I SA/Ol 167/26

I SA/Ol 167/26 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy /sprawozdawca/
Anna Janowska
Przemysław Krzykowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 §1, §3, art. 96j §1, §2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 44, art. 45
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2025 poz 111
art. 70 §4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) sędzia WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 18 lutego 2026 r., nr 2801-IEW.720.2.2026 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "organ", "organ II instancji", "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako: organ I instancji", "NUS") z 23 grudnia 2025 r. oddalające zarzut A. R. (dalej jako: "podatnik", "strona", "skarżący") wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w całości w podatku od towarów i usług (dalej jako: "podatek VAT") za luty i marzec 2015 r. oraz w podatku VAT za kwiecień i maj 2015 r., egzekwowanych w oparciu o tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r.
Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie DIAS zrelacjonował przebieg sprawy wskazując, że organ egzekucyjny (NUS), prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec strony na podstawie tytułów wykonawczych z 7 kwietnia 2021 r. obejmujące zaległości w podatku VAT za ww. okresy. Podstawą prawną obowiązku wskazaną w powyższych tytułach jest ostateczna decyzja DIAS 17 grudnia 2020 r., znak: [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji 31 grudnia 2019 r. orzekające o odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu H. Sp. z o.o. w organizacji w likwidacji za zaległości spółki solidarnie ze spółką z tytułu podatku VAT, m.in.: za luty 2015 r. w kwocie 125.279,00 zł, za marzec 2015 r. w kwocie 240.521,00 zł, za kwiecień 2015 r. w kwocie 304.391,00 zł oraz za maj 2015 r. w kwocie 244.291,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości. Wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych nastąpiło zawiadomieniami z 8 kwietnia 2021 r. w wyniku zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności Bank A. oraz Bank B. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z powyższymi zawiadomieniami doręczono stronie 14 kwietnia 2021 r. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie powyższych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny zastosował także inne środki egzekucyjne, szczegółowo wskazane w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Następnie organ wskazał, że postanowieniem z 19 września 2024 r., będącym odpowiedzią na wniosek strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, NUS umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 7 kwietnia 2021 r., nr [...] oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 7 kwietnia 2021 r., nr [...] i nr [...] (dalej jako: "tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r."). W postanowieniu tym, po szczegółowym wyjaśnieniu okoliczności mających wpływ na wymagalność zaległości w podatku VAT za luty, marzec, kwiecień i maj 2015 r. NUS wskazał, że przewidywany termin przedawnienia przypada na 14 października 2024 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy DIAS postanowieniem z 8 listopada 2024 r. Następnie zawiadomieniem z 25 września 2024 r. organ egzekucyjny zastosował kolejny środek egzekucyjny poprzez zajęcie udziałów w Kancelarii [...] Sp. z o. o., które zostało uznane za doręczone stronie i spółce 14 października 2024 r. Pismem z 21 listopada 2024 r. organ egzekucyjny poinformował skarżącego, że nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowych objętych wspomnianymi już tytułami wykonawczymi z 7 kwietnia 2021 r. (co do których odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego), w związku z zastosowanym środkiem egzekucyjnym w postaci zajęcia udziału. Wskazano przy tym, że według przewidywań ostatni dzień terminu przedawnienia zaległości objętych powyższymi tytułami wykonawczymi przypada na 15 października 2027 r., a pismo to zostało doręczone stronie 29 listopada 2024 r.
DIAS zauważył, że pismem z 24 września 2025 r. (data wpływu do organu 26 września 2025 r.), powołując się na art. 33 §2 pkt 6 lit. c i §5 pkt 2 w zw. z art. 96j §2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132, ze zm.), dalej jako: "u.p.e.a.", w zw. z art. 44 k.p.a. i art. 45 k.p.a. oraz art. 70 §4 o.p. i art. 118 §1 o.p. skarżący wniósł zarzut prowadzenia egzekucji administracyjnej, pomimo niedoręczenia dłużnikowi zajętego prawa zawiadomienia o zajęciu udziału. Przy tym odnosząc się do dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia udziału w Kancelarii [...] Sp. z o.o. (dalej również: "Spółka z o.o."), zawiadomieniem z 25 września 2024 r. (uznanym za doręczone zarówno stronie, jak i spółce 14 października 2024 r. w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako: "k.p.a.", i w nawiązaniu do zawiadomienia z 21 listopada 2024 r. o przerwaniu bieg terminu przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi z 7 kwietnia 2021 r. i wskazanego tam ostatniego dnia terminu przedawnienia należności objętych tymi tytułami, za które skarżący odpowiada jako osoba trzecia, tj. 15 października 2027 r., strona stwierdziła (wskazując przyczyny tego stanu rzeczy), że skoro spółce nie doręczono w trybie art. 44 k.p.a. skutecznie zawiadomienia o zajęciu udziału (powołując art. 96j §2 u.p.e.a.) nie nastąpiło skuteczne przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania ciążącego na stronie, jako osobie trzeciej odpowiedzialnej za cudzy dług.
Organ wskazał też, że postanowieniem z 23 grudnia 2025 r. NUS oddalił zarzut wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w całości w podatku VAT za luty i marzec 2015 r., egzekwowanych w oparciu o tytuł wykonawczy z 7 kwietnia 2021 r. oraz w podatku VAT za kwiecień i maj 2015 r., egzekwowane w oparciu o tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r. stwierdzając, że jest on bezzasadny. Następnie, pismem z 12 stycznia 2026 r. strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 33 §2 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 70 §4 i art. 118 §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.), dalej jako: "o.p.", oraz art. 96j §2 u.p.e.a. w zw. z art. 44 i 45 k.p.a. poprzez uznanie, że wystawienie zawiadomienia o przesyłce na innego adresata będącego osobą fizyczną, zamiast na adresata będącego jednostką organizacyjną, spełnia wymogi doręczenia zastępczego wywołującego skutek w postaci zajęcia udziału oraz wierzytelności z tego prawa w spółce z o.o., w wyniku czego nastąpiło ponowne przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania osoby trzeciej , wnoszą o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, a w uzasadnieniu powtarzając argumentację, że adresat przesyłki, tj. Kancelaria [...] Sp. z o.o. nie została w ogóle zawiadomiona zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru. Tym samym nastąpiło uchybienie istotnego elementu procedury doręczenia zastępczego określonej w art. 44 k.p.a., poprzez niewystawienie i niedoręczenie adresatowi przesyłki, tj. spółce, zawiadomienia o przesyłce. Tym samym brak zawiadomienia adresata o przesyłce powoduje, że nie doszło skutecznie do zajęcia udziału oraz wierzytelności z tego prawa na podstawie art. 96j §2 u.p.e.a. W związku z czym, nie nastąpiło ponowne przerwanie biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 §4 o.p., gdyż zastosowanie środka egzekucyjnego okazało się nieskuteczne.
Uwzględniając powyższe DIAS w pierwszej kolejności stwierdził, że przedmiotem oceny jest postanowienie NUS jako wierzyciela, wydane w przedmiocie oddalenia zarzutu wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w całości w podatku VAT za luty i marzec 2015 r. oraz w podatku VAT za kwiecień i maj 2015 r., egzekwowanych w oparciu o tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r. i może ona dotyczyć wyłącznie oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz postępowania w sprawie rozpatrzenia wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne.
