I SA/Op 1096/24

I SA/Op 1096/24 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/
Remigiusz Mazur
Tomasz Judecki
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 485
art. 46, art. 47
Ustawa z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
Dz.U. 2000 nr 18 poz 234
par. 1
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 6, art. 163e ust. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 2, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 1, pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 17 października 2024 r., nr SKO.40.1721.2024.ro w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy oddala skargę.
Uzasadnienie
J. W. (zwany też: stroną, odwołującym, skarżącym, wnioskodawcą) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej też: SKO lub Kolegium) z dnia 17 października 2024 r., nr SKO.40.1721.2024.ro, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Praszki (zwanego dalej też: Burmistrzem) z dnia 23 maja 2024 r., nr Or.V.4223.1.2024, orzekającą o odmowie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2024 r. (data wpływu do organu 23 kwietnia 2024 r.) strona wystąpiła do Burmistrza o zatwierdzenie regulaminu prywatnej strzelnicy usytuowanej na działce nr a w miejscowości G. [...]. Do wniosku dołączyła opracowany regulamin strzelnicy oraz umowę udostępnienia do bezpłatnego korzystania z działki nr a, obręb G., na potrzeby strzelnicy służącej do strzelania z broni palnej bocznego i centralnego zapłonu, zawartą dnia 21 kwietnia 2024 r. pomiędzy J. W.1 i J. W. We wniosku wyjaśniła także strona – powołując się na stanowiska organów oraz poglądy orzecznictwa sądowego, dotyczące strzelnic typu otwartego – że przedmiotowa, otwarta, strzelnica usytuowana na działce, na której znajdują się pryzmy ziemi powstałe po uporządkowaniu ziemi po pracach przy budowie [...], nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ustawy - Prawo budowlane.
Pismem z dnia 14 maja 2024 r. Burmistrz wezwał wnioskodawcę do przedłożenia, w terminie 7 dni pod rygorem wydania decyzji odmownej, pozwolenia na budowę strzelnicy oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 22 maja 2024 r. wnioskodawca wywodził, że zarówno ustawa o broni i amunicji, jak i przepisy k.p.a. o postępowaniu uproszczonym, nie uprawniają organu do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy oraz że organ nie ma podstaw prawnych do samodzielnego "badania", czy lokalizacja strzelnicy jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.
Decyzją z dnia 23 maja 2024 r., nr Or.V.4223.1.2024, działając na podstawie art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r., poz. 485) zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnicy (Dz.U. Nr 18, poz. 234) zwanego dalej rozporządzeniem, organ pierwszej instancji odmówił stronie zatwierdzenia przedmiotowego regulaminu strzelnicy zlokalizowanej w miejscowości G. [...]. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał na przepisy art. 45, art. 46, art. 47 ustawy oraz na rozporządzenie i rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnicy (Dz.U. nr 27, poz. 341), zwane dalej rozporządzeniem Ministra Środowiska. Powołał także przepisy art. 163b, art. 163d, art. 163e ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej: k.p.a., a także kolejno art. 122a, art. 122b oraz treść art. 122d § 1 k.p.a. W kwestii zakresu postępowania dowodowego w sprawie o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, powołując poglądy orzecznictwa wyjaśnił, że regulamin strzelnicy nie może być zatwierdzony w stosunku do obiektu niebędącego strzelnicą. Jednocześnie, jak zaznaczył, strzelnica jest takim obiektem, którego sposób wybudowania lub sposób użytkowania musi przede wszystkim zapewnić bezpieczeństwo osób tam przebywających oraz w jej pobliżu, a takich kwestii, na co zwrócił uwagę Burmistrz, nie reguluje jedynie regulamin strzelnicy. Jeżeli w trakcie postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy organ gminy ustali, że wnioskodawca nie uzyskał odrębnych pozwoleń lub innych zgód, które dotyczą legalnego wybudowania strzelnicy lub zmiany sposobu użytkowania danego terenu na cele strzelnicy, to nie ma podstaw do zatwierdzenia regulaminu. Dopuszczenie strzelnicy do użytkowania zgodnie m.in. z przepisami Prawa budowlanego, stanowi bowiem jeden z koniecznych warunków, potwierdzając prawidłowe jej zorganizowanie. Tym samym przed wydaniem decyzji na podstawie art. 47 ustawy w zakresie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy burmistrz ma obowiązek ustalić, czy właściwe organy dopuściły do zmiany sposobu użytkowania lub wydały pozwolenie na budową bądź przyjęły stosowne zgłoszenie wykonania robót budowlanych, a inwestor wykonał roboty zgodnie z pozwoleniem lub zgłoszeniem.
