I SA/Ol 631/10

I SA/Ol 631/10 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2010-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2010-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Błesiński /przewodniczący/
Włodzimierz Kędzierski /sprawozdawca/
Zofia Skrzynecka
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 294/11 - Wyrok NSA z 2012-04-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
art.2 pkt 1;
Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art.122,187 par.1, 191, art.210 par.4;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.) Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Protokolant Ewa Grusza po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 listopada 2010r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. określa , że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu ; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego 465 ( czterysta sześćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30.04.2010 r., Naczelnik Urzędu Celnego określił G. J. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym w kwocie 15.484 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego NISSAN "[...]".
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izb Skarbowej decyzją z dnia 19 lipca 2010 r., znak: "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu 29.08.2007 r. G. J. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki NISSAN, numer nadwozia "[...]", rok produkcji 2007 o pojemności silnika 2488 cm3. Po przemieszczeniu pojazdu z terytorium kraju członkowskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 04.09.2007r. odsprzedał go firmie leasingowej. Dnia 06.09.2007 r. w/w pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w kraju w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta O. Rejestracji dokonano na podstawie art. 72 ust. 1 pkt. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w oparciu o przedstawione dokumenty m. in. dowód zakupu pojazdu wraz z tłumaczeniem, zagraniczny dowód rejestracyjny pojazdu wraz z tłumaczeniem, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W niemieckim dokumencie rejestracyjnym jak i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazd został zaklasyfikowany jako ciężarowy, w związku z powyższym organ rejestrujący nie wymagał przedstawienia dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy od samochodu osobowego. W dniu 18.08.2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w E. wezwał G. J. do złożenia deklaracji AKC-U, wyjaśnienia przyczyn nie złożenia w/w deklaracji i zapłaty należnego podatku akcyzowego wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Pismem z dnia 09.09.2009 r. Strona oświadczyła, że dokona pomiaru przestrzeni ładunkowej oraz rozstawu osi przedmiotowego pojazdu, a także złoży wyjaśnienia dotyczące zaistniałej sytuacji. Wezwaniem z dnia 05.10.2009 r. ponownie wyznaczono termin złożenia deklaracji i wyjaśnień. Pismem z dnia 14.09.2009 r. Strona oświadczyła, iż w jej ocenie zastosowana klasyfikacja pojazdu jako ciężarowego jest prawidłowa i nie złożyła deklaracji AKC-U. W dniu 23.11.2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w E. w celu wykorzystania wszelkich możliwych środków dowodowych dla pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, postanowił przeprowadzić oględziny pojazdu i wezwał Stronę do okazania przedmiotu oględzin w wyznaczonym terminie. G. J. w dniu 01.12.2009 r. przesłał pismo do Naczelnika Urzędu Celnego w E., w którym podtrzymał swoje stanowisko co do prawidłowości klasyfikacji pojazdu jako ciężarowy jednocześnie zarzucając organowi podatkowemu, że nie jest właściwym do dokonania oceny prawidłowości klasyfikacji kodu CN; następnie pismem z dnia 12.12.2009 r. oświadczył, iż nie jest właścicielem pojazdu i w związku z tym nie może żądać wydania pojazdu w celu przedstawienia go do oględzin. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w E. wezwał Stronę do wskazania pełnych danych personalnych i adresowych podmiotu, któremu pojazd wydała/przekazała/zwróciła oraz do wskazania formy prawnej dysponowania nim. W odpowiedzi na wezwanie G. J. w piśmie z dnia 22.12.2009 r. ponownie uzasadnia klasyfikację rzeczowego pojazdu jako ciężarowy, wskazuje, iż organ podatkowy nie jest właściwy do dokonania oceny prawidłowości klasyfikacji zastosowanego kodu CN, nie wskazał natomiast osoby, której pojazd przekazał. Po dwukrotnym wzywaniu do okazania przedmiotu do oględzin osoba trzecia będąca dysponentem pojazdu okazała pojazd w celu przeprowadzenia oględzin. W dniu 14.04.2010 r. sporządzono protokół z przeprowadzonych oględzin pojazdu, który wraz z dokumentacją fotograficzną dołączono do akt postępowania. Na wniosek Naczelnika Urzędu Celnego w E. przedstawiciel producenta pojazdu maki Nissan nadesłał specyfikację techniczną odpowiadająca dokładnie przedmiotowemu pojazdowi, którą także dołączono do akt postępowania.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że Nomenklaturę Scaloną określają przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.87.256.1). W dniu 31 marca 2007 r. (Dz.U. U.E. z dnia 31 marca 2007 r. nr 2007/C74101) Komisja Europejska wprowadziła zmianę do not wyjaśniających dotyczącą kodu CN 8703 i CN 8704, zmierzająca do uszczegółowienia znaczenia "pojazdy wielofunkcyjne". Ww. Nomenklatura Scalona w dziale 87 zawiera m.in. kody 8703 oraz 8704. Treść kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, podobnie jak sformułowanie użyte w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, informuje, iż kod ten obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, natomiast kod CN 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatku akcyzowym, opodatkowaniu akcyzą podlegają nabycie wewnątrzwspólnotowe i dostawa wewnątrzwspólnotowa. Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało natomiast zdefiniowane wart. 2 pkt. 1 cyt. ustawy, który rozumie przez nie wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie z pozycją 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym jako towary akcyzowe wymieniono samochody osobowe klasyfikowane w kodzie CN 8703 z dodatkowym wyjaśnieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Aby zatem dany samochód podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym musi spełniać kryteria wskazane w pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, tj. być objęty kodem CN 8703. Przepis art. 21 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. DZ.U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p. stanowi, iż zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Na podstawie art.80 ust.1 i ust.2 pkt 2, ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym – dalej jako u.p.a., akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, a podatnikami są podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel, nie później jednak, niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 81 ust. 1 u.p.a., podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju.
