I SA/Lu 436/25

I SA/Lu 436/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jakub Polanowski. /sprawozdawca/
Marcin Małek
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 64c §  1,art. 115 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 czerwca 2025 r., znak: 0601-IEE.7192.73.2025.2, w przedmiocie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy, organ), działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie (dalej: Dyrektor Oddziału ZUS; organ egzekucyjny) z 24 kwietnia 2025 r., nr wg RWA 200000/78/2021-RED-ZBI-000369, w sprawie podziału kwoty 433,95 zł uzyskanej z egzekucji świadczenia z ubezpieczenia społecznego R. W. (dalej: zobowiązana).
Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału ZUS prowadził wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], którymi objął zaległe składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz składki na ubezpieczenie społeczne. W toku postępowania organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniami z: 3 września 2021 r. nr: ZAS200021000797, ZAS200021000798 (doręczone 17 września 2021 r.); 15 września 2021 r. nr: ZAS200021000850, ZAS200021000851 (doręczone w trybie art. 44 k.p.a. 22 września 2021 r.), zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanej.
W konsekwencji zastosowanego środka egzekucyjnego doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej oraz sądowej. W związku z zaistniałym zbiegiem Dyrektor Oddziału ZUS przejął do łącznego prowadzenia postępowanie od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. – Z. Ł. (Adnotacja z 7 grudnia 2021 r. w sprawie [...]), Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym L. w L. – T. W. (dalej: komornik sądowy T. W.) (Adnotacja z 30 maja 2022 r. w sprawie [...]), Prezydenta Miasta L. (dalej: Prezydent, skarżący, strona) (Adnotacja z 8 czerwca 2022 r. nr EG-EP-II.3160.786.2022) oraz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym L. w L. – P. Z. (Adnotacja z 20 marca 2023 r. w sprawie [...]).
Pismem z 30 maja 2022 r., [...], komornik sądowy T. W. wskazał, że przedmiotem egzekucji są wyłącznie koszty postępowania egzekucyjnego w sprawie [...] wynikające z prawomocnego postanowienia o kosztach z 22 maja 2018 r., [...], w wysokości 22.767,39 zł. Informacje te komornik sądowy potwierdził w piśmie z 27 października 2023 r.
7 grudnia 2023 r. Dyrektor Oddziału ZUS wydał zawiadomienie nr 200000/78/ 2021-RED-ZBI-000369 o sporządzeniu planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji świadczenia zobowiązanej w wysokości 433,95 zł. Organ egzekucyjny przyznał na pokrycie zaległości należących do pierwszej kategorii zaspokojenia Prezydentowi (z tytułu opłaty manipulacyjnej objętej tytułami wykonawczymi nr: [...], [...], [...], [...], [...]) - kwotę 12,05 zł, a komornikowi sądowemu T. W. (z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego oznaczonego sygn. akt [...]) - kwotę 421,90 zł.
Pismem z 12 grudnia 2023 r. Prezydent wniósł o wydanie postanowienia w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji. Postanowieniem z 3 stycznia 2024 r., nr 200000/78/2021-RED-ZBI-000369, Dyrektor Oddziału ZUS dokonał podziału kwoty 433,95 zł uzyskanej z egzekucji świadczenia z ubezpieczenia społecznego zobowiązanej i powtórzył przyznane we wcześniej wydanym planie kwoty.
Po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta, postanowieniem z 22 kwietnia 2024 r. znak: 0601-IEE.7192.35.2024.10 Dyrektor IAS utrzymał w mocy ww. postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z 3 stycznia 2024 r.
W wyniku uwzględnienia wniesionej przez Prezydenta skargi, WSA w Lublinie wyrokiem z 13 listopada 2024 r., I SA/Lu 392/24, uchylił ww. postanowienie Dyrektora IAS z 22 kwietnia 2024 r.
Postanowieniem z 9 kwietnia 2025 r., znak: 0601-IEE.7192.40.2025.2, Dyrektor IAS uchylił postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z 3 stycznia 2024 r. i przekazał sprawę organowi egzekucyjnemu do ponownego zbadania.
W wyniku powyższego ww. postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Dyrektor Oddziału ZUS dokonał podziału kwoty 433,95 zł uzyskanej z egzekucji świadczenia z ubezpieczenia społecznego zobowiązanej w ten sposób, że wierzytelności Prezydenta z tytułu opłaty manipulacyjnej zaliczył do kategorii 1.1 zaspokojenia, a koszty egzekucyjne lub koszty upomnienia komornika sądowego T. W. (w sprawie [...]) do kategorii 1.6.
W konsekwencji podjęcia tego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, całość środków wyegzekwowanych od zobowiązanej w dniu 14 września 2023 r. przypadła na rzecz Prezydenta.