W zakresie podniesionego zarzutu organ wyjaśnił, że wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części oznacza sytuacje, w których obowiązek istniał, ale wygasł wskutek zaistnienia okoliczności wymienionej w art. 59 o.p. W niniejszej sprawie sformułowany został zarzut wygaśnięcia obowiązku wskutek przedawnienia. Zgodnie zaś z treścią art. 118 §2 o.p. przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w §1, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 §2 pkt 1, §3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata.
DIAS podniósł też, że kwestie dotyczące ewentualnego przedawnienia zobowiązań, podniesione jako zarzut wygaśnięcia obowiązku, były już przedmiotem zakończonego postępowania zażaleniowego w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W wyniku tego postępowania postanowieniem z 8 listopada 2024 r. utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W przywołanym rozstrzygnięciu dokonano analizy dwóch okresów przedawnienia, tj. przedawnienia ciążącego na podmiocie głównym, jak i przedawnienia zobowiązania osoby trzeciej. Z ustaleń dokonanych przez organ wynika, że wszczęte postępowanie karne skarbowe i zawiadomienie o tym fakcie pełnomocnika H. sp. z o.o. w organizacji spowodowało, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych tej spółki w podatku VAT za okres od lutego do maja 2015 r. nie rozpoczął się, a zatem nie biegnie (stosownie do treści art. 70 §6 pkt 1 o.p.). Skutek ten wystąpił w dniu wszczęcia śledztwa przez Prokuraturę Krajową [...], tj. 4 grudnia 2015 r. i na dzień wydania postanowienia przez organ odwoławczy nie zostało zakończone. W związku z tym organ nie wskazał przewidywanego terminu przedawnienia zaległości podatkowych w podatku VAT za ww. okres spółki, co oznacza, że nie upłynął termin przedawnienia tych zaległości.
Następnie organ podniósł, że kwestia przedawnienia zobowiązań, za które odpowiada strona jako osoba trzecia została również dostatecznie wyjaśniona. W wydanym bowiem postanowieniu z 8 listopada 2024 r. ustalono, że egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych została wszczęta 8 kwietnia 2021 r., poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku A. Wskazano też na kolejne środki egzekucyjne zastosowane przez organ egzekucyjny, tj.: (-) zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku B. - doręczenie zawiadomienia o zajęciu nastąpiło 8 kwietnia 2021 r., (-) zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku C. - doręczenie zawiadomienia o zajęciu nastąpiło 9 kwietnia 2021 r., (-) zajęcie innych wierzytelności w M. Sp. z o.o. - doręczenie zawiadomienia o zajęciu nastąpiło 14 kwietnia 2021 r., (-) zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku D. - doręczenie zawiadomienia o zajęciu nastąpiło 13 października 2021 r. oraz (-) zajęcie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Kancelarii [...] — doręczenie zawiadomienia o zajęciu spółce oraz skarżącemu nastąpiło 14 października 2024 r. (w trybie art. 44 k.p.a.). Stwierdzono też, że w związku z faktem zastosowania przez organ egzekucyjny kolejnego środka egzekucyjnego, o którym strona została zawiadomiony w dniu 14 października 2024 r., bieg terminu przedawnienia został ponownie przerwany i biegnie on na nowo. To zaś powoduje, że przewidywany termin przedawnienia należności objętych powyższymi tytułami przypada na 15 października 2027 r.
Następnie organ wskazał, że zarzutami z 26 września 2025 r., a następnie zażaleniem z 12 stycznia 2026 r. strona kwestionuje skuteczność ostatniego z zastosowanych przez organ egzekucyjny środków w postaci zajęcia udziału w Kancelarii [...] Sp. z o.o., zawiadomieniem z 25 września 2024 r. Powołując się na sporządzone przez Pocztę Polską zawiadomienie z 30 września 2024 r. skarżący twierdzi, że ww. spółka nie została zawiadomiona zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru. Tym samym, w jego ocenie nastąpiło uchybienie procedury doręczenia zastępczego określonej w art. 44 k.p.a., poprzez niewystawienie i niedoręczenie spółce zawiadomienia o przesyłce. Jako dowód strona przedstawiła kserokopię przedmiotowego zawiadomienia z 30 września 2025 r., na którym Poczta Polska zamieściła kody kreskowe dwóch przesyłek poleconych o nr [...] (dalej jako: "przesyłka" i nr [...] (dalej również: "sporna przesyłka"), a skarżącego wskazała jako adresata. Skarżący stwierdził jednocześnie, że brak zawiadomienia adresata o przesyłce powoduje, że nie doszło skutecznie do zajęcia udziału oraz wierzytelności z tego prawa na podstawie art. 96j §2 u.p.e.a. W związku z czym, nie nastąpiło ponowne przerwanie biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 §4 o.p., gdyż zastosowanie tego środka okazało się nieskuteczne.
W ocenie DIAS sformułowany zarzut naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów, poprzez uznanie, że wystawienie zawiadomienia o przesyłce na adresata będącego osobą fizyczną, zamiast na adresata będącego jednostką organizacyjną, nie spełnia wymogu doręczenia zastępczego wywołującego skutek w postaci zajęcia udziału oraz wierzytelności z tego prawa w spółce z o.o. - jest bezzasadny. Organ przywołał następnie treść przepisów mających w sprawie zastosowanie, tj. art. 96j §1 u.p.e.a. oraz art. 44 §1 pkt 1, §2-§4 k.p.a. i art. 45 k.p.a. Następnie stwierdził, że zawiadomienie o zajęciu z 25 września 2024 r. zostało prawidłowo skierowane i wysłane na adres siedziby Kancelaria [...] Sp. z o.o., znajdujący się w O. przy ul. [...] (sporna przesyłka). Pod ten sam adres wysłane zostało również zawiadomienie do strony jako osoby zobowiązanej (przesyłka). Z uwagi na niepodjęcie przesyłek w wyznaczonym terminie korespondencja zwrócona została nadawcy, tj. - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego.
Organ zauważył także, że z analizy zapisów umieszczonych na przesyłce poleconej skierowanej do spółki z o.o., zawierającej wspomniane wyżej zawiadomienie wynika, że operator pocztowy 30 września 2024 r. podjął próbę doręczenia przesyłki. Z powodu niemożności jej doręczenia osobie uprawnionej do odbioru w lokalu siedziby, pracownik poczty pozostawił zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym w O. wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, co pracownik poczty odnotował na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest również adnotacja, że zawiadomienie o możliwości i miejscu odbioru przesyłki umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Na przesyłce listowej w miejscu informującym o awizie znajduje się natomiast odciśnięta pieczęć urzędowa Urzędu Pocztowego w O. z datą 30 września 2024 r. oraz odręczna adnotacja pracownika poczty, że awizowano przesyłkę 30 września 2024 r., co pracownik poczty potwierdził własnoręcznym podpisem. Na przesyłce listowej znajduje się także adnotacja o powtórnym awizie 8 października 2024 r. wraz z odręcznym podpisem pracownika poczty. Obok znajduje się odciśnięta pieczęć Urzędu Pocztowego w O. z datą 8 października 2024 r. Na przesyłce widnieją również dwa miejsca po odklejonych kodach kreskowych z numerami przesyłki, które Poczta Polska umieszcza na zawiadomieniach o przesyłce (awizach).
W ocenie DIAS na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie z 25 września 2024 r. o zajęciu udziału Poczta Polska odnotowała wszystkie niezbędne czynności warunkujące uznanie przesyłki za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Powyższe dowodzi również prawidłowości zaadresowania zawiadomienia o zajęciu do dłużnika zajętej wierzytelności - Kancelarii [...] Sp. z o.o. A zatem nie znajduje uzasadnienia podważane przez skarżącego stwierdzenie organu I instancji, że: "zawiadomienie zostało prawidłowo zaadresowane do dłużnika zajętej wierzytelności: nazwa adresata i adres doręczenia jest zgodny z danymi ujawnionymi w odpisie pełnym z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki Kancelaria [...] sp. z o.o. (...)". Organ nie zgadza się także ze stwierdzeniem strony, że Poczta Polska nie wystawiła w ogóle zawiadomienia o przesyłce skierowanej do spółki z o.o.
Zajmując stanowisko względem wskazanej wyżej kwestii organ II instancji zauważył również, że w postępowaniu zmierzającym do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia udziałów w spółce z o.o., zawiadomieniem z 25 września 2024 r. strona występuje zarówno w roli zobowiązanego jak i reprezentuje ww. spółkę, w której zajęto udziały, bowiem strona pełni w niej funkcję prezesa. Ponadto zgodnie z danymi z Krajowego Rejestru Sądowego siedziba spółki mieści się pod adresem, który jest jednocześnie miejscem zamieszkania skarżącego. DIAS wskazał też, że na zawiadomieniu sporządzonym przez pracownika poczty w dniu 30 września 2024 r. umieszczone zostały numery przesyłek skierowanych zarówno do skarżącego jako osoby fizycznej (przesyłka) oraz do Kancelarii [...] Sp. z o.o. (sporna przesyłka) pomimo, że jako adresata wskazano tylko stronę. Zatem jeżeli sporna przesyłka była przesyłką skierowaną do spółki z o.o., to za nieprawdziwe należało uznać twierdzenie, że Poczta Polska nie wystawiła w ogóle zawiadomienia skierowanego do tego adresata. Istnienie kwestionowanego zawiadomienia (awiza) dowodzi, że doszło do jego sporządzenia i pozostawienia na posesji nieruchomości w O. przy ul. [...], która jest jednocześnie siedzibą ww. spółki. Zwrócił również uwagę, że skarżący jako prezes zarządu Kancelarii [...] Sp. z o.o. posiada pełne, ustawowe uprawnienie do jej reprezentowania, co obejmuje również odbieranie korespondencji w jej imieniu. Uprawnienie to obejmuje odbiór pism kierowanych do spółki w lokalu jej siedziby lub w placówce pocztowej.
DIAS stwierdził również, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (ZPO) figuruje jednoznaczna adnotacja doręczyciela wskazująca, że z powodu niemożności jej doręczenia osobie uprawnionej do odbioru w lokalu siedziby, pracownik poczty pozostawił zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym w O. wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Pismo awizowano 30 września 2024 r. Adnotacja na przesyłce poleconej i na ZPO potwierdza, że doręczyciel pozostawił powtórne zawiadomienie (awizo) w dniu 18 października 2024 r. Dodał przy tym, że adnotacja doręczyciela na dokumencie zwrotnym korzysta z domniemania zgodności z prawdą (art. 76 §1 k.p.a.), a brak jest dowodów pozwalających na skuteczne podważenie czynności powtórnego awizowania. Wpisanie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że z powodu niemożności doręczenia pisma osobie uprawnionej do odbioru w lokalu siedziby jest kluczowym dowodem, ponieważ potwierdza zachowanie procedury wskazanej w art. 44 k.p.a. Stanowi ono urzędowe potwierdzenie, że listonosz podjął próbę doręczenia bezpośredniego (doręczenia w lokalu siedziby spółki z o.o. do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism, zgodnie z art. 45 k.p.a.), która okazała się bezskuteczna. Skoro adres jej siedziby i zamieszkania strony jako prezesa tej spółki jest tożsamy, listonosz pukając do drzwi "lokalu siedziby" de facto pukał do drzwi jej prezesa, a brak odpowiedzi pod tym adresem uprawniał doręczyciela do pozostawienia awizo.
Organ II instancji zauważył jednocześnie, że nawet jeśli uznać, że oznaczenie adresata na awizo za nieprecyzyjne, nie wpłynęło ono na możliwość odbioru przesyłki. Pomyłka na zawiadomieniu o przesyłce nie uniemożliwiła skarżącemu odbioru przesyłki w wyznaczonym terminie. Udając się na pocztę z tak sporządzonym zawiadomieniem, po weryfikacji skarżącego jako osoby upoważnionej do odbioru pisma, otrzymałby on awizowaną do spółki z o.o. przesyłkę. Zatem wskazanie na awizo danych osoby fizycznej będącej jedynym organem reprezentującym podmiot pod tym samym adresem, nie stanowiło przeszkody w identyfikacji adresata przesyłki. Organ dla poparcia swojego stanowiska wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sytuacji zbieżności adresowej, pozostawienie zawiadomienia w skrzynce oddawczej przypisanej do tego lokalu stwarza realną możliwość zapoznania się z treścią korespondencji przez osobę uprawnioną (por. wyrok NSA sygn. akt I FSK 1150/15). W jego ocenie wpisanie na druku zawiadomienia danych osobowych strony - jako osoby fizycznej uprawnionej do reprezentacji podmiotu znajdującego się pod tym samym adresem - w żaden sposób nie niweczy skuteczności doręczenia, gdyż zawiadomienie to dotyczy przesyłki, której bezskuteczną próbę doręczenia podjął doręczyciel chwilę wcześniej w siedzibie spółki z o.o. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (ZPO) widnieje ponadto adnotacja doręczyciela o podjęciu próby doręczenia pisma bezpośrednio w lokalu jej siedziby. Fakt, że mimo tożsamości adresu siedziby z adresem zamieszkania skarżącego jako jej prezesa, doręczenie osobie upoważnionej w lokalu siedziby było niemożliwe, obligował listonosza do zastosowania trybu awizowania. Natomiast wpisanie na zawiadomieniu o przesyłce (awizo) danych osoby fizycznej będącej jednocześnie osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skierowanej do spółki z o.o. pod wspólnym adresem, w ocenie organu należy uznać za omyłkę pisarską doręczyciela. Zachodzi duże prawdopodobieństwo, że listonosz identyfikuje stronę jako osobę upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do spółki, bowiem wcześniej wielokrotnie doręczał skarżącemu przesyłki adresowane do niej. Wpisanie na awizo nazwiska skarżącego jako prezesa spółki (organu ją reprezentującego) zamiast pełnej nazwy spółki zostało w tej sytuacji potraktowane jako skrót myślowy doręczyciela, który podjął próbę doręczenia przesyłki pod prawidłowym adresem spółki. Na omyłkę w wystawieniu zawiadomienia przez listonosza wskazuje również pismo Poczty Polskiej z 18 czerwca 2025 r., będące odpowiedzią na reklamację strony dotyczącą przesyłki o nr [...]. Poczta stwierdziła, że w sytuacji nieobecności adresata lub osoby uprawnionej do odbioru, pozostawiono zawiadomienie z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki. W tym przypadku listonosz omyłkowo wystawił na jednym zawiadomieniu informację o awizowaniu dwóch przesyłek pod ten sam adres.
