprawy administracyjne Spółki; jest to jedyna osoba opłacana przez Spółkę. Pracownik ten zbiera środki na wykonanie zadań (głównie składki członkowskie i dotacje z różnych źródeł), prowadzi księgowość i szuka wykonawców, przygotowuje materiały dla zarządu, służbowo dokonuje oględzin, współpracuje z sołtysami i organami administracji. Przedstawia on wspomniany wskaźnik corocznie po zrealizowaniu w danym roku zadań w odniesieniu do kompleksowych wydatków w postaci procentowego udziału kosztów administracyjnych. Wartość tę uwzględniono przy ustalaniu wysokości świadczenia, jako część środków dokładanych przez Spółkę do każdego realizowanego przez nią zadania statystycznie powiększającą koszty konserwacji dla każdego odcinka rowu.
Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 196 Prawa wodnego ewidencję urządzeń melioracyjnych prowadzi Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w oparciu o pierwotne mapy sieci melioracyjnych. Na terenie gminy K. dla większości rowów melioracyjnych informacje o zasięgu ich oddziaływania odnoszą się do map z lat 60. lub w ogóle ich brak. Niemniej § 7 ust. 1 pkt 3 obowiązującego rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2020 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów i ustalania obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, do obszarów objętych korzystnym wpływem rowów wykonanych "w sieci niesymetrycznej dla terenów, dla których nie sporządzono map glebowo-wodnych uwzględnia się tereny wzniesione do 0,5 m nad skarpą rowu dla użytków zielonych i do 1,0 m dla gruntów ornych, co ma zastosowanie w odniesieniu do bieżącego postępowania".
Działka nr a położona jest w dolinie rzeki [...], w sąsiedztwie zbiornika retencyjnego [...], który przechwytując nadmiar wód [...] ma chronić miasto z przyległymi wioskami przed zalaniem. Otaczają ją dwa rowy, [...] i [...], których oddziaływanie obejmuje cały obszar działki, co potwierdził biegły w opinii z października 2020 r. Powierzchnia terenu, użytkowanego głównie jako łąka trwała, jest nierówna (z lokalnymi obniżeniami). Ze współdziałania urządzeń nawadniająco- odwadniających, utrzymywanych przez Spółkę W. i stanowiących własność Gminy i współwłasność osób prywatnych, korzystają m.in. właściciele działki nr a. A. D. systematycznie prowadził produkcję rolną na tym gruncie, czego potwierdzeniem jest to, że w latach 2016-2019 występował o dopłaty do oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej na całej powierzchni działki nr a, oraz że zadeklarował ową działkę do płatności bezpośrednich na lata 2016-2019 jednocześnie oświadczając, że jest rolniczo użytkowana, a w 2020 r. potwierdził koszenie łąki. Mimo zastrzeżeń do prac wykonanych przez Spółkę, w szczególności w 2015 r. odnośnie do nierozplantowanego urobku na odcinku ok. 20 m granicy z rowem nie zaniechał działalności rolniczej. Prawidłowość przeprowadzanych konserwacji potwierdził również biegły w opinii z października 2020 r., wskazując na nawadniająco- odwadniającą funkcję urządzenia. Nadto uszkodzenie sygnalizowane jako "zawał" poniżej gruntu A. i A. D. zostało przez Spółkę usunięte. Nieregularna sieć współpracujących ze sobą rowów, wykonana w latach 60. lub wcześniej, pozwoliła na przypisanie zmeliorowanym gruntom sposobu użytkowania utrzymanego przez kolejne 60 lat. Spółka wodna działa jedynie w kierunku utrzymania pełnionych przez nie funkcji, do czego zobowiązuje ją ustawa. W świetle art. 195 ustawy Prawo wodne główną funkcją urządzeń melioracyjnych jest regulacja stosunków wodnych w gruncie, przez co polepszają one zdolności produkcyjne gleby i ułatwiają jej uprawę. Stanowi to podstawą korzyść, pośrednio zwiększa konkurencyjność, a w skrajnych przypadkach umożliwia produkcję rolniczą.