Po rozpoznaniu zażalenia Prezydenta, organ odwoławczy ww. postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Dyrektor IAS stwierdził, że dokonany w zaskarżonym postanowieniu podział jest prawidłowy i wbrew twierdzeniu strony znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu Prezydenta, że Dyrektor Oddziału ZUS błędnie postanowił zaliczając należności Komornika do kategorii "koszty egzekucyjne i koszty upomnienia" jako że takiej kategorii przepis art. 115 u.p.e.a. nie wymienia. Według organu odwoławczego taka interpretacja jest zbyt wąska i nie uwzględnia treści art. 64c § 1 u.p.e.a. Organ zwrócił uwagę, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w obecnym brzmieniu nie posługuje się terminem łączącym "koszty egzekucyjne i koszty upomnienia", pozwala natomiast (zgodnie z art. 115 § 1 pkt 1e u.p.e.a.) na zaspokojenie w tej kategorii wyłącznie kosztów upomnienia. W ocenie organu, mimo że "koszty egzekucyjne lub koszty upomnienia" nie odpowiadają wprost nomenklaturze przyjętej przez obecnie obowiązujące przepisy nie oznacza to, że zostały wyłączone z pierwszej kategorii zaspokojenia. Podział kategorii "koszty egzekucyjne i koszty upomnienia" nastąpił w wyniku nowelizacji ustawy, która weszła w życie 20 lutego 2021 r., i miał na celu jedynie wyodrębnienie poszczególnych kosztów i ustalenie kolejności ich zaspokojenia w ramach tej samej, pierwszej kategorii. Przed wejściem w życie zmian ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis art. 115 § 1 tej ustawy miał następujące brzmienie: z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności: 1) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia; (...). Nowelizacja wymienionego przepisu nie dotyczyła zatem samej "przynależności" kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia do pierwszej kategorii (te pozostały w tej samej grupie), a jedynie precyzowała kolejność ich udziału w planie podziału. Zdaniem Dyrektora IAS, takie rozumienie ww. przepisu potwierdza również treść art. 115 § 2 u.p.e.a. W konsekwencji – zdaniem organu – zakwalifikowanie należności Komornika Sądowego w sprawie [...] z tytułu "kosztów egzekucyjnych lub kosztów upomnienia" wraz z należnością Prezydenta z tytułu opłaty manipulacyjnej do tej samej kategorii zaspokojenia znajduje uzasadnienie w treści art. 115 § 1 i 2 u.p.e.a. Prezydent nie poniósł z tego tytułu żadnego uszczerbku, gdyż całość wyegzekwowanej kwoty przeznaczono na pokrycie należności tego wierzyciela. Argumenty wskazane przez Prezydenta, że jego należności, inne niż koszty egzekucyjne korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed kosztami komornika sądowego, gdyż znajdują się w wyższej kategorii zaspokojenia są zatem chybione.
W skardze do Sądu na powyższe postanowienie strona zarzuciła naruszenie:
- art. 115 § 2 u.p.e.a. poprzez uznanie, że koszty egzekucyjne komornika sądowego powstałe w innym postępowaniu korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia w planie podziału, podczas gdy nie stanowią one kosztów powstałych w bieżącej egzekucji należności pieniężnej, tylko są innymi należnościami w rozumieniu art. 115 § 1 pkt 6 u.p.e.a.;
- art. 115 § 1 pkt 1e u.p.e.a. poprzez uznanie, że koszty egzekucyjne ustalone prawomocnym postanowieniem, korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia w innym postępowaniu egzekucyjnym na równi z kosztami upomnienia, podczas gdy takie koszty nie są już kosztami egzekucyjnymi korzystającymi z pierwszeństwa zaspokojenia i winny podlegać zaspokojeniu jako inne należności w rozumieniu art. 115 § 1 pkt 6 u.p.e.a.;
- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i uznanie przedstawionych w adnotacji komornika sądowego T. W. z 30 maja 2022 r. należności jako kosztów upomnienia, podczas gdy komornik ten w adnotacji prawidłowo wskazał dochodzone należności jako inne należności w rozumieniu art. 115 § 1 pkt 6 u.p.e.a., a nie koszty upomnienia;
- art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się przez organ administracyjny do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Lublinie z 13 listopada 2024 r., I SA/Lu 392/24.
W oparciu o te zarzuty strona wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji w całości, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj. fotokopii pisma komornika sądowego T. W. z 30 maja 2022 r. wraz z załączoną adnotacją oraz jego pism z 27 października 2023 r. i 19 grudnia 2023 r., a nadto zawiadomienia Dyrektora Oddziału ZUS z 31 maja 2022 r.
