I SA/Lu 652/09

I SA/Lu 652/09 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2010-04-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2009-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Danuta Małysz /przewodniczący/
Halina Chitrosz
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6552
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 985/10 - Wyrok NSA z 2011-10-27
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
art. 33 ust. 1 i 2,  art. 5 pkt 2, art. 27, art.28 w brzmieniu od 15 listopada 2008 r.
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 153, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Małgorzata Siwiec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy na zalesianie gruntów rolnych - oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania E.K., od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...], Nr [...], odmawiającej stronie przyznania pomocy na zalesianie- utrzymał mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiając stan faktyczny sprawy Dyrektor ARiMR wskazywał, że w dniu 27 września 2007 r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. wpłynął wniosek E. K. o przyznanie pomocy na zalesienie na 2007 rok. We wniosku strona zadeklarowała do zalesienia działkę rolną A - grunt orny o pow. 8,00 ha położoną na działce ewidencyjnej Nr [...]: województwo l., powiat w., gmina H., obręb ewidencyjny B.. Do wniosku strona dołączyła: pisemną zgodę swojego męża S.K. na zalesienie przez żonę części działki Nr [...]; zaświadczenie z Urzędu Gminy H. z dnia [...] o przeznaczeniu w/w działki rolnej do zalesienia; wypis z rejestru gruntów według stanu rejestru z dnia 8 maja 2007 r. dot. przedmiotowej działki; szkic uprawy działki Nr [...]; wycinek mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 dot. działki ewidencyjnej Nr [...] oraz oświadczenie o uzyskanych przez stronę dochodach.
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził spełnienie niezbędnych warunków wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie, a następnie decyzją z dnia [...] odmówił E.K. przyznania pomocy na zalesienie.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji E.K.zakwestionowała jej zasadność, twierdząc jednoznacznie, że działka Nr [...] obr. B.gmina H.leży poza granicami obszaru rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu oraz obszarów Natura 2000.
Dyrektor ARiMR decyzją z dnia [...] Nr [...], utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] uzasadniając, że w miesiącu październiku 2007 roku Ministerstwo Środowiska przekazało do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa aktualny zasięg obszarów Natura 2000 i zgodnie z uzyskanymi informacjami, działka ewidencyjna Nr [...] położona jest na obszarze Natura 2000 tj. nazwa obszaru Lasy Sobiborskie, kod obszaru PLH060043 (SOO - Specjalny Obszary Ochrony) .
Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, z zastrzeżeniem art. 34. Podnosił, że przedmiotowy przepis stosuje się odpowiednio do projektowanych obszarów Natura 2000, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 1 (liście przekazanej przez Ministerstwo Środowiska do ARiMR) do czasu odmowy zatwierdzenia albo zatwierdzenia tych obszarów przez Komisję Europejską jako obszary Natura 2000 i ich wyznaczenia w trybie przepisów, o których mowa w art. 28.
Na w/w decyzję wydaną przez Dyrektora ARiMR E.K.złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 501/08, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora ARiMR z dnia [...].
W uzasadnieniu WSA argumentował, że w jego ocenie w/w pismo nie może stanowić podstawy do dokonania powyższych ustaleń, bowiem zgodnie z art. 28 ustawy o ochronie przyrody zakwalifikowanie gruntu do obszaru Natura 2000 musi nastąpić w drodze rozporządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw środowiska. Wskazywał też, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobligowany będzie ustalić, czy przedmiotowa działka jest położona na obszarze Natura 2000 i w zależności od wyniku ustaleń wydać stosowną decyzje, uwzględniając przedstawione stanowisko Sądu.
Dyrektor ARiMR w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podnosił, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r., Nr 114, poz. 786 z późn. zm.) pomoc na zalesianie gruntów rolnych, z wyłączeniem gruntów położonych na obszarach Natura 2000. jest przyznawana rolnikowi do gruntów: 1) użytkowanych jako grunty orne oraz sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, gdy zalesianie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 2) stanowiących: a) własność tego rolnika albo jego małżonka lub b) współwłasność tego rolnika; 3) o powierzchni co najmniej 0,5 ha i szerokości:
a) co najmniej 20 m lub b) mniej niż 20 m - jeżeli grunty graniczą z lasem.
