I SA/Ol 482/18

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego nałożył na K.K., jako dłużnika zajętej wierzytelności, karę pieniężną w wysokości 3.800 zł.

Uzasadniając postanowienie organ egzekucyjny podniósł, że w toku postępowania egzekucyjnego wobec Spółki A z siedzibą w I., zawiadomieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. dokonano zajęcia należnych od K.K. wierzytelności pieniężnych.

Z akt sprawy wynika, że wymieniona Spółka świadczyła na rzecz K.K. usługi budowlane na podstawie umowy z dnia "[...]". Umowa ta określała, iż rozliczenie następuje na podstawie faktur częściowych wystawianych przez wykonawcę, także na zasadzie cesji (§ 5 ust. 7 umowy). Zgodnie z aneksem nr 3 do umowy (bez daty), zamawiający wyraził zgodę na wykonanie robót przez podwykonawców i dostawę materiałów przez dostawców. Według ustaleń organu, Spółka przekazała dłużnikowi zajętej wierzytelności trzy faktury VAT na łączną kwotę 746.405,71 zł oraz dziesięć faktur VAT wystawionych w okresie od lutego do lipca 2017 r. przez podwykonawców i dostawców towaru. Do każdej z faktur dołączono pisma, w których Spółka zwraca się o przelanie należności na konta podwykonawców. W okresie od 1 maja do 1 września 2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności uregulował należności z tytułu trzech faktur w łącznej kwocie 606.833,91 zł, wpłacając kwoty bezpośrednio na rachunki bankowe podwykonawców.

Uwzględniając te ustalenia, postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności pieniężnej na łączną kwotę 481.727.94 zł. Powyższe postanowienie utrzymał w mocy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w dniu "[...]".

Utrzymując w mocy wskazane na wstępie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" o nałożeniu na dłużnika zajętej wierzytelności, kary pieniężnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]" powołał treść art. 168e od § 1 do § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), dalej jako: "u.p.e.a.". Podniósł, że wymierzenie kary administracyjnej wymaga wystąpienia subiektywnego elementu zawinienia, zaś podmiot, który nie dopełnia obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie działania strony były świadome i celowe, ukierunkowane na pozbawienie organu egzekucyjnego możliwości zaspokojenia wierzytelności. Wskazał, iż odpowiadając na zajęcie wierzytelności z dnia 28 kwietnia 2017 r., dłużnik uznał wierzytelność pieniężną Spółki, a pomimo tego przekazał środki pieniężne na rzecz podwykonawców Spółki. Organ zwrócił uwagę, że już po dniu doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, dokonano zmiany sposobu opłacania wierzytelności wynikających z umowy o roboty budowlane. Do dnia zajęcia wierzytelności skarżący opłacał bowiem faktury wystawione przez Spółkę na jej rachunek bankowy wskazany w fakturach. Natomiast po dacie zajęcia wierzytelności pieniężnej płatność następowała bezpośrednio na rzecz podwykonawców. Organ podkreślił, że kwestia niewykonania przez skarżącego obowiązku została poddana ocenie w decyzjach obu instancji, w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, organ egzekucyjny nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wskazał bowiem szczegółowo motywy, którymi kierował się przy wymiarze dłużnikowi zajętej wierzytelności kary pieniężnej, w wysokości 3.800 zł. Kara ta jest zaś adekwatna do wagi naruszenia prawa i odpowiada wymogom celowości oraz możliwości płatniczym strony. Ustalając ją w maksymalnej wysokości, organ egzekucyjny wziął pod uwagę postępowanie skarżącego po zajęciu wierzytelności, kiedy to przekazano środki na rzecz podwykonawców. Uwzględnił również wysokość nieprzekazanej kwoty - 481.727,94 zł. Działania skarżącego, który zapłatę w wysokości netto 606.833,91 zł przekazał podwykonawcom, przyczyniły się do naruszenia ochrony ważnego interesu publicznego i doprowadziły do braku zaspokojenia interesu wierzyciela - Skarbu Państwa.

Organ podniósł, że w toku postępowania ustalono, iż skarżący prowadzi gospodarstwo rolne, posiada 24,89 ha użytków rolnych i zajmuje się hodowlą trzody chlewnej. Realizuje inwestycje związane ze zwiększeniem hodowli. Według deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7), w 2017 r. zakupił środki trwałe o wartości netto 1.470.720 zł, przy czym sprzedaż netto w okresie od stycznia 2017 do lutego 2018 r. wyniosła 181.642 zł. Strona posiada zatem stałe źródło dochodu, a ponosząc wydatki inwestycyjne, korzysta z kredytu bankowego.

