I SA/Ol 147/26

I SA/Ol 147/26 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-06-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy /sprawozdawca/
Katarzyna Górska /przewodniczący/
Przemysław Krzykowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 138e §1, art. 138i §2, art. 168 §1, §2, §3, art. 169 §1, §4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 4 lutego 2026 r., nr 2801-IOV-1.603.14.2025 w przedmiocie pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez rozpoznania oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 9 stycznia 2020 r. J. C. (dalej jako: "strona", "skarżący") zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "DIAS", "organ I instancji") o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną DIAS z 14 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec i wrzesień 2013 r. w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 16 października 2019 r., sygn. C-189/18, a także o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 28 września 2018 r.
Badając dopuszczalność wniosku, DIAS stwierdził, że został on podpisany przez pełnomocnika, jednakże do pisma nie zostało załączone stosowne pełnomocnictwo. Wobec stwierdzonego braku organ pismem z 9 października 2025 r. skierowanym zarówno do pełnomocnika, jak i do strony wezwał do usunięcia dostrzeżonego braku.
W treści wezwania DIAS poinformował stronę, że złożone wraz z wnioskiem pełnomocnictwo zgodnie z art. 138e §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2025 r. poz. 111, ze zm.), dalej jako: "o.p.", jest pełnomocnictwem szczególnym do reprezentowania jej w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania z 15 listopada 2019 r. W przedmiotowej sprawie z wniosku z 9 stycznia 2020 r. konieczne jest złożenie nowego pełnomocnictwa.
Wobec nieusunięcia przez stronę i jej pełnomocnika dostrzeżonych braków wniosku postanowieniem z 28 listopada 2025 r. DIAS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 216 w związku z art. 169 §1 i §4 o.p.
Po rozpoznaniu zażalenia DIAS (dalej również jako: "organ odwoławczy") postanowieniem z 4 lutego 2026 r. rozstrzygnięcie wydane w I instancji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zrelacjonował, że pismem z 9 października 2025 r. organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej (jeżeli strona chce być reprezentowana przez pełnomocnika w przedmiotowym postępowaniu) lub podpisanie wniosku przez stronę - w przypadku braku woli reprezentacji. Jednocześnie w pouczeniu wskazano, że w razie niewypełnienia powyższego braku w wyznaczonym terminie (7 dni) przedmiotowy wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.
DIAS podniósł, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wezwanie zostało skierowane, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, nie tylko do pełnomocnika (odebrane 29 października 2025 r. przez upoważnionego pracownika), ale również do strony postępowania (odebrane przez nią 28 października 2025 r.).
Organ odwoławczy ocenił, że w sytuacji zaistniałej w sprawie, tj. niezastosowania się przez pełnomocnika, jak również przez stronę postępowania do wezwania organ I instancji zasadnie pozostawił wniosek o wznowienie postępowania bez rozpatrzenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie strona zaskarżyła postanowienie organu odwoławczego w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Podniesiono w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 169 §1 o.p. poprzez niezasadne pozostawienie wniosku o wznowienie postępowania bez rozpatrzenia. Strona podniosła, że w sytuacji gdy nie doręczono pełnomocnictwa do reprezentacji organ powinien zwrócić się bezpośrednio do strony z wezwaniem do podpisania wniosku.
Autor skargi, powołując się na wyrok NSA z 21 września 2016 r., sygn. akt I FSK 996/14 wskazał, że z uwagi na doniosły efekt wydania postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia zalecana jest powściągliwość w jego wydawaniu, co powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uniemożliwiających prowadzenie postępowania. Nadto konsekwencji z art. 169 §4 o.p. nie można automatycznie stosować do każdej zwłoki w zakresie dopełnienia czynności istotnych dla postępowania, lecz w każdym przypadku należy badać, czy brak formalny niweczy możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy.
Odpowiadając na skargę DIAS podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 3 §2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując badania legalności zaskarżonego postanowienia, sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 168 §1, §2 i §3 o.p. podania wnosi się na piśmie lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu podatkowego (§1). Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych (§2). Podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu (§3).