Mając powyższe na uwadze Dyrektor ARiMR ustalił, że zawnioskowana przez stronę działka Nr [...] od października 2007 roku położona jest na obszarze NATURA 2000 SOO PLH 060043 Lasy Sobiborskie (obszar zatwierdzony 12 grudnia 2008 r. przez Komisję Europejską jako Obszar o Znaczeniu Wspólnotowym).
Wskazywał, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (zmienionej ustawą z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2008 r. Nr 201, poz. 1237), zabrania się z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innym obszarami.
Organ odwoławczy argumentował, iż zgodnie z ust. 2 art. 33 ww. ustawy przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską, jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk.
Dyrektor ARiMR wskazywał w analizowanym kontekście na art. 1 Decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenia dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny (notyfikowana jako dokument Nr [...] (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 43, poz. 63), który stanowi, że w załączniku do niniejszej decyzji ustanawia się drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG. Podnosił, iż załącznik do Decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. wskazuje Lasy Sobiborskie jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty.
W związku z powyższym, wskazując równocześnie na przepis § 4 ust. 2 oraz § 10 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r., organ odwoławczy argumentował, że w jego ocenie, nie jest możliwe w chwili obecnej przyznanie stronie pomocy na zalesienie do gruntów na wnioskowanym przez nią terenie, z uwagi na jego położenie na obszarze Natura 2000.
W skardze na decyzję Dyrektora ARiMR z dnia [...], nr [...] E.K.wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi zarzucała naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Lu 501/08.
Ponadto, zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie: 1) art. 8 oraz art. 110 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał i doręczył stronie postanowienie o spełnieniu warunków niezbędnych do przyznania pomocy na zalesienie; 2) § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. poprzez odmowę przyznania stronie pomocy na zalesienie po wydaniu postanowienia stwierdzającego spełnienie warunków przyznania tej pomocy w oparciu o inną przesłankę, niż brak złożenia oświadczenia o zalesieniu we właściwym terminie; 3) § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 18 czerwca 2007 r. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r. polegające na uznaniu, że działka, której dotyczy złożony przez stronę wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie, jest położona na terenie obszaru Natura 2000.
Dodatkowo wnosiła o poinformowanie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz ministra właściwego do spraw rozwoju wsi w trybie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o naruszeniu przez organ art. 153 w/w ustawy.
W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy skarżąca uzasadniając postawione zarzuty, odnośnie naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi argumentowała, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r., organ powinien ponownie rozpoznać sprawę i w toku ponownego jej rozpoznania ustalić, czy działka skarżącej w B.jest położona na terenie obszaru Natura 2000, przy czym to ustalenie powinno być dokonane w oparciu o rozporządzenie wydane na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r. W jej ocenie organ do tych wytycznych się nie zastosował.
Po przytoczeniu obszernego fragmentu uzasadnienia wyroku w sprawie I SA/Lu 501/08 wskazywała, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma żadnego znaczenia, czy dana działka leży na terenie projektowanego obszaru Natura 2000. Zauważyła, że Sąd przesądził, iż dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma położenie zalesianej działki na terenie istniejącego już (a nie projektowanego) obszaru Natura 2000.
W jej ocenie, chociaż z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie wynika, aby działka Nr [...] w B. była położona na terenie obszaru Natura 2000, to organ ponownie doszedł do przeciwnego wniosku. Zlekceważył tym samym ocenę prawną i wskazania co do ponownego rozpoznania sprawy zawarte w wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r., gdyż swoje ustalenia przeprowadził w oderwaniu od treści rozporządzenia wydanego na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.
Skarżąca podtrzymywała pozostałe zarzuty i ich uzasadnienie wyrażone w poprzedniej skardze.
Podnosiła również, iż wniosek o poinformowanie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz ministra właściwego do spraw rozwoju wsi o naruszeniu przez organ art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia fakt, iż działanie organu stanowi obrazę prawa, która podważa podstawową w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad czynnościami administracji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...]
Oddziału Regionalnego ARiMR wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko i argumentacje wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że nie jest ona zgodna z przepisami obowiązującego prawa.
W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu istota rzeczy odnosi się do kwestii oceny prawidłowości (i w konsekwencji zasadności) odmowy przyznania skarżącej E.K.pomocy na zalesienie do zadeklarowanej we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie na 2007 r. działki rolnej A, stanowiącej grunt orny o powierzchni 8,00 ha położonej na działce ewidencyjnej Nr [...] położonej w województwie l., powiat w., gmina H., obręb ewidencyjny B., a to w kontekście miejsca położenie przedmiotowej działki oraz konsekwencji obowiązywania i zastosowania przepisu art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. Nr 114, poz. 786 ze zm.).