Jednocześnie DIAS zwrócił uwagę, że w żadnym miejscu zaskarżonego postanowienia organ I instancji nie twierdził, że "sam fakt pełnienia funkcji członka zarządu zwalniał Pocztę Polską z obowiązku prawidłowego porządzenia zawiadomienia (awiza) o pozostawieniu pisma adresowanego do jednostki organizacyjnej (tj. spółki z o.o.) wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni".
Wobec powyższego organ II instancji wskazał, że doręczenie zastępcze określone w art. 44 k.p.a. zostało dokonane. Dokumentacja pocztowa jednoznacznie potwierdza zachowanie terminów oraz trybu awizowania określonego w art. 44 k.p.a. (pozostawienie zawiadomienia w skrzynce oddawczej, powtórne awizowanie, adnotacja o próbie doręczenia w lokalu siedziby spółki z o.o.). W związku z tym za datę doręczenia spółce z o.o. zawiadomienia o zajęciu udziału z 25 września 2024 r. (nr [...] – k. 34 akt sprawy), należy uznać ostatni dzień 14 - dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, tj. 14 października 2024 r. Dodał też, że zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącemu jako zobowiązanemu również w trybie art. 44 k.p.a., w dniu 14 października 2024 r. Doręczenie spółce z o.o. ww. zawiadomienia skutkuje z kolei tym, że zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny w postaci zajęcia w niej udziałów na podstawie art. 96j §2 u.p.e.a. - przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych z 7 kwietnia 2021 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 §4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.
DIAS dostrzegł także, że reprezentowane jest w orzecznictwie i aprobowane w piśmiennictwie stanowisko, zgodnie z którym obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest taka organizacja pracy, by doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe. Tym samym, podmioty takie nie mogą swymi działaniami, jak na przykład nieobecność w lokalu, uniemożliwiać doręczanie pism. To rolą podmiotu jest takie zorganizowanie jego działania, aby w godzinach funkcjonowania pod adresem wskazanym we właściwym rejestrze przebywała osoba uprawniona do odbioru korespondencji. Przywoła w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1481/15, z którego wynika, że: "obowiązkiem osób prawnych jest taka organizacja pracy, aby doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe. Spółka jako profesjonalny uczestnik obrotu prawnego, wskazując swój adres w rejestrze przedsiębiorców, bierze na siebie pełną odpowiedzialność za zapewnienie stałej i skutecznej obsługi korespondencji pod tym adresem.".
Końcowo organ ocenił, że postępowanie organu I instancji w sprawie zgłoszonego zarzutu zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z trybem określonym w art. 34 u.p.e.a. i brak jest podstaw do jego zakwestionowania. Prawidłowo bowiem oceniono zgłoszony przez skarżącego zarzut wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w całości w podatku VAT za luty i marzec 2015 r., egzekwowanych w oparciu o tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowienie organu II instancji zaskarżono w całości. Strona wniosła jednocześnie o uchylenie w całości postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
1) przepisów postępowania tj. art. 44 §1 do §4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że: (-) adresat pisma, tj. spółka z o.o. został w sposób niebudzący wątpliwości powiadomiony o miejscu, gdzie może pismo odebrać oraz o terminie odbioru przesyłki listowej, (-) w zaistniałym stanie faktycznym doręczenie zastępcze zawiadomienia o zajęciu udziałów w spółce z o.o. było skuteczne w wyniku czego nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego,
2) prawa materialnego tj. art. 33 §2 pkt. 5 i art. 96j §2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 §4 o.p. oraz w zw. z art. 44 §1 do §4 i art. 45 k.p.a. poprzez uznanie, że wystawienie zawiadomienia o przesyłce na innego adresata będącego osobą fizyczną, zamiast na adresata będącego jednostką organizacyjną, spełnia wymogi doręczenia zastępczego wywołującego skutek w postaci zajęcia udziału oraz wierzytelności z tego prawa w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, w wyniku czego nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania skarżącego.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała również (odwołując się do treści art. 44 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a.), że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, że przepisy te są jednoznaczne i czytelne, i nakazują doręczać pisma w lokalu siedziby jednostki organizacyjnej do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W przypadku gdy nie można doręczyć pisma w lokalu siedziby jednostki organizacyjnej do rąk osoby uprawnionej do odbioru pisma, to umieszcza się zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni: - w oddawczej skrzynce pocztowej, lub gdy to nie jest możliwe - na drzwiach lokalu siedziby, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W niniejszej sprawie natomiast Poczta Polska w ogóle nie wystawiła zawiadomienia (awiza) skierowanego do spółki Kancelaria [...] Sp. z o.o. w związku z czym nie mogła skutecznie pozostawić tego zawiadomienia w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a., a nie jak uznał organ, poprzez zawiadomienie adresowane do osoby fizycznej upoważnionej do odbioru przesyłki poleconej adresowanej do jednostki organizacyjnej.
Skarżący nie zgodził się też z twierdzeniem organów obu instancji, jakoby sam fakt pełnienia funkcji członka zarządu zwalniał Pocztę Polską z obowiązku prawidłowego sporządzenia zawiadomienia (awiza) o pozostawieniu pisma adresowanego do jednostki organizacyjnej (tj. spółki z o.o.) wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni. Wskazał, że twierdzenie organu egzekucyjnego, że "zawiadomienie zostało prawidłowo zaadresowane do dłużnika zajętej wierzytelności: nazwa adresata i adres doręczenia jest zgodny z danymi ujawnionymi w odpisie pełnym z Rejestru Przedsiębiorców KRS spółki z o.o. nie znajduje oparcia w zawiadomieniu o przesyłce, załączonym do akt sprawy, bowiem w przedmiotowym zawiadomieniu, jako adresat widnieje "A. R.", a nie Kancelaria [...] Sp. z o.o. Sam zaś fakt, że adres siedziby spółki jest taki sam, jak adres zamieszkania skarżącego oraz fakt, że jest on osobą upoważnioną do odbioru pism w jej imieniu, nie zwalnia operatora pocztowego z obowiązku wskazania rzeczywistego adresata w zawiadomieniu o przesyłce. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, iż warunkiem skuteczności doręczenia korespondencji w trybie art. 44 k.p.a. jest w szczególności prawidłowe zamieszczenie informacji o możliwości i miejscu odbioru awizowanej przesyłki, a organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas oraz musi posiadać informację gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Z powołanych orzeczeń wynika, że uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas.
Odnosząc się do argumentów DIAS skarżący stwierdził również, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2025 r., poz. 366 ze zm.), przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. "Adresatem", w myśl definicji zawartej w art. 3 pkt. 2 ustawy Prawo pocztowe, jest podmiot wskazany przez nadawcę, jako odbiorca przesyłki pocztowej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym, natomiast pod pojęciem "doręczenie" - rozumie się wydanie przesyłki pocztowej lub wypłacenie kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym adresatowi, a w przypadkach określonych prawem także innej osobie, lub przekazanie druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej (art. 3 pkt. 4 ww. ustawy). Stosownie do §34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora (Dz.U. z 2020 r., poz. 1026), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Następnie wskazał, że z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej (awizo) winno być skierowane do adresata przesyłki rejestrowanej (w niniejszej sprawie do osoby prawnej będącej adresatem), a nie do osoby uprawnionej w imieniu adresata do odbioru przesyłki. Nie można zatem, jak twierdzi DIAS, uznać, że oznaczenie adresata w awizo poprzez wskazanie danych osoby fizycznej będącej jednocześnie organem reprezentującym adresata - za omyłkę pisarską doręczyciela. Zauważył także, że powołane przepisy nie przewidują podania w awizo danych osób innych niż adresat przesyłki i pozostawienie awizo w innej skrzynce odbiorczej niż skrzynka odbiorcza adresata. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do treści art. 44 §2 K.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Należy podkreślić, iż również przepis art. 44 k.p.a., posługuje się określeniem "adresata", a nie osoby fizycznej będącej jednocześnie organem reprezentującym adresata, uprawnionej do odbioru w imieniu adresata (osoby prawnej) przesyłki listowej.