Według art. 169 §1 o.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
W myśl art. 169 §4 o.p. w razie nieuzupełnienia braku formalnego podania organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Stosownie zaś do art. 138a §1 o.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z kolei §2 tego przepisu stanowi, że pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Jeżeli chodzi o pełnomocnictwo szczególne, to upoważnia ono do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego (art. 138e §1 o.p.). Jego ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu podatkowego (art. 138i §2 o.p.).
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe miały prawo pozostawić wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie podatku VAT za miesiące kwiecień, lipiec i wrzesień 2013 r. bez rozpatrzenia z uwagi na to, że wniosek ten (podpisany przez pełnomocnika) nie zawierał załączonego pełnomocnictwa a wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje jego pozostawienie bez rozpatrzenia) skierowanego zarówno do strony, jak i jej pełnomocnika - nie przyniosło skutku (gdyż w obu przypadkach nie przedłożono pełnomocnictwa, ewentualnie podpisanego przez stronę wniosku). Z rozstrzygnięciem tym nie zgadza się strona twierdząc, że organ w wypadku braku przedłożenia pełnomocnictwa powinien zwrócić się bezpośrednio do strony z wezwaniem do podpisu wniosku o wznowienie postępowania. Dla poparcia przyjętego stanowiska skarżący odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2016 r., sygn. akt I FSK 996/14, który jego zdaniem znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Mając tak zakreśloną oś sporu wskazać na wstępie należy, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wezwanie z 9 października 2025 r. (do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego) zostało skierowane (wbrew twierdzeniom skarżącego) dwutorowo, tj. do samej strony jak i jej pełnomocnika. Zostało ono odebrane odpowiednio 28 października 2025 r. (strona), a 29 października 2025 r. (jej pełnomocnik). W treści pisma wezwano do przedłożenia pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej (jeśli strona chce być reprezentowana) albo podpisania wniosku samodzielnie (w przypadku braku woli reprezentacji). Mimo upływu zawitego terminu, którym w przypadku strony upłynął 4 listopada 2025 r. (z uwagi na doręczenie 28 października 2025 r.) a pełnomocnika 5 listopada 2025 r. (z uwagi na doręczenie 29 października 2025 r.), nie uzupełniono braków formalnych wniosku. Wskazać przy tym należy, że wezwanie zawierało stosowne pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, stosownie do art. 169 §4 o.p. - spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze, w punkcie wyjścia należy przypomnieć, że zgodnie z art. 168 §1 o.p. przez pojęcie podania należy rozumieć żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia oraz wnioski. Wymagania formalne, jakim powinno odpowiadać podanie, określa art. 168 §2 i 3 tej ustawy. Są to jednocześnie wymogi minimalne, które powinno spełniać każde podanie. Tym samym są to elementy obligatoryjne każdego podania (z wyjątkiem wyjaśnień). Ordynacja podatkowa przewiduje cztery zasadnicze cechy każdego podania. Są to: określone żądanie, wskazanie osoby, od której pochodzi podanie, adres tej osoby oraz jej podpis. Wskazanie osoby, od której pochodzi podanie, jej adresu oraz złożenie podpisu pozwalają organowi podatkowemu na zidentyfikowanie podmiotu, od którego pochodzi podanie. Dopiero złożenie podpisu pod treścią podania oznacza, że mamy do czynienia z uzewnętrznionym oświadczeniem woli bądź też wiedzy określonej osoby, która złożyła podpis. Dodatkowo jeśli podpis pod podaniem złożył pełnomocnik, podanie takie winno zawierać jako jego załącznik stosowne pełnomocnictwo. Ono bowiem pozwala na stwierdzenie, czy umocowana osoba miała możliwość podpisania i złożenia takiego podania uzewnętrzniając oświadczenie woli bądź też wiedzy swojego mocodawcy. W przypadku natomiast tego braku, może on zostać usunięty w trybie przewidzianym w art. 169 §1 o.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2197/24).