Stosownie do art. 21 § 3 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
Organ odwoławczy wskazał, że podczas klasyfikowania pojazdu organ i instancji zastosował wytyczne zawarte w nocie wyjaśniającej ustalając główne przeznaczenie pojazdu. Za oceną, że głównym przeznaczeniem tego pojazdu jest przewóz osób przemawiała specyfikacja wyposażenia pojazdu nadesłana przez NISSAN "[...]" z siedzibą w B. Innym przejawem dokonanych ustaleń było zgodne z treścią interpretacji przesłanej przez Departament Polityki Celnej Ministerstw Finansów do wszystkich Dyrektorów Izb Celnych z dnia 20 sierpnia 2007 r. "[...]" porównanie stosunku ładowności, przestrzeni do przewozu towaru do ładowności przestrzeni przeznaczonej do przewozu osób. Całkowita ładowność pojazdu wynosi 1000 kg, z czego na część pasażerską przypada 375 kg (5 miejsc siedzących x średnia waga osoby 75 kg) a na część towarową 625 kg. Ze względu na ogólny charakter pojazdu wskazujący na przeznaczenie do przewozu osób i stosunek masy części przeznaczonej do przewozu osób mniejszy od części przeznaczonej do przewozu towarów wskazujący na przeznaczenia pojazdu do przewozu towaru dokonano kolejnego pomiaru mającego na celu ustalenie stosunku maksymalnej długości podłogi powierzchni przeznaczonej do przewozu towarów do I długości rozstawu osi pojazdu. W tym przypadku maksymalna wewnętrzna długość powierzchni podłogi przeznaczonej do przewozu towarów wynosi 1511 mm, długość' rozstawu osi pojazdu wynosi 3200 mm a zatem stosunek ten jest mniejszy niż 50 %, co wg Noty Wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej Wspólnoty Europejskiej wskazuje, że pojazd powinien być zaklasyfikowany zgodnie z kodem CN 8703 jako zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Strona w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w E. powołując się na kryterium zawarte ww. piśmie Departamentu Polityki Celnej Ministerstwa Finansów w podważyła wyliczenia określające stosunek maksymalnej długości powierzchni podłogi przeznaczonej do przewozu ładunków do długości rozstawu osi pojazdu mylnie przyjmując parametr długości osi pojazdu i dodatkowo pomniejszając go o połowę uzyskując w ten sposób wynik: (1511 : 785) x 100 % = 193 %. Strona poddając pod wątpliwość dane podane przez generalnego importera w Polsce pojazdów typu Nissan "[...]" i przyjęte przez organ jako wiarygodne, zadeklarowała wykonanie za pośrednictwem rzeczoznawcy techniki samochodowej pomiarów przestrzeni ładunkowej i rozstawu osi pojazdu. Jednak do zakończenia postępowania nie przedstawiła dokumentów mogących stanowić w ocenie Strony kontrdowód do przyjętych przez organ parametrów pojazdu.