W ocenie strony, wyjaśnienia zatem wymaga, co należy rozumieć pod pojęciem "omyłki pisarskiej". I tutaj odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 302/24 wskazał, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast inne oczywiste omyłki, to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Co do zasady zatem, "omyłki pisarskie" są błędami łatwymi do zauważenia, wynikającymi z niedokładności i nie wymagają przeprowadzania dodatkowych badań czy też ustaleń; może to być błąd pisarski, logiczny, przypadkowe przeoczenie lub inna przypadkowa niedokładność.
Skarżący zauważył też, że wbrew wywodom organu II instancji oznaczenie adresata w awizo poprzez wskazanie danych osoby fizycznej będącej jednocześnie organem reprezentującym adresata, zamiast danych samego adresata, nie można uznać za omyłkę pisarską doręczyciela. Bowiem niewskazanie w awizo prawidłowych danych adresata, tj. danych spółki z o.o., wywołuje skutki materialno-prawne tj. konsekwencje, które bezpośrednio wpływają na prawa i obowiązki spółki, w której zajęto udziały oraz Skarżącego, jako osoby trzeciej odpowiedzialnej za cudzy dług. Zauważył też, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1925/19, że warunkiem przyjęcia przez organ, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. Dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. Konieczne jest więc dokonanie przez doręczyciela wszystkich czynności łącznie przewidzianych tym przepisem, by można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie zastępczym.
Strona podniosła także, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia bardzo dokładnie i szczegółowo opisano wszystkie adnotacje dokonane przez Pocztę Polską na kopercie przesyłki listowej i jednocześnie mniej dokładnie i mniej szczegółowo opisano adnotacje i zapisy dokonane przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (ZPO). Organ odwoławczy wskazał mianowicie, że cyt.: "(...) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (ZPO) figuruje jednoznaczna adnotacja doręczyciela wskazująca, że z powodu niemożności jej doręczenia osobie uprawnionej do odbioru w lokalu siedziby, pracownik poczty pozostawił zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym w O. wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Pismo awizowano 30 września 2024 r. Adnotacja na przesyłce poleconej i na ZPO potwierdza, że doręczyciel pozostawił powtórne zawiadomienie (awizo) w dniu 18 października 2024 r. Dodać przy tym należy, że adnotacja doręczyciela na dokumencie zwrotnym korzysta z domniemania zgodności z prawdą (art. 76 §1 k.p.a.), a brak jest dowodów pozwalających na skuteczne podważenie czynności powtórnego awizowania.". Natomiast umknęło uwadze organu niezachowanie przez doręczyciela procedury wypełnienia blankietu ZPO przesyłki listowej skierowanej do spółki z o.o. W pkt. 2 blankietu ZPO zaznaczono, że: "z powodu niemożności doręczenia, w sposób wskazany w punkcie 1, pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP w O. w dniu 30.09.2024 r. wraz z informacją o możliwości jego odbioru umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej - bez wskazania w czyjej oddawczej skrzynce pocztowej, a w pkt. 3 blankietu ZPO wskazano, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, pismo awizowano powtórnie w dniu 8 października 2024. Natomiast w pkt 4 blankietu ZPO zaznaczono, że "pismo zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma 15 października 2024 r. (data zwrotu pisma)", jednakże doręczyciel nie wypełnił w całości pkt 4 blankietu ZPO i nie potwierdził własnoręcznym podpisem jak również nie opatrzył podpisu datą na potwierdzenie prawdziwości adnotacji dokonanych w tym blankiecie.
W ocenie skarżącego, brak podpisu osoby, która sporządziła dokument urzędowy mający formę papierową oraz brak daty złożenia podpisu uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację blankietu ZPO, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 2357/21. W powołanym wyroku stwierdził on bowiem, że pocztowy dokument "potwierdzenie odbioru" może być traktowany jako dokument urzędowy, to jednak pogląd ten nie może być niejako a priori odnoszony do każdej sytuacji. Warunkiem by taki dokument mógł być uznany za dokument urzędowy jest bowiem to by taki dokument był prawidłowo sporządzony (wypełniony) i podpisany przez osobę uprawnioną. Brak bowiem zwłaszcza podpisu osoby, która sporządziła dokument urzędowy mający formę papierową, uniemożliwia jego jakąkolwiek weryfikację. Oznacza to, że blankiet zwrotnego potwierdzenia odbioru nie ma przymiotu dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1-3 k.p.a., który stanowiłby dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Zatem z uwagi na brak podpisu doręczyciela i wymaganej daty na blankiecie ZPO, nie potwierdzono, że przesyłka rejestrowana faktycznie została mieszczona w oddawczej skrzynce pocztowej adresata tj. spółki z o.o.
Podsumowując strona wskazała, że całokształt okoliczności sprawy tj. brak awiza wystawionego na adresata tj. spółkę z o.o., brak podpisu doręczyciela i daty jego złożenia na blankiecie ZPO, odpowiedź Poczty Polskiej z dnia 18 czerwca 2025 r. na reklamację skarżącego, przemawia za przyjęciem, że zaistniały wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zastępczego zawiadomienia o zajęciu udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 25 września 2024 r., co oznacza, że organ, orzekając w przedmiocie zarzutu wygaśnięcia zobowiązania ciążącego na skarżącym z uwagi na przedawnienie, błędnie przyjął, że można było zastosować fikcję doręczenia, o której mowa w art. 44 §4 k.p.a. A mając na uwadze uchybienia popełnione przy świadczeniu usług powszechnych przez doręczyciela Poczty Polskiej polegające na naruszeniu procedur związanych z doręczeniem Spółce Kancelaria [...] Sp. z o.o. zawiadomienia o zajęciu udziału w spółce z 25 września należy stwierdzić, że nie doszło do skutecznego zajęcie udziałów w spółce, w związku z czym nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego. Należy stwierdzić, że adresat pisma, tj. Spółka nie został w sposób niebudzący wątpliwości powiadomiony o miejscu, gdzie może pismo odebrać oraz o terminie odbioru przesyłki listowej. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 44 k.p.a. zawiera uregulowania dotyczące terminów odbioru pism przez adresata oraz fikcji prawnej ich doręczeń. Instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia.
Jednocześnie skarżący wskazał, że jego stanowisko znajduje oparcie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Zauważył bowiem, że w wyroku z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1981/23 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na skutki, jakie wiążą się z faktem doręczenia przesyłki zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. W orzecznictwie przyjmuje się, że dla uznania, że decyzja/postanowienie zostały skutecznie doręczone w trybie art. 150 o.p. konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa/pracownik organu podatkowego lub inna upoważniona osoba zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać. Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W sytuacji gdy adnotacje te nie spełniają wymogów określonych w art. 150 §1 i 2 o.p. dopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie istniejących wątpliwości, np. przez wystąpienie do odpowiedniej placówki pocztowej o przekazanie stosownych informacji związanych ze sposobem doręczenia przesyłki.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał prezentowane dotychczas stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 3 §2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując badania legalności zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu było postanowienie DIAS wydane w przedmiocie oddalenie zarzutu wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w całości w podatku VAT za luty i marzec 2015 r. oraz za kwiecień i maj 2015 r. egzekwowanych w oparciu o tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły natomiast przepisy ustawy o postępowanie egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 33 §1 i §2 pkt 5 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. (§2) Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: (5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części.