Rów [...] ma głębokość średnio 1 m i do tej głębokości wpływa na wody gruntowe oraz okresowo wody opadowe. Prowadzenie na zmeliorowanym terenie działań rolnych musi wiązać się z odnoszeniem korzyści z działających urządzeń melioracyjnych.
Organ powołał się na orzecznictwo sądów wskazujące, że w wypadku terenów zalewowych, wyposażonych w urządzenia odwadniające, korzyść polega na samej możliwości korzystania z tych terenów, a nie na osiąganiu dochodów z upraw, oraz że korzyść bezpodstawnie wzbogacająca korzystającego może powstać tak w wyniku jego działania, jak i wbrew jego woli z jego dobrą lub złą wiarą. W niniejszej sprawie z uwagi na przedawnienie roszczeń Spółki wynikające z art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej wzięto pod uwagę jedynie koszty poniesione przez wnioskodawczynię po 1.01.2016 r. W tym przypadku była to wymiana przepustu w działce rowu, warunkująca jego drożność i spływ wód, oraz konserwacja wykonana w 2018 r.
Długość skarpy granicznej rowu powiązano z kosztami wykonania konserwacji przyjmując, że działki graniczące bezpośrednio z rowem znajdują się bezwzględnie w zasięgu jego oddziaływania. W przypadku działki nr a w całości zmeliorowanej długość tego odcinka zgodnie z mapami ewidencji gruntów i budynków wynosi 119 mb z dokładnością do 0,5 m, a granica biegnie dnem rowu [...]. Precyzyjne ustalenie wartości kosztów prac zainwestowanych przez Spółkę w 1 mb rowu w takiej sytuacji nie budzi wątpliwości, a pozostaje logiczną konsekwencją prowadzonych działań. Przyjęty sposób określenia świadczenia podkreśla też różnice pomiędzy obowiązkami członków Spółki, którzy corocznie wpłacają składki o stałej akceptowalnej wysokości, niezależnie od częstotliwości konserwacji, a obowiązkami osób nienależącymi do niej, które należność w pełnej wysokości uiszczają jedynie w przypadku wykonania przez Spółkę prac.
Jak zaznaczył organ, A. D. nie zgłaszał Spółce zniszczeń, do których miało dojść na gruncie. Nie uległ zmianie również sposób gospodarowania gruntem, co potwierdza deklaracja właściciela o prowadzeniu produkcji rolnej na całej powierzchni działki we wnioskach o dopłaty do oleju napędowego oraz o dopłaty bezpośrednie. Nie przedłożono żadnych dowodów potwierdzających koszty właściciela wynikające z konieczności naprawienia szkód spowodowanych działaniami Spółki. Oględziny w terenie potwierdziły ślady obecności nierozplantowanego urobku na części skarpy, pozostające bez wpływu na prowadzoną działalność. Zawał przy granicy działki A. i A. D., będący wynikiem niewłaściwego użytkowania prywatnego przepustu przez jednego z rolników został przez Spółkę usunięty. Celem rozwiania wątpliwości dotyczących jakości prac konserwacyjnych zleconych przez Spółkę, powołano biegłego, który w swojej opinii nie potwierdził zastrzeżeń właściciela.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. D., SKO wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 31.05.2021 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek ponoszenia kosztów działalności spółki wodnej dotyczy nie tylko jej członków, lecz również innych osób. W wypadku osób nie będących członkami spółki przesłanką przyznania na rzecz spółki wodnej świadczenia celem pokrycia kosztów realizacji jej zadań jest odnoszenie korzyści z urządzeń spółki. Określenie wysokości i rodzaju świadczeń na rzecz spółki wodnej następuje z uwzględnieniem charakteru i usytuowania urządzeń spółki oraz osiągania rzeczywistych korzyści z tych urządzeń.
Odwołując się do treści § 7 ust. 1 i 2, § 8, § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 czerwca 2020 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów i ustalania obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ (Dz. U. poz. 1165), wskazał, że przyjęcie, iż właściciel gruntu uzyskał korzyść z urządzenia stanowi podstawową i w zasadzie jedyną przesłankę wydania decyzji ustalającej wysokość bądź rodzaj świadczenia, dlatego postępowanie dowodowe na tę okoliczność nie może być zastąpione domniemaniem.