Organ pierwszej instancji uznał również, że strzelnica zawsze (także strzelnica otwarta) stanowi obiekt budowlany będący albo budynkiem albo budowlą. Wykonanie strzelnicy połączone jest co do zasady z intencjonalnym zagospodarowaniem przestrzeni mającym zapewnić bezpieczeństwo jej użytkowania. Podlega więc również co do zasady obowiązkowi uzyskania formalnoprawnych zgód organów administracji architektoniczno-budowlanej w formie pozwolenia na budowę, zgłoszenia budowlanego, uzyskania pozwolenia na użytkowanie bądź zawiadomienia o zakończeniu budowy, do którego nie zgłoszono sprzeciwu. W dalszej kolejności Burmistrz wskazał również, że z dniem 28 lipca 2023 r. została dokonana nowelizacja ustawy o broni i amunicji, wprowadzająca na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy do postępowania w tym przedmiocie tryb uproszczony. O ile zatem, jak uznał, dokonane w postępowaniu wezwanie skarżącego do uzupełnienia dokumentów i przedłużenie terminu załatwienia sprawy stanowiło naruszenie postępowania, to jednak nie miało ono wpływu na wynik sprawy, albowiem ostatecznie decyzja została wydana w terminie wyznaczonym przez ustawę, a rozstrzygnięcie oparto na dowodach i twierdzeniach wskazanych we wniosku. Burmistrz zwrócił uwagę na to, że w sprawie dotyczącej zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, po nowelizacji przewidującej prowadzenie takiego postępowania wg reguł postępowania uproszczonego, to wnioskodawca powinien, inicjując postępowanie przedłożyć organowi wymagane prawem zgody m.in. organów architektoniczno-budowlanych. Zmiana trybu zwykłego na uproszczony nie ma bowiem wpływu na przepisy merytoryczne, które należy stosować w postępowaniu o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy. W trakcie przedmiotowego postępowania ustalono natomiast, że skarżący nie uzyskał odrębnych zgód, które dotyczą prawidłowego, a więc legalnego funkcjonowania strzelnicy - brak jest tym samym podstaw do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła strona. Domagając się jej uchylenia zarzuciła Burmistrzowi naruszenie art. 163 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., polegające na wykonywaniu zadań publicznych zastrzeżonych dla innych organów oraz naruszenie art. 7a k.p.a. - poprzez odwoływanie się do orzecznictwa, nie stanowiącego źródła prawa i dotyczącego stanu prawnego sprzed nowelizacji ustawy o broni i amunicji. Podkreśliła, że w sprawie objętej wnioskiem organ nie jest uprawniony do sprawowania nadzoru budowlanego i że strzelnica otwarta nie zawsze stanowi obiekt budowlany. Zdaniem odwołującego się organ uprawniony jest wyłącznie do oceny, czy regulamin załączony do podania spełnia wymogi określone w regulaminie wzorcowym ustalonym w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Uznał za niedopuszczalne przedłużenie terminu załatwienia sprawy i konkludując wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji.
Pismem z dnia 17 września 2024 r. Kolegium wezwało odwołującego do sprecyzowania, czy wnosi odwołanie, czy też wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 23 września 2024 r. skarżący oświadczył, że wnosi odwołanie.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 17 października 2024 r., nr SKO.40.1721.2024.ro, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazując na podstawy prawne Kolegium powołało regulacje art. 46 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy. Zaznaczyło, że uzupełnieniem tych regulacji są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska i rozporządzenia. Z uwagi na to, że wniosek w niniejszej sprawie wpłynął w dniu 23 kwietnia 2024 r. to przy jego rozpatrzeniu należało też uwzględnić zmianę art. 47 ustawy, wprowadzoną przez art. 10 pkt 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 803) z dniem 28 lipca 2023 r., a polegającą na dodaniu ust. 2. Dalej, odnosząc się do regulacji Działu II rozdziału 14 k.p.a. dotyczących postępowania uproszczonego, Kolegium powołało też regulacje art. 163b § 1 i 3, art. 163d, art. 163e § 1 i art. 163e § 2 k.p.a. Wskazało także Kolegium, że postanowieniem z 11 października 2024 r., nr [...], uchyliło w całości postanowienie Burmistrza z 24 maja 2024 r. odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści i orzekając co do istoty, odmówiło wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.
Uzasadniając motywy odmowy zatwierdzenia wnioskowanego regulaminu strzelnicy SKO wyjaśniło, że w art. 46 ust. 1 ustawy oraz w ww. rozporządzeniach ustawodawca wskazał wprost kryteria, które powinien wziąć pod uwagę organ wydając decyzję w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Z przepisów tych – jak zaznaczyło Kolegium – wynika, że strzelnice, zanim rozpocznie się ich użytkowanie, poprzedzone zatwierdzeniem regulaminu, muszą spełniać wymogi prawa budowlanego i z zakresu ochrony środowiska, bowiem powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego. Kolegium nie podzieliło stanowiska strony, że strzelnica nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego i w związku z tym nie ma potrzeby uzyskiwania jakichkolwiek zgód od organu architektoniczno-budowlanego. Powołując się na poglądy orzecznictwa stwierdziło, że jeżeli w toku postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy wnioskodawca nie przedłoży organowi (tu: Burmistrzowi) stosownych decyzji, pozwoleń lub zgód, które dotyczą legalnego wybudowania strzelnicy, zmiany sposobu użytkowania danego terenu na cele strzelnicy lub oddania obiektu do użytkowania, to nie ma podstaw do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Brak ww. dokumentów uniemożliwia organowi ocenę, czy spełnione są przesłanki z art. 46 ust. 1 ustawy.
Zdaniem Kolegium odwołujący pominął istotną kwestię, że lokalizacja strzelnicy otwartej (poza budynkiem) stanowi zmianę dotychczasowego zagospodarowania terenu, tj. przeznaczenia go do innego rodzaju użytkowania. Ponieważ działka, na której usytuowana ma być strzelnica, nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to zastosowanie ma przepis art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), wymagający uzyskania na lokalizację strzelnicy decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest ona bowiem objęta wyłączeniem z tego obowiązku, o którym mowa w art. 59 ust. 2 i 2 a ww. ustawy. Skoro każdy regulamin strzelnicy określa szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, zlokalizowanej (zbudowanej) w konkretnym miejscu i posiadającej ściśle określone parametry, to przyjąć należy, że może ona być usytuowana wyłącznie na nieruchomości, dopuszczającej jej lokalizację w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu - w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie, czy zapisy regulaminu dotyczą obiektu położonego w konkretnym miejscu i mającego określone parametry, obliguje organ, o którym mowa w art. 47 ust. 1 ustawy, do weryfikacji wymaganych prawem zezwoleń, bądź decyzji, przeprowadzanej w ramach postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy.
Podsumowując tak dokonaną ocenę Kolegium stwierdziło, że przedłożenie przez wnioskodawcę wymaganych prawem decyzji (zgód) stanowi warunek sine qua non zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Odnosząc się do zmiany treści art. 47 ustawy, polegającej na dodaniu ust. 2, Kolegium przyjęło, że zmiana ta nie zwalnia organu z obowiązku prowadzenia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej. Wyjaśniło, że wprawdzie w art. 163e § 1 k.p.a. ustawodawca wprowadził regulację, iż postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów zgłoszonych przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania oraz dowodów możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi dysponuje organ prowadzący postępowanie, to jednocześnie w art. 163e § 2 k.p.a. wprowadził zakaz stosowania w omawianym trybie wyłącznie art. 81 k.p.a., zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. To oznacza – jak podniosło Kolegium – że pozostałe regulacje k.p.a. mogą być stosowane, o ile mają istotny wpływ na wynik sprawy (jej rozstrzygnięcie). Ciężar udowodnienia faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, a które nie są możliwe do ustalenia przez organ na podstawie znanych mu środków dowodowych, spoczywa z kolei na stronie postępowania, która powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzając okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie.
Podsumowując powyższe Kolegium stwierdziło, że skoro wnioskodawca nie załączył decyzji o warunkach zabudowy, decyzji potwierdzającej, że obiekt objęty wnioskiem jest strzelnicą dopuszczoną do użytkowania i nie stwarza żadnego zagrożenia dla osób przebywających w jej pobliżu, ani dokumentu potwierdzającego, że strzelnica spełnia wymogi z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczące poziomu emisji hałasu, to Burmistrz, nie dysponując dowodami potwierdzającymi, że obiekt objęty wnioskiem jest strzelnicą, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy, zasadnie odmówił zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło natomiast, że domaganie się przedłożenia przez wnioskującego o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy decyzji, zgody, itp. wydanych przez inny organ nie oznacza, że burmistrz wkracza w ich kompetencje. Wręcz przeciwnie, oznacza to, że realizuje obowiązek wynikający z treści art. 46 ust. 1 ustawy. Dalej Kolegium wskazało też, że orzecznictwo, do którego odwołał się Burmistrz jest aktualne, bowiem podstawa materialnoprawna orzekania, wyartykułowana przez ustawodawcę w art. 46 ust. 1 ustawy nie uległa zmianie. Wskazany przepis jest podstawą podjętego rozstrzygnięcia, a dodanie do ust. 2 do art. 47 dotyczy wyłącznie trybu, w jakim prowadzone jest postępowanie dowodowe. Norma art. 7a k.p.a. nie ma z kolei zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ treść art. 46 ust. 1 ustawy nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący zarzucił wskazanej na wstępie decyzji odwoławczej rażące naruszenie:
a) art. 47 ust. 1 i 2 ustawy w związku z art. 163b k.p.a. w związku z art. 163e k.p.a., poprzez niezastosowanie uproszczonego trybu postępowania;
b) art. 6 k.p.a. poprzez działanie poza kompetencjami wynikającymi z przepisu art. 47 ust. 1 ustawy i przyjęcie, że organy są uprawnione do badania kwestii związanych z lokalizacją i budową strzelnicy;
c) art. 6 k.p.a. w związku z art. 163 Konstytucji.
Na tej podstawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wywodził, że art. 46 i art. 47 ustawy dotyczą jedynie kwestii zatwierdzenia regulaminu strzelnicy i żaden fragment tych regulacji nie nakłada na organ zatwierdzający uprawnienia do badania przesłanek związanych z prawem budowlanym. W jego ocenie poza zakresem ich treści jest lokalizacja strzelnicy i ewentualny proces jej budowy. Co za tym idzie, poza uprawnieniami organu była weryfikacja dokumentacji w tym zakresie. Jak zaznaczył, jedyny przepis materialny, który zobowiązuje wnioskodawcę do określenia szczegółowych zasad zachowania bezpieczeństwa, został wyartykułowany w art. 46 ust. 2 ustawy. Delegacja z art. 47 ust. 1 ustawy dotyczy więc tylko i wyłącznie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy opartego praktycznie na wzorcu z art. 46 ust. 3 ustawy. Skarżący zwrócił uwagę, że w art. 46 ust. 1 znajduje się korelacja materialna odnosząca się do regulaminu strzelnicy, jednakże w żaden sposób nie powodująca przekazania kompetencji organowi do badania zależności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami regulaminu strzelnicy. Argumentując zaznaczył, że kompetencje dotyczące ochrony środowiska czy też nadzoru budowlanego są przekazane odrębnym organom, a obowiązujące przepisy nie uprawniają organu zatwierdzającego regulamin do badania lokalizacji i budowy strzelnicy. Ponadto, jego zdaniem, istotą postępowania uproszczonego jest brak możliwości wymagania przez organy dodatkowych dowodów, poza tymi złożonymi przez stronę. Odnosząc się do kwestii wskazanej przez Kolegium nowelizacji art. 47 ustawy skarżący zaznaczył, że wprowadziła ona zmianę w kompetencjach organu zatwierdzającego regulamin strzelnicy. Ustawodawca wskazał, że to nie organ zatwierdzający regulamin strzelnicy ma badać przesłanki związane z dopuszczeniem strzelnicy do użytkowania, a jedyną kompetencją tego organu jest zatwierdzenie regulaminu, bez weryfikowania kwestii związanych z lokalizacją i ewentualną budową strzelnicy. Zaznaczył, że ani art. 47 ust. 2 ustawy, ani rozdział 14 k.p.a., w tym art. 136e § 1 k.p.a., nie przewidują dodatkowych wezwań do uzupełniania dowodów. Skarżący wyjaśnił nadto, że nie dołączył do wniosku dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę, gdyż na obszarze przeznaczonym pod strzelnicę objętą wnioskiem nie ma i nie będzie żadnego obiektu objętego prawem budowlanym (co potwierdza przedłożony opis strzelnicy). Wskazał przy tym, że we wniosku nie wskazano jakiegokolwiek elementu budowlanego strzelnicy, a strzelnica jako taka, sama w sobie, nie jest budynkiem lub budowlą, lecz obszarem, na którym dopuszcza się prowadzenie ognia z broni palnej. Z założenia też strzelnica nie jest obiektem budowlanym, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Fizycznie niemożliwym jest też uzyskanie pozwolenia na budowę przed zatwierdzeniem regulaminu dla strzelnicy, na której nie planuje się budowy obiektów budowlanych. Skarżący podkreślił, że we wniosku wyraźnie wskazał, iż dotyczy on strzelnicy otwartej na terenie której nie planuje żadnych budowli ani obiektów budowlanych. Strzelnica ta stanowi obszar (przestrzeń), na którym wolno prowadzić ogień z broni palnej na takich warunkach aby wystrzelony pocisk nie opuścił terenu strzelnicy. Zaznaczył, że zagadnienie dotyczące kwalifikacji strzelnic otwartych jako obiektów budowlanych wymagających spełnienia określonych wymagań formalnych w celu dopuszczenia ich do użytkowania było przedmiotem oceny wielu orzeczeń sądowych. Powołując się na poglądy orzecznictwa w tym zakresie dostrzegł, że nie są one jednolite. Wskazał też jednak, że zgodnie z rozporządzeniem, "strzelnica zewnętrzna" nie może być utożsamiana z budynkiem lub budowlą i w ogóle nie wymaga jakiegokolwiek elementu budynku lub budowli dla legalnego funkcjonowania. Stanowisko, że strzelnice typu otwartego co do zasady nie podlegają prawu budowlanemu, wyrażone zostało w dniu 3 sierpnia 2023 r., nr [...], przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego. Ponadto w orzecznictwie sądowym, na które wskazał, wyrażono poglądy, że w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy organ nie posiada kompetencji do zatwierdzania lokalizacji, budowy i użytkowania strzelnicy, jak również nie jest uprawniony do badania, czy lokalizacja strzelnicy jest zgodna z obowiązującym przepisami oraz do ustalania czy faktycznie stanowi obiekt budowlany i czy obiekt ten spełnia wymogi w zakresie bezpieczeństwa. W ocenie skarżącego organ pierwszej instancji rażąco naruszył art. 6 k.p.a. ponieważ nie działał na podstawie przepisu delegującego mu zadanie, a dodatkowo błędnie je zinterpretował, powołując się na orzecznictwo nieskorelowane ze stanem faktycznym.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i o oddalenie skargi podnosząc, że skarga powtarza argumentację podniesioną w odwołaniu, do której ustosunkowano się w treści zaskarżonej decyzji. Za chybiony, zdaniem Kolegium uznać należy zarzut, iż odwoływanie się do orzecznictwa jest naruszeniem art. 163 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. W sytuacji, kiedy, jak w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, ustawodawca ogranicza się do uregulowania tej kwestii w dwóch przepisach, organy korzystają z ich wykładni zawartej w wyrokach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.
Na wstępie podkreślenia wymaga, z uwagi na sformułowane w skardze wnioski, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej także P.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądu administracyjnego polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Równocześnie mocą art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część danego aktu (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 22/08; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia zaznaczenia wymaga, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji, jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.
Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do tego czy organ orzekający w trybie art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r. poz. 485 ze zm.) – zwanej nadal ustawą ocenia, czy też jest to poza zakresem jego działania, czy obiekt objęty wnioskiem strony spełnia wymogi, jakie dla strzelnicy ustala norma art. 46 ustawy, czy też ustala to tylko właściwy organ architektoniczno- budowany (ewentualnie organ nadzoru budowlanego) lub organ orzekający w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130), jeżeli strzelnica jest usytuowana poza budynkiem i nie ma uchwalonego planu miejscowego.
Zdaniem Sądu rację w tym sporze należy przyznać organom, które podnoszą, że strzelnica otwarta jest obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą. Budowla to w myśl prawa budowlanego każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak budowle ziemne czy budowle sportowe. Jednym z istotnych elementów jest więc przeznaczenie takiego obiektu jako całości techniczno-użytkowej. Prawo budowlane nie zwalnia wykonania budowli ziemnej w postaci strzelnicy otwartej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Otwarta strzelnica wymaga więc potwierdzenia legalności jej lokalizacji i budowy, a w dalszej kolejności zgody właściwych organów na przystąpienie do użytkowania i zatwierdzenia regulaminu. W judykaturze podkreśla się, że zgodnie z art. 3 pkt 1 Pr.bud. obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Pojęcie obiektu budowlanego nie dotyczy tylko samego budynku, ale również budowli. Sądy administracyjne wskazują, że zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a w szczególności: obiekt liniowy, lotnisko, most, wiadukt, estakada, tunel, przepust, sieć techniczna, wolno stojący maszt antenowy, wolno stojąca trwale związana z gruntem tablica reklamowa i urządzenie reklamowe, budowla ziemna, obronna (fortyfikacje), ochronna, hydrotechniczna, zbiornik, itd. – tak NSA w wyroku z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2361/20 oddalającym skargę kasacyjną strony od wyroku WSA we Wrocławiu z 14 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 152/20, oddalającego skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 stycznia 2020 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych samowolnie przy budowie otwartej strzelnicy i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów.
W judykatach tych podniesiono, że w orzecznictwie jako budowlę ziemną określa się budowlę o charakterze kubaturowym, której podstawowym lub wyłącznym tworzywem jest ziemia, widoczną i obiektywnie istniejącą, spełniającą określoną rolę i stanowiącą całość techniczno-użytkową (zob. wyroki NSA: z 11 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1176/18; z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3318/17; z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2320/12). Za rodzaj budowli ziemnej wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę uznaje się w szczególności otwartą strzelnicę jako obiekt budowlany, do którego powstania konieczne są roboty budowlane polegające na zgromadzeniu i przemieszczeniu mas ziemnych w celu utworzenia wału ziemnego czy nasypu (zob. wyrok NSA z 2 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 3344/20) oraz wymagający wykonania pewnej infrastruktury towarzyszącej, traktowanych jako jedną całość użytkową (zob. wyrok NSA z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 186/21).
Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie prawidłowo organy w poddanych kontroli sądowej decyzjach zwróciły uwagę na treść art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Celem ustawy o broni i amunicji jest nie tylko wskazanie sposobu funkcjonowania strzelnicy, lecz również określenie warunków bezpieczeństwa środowiska oraz społeczeństwa.
Ponieważ cytowana definicja legalna "budowli" odwołuje się do pojęcia "obiektu budowlanego", celowym jest zwrócenie uwagi także na rozumienie tego ostatnio wskazanego terminu. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez obiekt budowlany, co wymaga powtórzenia, należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Należy zauważyć, że pośród przykładowo wyliczonych w art. 3 pkt 3 ustawy obiektów budowlanych stanowiących budowlę – wskazano także "budowle ziemne". Ten zaś termin nie został w Prawie budowlanym zdefiniowany. Należy jednak przyjmować, że "budowlą ziemną" będą takie wytwory ludzkiej działalności niebędące budynkiem ani obiektem małej architektury, które wykonane zostały (zostaną) z ziemi. Potoczne zatem rozumienie "budowli ziemnej", wobec akcentowanego wyżej braku definicji legalnej, oznaczać musi budowlę, której podstawowym lub wyłącznym tworzywem (budulcem) jest ziemia. Budowla ziemna musi mieć przy tym charakter kubaturowy, być widoczna i istnieć w kategoriach obiektywnych, i co ważne, spełniać określoną rolę, stanowiąc zarazem całość techniczno-użytkową (por. wyroki NSA: z 11 marca 2020 r.; sygn. akt II OSK 1176/18 oraz z 26 lutego 2014 r.; sygn. akt II OSK 2320/12). Jako przykład objętej wskazaną regulacją "budowli ziemnej" orzecznictwo sądowoadministracyjne podaje: wał ziemny, nasyp ziemny realizowany w określonym celu (np. pod drogi), zbiornik wodny, kopiec (por. ostatnio powołany wyrok NSA oraz wyrok WSA w Krakowie z 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 95/13, a także wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1661/19; WSA w Gdańsku z 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 566/20). Stwierdzić zatem należy, że budowle typu ziemnego nieprzypadkowo zaliczane zostały do obiektów budowlanych. W tym bowiem przypadku uznawać trzeba, iż za taką kwalifikacją przemawia fakt, że w założeniu inwestora stanowią one pewną całość techniczno - użytkową, nawet jeżeli nie mają dodatkowych instalacji, czy urządzeń (por. wyrok WSA w Kielcach z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 353/12). Skoro w przypadku omawianych budowli wyłącznym wyrobem służącym do ich powstania jest ziemia, to dokonując kwalifikacji wykonanego obiektu jako takiej budowli, należy ocenić nakład pracy potrzebny do wytworzenia obiektu, jego użyteczność oraz trwałość wykonanych robót (por. wyrok WSA w Gdańsku z 4 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Gd 6/15).
Tym samym dostrzeżenie wymaga, że przedstawione poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego jednoznacznie wskazują, iż roboty ziemne polegające na gromadzeniu i przemieszczeniu mas ziemnych, zrealizowane w konkretnym celu (np. utworzenia wału ziemnego, czy nasypu) stanowią roboty budowlane dotyczące budowli ziemnej (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), będącej obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 ustawy), wymagającej oceny z punktu widzenia zachowania wymogów Prawa budowlanego, w tym też uzyskania pozwolenia na realizację takiej inwestycji. Oceny tej nie zmienia fakt, iż definicja legalna obiektu budowlanego przewiduje jego wzniesienie z "użyciem wyrobów budowlanych". O tym bowiem, czy w konkretnej sytuacji mamy do czynienia z wyrobem budowlanym, decyduje zasadniczo przeznaczenie tego wyrobu jak i zakres jego zastosowania. W ocenianym przypadku nie budzi natomiast wątpliwości to, że zasadniczym budulcem budowli ziemnej – jest właśnie ziemia. Tak zaś wytworzona budowla (wały ziemne) ma znaczne rozmiary i jednoznacznie określone przeznaczenie. Ten sposób jej wykonania, znaczne rozmiary i cel jej wzniesienia samodzielnie przesądzają o zasadności jej kwalifikowania jako budowli ziemnej, podlegającej regulacjom ustawy – Prawo budowlane.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, na gruncie art. 47 ust. 1 w zw. z regulacjami art. 46 ustawy, podzielić należy stanowisko przyjęte przez organy w niniejszej sprawie uzasadniające rozstrzygnięcie o odmowie zatwierdzenia wnioskowanego regulaminu strzelnicy. Uwzględniając aktualne poglądy orzecznictwa w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 449/23; wyrok WSA w Rzeszowie z 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 580/23, wyrok NSA z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2884/20) podkreślić należy, że niewątpliwie regulamin strzelnicy odnosi się wyłącznie do kwestii zorganizowania strzelnicy, pozostawiając poza zakresem swojej treści jej właściwą lokalizację oraz proces budowy. Wydając na podstawie art. 47 ustawy decyzję w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy organ zobowiązany jest do weryfikacji tego, czy reguluje on sposób funkcjonowania strzelnicy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sprawdzeniu podlega określenie warunków korzystania ze strzelnicy, sposobu obchodzenia się z bronią oraz sposobu zachowania się osób przebywających na strzelnicy - stosownie do § 1 rozporządzenia sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic.
Dostrzec też jednak trzeba, że lokalizacja strzelnicy wymaga przeznaczenia na ten cel określonej nieruchomości w planie miejscowym bądź w przypadku braku planu miejscowego dokonania zmiany zagospodarowania terenu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei jej budowa – jak już wyżej wskazano, wymaga wykonania robót budowlanych, które w zależności od ich charakteru są podejmowane po uprzednim uzyskaniu pozwolenia bądź po zgłoszeniu właściwemu organowi zamiaru ich wykonania. Stąd też, weryfikacja istnienia wymaganych prawem zezwoleń, przeprowadzana w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, jest konieczna do oceny, czy postanowienia tego regulaminu są odpowiednie dla obiektu zlokalizowanego w konkretnym miejscu, posiadającego określone parametry.
Organ zatwierdzający regulamin strzelnicy jest więc uprawniony do sprawdzenia, czy kompetentne organy w adekwatnym trybie zatwierdziły lokalizację i budowę strzelnicy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że weryfikacja istnienia zezwoleń niezbędnych do lokalizacji, a następnie budowy strzelnicy, przeprowadzana w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zatwierdzenia jej regulaminu, nie jest równoznaczna z kompetencją burmistrza (wójta, prezydenta miasta) do dokonywania czynności kontrolno-nadzorczych aktów wydawanych w procesie lokalizacji i budowy strzelnicy, mających na celu ocenę ich zgodności z prawem. Poza tym, organ zatwierdzający regulamin nie posiada na podstawie przepisów ustawy kompetencji do zatwierdzenia lokalizacji, budowy i użytkowania strzelnicy.
Zdaniem Sądu, bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem brak jest jednak podstaw do stwierdzenia czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o amunicji i broni w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska. Strzelnica, niezależnie od tego, czy jest budynkiem, czy jest zorganizowana poza budynkiem, czy też zupełnie na terenie otwartym, zawsze będzie obiektem budowlanym. Nie stanowi bowiem terenu naturalnego, lecz składa się z elementów umieszczonych na nim intencjonalnie, które z jednej strony nadają jej cechy definicyjne strzelnicy, a z drugiej, nakazują zakwalifikować ją jako obiekt budowlany. Na strzelnicy muszą znajdować się stanowiska strzeleckie, punkt sanitarny, drogi ewakuacji, miejsca instalacji telefonu lub innych urządzeń łączności, sygnały alarmowe, kulochwyty, tarcze lub inne przedmioty stanowiące cel (zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic) oraz wyznaczone i odpowiednio wyposażone miejsce gromadzenia odpadów (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 341).
W konsekwencji też trudno uznać, aby zatwierdzenie regulaminu strzelnicy miało odnosić się abstrakcyjnie do mającej dopiero powstać strzelnicy lub miejsca, w którym faktycznie ma odbywać się użycie broni w celach szkoleniowych i sportowych. Prawidłowe funkcjonowanie strzelnicy uzależnione jest od zachowania odpowiedniej sekwencji zdarzeń, a mianowicie, najpierw potwierdzenia legalności lokalizacji i budowy strzelnicy oraz możliwości przystąpienia do użytkowania strzelnicy, zaś końcowo - zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Kwestia zorganizowania strzelnicy uzależniona jest od uzyskania odpowiednich zgód właściwych organów na jej zrealizowanie oraz użytkowanie. Bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem brak jest podstaw do stwierdzenia, czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o amunicji i broni w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska. Dlatego też, w toku postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy burmistrz (wójt, prezydent miasta) może dokonać ustaleń odnośnie faktu, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem jedynie na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych. Są to okoliczności, które powinny być ustalone przed zatwierdzeniem regulaminu strzelnicy. W innym przypadku nie można by w ogóle stwierdzić, czy strzelnica jako obiekt budowlany spełnia określone wymagania ustawowe. Skarżący błędnie natomiast upatruje konieczność zastosowania w sprawie o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy jedynie art. 47 ustawy. Regulację tę należy bowiem stosować w związku z art. 46 i art. 48 ustawy, które odnoszą się do zasad budowy, organizacji i użytkowania strzelnic oraz zasad zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, które następnie mają być uwzględnione w regulaminie.
Reasumując, w zakresie rozstrzyganego sporu w ocenie Sądu należy przyjąć, że zatwierdzenie regulaminu strzelnicy powinno odbyć się w stosunku do obiektu, który spełnił wszystkie formalnoprawne warunki wynikające z przepisów prawa. Regulamin może zostać zatwierdzony jedynie w odniesieniu do legalnie istniejącego obiektu strzelnicy. Nie może być natomiast zatwierdzony w stosunku do obiektu strzelnicy, która ma dopiero powstać. W postępowaniu o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy mają miejsce wyjaśnienia czy podmiot wnioskujący o zatwierdzenie regulaminu posiada uprawnienia do zlokalizowania jej w danym miejscu, a także czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych. W trakcie postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy organ ustala zatem, czy wnioskodawca uzyskał wymagane zgody dotyczące legalnego funkcjonowania strzelnicy.
W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że strzelnica, co do której skarżący wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie jej regulaminu, jeszcze nie istnieje. Potwierdza to sam skarżący wprost wskazując, że jest to zamierzenie planowane, w związku z którym nie będzie wykonywał żadnych robót budowlanych. Jednocześnie skarżący nie wykazał aby posiadał jakiekolwiek zgody na realizację obiektu planowanej strzelnicy. W tym okolicznościach, w ocenie Sądu, prawidłowo zaskarżoną decyzją odmówiono zatwierdzenia wnioskowanego regulaminu. Nie jest bowiem możliwe zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, która w rzeczywistości nie istnieje i co do której nieznane są szczegóły dotyczące jej lokalizacji oraz zastosowanych zasad bezpieczeństwa, uniemożliwiających wydostanie się pocisku wystrzelonego z broni strzeleckiej poza obręb strzelnicy, do których odwołuje się wprost art. 46 ust. 1 ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 47 ust. 1 ustawy i art. 6 k.p.a., albowiem w trakcie postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy organ uprawniony jest dokonać ustaleń odnośnie faktu, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych. O ile też Sąd dostrzegł, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. art. 163e ust. 1 k.p.a. w zw. z 47 ust. 2 ustawy, a to na skutek wezwania skarżącego do uzupełnienia dokumentów i prowadzenia postępowania wyjaśniającego, to jednak uznał, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, który umożliwiałby uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie podjęte zostało bowiem w terminie miesiąca od złożenia wniosku, a jego podstawę stanowiły okoliczności wynikające z wyjaśnień skarżącego, na podstawie których ustalono, że strzelnica w istocie nie istnieje, co wyklucza możliwość zatwierdzenia jej regulaminu.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.