W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organy nie dokonały wnikliwego sprawdzenia wszystkich okoliczności w sprawie jak i przesłanej przez komornika sądowego T. W. adnotacji z 30 maja 2022 r. W adnotacji tej komornik wykazał, że wierzycielem i beneficjentem egzekwowanej należności jest on sam, a kwotę 22.767,39 zł wykazał jako inną należność w części adnotacji dotyczącej tytułu wykonawczego (strona 3 pkt E.1.2.1.1., dochodzona należność), a nie w rubryce dotyczącej kosztów egzekucyjnych należnych organowi egzekucyjnemu (na stronie 1 adnotacji w części C). Mimo nazwy "koszty egzekucyjne lub koszty upomnienia" ich umiejscowienie w schemacie adnotacji, charakter, a także to, że komornik występuje w roli wierzyciela i beneficjenta, wskazują, że koszty te nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia. Nie są to koszty bieżącej egzekucji organu przekazującego zbieg, a stanowią kwotę dochodzoną na rzecz wierzyciela, dotyczącą nieuregulowania kosztów poprzedniej egzekucji. W ocenie skarżącego, Dyrektor Oddziału ZUS samodzielnie dokonał "przeniesienia" wskazanej przez komornika w adnotacji kwoty, z rubryki niekorzystającej z pierwszeństwa do rubryki korzystającej z pierwszeństwa zaspokojenia, co zostało potwierdzone przez organ odwoławczy.
Strona zauważyła, że Dyrektor Oddziału ZUS nie wezwał komornika do prawidłowego wypełnienia adnotacji, co skutkowałoby "rozbiciem" tej kwoty zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 30 lipca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1323) oraz art. 115 § 1 pkt 1-1c u.p.e.a. W tej sprawie komornik przekazał w zbiegu koszty poprzedniej egzekucji, które nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia i prawidłowo umieścił je w adnotacji w innym miejscu niż koszty egzekucyjne bieżącej egzekucji. Zgodnie z art. 4 ustawy o kosztach komorniczych za egzekucję kosztów komorniczych nie pobiera się opłaty egzekucyjnej. Dyrektor Oddziału ZUS dokonał odmiennego niż wskazał komornik "przypisania" tej należności, a organ odwoławczy tego nie ocenił.
Zdaniem strony, w sprawie znajduje zastosowanie reguła zaspokajania przewidziana w art. 115 § 1 u.p.e.a. Adnotacja do zbiegu z 30 maja 2022 r. w rubryce dotyczącej łącznej kwoty kosztów egzekucyjnych należnych organowi egzekucyjnemu wskazuje należność 0 zł. Komornik zatem potwierdził, że nie ma należności z tytułu kosztów egzekucyjnych określonych w art. 115 § 1 u.p.e.a., tj. opłat za czynności egzekucyjne, wydatków egzekucyjnych, opłat egzekucyjnych, czyli kosztów egzekucyjnych korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia. Wobec tego umieszczenie przez Dyrektora Oddziału ZUS w planie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji należności komornika w pierwszej kategorii zaspokojenia (podkategoria 1.6) i zrównanie ich z kosztami upomnienia było nieuzasadnione. Wskazane przez komornika należności stanowiły jego własną wierzytelność, a nie należność organu egzekucyjnego. Komornik w chwili wydania postanowienia o kosztach z 22 maja 2018 r. w sprawie [...] stał się wierzycielem i beneficjentem dochodzonej należności. Dokonując zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego zobowiązanej wszczął nowe postępowanie egzekucyjne działając we własnym imieniu. Wskazana w adnotacji należność, jako "inna należność", nie może więc korzystać z przywileju pierwszeństwa zaspokojenia w pierwszej kategorii, gdyż nie stanowi kosztów upomnienia i nie mieści się również w pozostałych rodzajach kosztów egzekucyjnych. Za nietrafny strona uznała również argument organu odnoszący się do przepisu art. 64c § 1 u.p.e.a. Występujące w sprawie koszty komornika nie są opłatą manipulacyjną ani opłatą egzekucyjną. Komornik mógłby ponieść wydatki egzekucyjne bądź obciążyć zobowiązaną opłatami za czynności egzekucyjne, lecz w przesłanej adnotacji w części dotyczącej kosztów egzekucyjnych wskazał kwotę 0 zł. Nie poniósł zatem żadnych kosztów egzekucyjnych związanych z dochodzoną należnością wynikającą z postanowienia o kosztach z 22 maja 2018 r. w sprawie [...]. Wadliwe jest też, zdaniem Prezydenta, twierdzenie organu odwoławczego o niemożności pominięcia kosztów egzekucyjnych wskazanych przez komornika, tylko dlatego, że nie pasują one literalnie do brzmienia art. 115 § 1 u.p.e.a. Jak podniósł skarżący, to interpretacja organu egzekucyjnego jest działaniem na szkodę wierzyciela, gdyż nie uwzględnia treści art. 115 § 1 pkt 4 u.p.e.a.