W sprawie bezsporne jest, że skarżący i jego żona A. D. są współwłaścicielami, w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej, nieruchomości gruntowej położonej w L., oznaczonej jako działka nr a, ark. m. [...], obręb L. (dowód: wypis z ewidencji gruntów i budynków), oraz że nieruchomość ta użytkowana jest rolniczo (dowód: wypis z ewidencji gruntów i budynków, pismo Opolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 28.09.2020 r.). Poza sporem pozostaje również fakt, że przez nieruchomość tę przebiega rów [...], będący urządzeniem melioracji wodnych (dowód: mapa z ewidencji urządzeń melioracji wodnych), oraz że w obrębie tego rowu w 2016 i 2018 roku przeprowadzone zostały na zlecenie i koszt Spółki W. prace melioracyjne (dowód: umowy, faktury, protokoły odbioru).
Powyższe ustalenia nie są jednak wystarczające dla przyjęcia, że właściciele działki nr a odnieśli korzyści, o których mowa w art. 454 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Sam fakt istnienia urządzeń melioracji wodnej czy prowadzenia prac melioracyjnych nie rodzi bowiem obowiązku ponoszenia świadczeń na rzecz spółki wodnej z tytułu korzystania z urządzeń spółki. Założenie, że korzyści takie uzyskują przede wszystkim właściciele gruntów sąsiadujących z urządzeniami melioracyjnymi jest logiczne, lecz nie zwalnia organów z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a.) oraz zebrania w tym celu niezbędnych dowodów (art. 77 § 1 K.p.a.).
Starosta Kluczborski słusznie uznał, że załatwienie omawianej sprawy może wymagać wiedzy specjalistycznej i stosownie do art. 84 § 1 K.p.a. przeprowadził dowód z opinii biegłego w dziedzinie melioracji wodnych. Jednakże, zdaniem SKO, opinia sporządzona przez T. B. nie odpowiada wymogom wiarygodnego dowodu.
Organ w postanowieniu z 27.08.2020 r. zobligował biegłego do zbadania zasięgu i sposobu oddziaływania rowu [...] m.in. na działkę nr a, przy czym badanie to miało dotyczyć spełniania przez rów funkcji melioracyjnych oraz korzyści będących skutkiem owego oddziaływania, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2020 r.
Analizowana opinia zawiera lakoniczną wzmiankę, według której działka nr a jest objęta zasięgiem oddziaływania rowów [...] i [...] na całej powierzchni, próżno natomiast szukać w opinii jednoznacznego wskazania wynikających z tego korzyści dla właścicieli działki.
Wątpliwości potęguje fakt, że autor opinii jako jej podstawę prawną wymienił nie tylko nowe (ustawa z dnia 20 lipca 2017 r.), ale i stare (ustawa z dnia 18 lipca 2001 r.) Prawo wodne, a ponadto ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pominął zaś rozporządzenie z dnia 5 czerwca 2020 r.
W podsumowaniu biegły stwierdza, że wszelkie roboty konserwacyjne na rowie j/w wykonane zostały należycie z uwzględnieniem walorów środowiskowych i wiedzy technicznej w tym zakresie, ta konkluzja nie została wszakże poparta odpowiednim uzasadnieniem.
T. B. podaje, że prace wykonane na spornym urządzeniu miały charakter bieżącej konwersacji. Pozostała treść opinii sprowadza się do ogólnikowych uwag na temat melioracji w rodzaju: "Infrastruktura wodno-melioracyjna odgrywa najważniejszą rolę w regulacji stosunków wodnych na trenach rolnych. Posiada zasadniczy wpływ nie tylko na wielkość i jakość plonów, bezpieczeństwo przeciwpowodziowe ale również na walory przyrodnicze".
Zatem z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe i konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, uchylono zaskarżoną decyzję w części i w tym zakresie przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
We wniesionym sprzeciwie Spółka wodna zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego odnośnie braku podstaw do ponoszenia przez osoby niebędące członkami spółki wodnej kosztów związanych z działalnością spółki wodnej (przykładowo: prowadzenie biura, księgowości), które stanowią "pośrednie" koszty prac konserwacyjnych urządzeń melioracyjnych. Podniosła również, że biegły T. B. posiada specjalistyczną wiedzę i kompetencje, a sporządzona przez niego opinia jest wystarczająca dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń.