Z akt sprawy wynika, że: 1) wnioskiem z dnia 27 września 2007 r. E.K.wystąpiła o przyznanie pomocy na zalesienie na 2007 rok, deklarując w nim działkę rolną A - grunt orny o pow. 8,00 ha położoną na działce ewidencyjnej Nr [...]: województwo l., powiat włodawski, gmina H., obręb ewidencyjny B.; 2) do wniosku dołączyła: pisemną zgodę swojego męża S. K. na zalesienie przez żonę części działki Nr [...]; zaświadczenie z Urzędu Gminy [...] z dnia [...] o przeznaczeniu w/w działki rolnej do zalesienia; wypis z rejestru gruntów według stanu rejestru z dnia 8 maja 2007 r. dotyczący przedmiotowej działki; szkic uprawy działki Nr [...]; wycinek mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 dot. działki ewidencyjnej Nr [...] oraz oświadczenie o uzyskanych przez stronę dochodach; 3) postanowieniem z dnia 3 stycznia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził spełnienie niezbędnych warunków wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie, a następnie decyzją z dnia [...0 odmówił E. K. przyznania pomocy na zalesienie; 4) rozpatrując odwołanie od tej decyzji, w którym strona podnosiła, że działka Nr [...] obr. B. gmina H. leży poza granicami obszaru rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu oraz obszarów Natura 2000, Dyrektor ARiMR decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji – z informacji z 3 lipca 2008 r. o zasięgu obszarów Natura 2000 wynikało bowiem, że działka ewidencyjna Nr [...] położona jest na obszarze Natura 2000 tj. nazwa obszaru Lasy Sobiborskie, kod obszaru PLH060043 (SOO - Specjalny Obszary Ochrony); 5) rozpatrując skargę od tej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 501/08, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora ARiMR, argumentując, że pismo z dnia 6 marca 2008 r. nie może stanowić podstawy do dokonania powyższych ustaleń, bowiem zgodnie z art. 28 ustawy o ochronie przyrody zakwalifikowanie gruntu do obszaru Natura 2000 musi nastąpić w drodze rozporządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw środowiska., a przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobligowany będzie ustalić, czy przedmiotowa działka jest położona na obszarze Natura 2000 i w zależności od wyniku ustaleń wydać stosowną decyzje; 6) .Dyrektor ARiMR w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalił, że zawnioskowana przez stronę działka Nr [...] od października 2007 roku położona jest na obszarze NATURA 2000 SOO PLH 060043 Lasy Sobiborskie (obszar zatwierdzony 12 grudnia 2008 r. przez Komisję Europejską jako Obszar o Znaczeniu Wspólnotowym) – z art. 1 Decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenia dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny (notyfikowana jako dokument Nr C (2008) 8039)(2009/9 3/WE) (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 43, poz. 63) , wynika, że w załączniku do niniejszej decyzji ustanawia się drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG i wskazuje on Lasy Sobiborskie jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że zakres kognicji Sądu w przedmiotowej sprawie zdeterminowany jest przepisem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że ocena prawna, o której w nim mowa, dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 29 lipca 1999 r., sygn. akt IV S.A. 1177/97). Ponadto, zakres związania w czasie wskazaną oceną prawną determinowany jest momentem uchylenia jej w prawem określonym trybie, zmiany przepisów prawnych stanowiących podstawę tej oceny w danej sprawie, jak również istotnej zmiany w stanie faktycznym sprawy.
W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, doszło do zmiany stanu prawnego sprawy, a stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 501/08, zachowuje swoją aktualność w zakresie odnoszącym się do ustalenia jako podstawowej okoliczności w sprawie, czy przedmiotowa działka jest położona na obszarze Natura 2000.