Do braków formalnych natomiast, które rodzą obowiązek organu podatkowego do wezwania wnioskodawcy celem ich usunięcia na podstawie art. 169 §1 o.p., należy zaliczyć tylko te braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. Do braków takich zalicza się w szczególności brak pełnomocnictwa jeżeli strona działa przez pełnomocnictwa lub też określone braki, które dotyczą samego pełnomocnictwa. Należy jednak podkreślić, że powinny to być braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. W orzecznictwie sądów administracyjnych do braków podania związanych z pełnomocnictwem zalicza się w szczególności: (-) brak złożenia wraz z podaniem dokumentu pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 541/07), złożenie niepoświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa, dołączenie pełnomocnictwa osoby, która podpisała wniosek bez jednoczesnego przedłożenia dokumentu wskazującego na skład zarządu spółki w dacie złożenia tego wniosku oraz sposobu reprezentacji, co wykazywałoby prawidłowość ustanowionego pełnomocnictwa (por. wyrok .WSA w Łodzi z 25 lutego 2026 r., sygn.. akt I SA/Łd 701/25, czy też WSA).
Należy też zauważyć, że konsekwencji z art. 169 §4 o.p. nie można stosować automatycznie do każdej zwłoki strony w zakresie dopełnienia czynności istotnych dla postępowania, lecz w każdym przypadku należy badać, czy brak formalny niweczy możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z 21 września 2016 r., sygn. akt I FSK 996/14). Skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpatrzenia nie może zatem dotyczyć wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę (por. wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1145/10; z 13 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1596/11).
Trzeba również pamiętać, że instytucja wezwania do usunięcia braków formalnych (art. 169 §1 o.p.) może służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 września 2025 r., sygn.. akt I SA/Go 190/25.
Zauważenia także wymaga to (uwzględniając stanowisko judykatury), że dokument pełnomocnictwa jako dowód umocowania konkretnej osoby do działania w imieniu strony postępowania, powinien być złożony do akt konkretnej rozpatrywanej sprawy (za pośrednictwem pełnomocnika lub samej strony). Złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ podatkowy, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo o szerokim zakresie, nie zwalnia jednak pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy (zob. wyroki NSA: z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I GSK 54/18 oraz z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 658/20). Dlatego też pełnomocnictwo, o którym wspomina organ załączone do innego wniosku (innej sprawy) nie może być uznane za obejmujące również przedmiotową sprawę (też wyrok NSA z 15 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 878/22).
W ocenie sądu, mając na uwadze przepisy prawa oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, nie ma racji skarżący, że organ nie wezwał bezpośrednio strony do podpisania wniosku, czemu przeczą zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności treść wezwania z 9 października 2025 r. gdzie wezwano (oprócz jej pełnomocnika) również stronę do uzupełnienie braków formalnych poprzez: (-) złożenie stosownego pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej (jeżeli chce być reprezentowana przez pełnomocnika w przedmiotowym postępowaniu) albo (-) podpisanie wniosku samodzielnie - w przypadku braku woli reprezentacji. W ocenie sądu organ zrobił więc de facto więcej niż powinien. Wystarczyło bowiem wezwać pełnomocnika (bo to jego podpis widnieje pod wnioskiem) i powiadomić o tym fakcie stronę (przesyłając jej do wiadomości to wezwanie). Przyjęte zaś końcowo rozwiązanie zależy od woli mocodawcy i umocowanego, to oni bowiem mając wiedzę o wezwaniu decydują, czy przedłożyć do inicjowanej sprawy pełnomocnictwo, czy też (z uwagi na zmianę w tym zakresie woli strony) podpisany przez nią samą wniosek (oczywiście musi się to odbyć w zakreślonym przez prawo terminie, w tym przypadku 7 dni od dnia doręczenia wezwania, zgodnie z dyspozycją art. 169 §1 o.p., co w tej sprawie nie miało miejsca). Jak zauważył też WSA w Gliwicach w wyroku z 28 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1277/21, w przypadku braku polegającego na niedołączeniu do podania (np. zażalenia) pełnomocnictwa wezwanie w tym zakresie