W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje:
Sprzeciw jest niezasadny, gdyż zaskarżona decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji odpowiada prawu.
W myśl art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.
Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem.
Sprzeciw służy zatem skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania 138 § 2 K.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Ze względu na tak zawężony zakres badania legalności decyzji kasatoryjnej stwierdzić należy, że kontrola w ramach sprzeciwu ma charakter formalny, gdyż sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania takiej decyzji a więc odmiennie niż w przypadku skargi, gdzie stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Potwierdzeniem takiego wąskiego zakresu kontroli sądowoadministracyjnej sprzeciwu jest brzmienie art. 151a § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., natomiast w myśl art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.
Zauważyć przy tym należy, że ocena czy postępowanie wyjaśniające w sprawie administracyjnej której dotyczy sprzeciw, zostało przeprowadzone prawidłowo, a w związku z tym czy zachodziły podstawy do wydania decyzji kasacyjnej przez organ II instancji, nie może zostać przeprowadzona w całkowitym oderwaniu od przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w danej sprawie. Wskazać bowiem trzeba, że to przepisy prawa materialnego determinują tok postępowania administracyjnego, wyznaczając konieczny do wyjaśnienia zakres stanu faktycznego oraz prawnego danej sprawy.
Rozpatrując sprzeciw w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu - na skutek odwołania od decyzji z 26.02.2021 r. wydanej z upoważnienia Starosty Kluczborskiego w części ustalającej dla A. D. i A. D. wysokość świadczenia pieniężnego w kwocie 647,70 zł z tytułu odnoszenia w latach 2016-2019 korzyści z funkcjonowania rowu [...] w L., wpisanego do ewidencji urządzeń melioracji wodnych, oraz zobowiązującej do wpłacenia powyższej kwoty na rzecz Spółki W. w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło decyzję w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Ze stanu sprawy wynika, że przedmiotem postępowania przed organami jest kwestia ustalenia na rzecz skarżącej Spółki wodnej od osób niebędaych jej członkami świadczenia, o którym mowa w przepisie art. 454 ustawy Prawo wodne.
Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu, jeżeli osoby fizyczne lub prawne niebędące członkami spółki wodnej oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej odnoszą korzyści z urządzeń spółki wodnej lub przyczyniają się do zanieczyszczenia wody, dla której ochrony spółka wodna została utworzona, są obowiązane do ponoszenia świadczeń na rzecz tej spółki.
Z bezspornych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że A. D. i A. D. są współwłaścicielami, w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej, nieruchomości gruntowej położonej w L., oznaczonej jako działka nr a, ark. m. [...], obręb L. (dowód: wypis z ewidencji gruntów i budynków), oraz że nieruchomość ta użytkowana jest rolniczo (dowód: wypis z ewidencji gruntów i budynków, pismo Opolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 28.09.2020 r.). Poza sporem pozostaje również fakt, że przez nieruchomość tę przebiega rów [...], będący urządzeniem melioracji wodnych (dowód: mapa z ewidencji urządzeń melioracji wodnych), oraz że w obrębie tego rowu w 2016 i 2018 roku przeprowadzone zostały na zlecenie i koszt Spółki W. prace melioracyjne (dowód: umowy, faktury, protokoły odbioru).
Sporne natomiast pozostaje to czy wskazany rów [...] oddziaływuje m.in. na działkę nr a, ark. m. [...], obręb L. oraz czy A. i A. D. odnoszą korzyści ze wskazanego urządzenia melioracyjnego, a w konsekwencji czy są obowiązani do ponoszenia świadczeń, o których mowa w art. 454 ustawy Prawo wodne, na rzecz skarżącej Spółki wodnej.