Uchylając pierwotnie wydaną w sprawie decyzję Dyrektora ARiMR utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zalesianie, w uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawarł jednoznaczną ocenę prawną oraz sformułował jednoznaczne wytyczne odnośnie dalszego postępowania. Sąd wskazał mianowicie, że "We wskazanym powyżej § 4 rozporządzenia zawarto szczegółowe regulacje dotyczące warunków otrzymania pomocy na zalesienie gruntów rolnych z wyłączeniem gruntów położonych na obszarach Natura 2000. Rozporządzenie to nie definiuje jednak pojęcia "obszar Natura 2000". Definicję taką zawiera art. 5 pkt 2b ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym obszar Natura 2000 to obszar specjalnej ochrony ptaków, specjalny obszar ochrony siedlisk lub obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, utworzony w celu ochrony populacji dziko występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty. Przepis art. 28 ust. 1 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym do 14 listopada 2008 r. stanowi, iż wyznaczenie obszaru Natura 2000, zmiana jego granic lub likwidacja następuje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi i z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw środowiska, które określa nazwę, położenie administracyjne, obszar i mapę obszaru, cel i przedmiot ochrony oraz sprawującego nadzór nad obszarem. Z powyższego wynika, że pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest wyłączona jedynie w odniesieniu do gruntów położonych na obszarze Natura 2000 wyznaczonym w trybie określonym w art. 28 ustawy o ochronie przyrody. [...] Reasumując należy stwierdzić, że przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, biorąc pod uwagę kompletność regulacji i jej szczegółowość, nie pozbawiają możliwości uzyskania pomocy finansowej na zalesienie gruntów, które w przyszłości mogą być objęte programem Natura 2000. Wskazane ograniczenie, stosownie do § 4 rozporządzenia, dotyczy tylko i wyłączenie tych gruntów, które są już objęte programem Natura 2000. Organ uzasadniając odmowę przyznania pomocy na zalesienie powołał się na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 lipca 2008r, z treści którego wynika, że sporna działka leży na obszarze "Natura 2000". W ocenie Sądu pismo to nie może stanowić podstawy do dokonania powyższych ustaleń, bowiem zgodnie z art. 28 ustawy o ochronie przyrody zakwalifikowanie gruntu do obszaru Natura 2000 musi nastąpić w drodze rozporządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw środowiska.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy ustali, czy przedmiotowa działka jest położna na obszarze Natura 2000 i w zależności od wyniku tych ustaleń wyda stosowną decyzję [...]."
Kwestią sporną w sprawie, jest więc kwestia odnosząca się do sfery faktów, a mianowicie zasadności, albo braku zasadności kwalifikowania przedmiotowej działki rolnej A - gruntu ornego o pow. 8,00 ha położonej na działce ewidencyjnej Nr [...]: województwo l., powiat w., gmina H., obręb ewidencyjny B., jako położonej na obszarze Natura 2000.
Według Sądu, w okolicznościach stanu prawnego oraz stanu faktycznego sprawy, brak jest podstaw, aby zarzuty skargi można było uznać za zasadne, a w konsekwencji uznać również, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.
W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, po pierwsze podkreślić należy, że zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 94 poz. 880 ze zm.), w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 201, poz. 1237) z mocą obowiązującą od 15 listopada 2008 r. – co stanowi implementację dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r., tj. tzw. "dyrektywy ptasiej" oraz dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r., tj. tzw. "dyrektywy siedliskowej" oraz ma na celu usprawnienie zarządzania obszarami Natura 2000 oraz zapewnienia właściwego nadzoru przez organ wydający decyzje dotyczące reglamentowania korzystania z zasobów środowiska – w jej rozumieniu "obszar Natura 2000" to obszar specjalnej ochrony ptaków, specjalny obszar ochrony siedlisk lub obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, utworzony w celu ochrony populacji dziko występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty (art. 5 pkt 2b ustawy), "obszar mający znaczenie dla Wspólnoty" zaś, to projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk, zatwierdzony przez Komisję Europejską w drodze decyzji, który w regionie biogeograficznym, do którego należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtwarzania stanu właściwej ochrony siedliska przyrodniczego lub gatunku będącego przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także może znacząco przyczynić się do spójności sieci obszarów Natura 2000 i zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regiony biogeograficznego; w przypadku gatunków zwierząt występujących na dużych obszarach mających znaczenie dla Wspólnoty jest obszar w obrębie naturalnego zasięgu takich gatunków, charakteryzujący się fizycznymi lub biologicznymi czynnikami istotnymi dla ich życia lub rozmnażania (art. 5 pkt 2c ustawy).