Według art. 96j §1 i §2 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, zwanej dalej "spółką", oraz wierzytelności z tego prawa przez przesłanie do spółki zawiadomienia o zajęciu udziału i wezwanie jej, aby żadnych należności przypadających zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi nie uiszczała zobowiązanemu, lecz należne kwoty przekazała organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. (§2) zajęcie udziału oraz wierzytelności z tego prawa jest dokonane z chwilą doręczenia spółce zawiadomienia, o którym mowa w §1.
W myśl art. 44 k.p.a. (§1) W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. (§2) Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. (§3) W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w §2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. (§4) Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Z art. 45 k.p.a. wynika, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.
Jednocześnie z art. 70 §4 o.p. wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo zostało doręczone spółce z o.o. zawiadomienie o zajęciu udziału, co skutkowało (jak uważa organ) zgodnie z art. 70 §4 o.p. przerwaniem biegu terminu przedawnienia ciążących na stronie (co jest kwestionowane przez skarżącego), a tym samym wbrew zaopatrywaniu skarżącego nieskuteczny jest zarzut wygaśnięcie obowiązku. Nie jest natomiast sporne to, że o zastosowaniu ww. środka egzekucyjnego strona została zawiadomiona prawidłowo.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia (w zakresie szczegółowo wskazanym w skardze) art. 44 §1-§4 k.p.a. oraz art. 33 §2 pkt. 5 u.p.e.a. i art. 96j §2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 §4 o.p. i w zw. z art. 44 §1 do §4 i art. 45 k.p.a. (pkt 1 i 2), to w ocenie sądu nie zasługiwały one na akceptację.
Na wstępie należy wskazać, że uwzględniając art. 1a pkt 2 u.p.e.a., przez pojęcie "czynności egzekucyjnej" rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Działania te są więc ukierunkowane na to, by do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego doszło. Jeżeli sytuacja taka nie będzie miała miejsca, tj. jeżeli do dokonania czynności nie dojdzie, gdy wziąć pod uwagę art. 96j §2 (skuteczność doręczenia zawiadomienia o zajęciu udziału w spółce z o.o.) wówczas nie dojedzie do przerwania biegu terminu przedawnienia w myśl art. 70 §4 o.p.
Należy również zauważyć, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem przy pomocy którego realizowana jest procedura doręczenia opisana w art. 44 k.p.a. Jak wskazano w art. 44 §1 pkt 1 k.p.a. w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w §1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 §2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w §2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 §3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 §4 k.p.a.). Powyższy przepis wprowadza tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Ocena skuteczności takiego doręczenia dokonywana jest przez pryzmat zachowania procedury z art. 44 k.p.a.
Szczegóły dotyczące doręczeń regulują też przepisy ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640, ze zm.), dalej jako: "Prawo pocztowe". W art. 3 pkt 23 tej ustawy przyjęto, że użyte w ustawie określenie przesyłka rejestrowana oznacza przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru. Zgodnie natomiast z §34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1026), dalej jako: "rozporządzenie z 29 kwietnia 20913 r.", jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 Prawa pocztowego, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową.
Uwzględniając powyższe rozważania natury ogólnej, w ocenie sądu wbrew twierdzeniu skarżącego w zaistniałym stanie faktycznym doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu udziału w spółce z o.o. (dalej również: "zawiadomienie o zajęciu udziału"), o którym jest mowa w art. 96j §2 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że zawiadomienie o zajęciu udziału z 25 września 2024 r. zostało prawidłowo skierowane i wysłane zarówno do spółki z o.o. (sporna przesyłka) jak i skarżącego (przesyłka). W obu przypadkach w aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty doręczenia zastępczego gdzie zarówno adresat jak i adres do doręczenia został prawidłowo wskazany (k. 31 verte i k. 32 verte) oraz dwie przesyłki listowe (k. 31 i k. 32 akt sprawy).
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zawiadomienie o przesyłce (awizo), na które powołuje się strona (celem wykazania, że nie doszło do skutecznego doręczenia spółce z o.o. zawiadomienia o zajęciu udziału) aby wywrzeć skutek prawny (co potwierdza też orzecznictwo) winno zawierać (zgodnie z §34 ust. 1 rozporządzenia z 29 kwietnia 2013 r. informację o awizowaniu oraz podanie miejsca pozostawienia przesyłki (co w tej sprawie miało miejsce z uwagi na treść tego dokumentu – k. 62 akt sprawy). W orzecznictwie bowiem zwrócono uwagę, że odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia przesyłki, nie spełnia wymogu określonego w §34 ust. 1 cyt. rozporządzenia, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia (zob. np. postanowienie NSA z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 286/19). Mając to na uwadze, wskazać należy, że kwestionowane awizo zawierało wymagane informacje: (-) wskazanie z jaką przesyłką mamy do czynienia (poleconą), (-) wskazanie numer przesyłki zarówno tej adresowanej do strony jak i tej do spółki z o.o. oraz (-) miejsce jej odbioru oraz datę jego wystawienia. Zostało także pozostawione w skrzynce pocztowej, co potwierdza ZPO (k. 32 verte akt sprawy). Tym samym zawiadomienie to zawierało niezbędne minimum elementów aby uznać je (wbrew twierdzeniu strony) za prawidłowe, a tym samym słusznie uznano, że przesyłkę z zawiadomieniem o zajęciu udziału doręczono spółce prawidłowo w dniu 14 października 2024 r., w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenia zastępczego). Należy też pamiętać, że zawiadomienie ma służebną rolę względem samego doręczenia danej przesyłki i jest stosowne wówczas gdy doręczyciel nie zastanie adresata na miejscu (niemożliwe jest doręczenie do rąk własnych).
