I SA/Ol 200/19

I SA/Ol 200/19 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2019-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło /przewodniczący/
Katarzyna Górska /sprawozdawca/
Renata Kantecka
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III FSK 1572/21 - Postanowienie NSA z 2023-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1454
art. 6c ust. 2, art.6h, art.6m ust.1, art.6j ust.3b i art.6q, art. 6o
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 maja 2019r. sprawy ze skargi H. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga H. i A. S. (dalej: "strona" lub "skarżący") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO" "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Wójt") z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. w kwocie 244 zł z odsetkami za zwłokę.
Z akt sprawy wynika, że strona w deklaracji D-OGOK (deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi) złożonej w 2018 r. (K-1 do 2) wykazała nieruchomość w miejscowości P., gmina E., deklarując selektywne zbieranie odpadów. Wskazano w deklaracji, że nieruchomość jest niezamieszkała, wobec czego nie zadeklarowano ilości osób oraz rodzaju pojemnika oraz nie wskazano wysokości miesięcznej opłaty, stanowiącej iloczyn liczby mieszkańców i stawki opłaty. W części deklaracji przeznaczonej do wypełnienia przez podatników posiadających domki letniskowe wykorzystywane na cele rekreacyjno–wypoczynkowe zaznaczono, że nieruchomość będzie wykorzystywana w lipcu, sierpniu i wrześniu.
W dniu 6 listopada 2018 r. Wójt wszczął postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w latach 2017 – 2018 (K-9).
W toku postępowania administracyjnego strona przedstawiła wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 21 listopada 2018 r. (K-19), z których wynika, że posiada nieruchomość w P., będącą domem całorocznym (a nie rekreacyjnym), którą wykorzystuje jedynie przez część roku, przeciętnie przez 1 – 2 miesiące. W powyższym piśmie strona zawnioskowała o przesłuchanie świadków – mieszkańców ulicy "[...]" w P. na okoliczność czasu i okresu pobytu strony na działce, na której położony jest budynek. Strona dołączyła do powyższego pisma kopię deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, złożonej w 2013 r. w miejscu zamieszkania, tj. w R., z której wynika, że zadeklarowano dwie osoby oraz selektywne zbieranie odpadów komunalnych, ze stawką opłaty wynoszącą 7 zł od osoby za miesiąc, czyli razem 14 zł miesięcznie. Załączono także harmonogram opłat za wywóz odpadów komunalnych w miejscu zamieszkania na lata 2016 - 2018 r., z którego wynika, że w 2018 r. opłata wynosi 18 zł miesięcznie. W złożonym piśmie z dnia 21 listopada 2018 r. strona zadeklarowała uiszczanie opłaty za domek w P. w wysokości 48,75 zł kwartalnie.
Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji określił wysokość rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. w kwocie 244 zł wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 1 lipca 2018 r.
W uzasadnieniu decyzji powołano przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa u.c.p."): art.6h, art.6m ust.1, art.6j ust.3b i art.6q. Wskazano, że strona nie dopełniła obowiązku złożenia poprawnej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 6h ustawy u.c.p. - właściciele nieruchomości, o których mowa w art.6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast art.6c wskazuje właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz o tych właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale rada gminy postanowiła o odbieraniu od nich odpadów komunalnych. W oparciu o orzecznictwo NSA zauważono, że skoro dla przyjęcia niższych stawek opłaty niezbędne jest złożenie deklaracji o selektywnej zbiórce odpadów, to brak deklaracji oznacza konieczność ustalenia opłaty przewidzianej dla nieselektywnej zbiórki odpadów.
Według ustaleń organu pierwszej instancji, należąca do strony nieruchomość jest działką rekreacyjną, użytkowaną przez część roku. Zatem, na podstawie ustawy u.c.p. oraz Uchwały Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]’ w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty na terenie Gminy – ustalono opłatę jak w sentencji decyzji.
Od decyzji tej strona złożyła odwołanie, w którym podniosła, że za śmieci w miejscu stałego zamieszkania płaci rocznie 220 zł, zaś w P. bywa 1 – 2 miesiące w roku. Zwróciła uwagę na to, że we wcześniejszym piśmie zadeklarowała opłatę ryczałtową 48,75 zł kwartalnie, zaś w dniu 22 listopada 2018 r. złożyła nieuwzględniony przez Wójta wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków (sąsiadów) na okoliczność czasu i okresu przebywania strony na działce. Zdaniem strony należy bowiem ustalić rzeczywistą ilość odpadów z jej nieruchomości.
Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko, SKO przytoczyło art.6c ust.2 ustawy u.c.p., z którego wynika, że rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne. Natomiast na podstawie art.6i ust.1 pkt 2 tej ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art.6c ust.2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Ponadto, w myśl art.6j ust.3b, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zgodnie z art. 6j ust. 3c, ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2.
Wskazało także Kolegium na uchwałę Rady Gminy nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której w §1 ust.4 oraz ust.5 ustalono roczną ryczałtową opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 195,00 zł w przypadku, gdy odpady zbierane są w sposób selektywny oraz w wysokości 244,00 zł gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny.
SKO wzięło pod uwagę złożoną przez stronę deklarację o wysokości opłaty, w której wskazano, że nieruchomość położona w P. ma charakter rekreacyjno-wypoczynkowy. Zadeklarowano zerową kwotę opłaty, z uwagi na przekonanie strony, że na jej nieruchomości nie są wytwarzane odpady komunalne. Kolegium stanowiska tego nie podzieliło, przyjmując, że na nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, co do zasady powstają odpady komunalne. Wskazało także na powszechny i przymusowy charakter opłaty. Dlatego za nieprawidłowe uznało stanowisko strony w kwestii braku obowiązku wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tej przyczyny, że odpady wytwarzane na tej nieruchomości są zagospodarowywane we własnym zakresie.
SKO stwierdziło, że z punktu widzenia podlegania obowiązkowi ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w sytuacji przewidzianej w art.6j ust.3b ustawy u.cp.p., nieprzeprowadzenie przez Wójta wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność czasowego przebywania strony na nieruchomości położonej w P., było uzasadnione. Bowiem ww. przepis odnosi się do wykorzystywania nieruchomości jedynie przez część roku. Wobec tego każdy, nawet krótki pobyt na nieruchomości w okresie, którego dotyczy opłata, przesłankę tę realizuje.
Kolegium uznało za udowodnione, że strona na nieruchomości w P. przebywa, choćby krótkotrwale. Dlatego, wobec braku złożenia właściwie sporządzonej deklaracji, należało wszcząć postępowanie w sprawie określenia opłaty.
W kwestii wysokości opłaty Kolegium wskazało, że z art. 60 ust. 1 ustawy wynika, iż w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z przepisu tego wynika specjalny tryb weryfikacji deklarowanych danych, w zakresie ustalenia tej opłaty wskazując na "dostępne dane" albo" uzasadnione szacunki", które stosuje się przy braku deklaracji lub istnieniu" uzasadnionych wątpliwości", co do zawartych w nich danych. W ocenie SKO zasadnie przyjął organ pierwszej instancji w oparciu o art. 6j ust. 3b ustawy, że należność ta płatna jest raz w roku ryczałtem i nie zależy od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach.
Od decyzji Kolegium złożona została skarga, w której wniesiono o uchylenie decyzji i nakazanie Wójtowi Gminy ustalenie opłaty za odbiór śmieci proporcjonalnie do rzeczywistej ilości, tj. powstałych w ciągu 3-miesięcznego pobytu na nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że chcą płacić za odbiór odpadów, ale tylko za to, co się słusznie należy, z uwzględnieniem tego, że deklarowali opłatę za okres 3 miesięcy w roku, chociaż nigdy tak długo na nieruchomości nie byli. Nie zgadzają się z SKO co do tego, że istota sporu dotyczy istnienia podstaw do nałożenia opłaty za śmieci, bowiem ich zdaniem jest to spór wyłącznie o wysokość opłaty. Skarżący podtrzymują argumentację przedstawioną w odwołaniu i wnoszą o uznanie jej za część skargi.
Powołane przez organy przepisy uważają za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, prawnej cywilizacji greckorzymskiej oraz podstawowymi prawami człowieka.
Za niezgodne z prawem uważają żądanie całorocznej opłaty w dwóch miejscach, tj. od nieruchomości w P. oraz w miejscu zamieszkania.
Zdaniem skarżących postępowanie zostało przeprowadzone w trybie inkwizycyjnym. Uważają, ze zostali pozbawieni prawa do obrony. Zignorowany został ich wniosek dowodowy ze wskazaniem na rzekomy brak potrzeby przeprowadzenia dowodów. Ilość odpadów została ustalona na podstawie średnich wielkości, co zdaniem skarżących, jest błędne. Średnia ilość odpadów w ciągu roku nie jest ilością wytwarzaną przez kilka tygodni.
W piśmie z dnia 8 maja 2019 r. skarżący podnieśli ponadto, że żądają od Sądu wyjaśnienia, czy jest zasadne prawnie żądanie podwójnej opłaty całorocznej za odbiór śmieci w P., gdzie przebywają kilka tygodni w roku oraz w miejscu stałego zamieszkania w R.. Zdaniem skarżących jest to niedopuszczalne, prowadzi do absurdu i wskazuje na podwójne karanie za ten sam czyn.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
W świetle zarzutów skargi, z której wynika, że skarżący za niezgodne z prawem uważają żądanie całorocznej opłaty w dwóch miejscach, tj. od nieruchomości w P. oraz w miejscu zamieszkania, spór w sprawie dotyczy tego, czy organ pierwszej instancji miał prawo nałożyć na skarżących obowiązek ponoszenia rocznej opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości położonej w miejscowości P., na której znajduje się domek letniskowy skarżących, skoro skarżący w miejscu zamieszkania, tj. w R., uiszczają opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto, jak wynika ze skargi, sporna jest wysokość opłaty.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. DzU 2018 r. poz. 1454 z późn. zm.).
Na podstawie art.6c ust.2 u.c.p. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Uchwała taka może zostać podjęta albo w stosunku do wszystkich, albo w stosunku do niektórych kategorii nieruchomości (art.6c ust.3 ustawy u.c.p.). Zatem objęcie określonych rodzajów nieruchomości niezamieszkałych zorganizowanym przez gminę systemem odbierania odpadów komunalnych jest zależne od treści uchwały rady gminy. W przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały obejmującej systemem odbierania odpadów komunalnych nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, rada gminy uchwala również ryczałtową stawkę opłaty dla takich nieruchomości, stosownie do art.6j ust.3b ustawy u.c.p., który mówi, że w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.
Istotne jest, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, położonych na nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku jest opłatą roczną, ryczałtową – niezależną od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości i uiszczaną na rzecz gminy za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych powstających na tej nieruchomości w ciągu całego roku, a jej wysokość określa rada gminy. Wynika to z obowiązków gminy, nałożonych na nią przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art.3 ust.2 pkt 3 ustawy u.c.p. gmina ma obowiązek objęcia wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych zarówno od właścicieli nieruchomości (w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 4 u.c.p.), na których zamieszkują mieszkańcy, jak i właścicieli nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, zaś właściciele takich nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Kwestionowana przez skarżących opłata powstaje z mocy prawa, ma charakter publicznoprawny, tj. jest daniną publiczną o niepodatkowym charakterze, do której należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej (por. wyrok o sygn. I SA/Po 73/19 z dnia 9 maja 2019 r. LEX nr 2664569), przy czym jej wysokość jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów. Podmiot władający nieruchomością zobowiązany jest na podstawie art.6m ust.1 ustawy u.c.p. samodzielnie obliczyć i zadeklarować wysokość należności z tego tytułu. Bez znaczenia dla tej kwoty pozostaje też czas wykorzystania nieruchomości w danym roku kalendarzowym.
Dlatego też nie można uznać zasadności skargi w kwestii nieuwzględnienia faktycznego korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz ilości zużywanych na miejscu odpadów, a także uiszczania opłaty w miejscu zamieszkania.
Prawidłowo powołano w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przepisy ustawy u.c.p. oraz regulacje zawarte w Uchwale Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty na terenie Gminy.