Strona podniosła także argument, że dochodzona przez komornika należność przestała mieć charakter kosztów egzekucyjnych korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, gdyż dotyczy kosztów ustalonych w związku z umorzeniem postępowania w sprawie [...]. Egzekucja kosztów należnych komornikowi prowadzona jest w oparciu o nowy tytuł wykonawczy, inny niż będący podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w którym te koszty powstały. Należność ta nie może korzystać z pierwszeństwa zaspokojenia, bo przeczyłoby to przepisom i celom egzekucji. Przyjęcie poglądu organu oznaczałoby, że celem egzekucji nie jest wyegzekwowanie należności dla wierzyciela, lecz zaspokojenie kosztów organów egzekucyjnych.
W opinii strony, organ zignorował treść wyroku WSA w Lublinie z 13 listopada 2024 r., gdzie nie wskazano, że należności komornika są kosztami egzekucyjnymi lub kosztami upomnienia, lecz użyto pojęcia "należności komornika sądowego". To zaś sformułowanie Sądu prowadzi do wniosku, że zdaniem Sądu, sporne należności komornika sądowego T. W. nie są ani kosztami egzekucyjnymi, ani kosztami upomnienia, lecz bezsprzecznie stanowią "inne należności", o jakich mówi art. 115 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Wniosek ten jest tym bardzie zasadny – jak stwierdziła strona – że w żadnym miejscu uzasadnienia opisanego wyroku Sąd nie wskazał jednoznacznie, że należności komornika stanowią koszty upomnienia. W efekcie, jak podniosła strona, jest jasne, że według Sądu, należności komornika są innymi należnościami i taką ocenę prawną winien uwzględnić w prowadzonym postępowaniu organ egzekucyjny. Uchybiając temu obowiązkowi, organ naruszył w sposób istotny dla wyniku sprawy art. 153 p.p.s.a., co obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo wykonały wytyczne co do dalszego postępowania oraz ocenę prawną wynikające z wydanego w sprawie wyroku Sądu z 13 listopada 2024 r., I SA/Lu 392/24. Organy nie uchybiły zatem wymaganiom określonym w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W wyroku tym Sąd uchylił poprzednio wydane postanowienie Dyrektora IAS, gdyż stwierdził, że organ oparł się w tym zakresie na nieobowiązujących przepisach. Dlatego Sąd nakazał organowi uwzględnienie prawidłowo określonej podstawy prawnej przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Uzasadniając to stanowisko Sąd wskazał, że powołana w postanowieniu ustawa z 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 556) dotycząca m.in. zmian w art. 115 u.p.e.a., w art. 11 ust. 1 stanowi, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a., i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta weszła w życie 24 marca 2024 r. Z kolei ustawa z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) weszła w życie 30 lipca 2020 r. Art. 18 tej ustawy stanowi, iż do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej, który nastąpi po wejściu w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy u.p.e.a., w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie zaś z jej art. 23, do podziału kwoty uzyskanej z egzekucji po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 115 u.p.e.a., w brzmieniu nadanym tą ustawą. Natomiast ustawa z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 553), weszła w życie 20 lutego 2020 r. Art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Jak zaznaczył Sąd, znajdujące się w aktach sprawy tytuły wykonawcze obejmujące składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne przypadające od zobowiązanej wystawione zostały 2 września 2021 r., czyli po wejściu w życie ustaw zmieniających u.p.e.a. z 4 lipca 2019 r. i z 11 września 2019 r. Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego zobowiązanej wystawione zostały: 3 września 2021 r. (doręczone 17 września 2021 r.) oraz 15 września 2021 r. (doręczone 22 września 2021 r.). W wyniku tych zajęć doszło do zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej. Komornik sądowy T. W. sporządził adnotację do tytułów wykonawczych w związku ze zbiegiem egzekucji 30 maja 2022 r. i przy piśmie z tej daty przekazał administracyjnemu organowi egzekucyjnemu. Organ ten dokonał 7 grudnia 2023 r. podziału kwoty uzyskanej z egzekucji ze świadczeń emerytalnych zobowiązanej.
Sąd wyjaśnił, że biorąc pod uwagę powyższe, zgodnie z przepisami powołanych ustaw zmieniających, w sprawie miał zastosowanie art. 115 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu nadanym ustawami zmieniającymi z 4 lipca 2019 r. i z 11 września 2019 r., stanowiący, że z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności: 1) opłatę manipulacyjną; 1a) opłatę za czynności egzekucyjne; 1b) wydatki egzekucyjne; 1c) koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 1d) opłatę egzekucyjną; 1e) koszty upomnienia; 2) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim; 3) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu; 4) należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, należności celne oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności; 4a) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia powstałe w egzekucji należności celnej; 6) inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem § 2a i 3. Jednocześnie zaznaczył Sąd, że pkt 1 – 1e we wskazanym brzmieniu weszły w życie 20 lutego 2021 r., przy czym pkt 1d był następnie zmieniony przepisami chronologicznie ostatniej ze wskazanych ustaw zmieniających, z dniem 25 marca 2024 r.