Zauważyć również należy, że samo zawiadomienie o przesyłce (awizo), do którego strona się odwołuje, w kontekście skuteczności doręczenia przesyłki spółce z o.o. – tj. zawiadomienia o zajęciu udziału) - nie jest dokumentem urzędowym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 21 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1829/14), ale stanowi jedynie powiadomienie adresata o miejscu przechowywania i możliwym terminie jej odbioru – i w tym zakresie (jeśli zawiera wskazanie numeru przesyłek konkretyzujących przesyłki oraz miejsce ich odbioru oraz datę wystawienia i rodzaj przesyłki – np. polecona) wypełnia warunek wynikający z art. 44 k.p.a. Ponadto w realiach tej sprawy zawiadomienie pozostawione zostało (jak już zauważono wcześniej) w skrzynce odbiorczej. Z uwagi na powyższe, twierdzenia skarżącego dotyczące braku wskazania na awizo oznaczenia spółki z o.o. (tylko samego skarżącego) nie mogą prowadzić do zakwestionowania prawidłowości doręczenia (mając na uwadze treść §34 ust. 1 rozporządzenia z 29 kwietnia 2013 r.). Wobec tego trudno wywodzić (jak stara się zrobić to strona), że zawiadomienie o przesyłce (awizo) z 30 września 2024 r. (zawierające dodatkowo wskazanie jako ich adresata prezesa zarządu spółki z o.o. bez wskazania adresata drugiej z przesyłek, czyli samej spółki) powoduje nieskuteczność doręczenia spółce zawiadomienia o zajęciu udziału, a tym samym przerwanie biegu terminu przedawnienia, o którym jest mowa w art. 70 §4 o.p. To zaś powoduje (jak twierdzi strona) wygaśnięcie obowiązku, zgodnie z art. 33 §2 pkt 5 u.p.e.a. (z uwagi na jego przedawnienie). W konsekwencji nie ma racji skarżący, że awizo nie tylko, że nie zostało w ogóle wystawione przez doręczyciela na spółkę z o.o., ale również, że w tym przypadku nie doszło do jego skutecznego doręczenia spółce. Nie bez znaczenia dla skuteczności doręczenia tego dokumentu było też to, że adres spółki i adres jej prezesa (strony) był ten sam. A skoro tak to awizo umieszczona w skrzynce odbiorczej, w ocenie sądu obligowało do odbioru awizowanych przesyłek. Zauważyć bowiem należy (na co zwrócił uwagę również DIAS odwołując się do wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1481/15), że obowiązkiem osób prawnych jest taka organizacja pracy, aby doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe (też wyrok NSA z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 274/22). Spółka jako profesjonalny uczestnik obrotu prawnego, wskazując swój adres w rejestrze przedsiębiorców, bierze na siebie pełną odpowiedzialność za zapewnienie stałej i skutecznej obsługi korespondencji pod tym adresem. Ponadto, przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie pod tym względem, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu, administracji, itp. (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 972/19, czy też wyrok WSA w Gliwicach z 7 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1175/24). Tym bardziej więc, w takiej sytuacji kiedy jeden adres dotyczy zarówno spółki, jak i jej prezesa (występującego w dwojakiej roli jako osoby prywatnej i reprezentanta spółki). Jeśli więc awizo zostało umieszczone w skrzynce odbiorczej to rolą prezesa spółki dbającego o jej interesy (nawet jeśli na awizo umieszczono tylko jego dane, bez oznaczenia spółki z o.o., co pozostaje w ocenie sądu bez istotnego znaczenia dla sprawy z uwagi na przywołane regulacje rozporządzenia z 29 kwietnia 2013 r.) - był ich odbiór. Jeśli natomiast tego nie zrobił, z przyczyn sobie tylko znanych musi liczyć się ze skutkami (również negatywnymi) tego stanu rzeczy. Wskazać również należy, że skuteczność doręczenia kwestionowanego awizo potwierdziła również Poczta Polska (rozpatrująca reklamację strony), gdzie końcowo wskazano, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że awizo (które nie wymaga uwierzytelnienia) nie zostało w tym przypadku doręczone. Z uwagi zaś na niepodjęcie przesyłek w wyznaczonym terminie korespondencja zwrócona została nadawcy (NUS).
Należy mieć na uwadze też to, że to dokument potwierdzenia doręczenia zastępczego – ZPO (jako dokument urzędowy), a nie zawiadomienie o przesyłce (awizo – przy założeniu oczywiście, że jego treść była zgodna z ww. rozporządzeniem - co miało miejsce w tej sprawie) świadczy o skuteczności doręczenia danej przesyłki. Co istotne dokument ten zawierał (w obu przypadkach, zarówno strony jak i spółki z o.o.) adnotację doręczyciela wskazującą, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki osobie uprawnionej do odbioru w lokalu siedziby pracownik pozostawił zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym w O. wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Wskazano również kiedy pismo awizowano, tj. 30 września 2024 r. Na dokumencie tym jest również adnotacja, że zawiadomienie o możliwości i miejscu odbioru przesyłki umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Ponadto na przesyłce listowej w miejscu informującym o awizie znajduje się odciśnięta pieczęć urzędowa Urzędu Pocztowego z datą 30 września 2024 r. oraz odręczna adnotacja pracownika poczty, że awizowano przesyłkę w tym dniu, co pracownik poczty potwierdził własnoręcznym podpisem. Znajduje się na niej także adnotacja o powtórnym awizie 8 października 2024 r. wraz z odręcznym podpisem pracownika poczty. Obok znajduje się też odciśnięta pieczęć Urzędu Pocztowego z ww. datą 8 października 2024 r. Na przesyłce widnieją również dwa miejsca po odklejonych kodach kreskowych z numerami przesyłki, które Poczta Polska umieszcza na zawiadomieniach o przesyłce (awizach), co miało miejsce w tej prawie mając na uwadze treść wystawionego awizo. Jak słusznie podniósł też DIAS adnotacja doręczyciela na dokumencie zwrotnym korzysta z domniemania zgodności z prawdą (art. 76 §1 k.p.a.), a brak jest dowodów pozwalających na skuteczne podważenie czynności powtórnego awizowania. Trudno zatem zaakceptować twierdzenie, że doręczenie zastępcze zawiadomienia o zajęciu udziału prawidłowo adresowanego i kierowanego do spółki jej prezesowi (szczególnie kiedy mamy do czynienia, jak już wskazano wcześniej z tożsamością adresu strony i spółki) - było bezskuteczne. Słusznie też podniósł DIAS, że przecież skarżący (jako prezes Kancelarii [...] Sp. z o.o.) posiada pełne, ustawowe uprawnienie do jej reprezentowania, co obejmuje również odbieranie korespondencji w jej imieniu (zarówno w lokalu siedziby lub w placówce pocztowej). Trudno zatem uznać, że prezes zarządu nie był osobą uprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu spółki z o.o. (zgodnie z art. 45 k.p.a.), mając tym bardziej ten sam adres korespondencyjny.
W warunkach rozpoznawanej sprawy (uwzględniając wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne związane z próbami doręczenia spółce z o.o. jak i skarżącemu przesyłek zawierających zawiadomienie o zajęciu udziału – zgodnie z art. 96j §2 u.p.e.a. oraz treść awizo jak i samej przesyłki poleconej oraz ZPO) - ustalenia w niej poczynione, a będące podstawą rozstrzygnięcia - nie zostały skutecznie przez skarżącego podważone. Nie wykazano bowiem, że Poczta Polska nie wystawiła zawiadomienia (awizo) z 30 września 2024 r. dla spółki z o.o. (jak twierdzi strona) i jego nie doręczyła. W aktach sprawy znajduje się bowiem (zdaniem sądu) prawidłowo awizowana przesyłka kierowana do spółki. Prawidłowo jest również wystawione awizo (posiada bowiem niezbędne elementy wskazane w §34 ust. 1 rozporządzenia z 29 kwietnia 2013 r.). Dodatkowo powyższe potwierdziła, w wyniki co istotne reklamacji strony (jak już zauważono wcześniej) sama Poczta Polska w piśmie z 18 czerwca 2025 r. (k. nr 56 akt sprawy) wskazując jednoznacznie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że awizo nie zostało doręczone. Tym samym złożona reklamacja nie potwierdziła twierdzeń skarżącego co do wadliwości podejmowanych czynności zaistniałych przy doręczeniu.