Z przywołanych definicji ustawowych, w kontekście konwencji językowej, którą operuje ustawodawca, wyraźnie i jednoznacznie wynika więc, że w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody pojęcie "obszar Natura 2000" ma charakter podstawowy. Pojęcie "obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty" mieści, jako węższe, w zakresie pojęcia "obszaru Natura 2000" i stanowi jego normatywny element. Skoro tak, to zasadnie należy więc przyjąć, że projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk, zatwierdzony przez Komisję Europejską w drodze decyzji, tj. obszar mający znaczenie dla Wspólnoty jest, w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, obszarem Natura 2000. W tym względzie podkreślenia również wymaga, że sieć obszarów Natura 2000 obejmuje: obszary specjalnej ochrony ptaków; specjalne obszary ochrony siedlisk; obszary mające znaczenie dla Wspólnoty (art. 25 ust. 1 ustawy). Ponadto, w ramach tejże sieci, wyznaczenie obszarów specjalnej ochrony ptaków lub specjalnego obszaru ochrony siedlisk, zmiana jego granic lub likwidacja następuje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa i z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia ministra właściwego (art. 27a ustawy). W odniesieniu zaś do obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty (stanowiących, jak to już wyżej podkreślono element pojęcia "obszar Natura 2000" w rozumieniu art. 5 pkt 2b ustawy), minister właściwy do spraw środowiska, po uzyskaniu zgody Rady Ministrów, przekazuje Komisji Europejskiej między innymi listę proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty (art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy) – opracowanie projektu listy obszaru Natura 2000, zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej, należy do właściwości i kompetencji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (art. 27 ust. 1 ustawy). W rezultacie sekwencji kolejnych działań podejmowanych w tym przedmiocie, Komisja Europejska zatwierdza w drodze decyzji obszar mający znaczenie dla Wspólnoty.
Wskazane powyżej rozumienie pojęcia "obszar Natura 2000", "obszar mający znaczenie dla Wspólnoty" oraz, jak wynika z przywołanych przepisów, tryb (komplementarny) ich tworzenia, mają istotne znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a to z perspektywy normatywnej treści mających zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 114, poz. 786 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 2 tego rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów rolnych, z wyłączeniem gruntów położonych na obszarach Natura 2000, jest przyznawana rolnikowi do gruntów: 1) użytkowanych jako grunty orne oraz sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, gdy zalesianie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 2) stanowiących: a) własność tego rolnika albo jego małżonka lub b) współwłasność tego rolnika; 3) o powierzchni co najmniej 0,5 ha i szerokości: a) co najmniej 20 m lub b) mniej niż 20 m - jeżeli grunty graniczą z lasem.
W tym względzie, poza sporem jest, pojęcie "obszar Natura 2000", którym prawodawca operuje na gruncie przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 czerwca 2007 r. nie jest definiowane przepisami tegoż właśnie rozporządzenia, lecz przywoływanymi wyżej przepisami ustawy o ochronie przyrody, do której, we wskazany sposób, rozporządzeniodawca odsyła określając warunki od spełnienia których uzależnione jest przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych. Gruntami położonymi na "obszarze Natura 2000" są więc gruntu znajdujące się na obszarze specjalnej ochrony ptaków, specjalnym obszarze ochrony siedlisk lub obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, utworzonym w celu ochrony populacji dziko występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty (art. 5 pkt 2b ustawy o ochronie przyrody).
Po drugie, ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może nie uwzględniać faktu, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw, zabrania się z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innym obszarami. Z ust. 2 art. 33 tej ustawy wynika zaś jednoznacznie, że przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską, jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk.
W tym zaś kontekście, istotnym z punktu widzenia okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz ich oceny prawnej dokonywanej z perspektywy przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 czerwca 2007 r. w zakresie, w jakim określa on przesłanki od spełnienia których uzależnione jest przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych, podkreślić należy, że decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. Komisja Europejska przyjęła na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenia dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny (notyfikowana jako dokument Nr C (2008) 8039)(2009/9 3/WE) (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 43, poz. 63). Z załącznika do tej decyzji, ustanawiającego drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 92/43/EWG i stanowiącego jej integralną część wynika bezspornie, że Lasy Sobiborskie stanowią obszar mający znaczenie dla Wspólnoty. Z powyższego wynika więc, że działka nr 42/2 wnioskowana przez skarżącą do zalesienia położona jest na obszarze NATURA 2000 SOO PLH 060043 Lasy Sobiborskie, zatwierdzonym 12 grudnia 2008 r. decyzją Komisji Europejskiej, jako obszar o znaczeniu wspólnotowym. Skoro zaś, jak wynika z art. 5 pkt 2b ustawy o ochronie przyrody "obszarem Natura 2000" są więc grunty znajdujące się na obszarze specjalnej ochrony ptaków, specjalnym obszarze ochrony siedlisk lub obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, utworzonym w celu ochrony populacji dziko występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, to zasadnie należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o zalesienie przedmiotowej działki nie mógł być uwzględniony. Sprzeciwia się temu bowiem wyraźnie i jednoznacznie przepis § 4 ust. 2 w związku z § 10 pkt 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r.