Sąd wyjaśnił też, że art. 115 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie stanowi, że przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości lub egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową, po kosztach egzekucyjnych i kosztach upomnienia powstałych w egzekucji należności pieniężnej innej niż należność celna zaspokaja się należności za pracę za okres 3. miesięcy do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach, renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, należności zasądzone na rzecz pokrzywdzonego lub osób wykonujących prawa pokrzywdzonego w postępowaniu karnym oraz koszty zwykłego pogrzebu zobowiązanego, a po należnościach zabezpieczonych hipoteką morską, przywilejem na statku morskim, hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystających z ustawowego pierwszeństwa oraz prawach, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu - należności za pracę niezaspokojone w kolejności wcześniejszej. Jak wyjaśnił Sąd, choć przepis ten we wskazanym wyżej okresie także podlegał kilkukrotnym zmianom, to nieodmienne od lipca 2002 r. wynika z niego, że przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową, inne należności zaspokajane są po kosztach egzekucyjnych i kosztach upomnienia.
Sąd wskazał również, że art. 115 § 2 u.p.e.a. określający kolejność zaspokojenia należności przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej, w stanie prawnym obowiązującym przed 20 lutego 2021 r. powtarzał zatem treść art. 115 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Od 20 lutego 2021 r. treść paragrafu 1. zmieniła się. Ustawodawca pozostawił koszty upomnienia w kolejności następującej po kosztach egzekucyjnych. Natomiast wśród kosztów egzekucyjnych, obejmujących w egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. opłatę manipulacyjną, opłatę egzekucyjną, opłatę za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne, w pierwszej kolejności postawił opłatę manipulacyjną. Dopiero w dalszej kolejności zaspokaja się pozostałe koszty egzekucyjne i inne należności w kolejności wynikającej z treści paragrafu 2, z zastosowaniem reguły wynikającej z paragrafu 6. Zgodnie z nim, jeżeli kwota przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności, należności dalszej kolejności zaspokaja się dopiero po zupełnym zaspokojeniu należności wcześniejszej kolejności, a gdy kwota nie wystarcza na pokrycie w całości wszystkich należności tej samej kolejności, należności te zaspokaja się proporcjonalnie do wysokości każdej z nich. Zakwalifikowanie należności komornika sądowego T. W. z należnością Prezydenta Miasta z tytułu opłaty manipulacyjnej do tej samej kategorii zaspokojenia nie znajduje uzasadnienia w treści art. 115 § 1 i 2 u.p.e.a.
W sprawie jest poza sporem, że poprzednio wydanym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS, który dokonał podziału kwoty 433,95 zł uzyskanej z egzekucji świadczenia emerytalnego zobowiązanej w ten sposób, że Prezydentowi przyznał na pokrycie zaległości z tytułu opłaty manipulacyjnej kwotę 12,05 zł, a komornikowi sądowemu T. W. z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego ([...]) kwotę 421,90 zł.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek powyżej omówionego prawomocnego wyroku Sądu, administracyjny organ egzekucyjny dokonał odmiennego podziału kwoty 433,95 zł uzyskanej z egzekucji świadczenia emerytalnego zobowiązanej. Organ ten bowiem całość uzyskanej kwota 433,95 zł przyznał na pokrycie wierzytelności Prezydenta z tytułu opłaty manipulacyjnej.
Zarzuty skarżącego nie dotyczą wysokości kwoty przyznanej mu w ramach podziału sumy uzyskanej z egzekucji świadczenia emerytalnego zobowiązanej. Strona kwestionuje to, że należności komornika sądowego T. W. z tytułu "kosztów egzekucyjnych lub kosztów upomnienia" (powstałe w sprawie [...]) zostały zaliczone do podkategorii 1.6. Jej zdaniem, należności te winny znaleźć się w planie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji w kategorii VIII zaspokojenia, co byłoby zgodne z wnioskiem komornika sądowego wyrażonym w adnotacji z 30 maja 2022 r. Uważa, że organ egzekucyjny ani organ odwoławczy nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu w Lublinie z 13 listopada 2024 r., I SA/Lu 392/24.
Zgodnie z art. 62 § 1 u.p.e.a., w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej\rzeczy albo prawa majątkowego egzekucję do tej rzeczy albo prawa majątkowego prowadzi łącznie sądowy organ egzekucyjny albo organ egzekucyjny, który jako pierwszy dokonał zajęcia, a w razie niemożności ustalenia tego pierwszeństwa - organ, który dokonał zajęcia na poczet należności w wyższej kwocie. Podstawę prowadzenia łącznie egzekucji stanowi stosowna adnotacja o zbiegu, sporządzona przez organ przekazujący egzekucję.
Przepisami właściwymi w kwestii kolejności zaspokojenia wierzycieli przy podziale sumy uzyskanej z przedmiotowej egzekucji są przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. art. 115 u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2024 r., III FSK 4434/21).