Należy też pamiętać (za NSA – postanowienie z 7 lipca 2026 r., sygn. akt III OZ 298/26), że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie (a tak zdaniem sądu było w tej sprawie) przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując taką próbę należy mieć jednak na względzie, że to na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. W praktyce orzeczniczej nie budzi wątpliwości, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki w drodze awizo (czego zdaniem sądu strona skutecznie nie zrobiła w tej sprawie) ciąży na stronie skarżącej (a tego strona zdaniem sądu skutecznie nie uczyniła). Jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (zob. postanowienia NSA z 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 811/12; z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 857/15), co w tej sprawie miało miejsce i nie potwierdziło prawidłowości doręczenia spółce z o.o. awizo z 30 września 2024 r., a tym samy prawidłowości doręczenia zastępczego zawiadomienia o zajęciu udziału (zgodnie z art. 96j §2 u.p.e.a.).
W tej sytuacji zatem, podnoszona w skardze argumentacja, jak i zawarte w niej zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Obalenie fikcji doręczenia w sposób ujęty w skardze, a tym samym twierdzenie, że nie wystawiono w ogóle zawiadomienia o przesyłce spółce z o.o. oraz, że awizo tego jej nie doręczono, prowadziłoby zdaniem sądu do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 44 k.p.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez oświadczenie, że na dokumencie tym wskazano tylko jednego z adresatów przesyłek (jak w tej sprawie). Tym bardziej (co już zaakcentowano wcześniej), że samo zawiadomienie (awizo) o przesyłce nie jest dokumentem urzędowym (służąc jedynie poinformowaniu adresata o pozostawieniu skonkretyzowanej - poprzez wskazanie jej numeru - przesyłki w danym miejscu do jego dyspozycji) i jeśli spełnia niezbędne minimum treści (co zdaniem sądu miało miejsce w tej sprawie), oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie zostało ono doręczone spółce (jak chciałaby tego strona). Ponadto skarżący myli wymogi doręczenia zastępczego wywołującego skutek w postaci zajęcia udziału z instytucją zawiadomienia o przesyłce. Tymczasem to koperta z adnotacjami i pieczęciami przedstawiciela poczty (doręczającego przesyłkę) oraz ZPO stanowią dowód takiego doręczenia (k. 32 akt sprawy), przy założeniu oczywiście, że awizo jest zgodne z treścią §34 ust. 1 rozporządzenia z 29 kwietnia 2013 r. A w tej sprawie zdaniem sądu i wbrew twierdzeniu skarżącego w aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność dokumentacja, która zawiera niezbędne elementy (jak już opisano to wcześniej) potwierdzające zachowanie procedury wskazanej w art. 44 k.p.a. (doręczenia zastępczego). Dokumentacja stanowi też urzędowe potwierdzenie, że doręczyciel przesyłki (listonosz) podjął próbę doręczenia bezpośredniego (co istotne doręczenia w lokalu siedziby spółki do rąk osoby uprawnionej do jej odbioru, zgodnie z art. 45 k.p.a.), która okazała się bezskuteczna. Na potwierdzeniu znajduje się też adnotacja, że w dniu 15 października 2024 r. przesyłka została zwrócona nadawcy jako nie podjęta w terminie. Nie ma natomiast danych, które wskazywałyby na próbę odbioru przesyłki przez skarżącego. Ponadto to, że skarżący nie podjął próby odbioru przysyłek dla spółki z o.o. (jako jej prezes), pozyskując wówczas wiedzę, że każda z nich ma swojego adresata - jest jego wolą i wyborem, a konsekwencje tego stanu rzeczy obciążają wyłącznie jego jako prezesa i w konsekwencji też spółkę.
Należy również zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się dodatkowo uwagę, że domniemanie doręczenia przewidzianego w art. 44 §1-4 k.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, jeśli wszystkie przesłanki przewidziane w tym artykule zostały spełnione (a tak zdaniem sądu był w tej sprawie). Przepis art. 44 k.p.a. ustanawiając zastępczy tryb doręczenia korespondencji umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia terminu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2021 r., sygn. akt I GSK 288/21, możliwe jest obalenie domniemania skuteczności doręczenia zastępczego, "jeżeli okaże się, że samo zastosowanie art. 44 k.p.a. było wadliwe przez nieprzestrzeganie poszczególnych wymogów procedury doręczenia zastępczego. W związku z dotkliwością skutków doręczenia zastępczego zasady stosowania tej instytucji powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie jakiemukolwiek z wymogów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że organ administracji publicznej nie może skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia pisma z zastosowaniem konstrukcji fikcji prawnej doręczenia na podstawie k.p.a." - co w tej sprawie zdaniem sądu nie miało miejsca, a strona tego doręczenia skutecznie nie podważyła.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że doręczenie zastępcze określone w art. 44 k.p.a. zostało w przedmiotowej sprawie dokonane prawidłowo. Dokumentacja pocztowa jednoznacznie potwierdza zachowanie terminów oraz trybu awizowania określonego w art. 44 k.p.a. (pozostawienie zawiadomienia o przesyłce z niezbędnymi jego elementami w skrzynce oddawczej, adnotacja o próbie doręczenia w lokalu siedziby spółki z o.o., informacja o możliwość obioru przesyłki w określonym terminie, pierwsze i powtórne awizowanie wraz z podpisem pracownika poczty i datą tych czynności). W związku z tym słusznie przyjęto za datę doręczenia spółce zawiadomienia z 25 września 2024 r. (uznając ostatni dzień 14 - dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej) - 14 października 2024 r. Dodać należy, że zawiadomienie o zajęciu udziału w spółce z o.o. zostało również doręczone stronie (w trybie art. 44 k.p.a.) w tym samym dniu, tj. 14 października 2024 r. W zaistniałym zatem stanie faktycznym doręczenie zastępcze zawiadomienia o zajęciu udziałów w spółce z o.o. było skuteczne w wyniku czego nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego (zgodnie z dyspozycją art. 70 §4 o.p.).
Uwzględniając dotychczasowe rozważania brak jest zatem podstaw do zakwestionowania stanowiska DIAS przyjętego w zaskarżonym postanowieniu. Prawidłowo bowiem oceniono, że zgłoszony przez stronę zarzut (art. 33 §2 pkt 5 u.p.e.a.) wygaśnięcia zobowiązań podatkowych w całości w podatku VAT za luty i marzec 2015 r. oraz kwiecień i maj 2015 r. egzekwowanych w oparciu o tytuły wykonawcze z 7 kwietnia 2021 r. - nie miał podstaw. Zastosowany bowiem środek egzekucyjny w postaci zajęcia udziału w spółce z o.o. był skuteczny (doszło bowiem do prawidłowego wbrew twierdzeniu strony doręczenia spółce z o.o. zawiadomienia o zajęciu udziału, zgodnie z dyspozycją art. 96j u.p.e.a. w zw. z art. 44 i 45 k.p.a.) przerywając tym samym w myśl art. 70 §4 o.p. bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań.
Wskazać końcowo też należy, że zarzuty podniesione w skardze w żaden sposób nie wpływają na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stanowią
natomiast niczym niepopartą polemikę, pozostającą bez istotnego znaczenia dla sprawy. Strona skutecznie nie podważyła bowiem dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów. Nie przedstawiła też, mimo odmiennych twierdzeń przedstawionych w skardze, dowodów (jak i argumentów) wskazujących na to, że doszło do przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązań i wygaśnięcia ich w związku z tym (wskutek nieprawidłowo zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia udziału w spółce z o.o. z uwagi nieprawidłowe doręczenie spółce zawiadomienia o zajęciu udziału). Sąd, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w ww. trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.