Mając powyższe na uwadze, kara pieniężna w wysokości 3.800 zł jest zdaniem organu, adekwatna do sytuacji i postępowania skarżącego, jako dłużnika zajętej wierzytelności.

Odnosząc się do argumentacji zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że zarzut udzielenia stronie błędnej informacji przez pracownika organu przed podpisaniem aneksu do umowy o roboty budowlane był już przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie określenia nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności. Podobnie zarzuty zażalenia dotyczące naruszenia przepisów art. 647¹ § 5 i art. 376 § 1 k.c. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. zostały podniesione w środkach zaskarżenia złożonych w sprawie określenia nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, m.in. w skardze z dnia 10 kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie organu odwoławczego z dnia "[...]". W związku z powyższym nie mogły być ponownie przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ dodał, że w aktach sprawy brak jest wniosku strony, jak również rozstrzygnięcia, pisma, czy jakiejkolwiek wzmianki o powoływanej przez stronę zgodzie organu egzekucyjnego na odstąpienie przez stronę od realizacji zajęcia wierzytelności i przekazanie należności bezpośrednio podwykonawcom.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego, podniesiono zarzut naruszenia:

1) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady udzielania informacji, przejawiające się w błędnym poinformowaniu przez pracownika Urzędu Skarbowego, iż skarżący może kontynuować budowę i płacić podwykonawcom na zasadzie cesji wierzytelności;

2) art. 168e § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 6471 § 5 k.c. w zw. z art. 376 § 1 k.c. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wykonał lub nienależycie wykonał ciążący na nim obowiązek wynikający z zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej, podczas gdy jego zachowanie polegające na uiszczeniu wynagrodzenia podwykonawcom stanowiło działanie zgodne z prawem i nie nosi znamion odpowiedzialności obiektywnej ani zawinionej.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że uzyskał informację w Urzędzie Skarbowym, iż może kontynuować budowę i płacić podwykonawcom na zasadzie cesji wierzytelności. Na żadnym etapie nie utrudniał postępowania i współpracował z organami, przedkładając pełną dokumentację i składając wyjaśnienia. Jedynym jego zamiarem było ukończenie budowy. Powołując się na zasadę ogólną informowania w postępowaniu administracyjnym wyrażoną w art. 9 k.p.a., strona podniosła, że nie może ponosić konsekwencji prawnych zastosowania się do błędnego pouczenia lub błędnej informacji organu. Nie może ponosić ujemnych konsekwencji w postaci określenia nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności, w sytuacji, gdy w samym zawiadomieniu nie określono zakazu zapłaty za roboty budowlane na rzecz podwykonawców, a nadto błędnie pouczono o istnieniu takiej możliwości. Chybiona jest argumentacja organu egzekucyjnego, że uzyskanie zgody na zapłatę wynagrodzenia podwykonawcom jest wątpliwe, wobec nie przedstawienia na to żadnych dowodów. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi, przepis art. 14 § 2 k.p.a. przewiduje możliwość ustnego załatwienia sprawy, a pomimo twierdzeń strony, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy zgoda pracownika organu została udzielona i czy została utrwalona na piśmie.

Strona skarżąca wskazała, że przepis art. 647¹ § 5 k.c. statuuje solidarną odpowiedzialność inwestora i wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę, w przypadku udzielenia zgody inwestora na wykonanie robót przez podwykonawców. Przepis ten został wprowadzony ustawą z 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 49, poz. 408) i ma w założeniu eliminować sytuacje, w których podwykonawcy robót budowlanych, zleconych przez generalnego wykonawcę, pozbawieni zostają zapłaty wynagrodzenia. Odpowiedzialność, o której mowa w tym przepisie, powstała z mocy prawa jeszcze przed doręczeniem skarżącemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Roboty budowlane zostały wykonane i skarżący nie miał podstaw do kwestionowania przedstawionych mu faktur. Skoro podstawę do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności - w rozumieniu przepisu art. 71a § 9 u.p.e.a.- mogą stanowić takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciel, to za taką okoliczność należy uznać zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane na rzecz podwykonawcy, bowiem kwoty tej nie może dochodzić wykonawca główny.

Zdaniem strony, wbrew twierdzeniu organu nie sposób uznać, że nieprzekazanie wierzytelności jest bezsporne. Na skarżącym nie ciążyła powinność przekazania na rzecz organu egzekucyjnego kwot należnych podwykonawcom, bowiem nie była to wierzytelność zobowiązanej Spółki. Skarżący uiścił wynagrodzenie podwykonawcom z tytułu innej odpowiedzialności niźli ta, którą miałby względem głównego wykonawcy. Wnioskowanie, że inwestor zapłacił wynagrodzenie podwykonawcom "z pominięciem" organu egzekucyjnego jest uproszczeniem nieznajdującym potwierdzenia w powołanych przepisach prawa.

W dalszej kolejności strona podniosła, że pod wpływem orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego ukształtował się pogląd, iż przesłanką wymierzenia kary administracyjnej jest wystąpienie subiektywnego elementu zawinienia, przy czym podmiot powinien mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za nie ponosi odpowiedzialności (uchwała TK z 1 marca 1994 r., U 7/93, OTK 1994, cz. I, poz. 5). W niniejszej sprawie nie wykazano w sposób dostateczny, że działanie dłużnika zajętej wierzytelności było zawinione. Ustalenie odpowiedzialności na podstawie argumentów wskazanych w uzasadnieniu postanowienia należy uznać za niepoprawne zrekonstruowanie treści normy prawnej zawierającej sankcję. Ponadto wysokość nałożonej kary przy tak ustalonych okolicznościach wskazuje na eksces administracyjny poprzez uruchomienie zbyt surowej sankcji.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 282/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sprawując tę kontrolę m.in. w zakresie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd jest związany - w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. - granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 tej ustawy). Orzekając w danej sprawie, sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne, zaś przedmiotem kontroli legalności działania organów podatkowych jest wyłącznie zaskarżony akt. Sąd nie jest uprawniony do badania całokształtu stosunków publicznoprawnych i wydanych rozstrzygnięć w stosunku do skarżącego, ale tylko aktu stanowiącego przedmiot kontroli, tj. zaskarżonego. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że treść i argumentacja skargi w znacznej części wykracza poza podstawę prawną i treść zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 168e § 1 u.p.e.a.. Dotyczy to chociażby dokonanej przez stronę wykładni 647¹ § 5 kodeksu cywilnego na tle solidarnej odpowiedzialności inwestora i wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę, czy rozważań odnośnie uiszczenia wynagrodzenia podwykonawcom z tytułu innej odpowiedzialności niż ta, którą skarżący miał względem głównego wykonawcy, co w istocie stanowi powielenie argumentacji podnoszonej w związku ze skargą w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika kwoty zajętej wierzytelności, zakończonej wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r., o sygn. akt: I SA/Ol 282/18.

Podkreślenia również wymaga, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi bowiem, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonana przez Sąd we wskazanych wyżej ramach, kontrola zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, prowadzi do oceny, że nie jest ono dotknięte wadami. Dlatego też, skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena legalności zastosowania przez organ art. 168e § 1 u.p.e.a., w myśl którego na dłużnika zajętej wierzytelności, który nie wykonuje lub nienależycie wykonuje ciążące na nim obowiązki związane z egzekucją lub zabezpieczeniem wierzytelności lub prawa majątkowego, można nałożyć karę pieniężną do wysokości 3800 zł.

Zasady zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności określone zostały w przepisach od art. 89 do art. 92 u.p.e.a.. W przepisach tych określono również obowiązki ciążące na dłużniku zajętej wierzytelności (art. 89 § 1 i § 3 u.p.e.a.), których konsekwencją niewykonania może być nałożenie na osobę odpowiedzialną, kary pieniężnej w oparciu o cyt. wyżej art. 168e § 1 u.p.e.a..

Podnieść w tym miejscu należy, że odpowiedzialność za należyte wykonanie obowiązków wynikających z zajęcia wierzytelności ma charakter obiektywny i nie ogranicza jej brak zawinienia, a celem wymierzenia kary jest represja wobec dłużnika zajętej wierzytelności. Odpowiedzialność dłużnika zajętej wierzytelności ma zastosowanie niezależnie od możliwości ściągnięcia wierzytelności od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucyjnym (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Warszawa 2015, 7. wydanie, s. 551). Przy rozstrzyganiu kwestii nałożenia bądź nienałożenia kary oraz przy skonkretyzowaniu jej wysokości organ egzekucyjny korzysta z tzw. luzu decyzyjnego w granicach uznania administracyjnego, co jednak nie oznacza dowolności w działaniu tego organu. Organ egzekucyjny ma możliwość wyboru optymalnego (właściwego) rozstrzygnięcia, a motywy którymi się kierował powinien wyjaśnić w uzasadnieniu postanowienia nakładającego karę pieniężną na określony podmiot. Kara pieniężna musi być karą sprawiedliwą, adekwatną do wagi naruszenia prawa i odpowiadającą wymogom celowości. Dla spełnienia swych celów powinna stanowić istotnie odczuwalną dolegliwość ekonomiczną, proporcjonalną do możliwości płatniczych karanego i adekwatną do rodzaju i stopnia naruszenia prawa (p. NSA w wyroku z dnia 6 lipca 2006r. sygn. akt II FSK 965/05).

W niniejszej sprawie, w związku z nałożeniem przez organ kary pieniężnej, organ respektował te zasady i nie naruszył przepisów prawa. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło po stwierdzeniu przez organ I instancji nieprzekazania przez dłużnika zajętej wierzytelności pieniężnej na łączną kwotę 481.727.94 zł, pomimo wcześniejszego poinformowania o konsekwencjach prawnych dokonanego zajęcia, w tym o możliwości nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 168e u.p.e.a.. Z akt wynika również, że pismem z dnia 5 maja 2017 r. skarżący zobowiązał się do wpłacania na rachunek organu egzekucyjnego, przekazanych jemu po dniu dokonania zajęcia należności z faktur. Poza sporem pozostaje, iż pomimo tego zobowiązania, należność z tytułu zapłaty za usługi skarżący, zamiast organowi egzekucyjnemu przekazał podwykonawcom. Podkreślenia zaś wymaga, że w kwestii naruszenia przez dłużnika zajętej wierzytelności obowiązków wynikających z art. 89 § 1 i § 3 u.p.e.a. wypowiedział się tut. Sąd w powołanym wyżej wyroku z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 282/18, oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez tego dłużnika kwoty. W wymienionym wyroku stwierdzono m.in., że zmiana sposobu zapłaty wierzytelności wynikających z umowy o roboty budowlane dokonana przez strony umowy po dniu doręczenia skarżącemu zawiadomienia o jej zajęciu i uznaniu przez skarżącego zajętej wierzytelności, zgodnie z którą płatność następowała na rzecz innych podmiotów (podwykonawców) z pominięciem Spółki, miała na celu pominięcie organu egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne i ocena prawna sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, zakończonej ww. wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r. nie budzą wątpliwości i pozostają poza dalszą kontrolą w postępowaniu ze skargi na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej.

Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji dokładnie wyjaśniły podstawę prawną oraz motywy, którymi kierowały się wydając zaskarżone postanowienie, wskazując m.in. na wagę naruszenia prawa oraz możliwości płatnicze strony. Biorąc pod uwagę postępowanie dłużnika już po odebraniu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty, jak również ustalony przez organ stan majątkowy skarżącego, orzeczoną karę prawidłowo uznano zdaniem Sądu, za adekwatną do rodzaju oraz stopnia naruszenia prawa.

W związku z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 168e § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 647¹ § 5 w zw. z art. 376 § 1 kodeksu cywilnego, Sąd podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku dnia 6 grudnia 2018 r., o sygn. akt I SA/Ol 282/18, iż podstawy przekazania spornych kwot podwykonawcom Spółki nie mógł stanowić przepis art. 6471 Kodeksu cywilnego, który kształtuje odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawcy za dług wykonawcy. Dokonana przez strony umowy o roboty budowlane już po dniu doręczenia skarżącemu zawiadomienia o zajęciu, zmiana sposobu zapłaty wierzytelności, zgodnie z którą płatność następowała na rzecz podwykonawców z pominięciem Spółki, nie może być zatem skuteczna względem organu egzekucyjnego. Nie jest też możliwe skuteczne rozporządzanie przez dłużnika wierzytelnością po dniu dokonania zajęcia wierzytelności przez organ egzekucyjny. Z tych względów podniesiony w niniejszej sprawie zarzut nieuwzględnienia przez organ zgodności z prawem zachowania strony, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.

Nie można też zgodzić się z argumentacją skargi w kwestii zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., w tym zasady informowania strony postępowania. W powoływanym wyżej wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. I SA/Ol 282/18, Sąd zwrócił w tej kwestii uwagę na gołosłowność twierdzeń strony, wobec braku ich oparcia na konkretnych dowodach. Brak uwiarygodnienia zgłaszanej tezy o udzieleniu błędnej informacji przez pracownika Urzędu Skarbowego co do możliwości zapłaty podwykonawcom w ramach cesji wierzytelności, chociażby poprzez wskazanie danych tego pracownika, powoduje, że również w niniejszym postępowaniu, orzekając aktualnie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, Sąd nie mógł wyrazić odmiennego stanowiska.

Reasumując, zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów prawa, a zarzuty skarżącego okazały się niezasadne.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.