Zaskarżona decyzja nie jest więc niezgodna z prawem.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ponownie rozpatrując sprawę uwzględnił bowiem wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt I SA/Lu 501/08, na podstawie których sąd zobowiązywał organ administracji do "ustalenia, czy przedmiotowa działka jest położna na obszarze Natura 2000 i w zależności od wyniku tych ustaleń wydania stosownej decyzji [...]." Tym samym, wobec ustalenia, że przedmiotowa działka, jak wynika z przywołanych wyżej okoliczności stanu prawnego i faktycznego sprawy, znajduje się na obszarze Natura 2000, czyni to zarzut naruszenia przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadnym. W związku z tym, Sąd w składzie orzekającym w sprawie, nie znajduje żadnych podstaw, aby korzystać kompetencji, o których stanowi przepis art. 155 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W kontekście wyżej przywołanych argumentów odnoszących się tak do sfery prawa, jak i stwierdzonych w przedmiotowej sprawie faktów, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby za zasadne uznać zarzuty naruszenia przepisu § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. poprzez odmowę przyznania stronie pomocy na zalesienie po wydaniu postanowienia stwierdzającego spełnienie warunków przyznania tej pomocy w oparciu o inną przesłankę, niż brak złożenia oświadczenia o zalesieniu we właściwym terminie, jak również § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r. polegające na uznaniu, że działka, której dotyczy złożony przez stronę wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie, jest położona na terenie obszaru Natura 2000.
Wbrew zarzutom i stanowisku skargi, przedmiotowa działka, jak wynika z wyżej przywołanych argumentów, ponad wszelką wątpliwość znajduje się bowiem na obszarze Natura 2000. W kontekście więc normatywnej treści przepisu § 4 ust. 2 w związku z § 10 pkt 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r., który określa przesłanki przyznania pomocy na zalesianie – w jego rozumieniu, przesłanką negatywną przyznania pomocy na zalesianie jest położenie deklarowanego gruntu na obszarze Natura 2000, które to pojęcie definiuje art. 5 pkt 2b ustawy o ochronie przyrody – brak jest podstaw, aby zasadnie wywodzić, że organ administracji publicznej dokonał wadliwej wykładni wskazanych przepisów, czy też, co jest również niezasadne, dokonał wadliwych ustaleń stanu faktycznego sprawy. W tym kontekście, brak jest również podstaw, aby wywodzić, że organ odwoławczy naruszył przepis § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 18 czerwca 2007 r., a to z uwagi na fakt, że podstawę negatywnej weryfikacji wniosku skarżącej o przyznanie pomocy na zalesianie stanowił fakt ziszczenia się negatywnej przesłanki przyznania pomocy na zalesiania, a mianowicie, że deklarowana przez stronę działka znajduje się na obszarze Natura 2000, nie zaś okoliczność nie złożenia w terminie do 20 czerwca oświadczenia, o którym mowa w § 12 ust. 2 tego rozporządzenia.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 8 oraz art. 110 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał i doręczył stronie postanowienie o spełnieniu warunków niezbędnych do przyznania pomocy na zalesienie. W tym kontekście podkreślić należy, że z przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 czerwca 2007 r. wynika, że kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomocy, weryfikując wniosek o pomoc, ustala: łączną powierzchnię gruntów przewidzianych do zalesienia określoną we wniosku oraz spełnienie warunków określonych w § 4 albo § 5, a w konsekwencji przeprowadzenia negatywnej weryfikacji wniosku, jak wynika z § 10 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia wydaje decyzję o odmowie przyznania pomocy na zalesianie, gdy grunty deklarowane we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 4 ust. 2 lub 3 albo § 5 rozporządzenia. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika więc, że pozytywna weryfikacja wniosku, stanowiąca podstawę przyznania pomocy na zalesianie, zdeterminowana jest spełnieniem warunków, o których mowa w § 4 ust. 1 i 2 (oraz 3) i § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 18 czerwca 2007 r.
Nie znajdując również żadnych innych przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji