Pełny tekst orzeczenia I SA/Lu 218/26

I SA/Lu 218/26 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-06-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący/
Jakub Polanowski /sprawozdawca/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 70 § 6 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 108 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Marcin Małek WSA Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 13 marca 2026 r. nr 0601-IOV-1.4103.54.2025.22 w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2019 r., marzec-maj i lipiec- grudzień 2020 r. oraz luty-kwiecień 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 13 marca 2026 r., nr 0601-IOV-1.4103.54.2025.22, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ drugiej instancji, organ), po rozpoznaniu odwołania W. N. (dalej: podatnik, skarżący, strona), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: o.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: Naczelnik, organ pierwszej instancji, organ podatkowy) z 7 listopada 2025 r., znak 0617-SPV.4103.4.2025.43, w sprawie określenia kwot podatku VAT podlegającego wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie; dalej ustawa o VAT), za grudzień 2019 r., marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2020 r., luty, marzec i kwiecień 2021 r. oraz w sprawie umorzenia postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2019 r., marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2020 r., luty, marzec i kwiecień 2021 r.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Dyrektor stwierdził najpierw, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych – na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. – nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Rejonową w R. w dniu 15 grudnia 2025 r. śledztwa w sprawie przestępstwa skarbowego polegającego na nierzetelnym wystawieniu faktur VAT w okresie od 31 grudnia 2019 r. do 30 kwietnia 2021 r., o którym to fakcie Naczelnik działając na podstawie art. 70c o.p. pismem z 15 grudnia 2025 r. (doręczonym 16 grudnia 2025 r.) zawiadomił stronę. Następnie organ drugiej instancji wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że opisane w decyzji Naczelnika faktury wystawione przez stronę na rzecz firmy K. (dalej: firma K. ) z tytułu sprzedaży betonu, pospółki, włókna polimerowego, zbrojenia polimerowego rozproszonego nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ł. B. od innych dostawców otrzymał oprócz faktur zakupu także dołączone do nich dowody wydania produktu WZ oraz dowody dostaw zawierające szczegółowe dane dotyczące rodzaju towaru, jego charakterystyki, ilości, środka transportu, kierowcy, miejsca i czasu załadunku, przyjazdu na budowę, miejsca rozładunku i powrotu, a także podpisy osób wydających towar, podpis kierowcy i osoby odbierającej towar. Natomiast w odniesieniu do transakcji sprzedaży, udokumentowanych spornymi fakturami, zarówno strona, jak i Ł. B., poza fakturami, dowodami zapłaty za te faktury, składanymi pisemnymi ogólnymi wyjaśnieniami odnoszącymi się do dostawy betonu, nie okazali żadnych dowodów potwierdzających dostawę tego towaru. W składanych zeznaniach i pisemnych wyjaśnieniach nie potrafili wskazać szczegółów transakcji, zasłaniając się "niepamięcią". Odnośnie do dokumentów WZ, których nie przedłożyli, udzielili rozbieżnych wyjaśnień – strona zeznała, że sporządzała 2 egzemplarze dokumentów WZ, które musiały być podpisane przez Ł. B. lub wskazaną przez niego osobę, przy czym 1 egzemplarz dokumentu WZ był wydawany osobie, która go podpisała, a drugi zabierał kierowca i przywoził do firmy P. (dalej: firma skarżącego). Natomiast Ł. B. w piśmie z 6 marca 2023 r. wyjaśnił, że jeżeli przedstawiane mu były do podpisu dokumenty WZ i dowody dostawy to zostawiane były u niego dwa egzemplarze – kopia i oryginał, a po ich podpisaniu miał zwrócić kopie do dostawcy betonu. W 2020 r. te dokumenty zostały "zagubione i zniszczone" przez Ł. B.. W 2022 r. i 2023 r. nie wypożyczał dokumentów WZ i dowodów dostaw z firmy skarżącego, więc i nie zwracał tych dokumentów. Ł. B. nie pamiętał jednocześnie czy podpisywał dla tej firmy jakieś oświadczenia o pobraniu tych dokumentów. Zdaniem Dyrektora, istotne jednocześnie w sprawie jest, iż po zakończeniu kontroli podatkowej w firmie K., Ł. B. złożył korekty deklaracji rezygnując z prawa do odliczenia od podatku należnego VAT kwot podatku naliczonego wynikających z faktur VAT wystawionych przez stronę. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji uznał, że takie zachowanie Ł. B. potwierdza fikcyjność tych faktur. O fikcyjności transakcji wykazanych w fakturach VAT z 31 grudnia 2019 r., nr [...], z 31 marca 2020 r., nr [...], z 30 kwietnia 2020 r., nr [...], z 30 maja 2020 r., nr [...], z 31 lipca 2020 r., nr [...] r., z 31 sierpnia 2020 r. nr [...] z 30 września 2020 r., nr [...], z 30 października 2020 r., nr [...], z 30 listopada 2020 r., nr [...], z 31 grudnia 2020 r., nr [...], z 28 lutego 2021 r., nr [...], z 31 marca 2021 r., nr [...] i z 30 kwietnia 2021 r., nr [...], świadczy również fakt, że strona wyksięgowała ww. faktury sprzedaży VAT, z uwagi na wycofanie tych faktur z rozliczeń podatku VAT przez Ł. B., po przeprowadzonych w tym podmiocie kontrolach podatkowych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., w wyniku których wskazany organ podatkowy zakwestionował rzetelność transakcji wskazanych w treści tych faktur. Jednocześnie strona dokonała korekty w rejestrach dostaw za grudzień 2019 r., marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2020 r., luty, marzec i kwiecień 2021 r., poprzez wykazanie w nich sprzedaży zrealizowanej na rzecz odbiorców indywidualnych o wartościach netto i podatku VAT w wysokościach wynikających z ww. faktur. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, fakt, że faktury wystawione przez stronę zostały wprowadzone do obrotu potwierdza protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej u odbiorcy faktur, Ł. B.. Opisane faktury stanowiły u kontrahenta podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Fakt złożenia przez Ł. B. korekt deklaracji VAT-7, w których nie uwzględniono podatku naliczonego do odliczenia wynikającego ze spornych faktur VAT wystawionych przez stronę pozostaje bez wpływu dla zastosowania w niniejszej sprawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Z przepisu tego wynika, że wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Przewidziany tym przepisem obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze nie został powiązany z instytucjami takimi jak obliczenie i wpłacenie podatku za okresy miesięczne. Bez znaczenia jest także przyczyna wystawienia faktury. Powstanie tego obowiązku jest niezależne od dobrej lub złej woli podatnika, nie jest istotne z jakiego powodu podatnik wykazał w fakturze nienależną kwotę podatku. Niezależnie od tego, zdaniem organu, stan świadomości podatnika o podejmowanych działaniach w ramach zawieranych transakcji jedynie w formie pisemnej (wystawianych tzw. pustych faktur) bez ich rzeczywistego przebiegu również powoduje, za że organy są zwolnione z obowiązku badania czy działał on w dobrej wierze.
W skardze do Sądu strona zarzuciła organowi naruszenie:
1) art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niespełniający ustawowych standardów, w tym:
- ograniczenie się do ogólnikowego i schematycznego wskazania, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego wywołało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, bez dokonania jakiejkolwiek pogłębionej analizy przesłanek tego wszczęcia;
- pominięcie w uzasadnieniu kwestii instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego, w tym brak odniesienia się do tego, czy postępowanie to zostało wszczęte w celu rzeczywistego ścigania czynu zabronionego, czy też wyłącznie w celu wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia;
2) art. 70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione.
W oparciu o te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy – zważywszy na zarzuty skargi – zasadności stanowiska organu, że nie doszło do przedawnienia opisanego zobowiązania podatkowego z uwagi na skuteczne zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Strona uważa, że organ nie zbadał należycie tej kwestii, w tym z tego powodu, że nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogłębionej analizy dotyczącej oceny instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego, a w szczególności nie odniósł się do tego, czy postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte w celu rzeczywistego ścigania czynu zabronionego, czy też w celu wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, w świetle art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji.
Nie oznacza to jednak, jak wyjaśnił NSA w wyroku z 25 marca 2026 r., I FSK 1129/23, że w każdym przypadku wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe w niewielkim odstępie czasowym przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego oznacza, że zostało ono wszczęte w sposób instrumentalny, tj. w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA wskazano, że "[d]opiero bowiem w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego, można ustalić czy instytucji wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie wykorzystano jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki wniosek może potwierdzić fakt wszczęcia tego postępowania w sytuacji, gdy z oczywistego braku przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. art. 1 k.k.s.) lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k., jasne jest już w momencie wydania postanowienia, że cele postępowania karnego skarbowego nie będą mogły być zrealizowane. O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć również brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania".
Zdaniem Sądu, wbrew temu, co zarzuca skarżący, stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego, jest prawidłowe.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 15 grudnia 2025 r., 4168-0.Ds.1771.2025, Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. – działając na podstawie art. 303 k.p.k., art. 305 § 1 k.p.k. oraz art. 309 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 325b § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. – wszczął śledztwo w sprawie:
- wystawienia w okresie od 31 grudnia 2019 r. do 30 kwietnia 2021 r. w K. , woj. lubelskie, przez W. N., działającego w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, faktur: - nr [...] z dnia 31 grudnia 2019 roku na kwotę 79 245 zł netto (VAT: 18226, 35 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara 293,5 m3; -nr [...] z dnia 31 marca 2020 roku na kwotę 72 765 zł netto (VAT: 16 735, 95 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara 269, 5 m3; -nr [...] z dnia 30 kwietnia 2020 roku na kwotę 74 480 zł netto (VAT: 17 130, 40 zł) tytułem sprzedaży betonu posadzkowego, miara: 265 m3; -nr [...] z dnia 30 maja 2020 roku na kwotę 53 020 zł netto (VAT: 12 194, 60 zł) tytułem sprzedaży pospółki w ilości 964 ton; -nr [...] z dnia 31 lipca 2020 roku na kwotę 58 240 zł netto (VAT: 13 395, 20 zł) tytułem sprzedaży betonu C 25/30 posadzkowego; -nr [...] z dnia 31 sierpnia 2020 roku na kwotę 88 357, 50 zł netto (VAT: 20 322, 23 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego + włókna polimerowego, miara: 280, 5 m3; -nr [...] z dnia 30 września 2020 roku na kwotę 55 220 zł netto (VAT 12 010, 60 zł) tytułem sprzedaży betonu C/2025 posadzkowego, miara: 186, 5m3; 2 -nr [...] z dnia 30 października 2020 roku na kwotę 84 320 zł netto (VAT: 19 393, 60 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 + zbrojenia polimerowego rozproszonego, miara: 272 m3; -nr [...] z dnia 30 listopada 2020 roku na kwotę 61 215 zł netto (VAT: 14 079, 45 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara: 231 m2; -nr [...] z dnia 31 grudnia 2020 roku na kwotę 62 660 zł netto (VAT: 14 411,80 zł) tytułem sprzedaży betonu C 25/30, miara: 241 m3; -nr [...] z dnia 28 lutego 2021 roku na kwotę 72 020 zł netto (VAT: 16 564, 60 zł) tytułem sprzedaży betonu C 25/30, miara: 277 m3; -nr [...] z dnia 31 marca 2021 roku na kwotę 41 040 zł netto (VAT: 9 439, 20 zł) tytułem sprzedaży betonu C 25/30 posadzkowego, miara: 144 m3; -nr [...] z dnia 30 kwietnia 202Iroku na kwotę 66 780 zł (VAT: 15 359, 40 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara: 252 m3, których łączna wartość, tj. 869 362, 50 zł netto, jest znaczna, poświadczających nieprawdę co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych między P. , NIP: [...] a K. , NIP [...], mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości zwrotu należności publicznoprawnej w postaci podatku VAT, tj. o czyn z art. 271a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.;
- wystawienia w okresie od 31 grudnia 2019 roku do 30 kwietnia 2021 roku w K. , woj. lubelskiego, przez W. N., działającego w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru, nierzetelnych faktur: -nr [...] z dnia 31 grudnia 2019 roku na kwotę 79 245 zł netto (VAT: tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara 293, 5 m3; -nr [...] z dnia 31 marca 2020 roku na kwotę 72 765 zł netto (VAT: 16 735, sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara 269, 5 m3; -nr [...] z dnia 30 kwietnia 2020 roku na kwotę 74 480 zł netto (VAT: tytułem sprzedaży betonu posadzkowego, miara: 265 m3; -nr [...] z dnia 30 maja 2020 roku na kwotę 53 020 zł netto (VAT: 12 194, sprzedaży pospółki w ilości 964 ton; -nr 5. z dnia 31 lipca 2020 roku na kwotę 58 240 zł netto (VAT: 13 395, sprzedaży betonu C 25/30 posadzkowego; -nr [...] z dnia 31 sierpnia 2020 roku na kwotę 88 357, 50 zł netto (VAT: tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego + włókna polimerowego, miara: -nr [...] z dnia 30 września 2020 roku na kwotę 55 220 zł netto (VAT tytułem sprzedaży betonu C/2025 posadzkowego, miara: 186, 5m3; -nr [...] z dnia 30 października 2020 roku na kwotę 84 320 zł netto (VAT: tytułem sprzedaży betonu C 20/25 + zbrojenia polimerowego rozproszonego, miar -nr [...] z dnia 30 listopada 2020 roku na kwotę 61 215 zł netto (VAT: tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara: 231 m2; -nr [...] z dnia 31 grudnia 2020 roku na kwotę 62 660 zł netto (VAT: 18 226, 35 zł) 95 zł) tytułem 17 130, 40 zł) 60 zł) tytułem 20 zł) tytułem 20 322, 23 zł) 280, 5 m3; 12010, 60 zł) 19393, 60 zł) a: 272 m3; 14 079, 45 zł) 14411, 80 zł) 4 tytułem sprzedaży betonu C 25/30, miara: 241 m3; -nr [...] z dnia 28 lutego 2021 roku na kwotę 72 020 zł netto (VAT: 16 564, 60 zł) tytułem sprzedaży betonu C 25/30, miara: 277 m3; -nr [...] z dnia 31 marca 2021 roku na kwotę 41 040 zł netto (VAT: 9439, 20 zł) tytułem sprzedaży betonu C 25/30 posadzkowego, miara: 144 m3; -nr [...] z dnia 30 kwietnia 2021 roku na kwotę 66 780 zł (VAT: 15 359, 40 zł) tytułem sprzedaży betonu C 20/25 posadzkowego, miara: 252 m3, poświadczających nieprawdę co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych między P. , NIP: [...] a K. , NIP [...], tj. o czyn z art 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, które Sąd w pełni podziela, że w sytuacji, gdy postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte przez prokuratura, sam ten fakt świadczy, że nie doszło do instrumentalnego wykorzystania instytucji wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Analizowana uchwała z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21 dotyczy bowiem w istocie nadużycia prawa przez organ podatkowy. Skoro zatem wszczął postępowanie organ ustawowo powołany do ścigania przestępstw, a więc prokurator, nie sposób uznać, że do takiego naruszenia doszło. Przecież sąd administracyjny, a tym bardziej organ podatkowy nie mają uprawnień do kontroli decyzji procesowych prokuratora (zob. przykładowo wyrok NSA z 15 maja 2025 r., I FSK 338/22). Sąd nie podziela przy tym argumentacji skarżącego, że powyższe stanowisko jest sprzeczne z zasadą działania organów na podstawie przepisów prawa i z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, że każdorazowo konieczna jest ocena rzeczywistego celu i przebiegu postępowania karnego skarbowego w kontekście skutków podatkowych. Zdaniem Sądu, oceniając przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia określoną w art. 70 § 1 pkt 6 o.p. trudno mówić o instrumentalnym wykorzystaniu przez organ podatkowy postępowania karnego, gdy czynności dokonuje prokurator czyli organ, który nie jest instytucjonalnie powiązany z organem prowadzącym postępowanie. Uchwała NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21, odnosi się tylko do instrumentalnego wszczęcia przez organy administracyjne, gdyż sądy administracyjne nie są władne oceniać pracy prokuratury, a prokuratura nie ma obowiązku informowania organów o podejmowanych czynnościach (nie jest instytucjonalnie powiązana z organem prowadzącym postępowanie). Ze względu na pozycję i kompetencje prokuratora, jako organu pełniącego szczególną rolę w postępowaniu karnym, w tym karnoskarbowym, nie sposób przyjąć, że miałby on uczestniczyć czy przyczyniać się do "pozorowanego" czy "instrumentalnego" prowadzenia sprawy karnoskarbowej dla potrzeb wstrzymania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych (zob. wyroki NSA z: 6 kwietnia 2023 r., I FSK 319/23; 2 lipca 2025 r., I FSK 655/22; 24 września 2025 r., I FSK 990/22; 22 maja 2025 r., I FSK 645/24).
Poza sporem jest przy tym, że Naczelnik działając na podstawie art. 70c o.p. pismem z 15 grudnia 2025 r., które zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony 16 grudnia 2025 r., zawiadomił skarżącego, że w związku z wszczęciem przez Prokuratora Prokuratury Rejonową w R. w dniu 15 grudnia 2025 r. śledztwa w sprawie przestępstwa skarbowego polegającego na nierzetelnym wystawieniu faktur VAT w okresie od 31 grudnia 2019 r. do 30 kwietnia 2021 r., bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu. Opisane zawiadomienie doręczono więc przed upływem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p.
Podsumowując powyższe wywody, Sąd uznał, że wbrew zarzutom strony, w sprawie nie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego w rozumieniu utrwalonym w uchwale NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21. Raz jeszcze wskazać trzeba, że organ podatkowy nie ma podstaw do formułowania własnych ocen trafności i zasadności czynności podejmowanych w postępowaniu karnym skarbowym prowadzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej. Przy tym nie można także pominąć, iż okoliczności i przesłanki badania instrumentalności nie są określone normami, przepisami prawa, a wynikają z wytycznych zawartych w analizowanej uchwale, a zatem bardzo istotne, a wręcz kluczowe są tezy zawarte w jej treści i nie mogą one być dowolnie, czy rozszerzająco interpretowane, na co Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę w swym orzecznictwie. Jak zaś wspomniano, opisana wyżej uchwała obejmuje sytuację, w której postępowanie karne skarbowe wszczyna organ podatkowy pierwszej instancji, a nie prokurator (zob. wyrok NSA z 19 marca 2026 r., I FSK 1677/25).