W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo omówił materialnoprawne przepisy mające znaczenie dla rozstrzygnięcia jak i wykazał, że w sprawie niezbędne jest poczynienie pełnych ustaleń faktycznych i uzupełnienie zgromadzonych dowodów, a tym samym decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Organ prawidłowo powołał przepis art. 454 ustawy Prawo wodne i wskazał na pogląd orzecznictwa (wyrażony na tle poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne, ale mający zastosowanie również do aktualnego stanu prawnego, z uwagi na zbieżności omawianych regulacji), że określenie wysokości i rodzaju świadczeń na rzecz spółki wodnej następuje z uwzględnieniem charakteru i usytuowania urządzeń spółki oraz osiągania rzeczywistych korzyści z tych urządzeń. Jako przykład urządzeń, z których właściciel nieruchomości odnosi korzyści niezależnie od swojej woli lub własnego działania, wskazywano sprawne urządzenia melioracyjne, a w szczególności rowy (por. wyrok WSA w Lublinie z 11.10.2012 r., sygn. akt II SA/Lu 626/12, CBOSA). Wysokość świadczenia ma uwzględniać jedynie koszty ściśle związane z wykonywaniem przez spółkę zadań statutowych, brakuje zatem podstaw do obciążania osób niezrzeszonych w spółce ogólnymi kosztami jej działalności, na które w istocie nie mają one wpływu (por. wyrok NSA z 18.08.2017 r., sygn. akt II OSK 2941/15; wyrok WSA w Lublinie z 13.09.2018 r., sygn. akt II SA/Lu 234/18-CBOSA).
Pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. wyrażany był też pogląd, że wobec braku stosownej definicji ustawowej, pojęcie "odnoszenia korzyści" należy interpretować w związku z cywilnoprawną instytucją bezpodstawnego wzbogacenia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12.12.2007 r., sygn. akt II SA/Po 498/07; wyrok WSA w Lublinie z 25.06.2015 r., sygn. akt II SA/Lu 982/14, CBOSA).
Podobnie w aktualnym stanie prawnym wskazuje się, że interpretując użyte w art. 454 ust. 1 ustawy z 2017 r. - Prawo wodne pojęcie "odnoszenia korzyści z urządzeń spółki wodnej" z uwzględnieniem wskazań płynących z odwołania do cywilistycznej konstrukcji bezpodstawnego wzbogacenia, można stwierdzić, że chodzi o korzyść, jaką właściciel działki odnosi z realizacji zadań przez spółkę wodną, polegających na wybudowaniu lub utrzymywaniu urządzeń, w tym urządzeń melioracji wodnych (wyrok WSA w Bydgoszczy z 29.06.2020 r., II SA/Bd 250/20, LEX nr 3110894).
W związku z powyższym trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, że instytucja ta uregulowana została w art. 405 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.) stanowiącym, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Odpowiedzialność z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia obciąża wzbogaconego niezależnie od tego, w wyniku jakiego zdarzenia uzyskał korzyść majątkową. Może powstać w wyniku działania wzbogaconego, jak i nawet wbrew jego woli z jego dobrą lub złą wiarą, może być także rezultatem czynności zubożonego, osób trzecich, a nawet sił przyrody (por. wyrok Sądu Najwyższego z 6.12.2005 r., sygn. akt I CK 220/05, LEX nr 172188).
Tym samym organ I instancji obowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia czy właściciele ww. działki nr a odnoszą korzyści ze wskazanego urządzenia melioracyjnego.
W sprawie przeprowadzono szereg czynności dowodowych, w tym m.in. postanowieniem nr [...] z 27.08.2020 r. Starosta powołał T. B. jako biegłego "do zbadania zasięgu i sposobu oddziaływania rowu [...] w L. na działki: a, b, c, d k.m. [...] obręb L.", zastrzegając, że badanie powinno dotyczyć "spełniania funkcji melioracyjnych przez rów na odcinku w/w działek" oraz korzyści "wywieranych" na te działki (...) w odniesieniu do rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2020 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów i ustalania obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ", a ponadto zawierać ocenę prawidłowości i skuteczności utrzymania rowu na działce nr a, a to z uwagi na zastrzeżenia właściciela tej działki.
Ten kluczowy dla rozstrzygnięcia dowód zawiera jednak istotne wady, które wymagają korekty biegłego.
Analiza treści opinii sporządzonej przez T. B. prowadzi do wniosku, że opinia ta jest niepełna i nie może stanowić podstawy poczynienia istotnych dla wyniku sprawy ustaleń faktycznych.
Trafnie zauważono w sprawie, że opinia liczy 11 nieponumerowanych stron, przy czym dwie pierwsze to karta tytułowa i spis treści. Opracowanie składa się z 10 punktów: 1) "Oznaczenie osoby sporządzającej opinię"; 2) "Oznaczenie specjalności i doświadczenia zawodowego"; 3) "Zlecający wykonanie opinii"; 4) "Udostępnione materiały w sprawie"; 5) "Podstawa prawna"; 6) "Dokumentacja spraw"; 7) "Stan obecny"; 8) "Źródła wiedzy specjalistycznej"; 9) "Opis przeprowadzonych oględzin"; 10) "Podsumowanie i wnioski".
Merytoryczna część opinii została umieszczona w najbardziej rozbudowanym punkcie 10, jest ona jednak bardzo ogólnikowa i tylko w niewielkim stopniu odnosi się do zakresu zlecenia. Obszerny fragment swoich wywodów autor poświęca rozwojowi melioracji na przestrzeni wieków; nie wnoszą one niczego istotnego z punktu widzenia celów postępowania. Konkluzje opinii, wskazujące, że wszelkie roboty konserwacyjne na rowie [...] wykonano należycie, oraz że działka nr a jest objęta zasięgiem oddziaływania rowów [...] i [...] nie zostały poparte odpowiednim uzasadnieniem. Próżno również szukać w opinii jednoznacznego wskazania wynikających z tego korzyści dla właścicieli działki. Niektóre spośród zdjęć załączonych do opinii nie są w żaden sposób opisane.
Jak słusznie zauważono, biegły nie odniósł się do zapisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 czerwca 2020 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów i ustalania obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ (Dz. U. poz. 1165), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 210 ust. 1 art. 20 ustawy. Rozporządzenie to było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu prowadzenia ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów (Dz. U. poz. 1403) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie sposobu ustalania obszaru, na który wywierają korzystny wpływ urządzenia melioracji wodnych szczegółowych (Dz. U. poz. 1652), które na podstawie art. 566 ust. 1 Prawa wodnego utraciły moc z dniem 1.07.2019 r.
Zgodnie z § 7 ust. 1 obowiązującego rozporządzenia obszar, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, ustala się w następujący sposób: 1) dla rowów lub rurociągów wchodzących w skład drenowań, zwanych dalej "rurociągami drenarskimi", o regularnym układzie (sieć systematyczna) - w odległości jednej rozstawy rowów lub rurociągów drenarskich od skrajnego rowu lub rurociągu drenarskiego i w odległości 0,2 rozstawy od końcówek rowów lub rurociągów drenarskich; 2) dla rurociągów drenarskich w liczbie nie większej niż trzy lub rowów o układzie nieregularnym (sieć niesystematyczna) - po granicach zalegania gleb o wadliwych stosunkach powietrzno-wodnych i wymagających zmeliorowania; 3) dla sieci niesystematycznej na terenach, dla których nie sporządzono map glebowo-wodnych, z uwzględnieniem warunków lokalnych - po linii terenu wzniesionego o: a) 0,5 m nad terenem przy rowie lub rurociągu drenarskim na użytkach zielonych, b) 1 m nad terenem przy rowie lub rurociągu drenarskim na gruntach ornych - jednak nie dalej niż w odległości 0,4 rozstawy od ich końcówek i podwójnej rozstawy; 4) dla pozostałych urządzeń melioracji wodnych po granicy:
a) gruntów nawadnianych grawitacyjnie lub za pomocą urządzeń do nawodnień ciśnieniowych,
b) łąk i pastwisk zagospodarowanych pomelioracyjnie, c) gruntów, na których wykonano fitomelioracje, agromelioracje lub systemy przeciwerozyjne.
Przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia stanowi natomiast, że jeżeli urządzenia melioracji wodnych są wykonywane etapami, to obszar, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, ustala się dla ostatniego etapu wykonywania tych urządzeń. Wedle § 8 rozporządzenia ustalając obszar, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, nie uwzględnia się gruntów:
1) wzniesionych o ponad: a) 0,5 m nad terenem przy rowie lub rurociągu drenarskim na użytkach zielonych, b) 1 m nad terenem przy rowie lub rurociągu drenarskim na gruntach ornych;
2) niewymagąjących melioracji wodnych, przez które przebiegają rowy lub rurociągi drenarskie;
3) będących nieużytkami rolnymi, jeżeli nie są przewidziane do rekultywacji w projekcie wykonania urządzeń melioracji wodnych;
4) wyłączonych z powodu nieosiągnięcia celu melioracji wodnych;
5) wtórnie zabagnionych oraz zdegradowanych łąk lub pastwisk, których zagospodarowanie pomelioracyjne jest niecelowe;
6) zabudowanych;
7) znajdujących się pod liniami kolejowymi i drogami, urządzeniami wodnymi oraz pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi.
Wedle § 9 ust. 1 cytowanego rozporządzenia granice obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, dokumentuje się na kopiach map sytuacyjno-wysokościowych z naniesioną siecią wykonanych urządzeń melioracji wodnych, opracowanych na podstawie: 1) map z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 2) pomiarów uzupełniających.
Z kolei § 9 ust. 2 rozporządzenia przewiduje, że w granicach obszaru, na który urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, sporządza się wykaz działek ewidencyjnych zawierający dane dotyczące: 1) lokalizacji tego obszaru (miejscowość, gmina, powiat, województwo); 2) powierzchni i numerów poszczególnych działek ewidencyjnych; 3) adresów właścicieli gruntów; 4) wielkości obszarów, na które urządzenia melioracji wodnych wywierają korzystny wpływ, należących do poszczególnych właścicieli gruntów, w podziale na działki ewidencyjne.
Ww. bezpośrednio regulują zasady ustalania wywierania przez urządzenia melioracyjne korzystnego wpływu na dany obszar. Pominięcie treści ww. rozporządzenia również świadczy o wadliwości opinii biegłego. Opinia jest zatem nieprzydatna dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń faktycznych i musi zostać uzupełniona.
Zaznaczyć należy, że opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie, które pozwoliłoby dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Nie może zatem sprowadzać się tylko do zdania biegłego, ale musi przekonywać jako logiczna całość. Biegły winien zatem wskazać i wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych konkluzji. Brak fachowego uzasadnienia wniosków końcowych uniemożliwia ocenę jej mocy dowodowej (zob. np. wyrok NSA z 22.06.2016 r., sygn. akt II GSK 268/15, CBOSA).
Z uwagi na powyższe organ odwoławczy prawidłowo uznał, że sporna opinia nie może być uznana z miarodajny dowód potwierdzający, że A. D. i A. D. odnieśli korzyść z urządzeń melioracyjnych poddanych konserwacji przez Spółkę W.
Nie negując kwalifikacji biegłego, Kolegium słusznie doszło do przekonania, że opracowanie to nie posiada istotnej wartości dowodowej.
Niepoczynienie przez organ I instancji prawidłowych ustaleń faktycznych i bezkrytyczna akceptacja treści ww. opinii biegłego wskazują na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 K.p.a. art. 77 § 1 K.p.a.
Tym samym w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., bowiem decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Z powyższych względów sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na marginesie zaznaczyć trzeba, że podnoszone w sprzeciwie zarzuty kwestionujące stanowisko SKO co do braku podstaw do ponoszenia przez osoby niebędące członkami spółki wodnej kosztów związanych z działalnością spółki wodnej (przykładowo: prowadzenie biura, księgowości), które stanowią "pośrednie" koszty prac konserwacyjnych urządzeń melioracyjnych, nie mogą podlegać badaniu w niniejszym postępowaniu, w ramach którego - jak wyjaśniono już na wstępie - Sąd bada wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. do wydania decyzji kasatoryjnej. Poza kontrolą Sądu pozostają natomiast zagadnienia merytoryczne dotyczące ustalenia świadczenia, o którym mowa w art. 454 ustawy Prawo wodne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
-----------------------
2