powinno być skierowane do osoby powołującej się na działanie w imieniu strony postępowania. Na szczególną jednakże uwagę w kontekście przedmiotowej sprawy zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1846/21, który wskazał (w kontekście tego, że strona podnosiła, że w sytuacji nieuzupełnienia przez wnoszącego podanie pełnomocnika braku w zakresie złożenia pełnomocnictwa szczególnego organ nie mógł orzec o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, powinien bowiem wezwać jeszcze stronę, w trybie art. 169 §1 o.p. do złożenia podpisu pod wnioskiem), że taki sposób "naprawienia" nieusuniętego braku formalnego w postaci braku pełnomocnictwa nie zasługuje na akceptację. Sąd ten zwrócił bowiem uwagę na to, że taki sposób procedowania nie wynika z art. 169 o.p. ani z innych przepisów. Niewątpliwie art. 169 §1 o.p. nakazuje organowi podatkowemu wezwanie do uzupełnienia braków podania osoby wnoszącej podanie. Konsekwencją nieuzupełnienia w terminie braku podania jest pozostawienie jego bez rozpatrzenia. Ustawodawca obliguje organ do wydania w tym przypadku postanowienia, o którym mowa w art. 169 §4 o.p. Organ nie ma podstaw prawnych do uznania, że nieuzupełniony brak formalny podania, jakim jest brak pełnomocnictwa dla osoby, która je sporządziła staje się innego rodzaju brakiem tj. brakiem podpisu strony pod wnioskiem, który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Sąd wskazał również, że konieczność podejmowania przez organ podatkowy kolejnych działań mających na celu zastąpienie braku pełnomocnictwa podpisem strony pod wnioskiem (czego domagano się w sprawie), prowadziłaby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników (z taką sytuacją sąd miał do czynienia w procedowanej sprawie) względem stron, które z takiej możliwości z różnych względów nie korzystają. W sprawie podatkowej doszłoby do "stopniowania" braków formalnych podania - w przypadku nieuzupełnienia jednego z nich (w zakresie pełnomocnictwa) przez pełnomocnika, strona dostawałaby swoistą "drugą szansę" mogąc opatrzyć podanie własnym podpisem. Tymczasem w przypadku stron, które występują przed organem podatkowym bez pełnomocnika podanie, którego brak (np. w postaci braku podpisu) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostaje pozostawione bez rozpatrzenia bez ponownego wezwania. Proponowane przez skarżącą rozwiązanie prowadzi zatem do naruszenia zasady równości wobec prawa. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe i tym samym gwarantować ochronę jej interesów. Nie stwarza natomiast dla organu podatkowego dodatkowych obowiązków w zakresie procedury uzupełniania braków formalnych.
Przyczyną jednakże bezpośrednią pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku było nieuzupełnienie przez pełnomocnika, jak i samego skarżącego braku formalnego wniosku w postaci dokumentu pełnomocnictwa do działania w jego imieniu (a jak już wskazano wcześniej jest to brak formalny rodzący obowiązek organu podatkowego wzywania wnioskodawcy do ich usunięcia na podstawie art. 169 §1 o.p. – wyrok NSA z 15 lipca 2025 r., sygn. I FSK 878/22), ewentualnie przedłożenie zamiast niego podpisanego przez skarżącego wniosku - w zakreślonym przez prawo terminie. Przy czym należy wskazać, że w obu przypadkach pouczono wezwanych, że w razie niewypełnienia powyższego braku w wyznaczonym terminie (7 dni), przedmiotowy wniosek pozostawiony zostanie bez rozpatrzenia, zgodnie z dyspozycją art. 169 §4 o.p. Skoro zatem tego nie uczyniono, mimo wezwania (skierowanego zarówno do strony, jak i pełnomocnika), to DIAS zasadnie pozostawił bez rozpatrzenia to podanie. Tym samym za bezzasadny należało uznać zarzut skargi naruszenia art. 169 §1 o.p. poprzez niezasadne pozostawienie wniosku o wznowienie postępowania bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy nie doręczono pełnomocnictwa do reprezentacji. W taki przypadku bowiem organ powinien zwrócić się bezpośrednio do strony z wezwaniem do podpisania wniosku.
Uwzględniając dotychczasowe rozważania, wskazać zatem należy, że zarzuty podniesione w skardze w żaden sposób nie wpływają na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stanowią natomiast niczym niepopartą polemikę, pozostającą bez istotnego znaczenia dla sprawy. Strona skutecznie nie podważyła również dokonanej przez organy podatkowe oceny poszczególnych dowodów. Sąd, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.