Pismem z 30 maja 2022 r., [...], Komornik Sądowy T. W. przekazał ZUS Oddział w Lublinie "Adnotację o zbiegu egzekucji" w związku z prowadzonym wobec zobowiązanej postępowaniem egzekucyjnym. Wskazał jako dochodzone należności "koszty egzekucyjne lub koszty upomnienia". Dyrektor Oddziału wyegzekwował część środków (433,95 zł) i następnie dokonał ich podziału na podstawie art. 115 § 1 i § 2 u.p.e.a.
Z art. 115 § 1 u.p.e.a. wynika, że z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności: 1) opłatę manipulacyjną; 1a) opłatę za czynności egzekucyjne; 1b) wydatki egzekucyjne; 1c) koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa wart. 64ca § 2; 1d) opłatę egzekucyjną; 1e) koszty upomnienia; 2) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim; 3) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowymi zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu; 4) należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, należności celne oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności; 4a) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia powstałe w egzekucji należności celnej; 6) inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem § 2a i 3.
W świetle paragrafu 2 tego artykułu, przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości lub egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową, po kosztach egzekucyjnych i kosztach upomnienia powstałych w egzekucji należności pieniężnej innej niż należność celna zaspokaja się należności za pracę za okres 3. miesięcy do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach, renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, należności zasądzone na rzecz pokrzywdzonego lub osób wykonujących prawa pokrzywdzonego w postępowaniu karnym oraz koszty zwykłego pogrzebu zobowiązanego, a po należnościach zabezpieczonych hipoteką morską, przywilejem na statku morskim, hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystających z ustawowego pierwszeństwa oraz prawach, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu - należności za pracę niezaspokojone w kolejności wcześniejszej.
W niniejszej sprawie organ egzekucyjny całość wyegzekwowanej kwoty przekazał na rzecz należącej do pierwszej kategorii (podkategoria 1) zaspokojenia opłaty manipulacyjnej przypadającej Prezydentowi. Należność komornika sądowego w sprawie [...] z tytułu "kosztów egzekucyjnych lub kosztów upomnienia" zakwalifikował zaś do kategorii pierwszej, podkategorii 6. W związku z tym, że wyegzekwowane środki wystarczyły jedynie na częściowe zaspokojenie dochodzonych należności Prezydenta z tytułu opłaty manipulacyjnej, organ egzekucyjny nie przekazał żadnej kwoty na poczet należności zakwalifikowanych do niższej kategorii (podkategorii), w tym na zaspokojenie należności Komornika Sądowego T. W..
Zdaniem Sądu, dokonany w niniejszej sprawie podział kwoty uzyskanej z egzekucji nie narusza prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak tego domaga się strona skarżąca.
Po pierwsze, Sąd nie podziela poglądu skarżącego, jakoby organ egzekucyjny błędnie postanowił zaliczając należności komornika do kategorii "koszty egzekucyjne i koszty upomnienia", gdyż takiej kategorii nie wymienia art. 115 u.p.e.a. Stosownie do art. 64c § 1 u.p.e.a. koszty egzekucyjne stanowią: opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne. Niewątpliwie zatem wszystkie wymienione tu opłaty i wydatki zaliczane są do kategorii kosztów egzekucyjnych.
Jak trafnie zauważył organ, uwzględniając treść tego przepisu w procesie wykładni art. 115 § 1 pkt 1-1e u.p.e.a. uznać trzeba, że koszty egzekucyjne (jako całość) wraz z kosztami upomnienia należą do pierwszej kategorii zaspokojenia. Nie zmienia tego dokonany w cytowanym przepisie podział kosztów na poszczególne podkategorie i wyznaczenie według tego podziału kolejności zaspokojenia należności. Zasadnie ocenił organ, że wyodrębnienie poszczególnych podkategorii nie powoduje wyłączenia kosztów egzekucyjnych z pierwszej kategorii zaspokojenia, w ogóle. Koszty egzekucyjne wciąż korzystają z pierwszeństwa przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji, z uwzględnieniem kolejności wyznaczonej w art. 115 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, treść tego uregulowania nie prowadzi do wniosku, że de lege lata prawodawca zrezygnował co do zasady z przywileju pierwszeństwa zaspokojenia kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny dokonujący planu podziału kwoty nie mógł zatem pominąć kosztów egzekucyjnych wskazanych przez komornika sądowego w tej kategorii jedynie z tego powodu, że nie odpowiadały one Iiteralnie językowemu brzmieniu tego przepisu. Niewątpliwie bowiem – co zasadnie dostrzegł organ – koszty egzekucyjne systemowo nadal należą do pierwszej kategorii zaspokojenia. Odmiennej wykładni tych przepisów nie uzasadnia cytowany wyrok Sądu z 13 listopada 2024 r., I SA/Lu 392/24. Wynika z niego, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez organ egzekucyjny znajdują zastosowanie przepisy u.p.e.a., nie zaś przepisy k.p.c. Organ egzekucyjny, który w sprawie przejął prowadzenie łącznie egzekucji do rzeczy albo prawa majątkowego, do których nastąpił zbieg, prowadził je w trybie egzekucji administracyjnej. Regułami właściwymi co do kolejności zaspokojenia wierzycieli przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji były przepisy art. 115 u.p.e.a.
Podkreślenia wymaga, że fakt, iż należności wskazane przez Komornika Sądowego w adnotacji o zbiegu nr 7 z 30 maja 2022 r. z tytułu "kosztów egzekucyjnych lub kosztów upomnienia" nie mogły zostać literalnie przypisane do kategorii wskazanych w art. 115 § 1 pkt 1-1e u.p.e.a., nie może prowadzić do wniosku, że wolą ustawodawcy było umieszczenia ich w dalszej kategorii, jako "inne należności" (zob. art. 115 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że istotnego wpływu na taką kwalifikację nie miało to, że komornik sądowy wykazał należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w części E.1.2.1.1. adnotacji o zbiegu.
Jakkolwiek skarżący nie zgadza się z organem, który zauważył w zaskarżonym postanowieniu, że spełnienie żądania Prezydenta byłoby działaniem na szkodę wierzyciela, to wskazać trzeba, że zakwalifikowanie spornych należności do ostatniej podgrupy pierwszej kategorii pozwoliło zadość uczynić zasadzie pierwszeństwa zaspokojenia kosztów egzekucyjnych i jednocześnie zapewnić Prezydentowi pierwszeństwo z tytułu dochodzenia opłaty manipulacyjnej. Dlatego organ egzekucyjny dokonał kwalifikacji w ten sposób, że umieścił koszty egzekucyjne lub koszty upomnienia w kategorii pierwszej, podkategoria 6, stosując art. 115 § 1 pkt 1e u.p.e.a., czyniąc zadość wskazaniu wierzyciela co do kosztów upomnienia. Podkategoria ta stanowi ostatnią w kolejności w grupie I, do której należą poszczególne koszty egzekucyjne oraz obejmuje koszty upomnienia. Poza sporem jest przy tym, że w wyniku zastosowanego podziału całość wyegzekwowanej kwoty przypadła na rzecz Prezydenta Miasta L. , który nie poniósł z tego tytułu żadnego uszczerbku majątkowego.
W wyniku takiej kwalifikacji należności dochodzone w tym postępowaniu nie straciły swojej tożsamości. Wskazać przy tym trzeba, że odpowiadając na wezwanie organu Komornik Sądowy T. W. wyjaśnił pismem z 16 kwietnia 2024 r., że przedmiotem egzekucji są wyłącznie koszty postępowania egzekucyjnego w sprawie [...], które powstały w związku z umorzeniem tego postępowania egzekucyjnego. Opisane należności pozostają więc kosztami egzekucyjnymi powstałymi w prowadzonym, lecz umorzonym postępowaniu egzekucyjnym, mimo tego, że stały się przedmiotem kolejnej egzekucji. Bez znaczenia pozostaje to, że organ, który pełnił wyłącznie funkcję organu egzekucyjnego wstąpił jednocześnie w rolę wierzyciela. W przypadku, gdy postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone z przyczyn niezależnych od wierzyciela, np. z powodu braku majątku dłużnika, wierzyciel może ubiegać się o zwrot poniesionych kosztów egzekucyjnych. Wierzyciel, który poniósł koszty egzekucyjne, powinien dążyć do ich odzyskania, zwłaszcza gdy egzekucja została umorzona bez jego winy.
Zasadnie zwrócił również uwagę organ, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie posługuje się obecnie terminem łączącym "koszty egzekucyjne i koszty upomnienia", lecz pozwala zgodnie z art. 115 § 1 pkt 1e u.p.e.a. na zaspokojenie w tej kategorii wyłącznie kosztów upomnienia. W ocenie Sądu, choć "koszty egzekucyjne lub koszty upomnienia" nie odpowiadają wprost językowo przyjętej przez obecnie obowiązujące przepisy kwalifikacji, nie oznacza to, że zostały wyłączone z pierwszej kategorii zaspokojenia. Trafnie stwierdził organ, że podział kategorii "koszty egzekucyjne i koszty upomnienia" nastąpił w wyniku nowelizacji ustawy egzekucyjnej, która weszła w życie 20 lutego 2021 r. i miał na celu jedynie wyodrębnienie poszczególnych kosztów i ustalenie kolejności ich zaspokojenia w ramach tej samej, pierwszej kategorii. Przed wejściem w życie zmian ustawy egzekucyjnej jej art. 115 § 1 pkt 1 wskazywał: "z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności: 1) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia". Nowelizacja tego przepisu – w ocenie Sądu – nie dotyczyła samej "przynależności" kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia do pierwszej kategorii, gdyż te pozostały w tej samej grupie, a tylko miała na celu doprecyzowanie kolejności ich udziału w planie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji.
Sąd ocenia jako trafne spostrzeżenie organu odwoławczego, że takie rozumienie art. 115 § 1 u.p.e.a. potwierdza również treść paragrafu 2 tego artykułu, który stanowi, że przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową – co miało miejsce w sprawie – pierwszeństwo zaspokojenia przed innymi należnościami mają koszty egzekucyjne i następnie koszty upomnienia. Z tej racji zakwalifikowanie należności komornika sądowego w sprawie [...] z tytułu "kosztów egzekucyjnych lub kosztów upomnienia" do pierwszej kategorii zaspokojenia (podkategoria 1.6) ma uzasadnienie w treści art. 115 § 1 oraz § 2 u.p.e.a. Oczywiste jest zarazem, że należności Prezydenta z tytułu opłaty manipulacyjnej znalazły się na pierwszym miejscu w kolejności zaspokojenia na podstawie art. 115 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
Nie są zatem uzasadnione twierdzenia Prezydenta, że jego należności inne niż koszty egzekucyjne korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed kosztami komornika sądowego, gdyż znajdują się w wyższej kategorii zaspokojenia. Sąd nie podziela również stanowiska strony, że przedmiotowe koszty nie mogą korzystać z pierwszeństwa zaspokojenia na równi z kosztami egzekucyjnymi bieżących postępowań egzekucyjnych. Nie istnieje bowiem związek między egzekwowaną należnością i egzekwowanymi kosztami. Bezsprzecznie dochodzona przez Komornika Sądowego należność powstała w toku prowadzonego postępowania [...]. Koszty te nie powstałyby zatem, gdyby nie zostały wygenerowane w tym postępowaniu. Jak wskazano wyżej, w związku z umorzeniem tego postępowania, opisane koszty nie utraciły swej tożsamości, gdyż zachowują związek z egzekwowaną dla wierzyciela należnością. Dlatego słusznie organ odwoławczy uznał, że koszty egzekucyjne Komornika Sądowego ulegają zaspokojeniu zgodnie z opisanymi wyżej zasadami, a przeciwne działanie doprowadziłoby do pokrzywdzenia wierzyciela.
Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy dokonując analizy okoliczności niniejszej sprawy w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w wyroku Sądu z 13 listopada 2024 r., I SA/Lu 392/24. Niezaprzeczalnie Sąd w tym wyroku nie wskazywał wprost, iż należności komornika są kosztami egzekucyjnymi lub kosztami upomnienia. Nie można jednak przyjąć za trafne stwierdzenia skarżącego, że Sąd posługując się terminem "należności komornika sądowego" stwierdził, że konieczne jest ich uznanie za "inne należności" w rozumieniu art. 115 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Jest jasne, że Sąd wyraźnie stwierdził, że "zakwalifikowanie należności komornika sądowego z należnością Prezydenta Miasta z tytuł u opłaty manipulacyjnej do tej samej kategorii zaspokojenia nie znajduje uzasadnienia w treści art. 115 § 1 i 2 u.p.e.a.". Stanowisko to zostało uwzględnione w postanowieniach organów obu instancji. Sąd ocenił również, że "ustawodawca pozostawił koszty upomnienia w kolejności następującej po kosztach egzekucyjnych. Natomiast wśród kosztów egzekucyjnych, obejmujących w egzekucji administracyjnej zgodnie z art. 64c § 1 u.p..a. opłatę manipulacyjną, opłatę egzekucyjną, opłatę za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne, w pierwszej kolejności postawił opłatę manipulacyjną. Dopiero w dalszej kolejności zaspokaja się pozostałe koszty egzekucyjne i inne należności w kolejności wynikającej z treści paragrafu 2, z zastosowaniem reguły wynikającej z paragrafu 6". Organ egzekucyjny prawidłowo wykonał powyższą ocenę prawną Sądu, dokonując ponownego podziału uzyskanej kwoty z uwzględnieniem stanowiska Sadu. Opisywane wielokrotnie koszty egzekucyjne komornika sądowego znalazły się w dalszej kolejności zaspokojenia niż należność Prezydenta Miasta [...] z tytuł u opłaty manipulacyjnej. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.
Nietrafne były również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w uwzględnieniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Odnosząc się zaś do zawartego w skardze wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj. fotokopii pisma komornika sądowego T. W. z 30 maja 2022 r. wraz z załączoną adnotacją oraz jego pism z 27 października 2023 r. i 19 grudnia 2023 r., a nadto zawiadomienia Dyrektora Oddziału ZUS z 31 maja 2022 r. Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. Nie może być mowy o tym, aby celowe było przeprowadzenie przez Sąd dowodów z tych dokumentów, skoro wszystkie znajdują się już w aktach administracyjnych sprawy i były przedmiotem oceny organów obu instancji.
Z tych wszystkich względów, skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.