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie miał podstaw do kwestionowania wiarygodności nadesłanych specyfikacji i wymiarów pojazdu przez generalnego importera tej marki na Polskę uzyskanych na podstawie identyfikacji pojazdu w oparciu o niepowtarzalny nr VIN egzemplarza pojazdu. O słuszności przyjęcia parametru wskazanego przez importera świadczy wartość rozstawu osi podana przez uprawnionego diagnostę podczas dodatkowego badania pojazdu nr "[...]" z dnia 14.05.2010 r. wynosząca 3230 mm. Przedstawiony przez Stronę w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w E. ww. dowód potwierdza słuszność przyjęcia parametrów podanych przez dystrybutora pojazdu przez organ gdyż przeliczając stosunek długości powierzchni podłogi przeznaczonej do przewozu ładunków do wskazanego w dodatkowym badaniu technicznym rozstawu osi (1511 mm : 3230 mm) x 100 % = 46 %. Jest to wartość poniżej połowy długości rozstawu osi, a więc wskazuje na klasyfikację do kodu CN 8703. W celu potwierdzenia informacji zawartych w specyfikacji wyposażeniowej pojazdu nadesłanej przez generalnego importera pojazdów marki Nissan w Polsce dokonano oględzin pojazdu, w wyniku których ustalono, iż wyposażenie wewnętrzne jak i zewnętrzne wskazują na klasyfikację do pojazdów, których zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Protokół z przeprowadzonych oględzin stanowi załącznik do akt postępowania i wskazuje na takie elementy świadczące o osobowym zastosowaniu pojazdu jak: pięć miejsc siedzących wyposażonych w trzypunktowe pasy bezpieczeństwa i pięć punktów kotwic, brak panela lub przegrody oddzielającej przestrzeń dla kierowcy i pasażera z przodu od przestrzeni tylnej, skórzana tapicerka podgrzewanych foteli oraz skórzana tapicerka kierownicy, dźwigni zmiany biegów i bocznych paneli drzwi przednich, "17" felgi aluminiowe, chromowane nakładki lusterek oraz chromowany tylny zderzak. Elementy te wskazują, że przeznaczenie tego pojazdu do danego kodu CN określa ogólny wygląd i ogół cech nadający towarowi zasadniczy charakter, a nie faktyczne zastosowanie pojazdu przez danego użytkownika. W przypadku pojazdów jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej opublikowanymi obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. (M.P. 06.86.880) są to elementy wskazujące na to, że pojazd jest głównie przeznaczony do przewozu osób niż towarów.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia norm postępowania podatkowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Na powyższą decyzję G. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 122 i art. 187§1 Ordynacji podatkowej oraz nie zastosowanie prawidłowej klasyfikacji zawartej w przesłanej przez Departament Polityki Celnej Ministerstwa Finansów do wszystkich dyrektorów Izb Celnych w Polsce pismem z dnia 20 sierpnia 2007 r. oraz naruszenia art. 122 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uregulowanie takie oznacza, że Sąd jest uprawniony a jednocześnie zobligowany do kontroli zgodności prowadzonych postępowań z przepisami regulującymi zasady postępowania przed organami administracji jak też pod względem poprawności stosowanych przepisów prawa materialnego.
Sądy administracyjne sprawujące kontrolę organów administracji publicznej nie są związane zarzutami i wnioskami ani powołaną podstawą prawną przytoczonymi w skardze na akt lub czynność. Nie mogą tylko wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, poza wypadkami stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 1 i § 2 ustawy z 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zasady postępowania w sprawach podatkowych określone zostały w ustawie z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Zgodnie z przepisem art. 122 ustawy organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Jest to przepis prawa stanowiący naczelną zasadę postępowania; zasadę prawdy obiektywnej.
Realizacji tej zasady służą dalsze przepisy ustawy regulujące zasady postępowania dowodowego. Do przepisów tych zaliczyć między innymi art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.
W myśl pierwszego z powołanych przepisów organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Oznacza to, że organ jest zobligowany do zebrania materiału dotyczącego wszystkich okoliczności, z którymi wiążą się określone skutki prawne.
Dopiero tak zebrany materiał powinien być poddany ocenie, która winna być dokonana co do każdego dowodu bądź do grupy dowodów jednorodnych. Tak dokonana ocena stanowi podstawę do ustalenia rzeczywistego stany faktycznego. Niewadliwe ustalenie stanu faktycznego umożliwia dopiero zastosowanie właściwej normy prawa materialnego.
Przepis art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Stanowi, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
W sprawie niniejszej dla zastosowania powołanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego niezbędnym było ustalenie, że samochód NISSAN"[...]" jest samochodem osobowym.
Organy podatkowe uznały, że informacje uzyskane od importera samochodów tego typu na Polskę oraz spostrzeżenia dokonane w wyniku oględzin pojazdu dają podstawę do stwierdzenia, że samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób i powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8703.
Organ odwoławczy wywiódł, że treść pozycji 8703 Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich jako samochody osobowe klasyfikuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.
W takiej sytuacji decydującym o zakwalifikowaniu pojazdu samochodowego do kodu CN 8703 jest ustalenie do czego zasadniczo ma służyć dany pojazd samochodowy.
Dla zakwalifikowania pojazdu samochodowego do kodu 8703 nie może być decydującym wyposażenie kabiny pojazdu. Pojazd - niewątpliwie - zaliczany do samochodów ciężarowych może mieć bowiem bardzo luksusowe wyposażenie kabiny i wszelkie urządzenia służące bezpieczeństwu osób przebywających w kabinie ale przez to nie stanie się samochodem osobowym.
Tak więc sam wygląd i wyposażenie części pojazdu przeznaczonej dla pasażerów nie może być dostateczną podstawą do uznania, że dany samochód jest samochodem osobowym.
Wiedzę do jakich celów przeznaczony zasadniczo jest dany typ (model) samochodu, do jakich celów jest produkowany, posiada na pewno producent pojazdu i powinien ją posiadać dystrybutor.
Informacja od producenta lub dystrybutora samochodów danej marki może dać odpowiedź na zasadnicze dla wyniku sprawy pytanie, a mianowicie czy dany pojazd przeznaczony jest zasadniczo do przewozu osób, czy równorzędnie do przewozu osób i towarów. Jeżeli produkowany pojazd nie będzie zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, to nie będzie on mógł być klasyfikowany do kodu CN 8703.
O zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego nie mogą – w ramach uznania – decydować organy celne. Są one związane zarówno Nomenklaturą Scaloną jak też zdefiniowanym pojęciem wyrobów akcyzowych w przepisie art. 2 pkt 1 ustawy z 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), które to wyroby wymienione zostały w załączniku Nr 1 do w/w ustawy pod pozycją 59.
Dopiero przy braku możliwości jednoznacznego ustalenia czy pojazd jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób bądź do przewozu towarów organy stosują kryteria pomocnicze, a to proporcję ładowności przypadającą na część pasażerską i towarową lub kryterium stosunku długości podłogi części przeznaczonej do przewozu ładunku do odległości pomiędzy osiami pojazdu.
Te dwa ostatnio wymienione kryteria są kryteriami pomocniczymi.
Zasadniczym kryterium decydującym o zaliczeniu pojazdu samochodowego do pozycji kodu CN 8703 lub 8704 jest zasadnicze przeznaczenie pojazdu – do przewozu osób lub do przewozu ładunku.
Z ustaleń organów wynika, że podstawę zaliczenia przedmiotowego samochodu do kategorii osobowych (kod CN 8703) stanowiło wyposażenie jego kabiny i kryterium pomocnicze stosunek długości podłogi części przeznaczonej do przewozu ładunku do odległości pomiędzy osiami pojazdu.
Organ wspomniał o kryterium proporcji ładowności lecz nie wyjaśnił dlaczego to kryterium nie jest co najmniej równorzędne z kryterium długości podłogi części przeznaczonej do przewozu ładunku do odległości pomiędzy osiami pojazdu.
Zaznaczyć należy, że w piśmie Ministerstwa Finansów Departamentu Polityki Celnej z 20.08.2007r. zawarte są wskazania dotyczące klasyfikacji taryfowej pojazdów samochodowych.
Załączona WIT (k. 10-11) udzielona została w stanie faktycznym nie zawierającym danych o proporcji ładowności pojazdu, a zatem nie jest do końca adekwatna do stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Zdaniem Sądu organy nie wykazały dotychczas w sposób jednoznaczny, że samochód, z którym związana jest niniejsza sprawa, jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Jak bowiem wyżej podniesiono wyposażenie kabiny nie może stanowić wyłącznej podstawy uznania pojazdu za przeznaczony zasadniczo do przewozu osób.
Dotychczasowe ustalenia dokonane zostały na niepełnym materiale dowodowym. Należy uzyskać informację np. od dystrybutora (importera) samochodów NISSAN, czy pojazd tego typu przewidziany jest jako pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, czy też importer takimi danymi nie dysponuje. Uzyskana informacja podlegać będzie ocenie organu.
Uzyskawszy taką informację organ poczyni ustalenia przy uwzględnieniu faktu, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Kwestią do ustalenia i rozważenia pozostanie wówczas faktyczne przeznaczenie pojazdu.
Organ wyjaśni również z jakich powodów kryterium stosunku długości podłogi do przewozu ładunku do odległości pomiędzy osiami pojazdu uznał za dominujące w odniesieniu do kryterium ładowności, a to w aspekcie powołanego pisma Ministerstwa Finansów Departamentu Polityki Celnej z 20.08.2007r..
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że rozpatrzenie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacka podatkowa i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.
O niepodleganiu wykonaniu zaskarżonej decyzji Sąd orzekł po myśli art. 152, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.