Z §1 ust.5 tej Uchwały wynika, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi w sposób nieselektywny wynoszą rocznie 244 zł od domku letniskowego lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno–wypoczynkowe. Ponadto zgodnie z §2 Uchwały nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości zabudowanej domkiem letniskowym lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjo–wypoczynkowe uiszcza się jednorazowo, w terminie do 30 czerwca każdego roku.
Podkreślenia wymaga, że obowiązek uiszczenia opłaty wiąże się z samym faktem posiadania nieruchomości, a nie z powstawaniem bądź odbieraniem odpadów. Bez znaczenia dla wysokości opłaty jest czas wykorzystania nieruchomości w roku kalendarzowym. To z wyżej przytoczonych przepisów ustawy u.c.p., a nie z samowolnej decyzji organów wynika przedstawiony ryczałtowy sposób ustalania opłaty, nie związany z ilością śmieci wytwarzanych na konkretnej nieruchomości. Metoda ryczałtowa oparta jest na pewnym uproszczeniu polegającym na przyjęciu, że należność z tytułu opłaty nie jest związana z rzeczywistą ilością śmieci wytwarzanych na nieruchomości.
Z deklaracji złożonej przez skarżących na 2018 r. wynika, że wykazali w niej nieruchomość wykorzystywaną na cele rekreacyjno–wypoczynkowe. Treść ww. Uchwały Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]" nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że roczna opłata ryczałtowa za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno–wypoczynkowe pobierana jest w wysokości 195 zł, gdy odpady są zbierane w sposób selektywny, bądź w wysokości 244 zł, gdy odpady te nie są zbierane w sposób selektywny. Zgodnie z art.6m ust.1 i 1a ustawy u.c.p. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art.6o ust.1 ustawy u.c.p.).
Ze względu na wyżej przytoczone przepisy prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji, że treść złożonej przez skarżących deklaracji uprawniała organ do uznania, że nie zadeklarowano selektywnej metody gromadzenia odpadów i związanej z nią wysokości opłaty, co skutkowało ustaleniem opłaty przewidzianej dla nieselektywnego gromadzenia odpadów. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: II FSK 2669/15 z dnia 14 listopada 2017 r. i II FSK 460/16 z dnia 1 marca 2018 r. (https://cbois.nsa.gov.pl).
Podnoszona w skardze okoliczność uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miejscu zamieszkania, tj. w R., nie ma wpływu na ustalenie tej opłaty w P. Bowiem obowiązek uiszczania opłaty wynika z posiadania nieruchomości, a jej wysokość wynika z ilości osób zamieszkujących i stawki opłaty, przewidzianej w stosownej uchwale.
Z treści wskazanych wyżej przepisów ustawy u.c.p. oraz uchwały Rady Gminy wynika ryczałtowy charakter opłaty. Dlatego Sąd przychyla się do stanowiska SKO w kwestii braku konieczności przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z zeznań świadków – sąsiadów skarżących, na okoliczność rzeczywistej ilości wytwarzanych odpadów. Zgodnie z art.188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU 2019 r. poz. 900) w zw. z art.6q ustawy u.c.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W rozpatrywanej sprawie ustalenie rzeczywistej ilości wytwarzanych odpadów nie było istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia opłaty, dlatego nie było potrzeby przeprowadzenia wnioskowanych dowodów.
W związku z powyższym Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko SKO co do tego, iż z faktu własności nieruchomości wykorzystywanej na cele wypoczynkowo-rekreacyjne, użytkowanej rzadko w sezonie letnim wynika obowiązek uiszczania rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Zauważyć trzeba, że skarżący na poparcie swoich racji nie wskazali żadnych konkretnych przepisów, naruszenia których miałby dopuścić się organ wydający zaskarżoną decyzję bądź organ pierwszej instancji, zaś swoją argumentację opierają jedynie na subiektywnych, zdaniem Sądu, błędnych przekonaniach, nie mających oparcia w stanie prawnym sprawy.
W ocenie Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zasadnym jest twierdzenie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W związku z powyższym, nie stwierdziwszy, aby decyzja Kolegium zawierała wady nakazujące jej eliminację z obiegu prawnego, Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U 2018 poz. 1302 ze zm. zm.) oddalił skargę.