W rozpoznawanej sprawie z całą pewnością nie wystąpiła sytuacja, którą NSA w uzasadnieniu omawianej uchwały określono jako "wątpliwą". Z akt sprawy wynikają okoliczności, które potwierdzają słuszną tezę organu, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego było zasadne, nastąpiło bowiem z uwagi na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, nie zaś w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Postępowanie karne skarbowe wszczął i prowadzi Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. P. w oparciu o przekazane mu przez organ podatkowy materiały uzyskane w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, na podstawie których można było dokonać oceny, czy są podstawy do wszczęcia postępowania karnego skarbowego, zatem Prokurator ten na moment podejmowania decyzji w kwestii wszczęcia postępowania, dysponował danymi odnoszącymi się do znamion przedmiotowych, ujętych w przepisach Kodeksu karnego skarbowego. Prokurator nie stwierdził, aby w dacie wszczęcia tego postępowania wystąpiły negatywne przesłanki określone w art. 17 § 1 k.p.k. do wszczęcia śledztwa bądź by doszło do przedawnienia karalności czynu zabronionego, natomiast ocenił, że zachodziło uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego, które skutkuje uszczupleniem podatku.
Pamiętać jednocześnie trzeba, że w świetle motywów powołanej uchwały NSA, rolą sądu jest badanie akt podatkowych w celu ustalenia, czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające podejrzenie instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Dopiero bowiem w przypadkach wątpliwych sąd administracyjny może skutecznie czynić organowi zarzut niewyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, że wszczęcie owego postępowania nie miało charakteru pozorowanego (zob. wyrok NSA z 25 maja 2022 r., I FSK 96/22).
Niezasadne były zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 o.p. art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie, w którym organ wyjaśnił swoje stanowisko i powody, dla których stwierdził, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarto pogłębionych rozważań dotyczących oceny tzw. instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w opisanych w tej decyzji okolicznościach sprawy nie można mówić o tym jakoby w tej sprawie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, to jest wyłącznie w celu wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a nie w celu rzeczywistego ścigania czynu zabronionego. W tym zakresie należy podkreślić, że jedynie kwalifikowane i oczywiste w tym względzie okoliczności faktyczne i prawne uprawniać mogą sąd administracyjny do wyrażenia oceny w przedmiocie instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego jako formy nadużycia prawa przez organ podatkowy. Trzeba bowiem mieć na względzie wynikające z art. 297 k.p.k. cele postępowania przygotowawczego oraz fakt posłużenia się w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. sformułowaniem "podejrzenia popełnienia", a nie "popełnienie" przestępstwa lub wykroczenia, wiążącym się z niewykonaniem danego zobowiązania podatkowego, a uzasadniającym wszczęcie postępowania w sprawie karnej skarbowej, powodującym – pod warunkiem spełnienia przez organ wymogu z art. 70c o.p. – zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania (zob. wyrok NSA z 14 kwietnia 2025 r., I FSK 1078/24). Jak wspomniano wyżej, wobec wszczęcia w dniu 15 grudnia 2025 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego strony za opisane wyżej okresy, śledztwa w sprawie przestępstwa skarbowego, pozostającego w związku z tym zobowiązaniem podatkowym, przez organ niezależny od organu podatkowego (instytucjonalnie niepowiązany z organem prowadzącym), to jest przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. , który – co więcej – prowadzi nadzór nad organami podatkowymi, a nie odwrotnie. Oceniając przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., nie sposób zatem twierdzić, że w sprawie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego w rozumieniu opisanym w uchwale NSA z 24 maja 2021 r., I FPS 1/21.
Sąd ocenił również zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie nieobjętym powołanymi w skardze zarzutami naruszenia prawa oraz argumentacją faktyczną i prawną skargi. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i podstawą prawną podaną w skardze, lecz rozstrzyga w granicach danej sprawy.
Zdaniem Sądu, w pełni zasadne jest stanowisko organu, który stwierdził zaistnienie nieprawidłowości w zakresie podatku należnego. W toku postępowania podatkowego organy dokonały analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, którymi są: zeznania, pisemne wyjaśnienia Strony oraz przedłożona dokumentacja podatkowa w tym faktury nabyć i dostaw, raporty z kasy rejestrującej, dokumenty PK w zakresie sprzedaży, wyciągi bankowe, pisemne wyjaśnienia Ł. B., materiały z przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. kontroli podatkowych u Ł. B. w zakresie podatku VAT za grudzień 2019 r., styczeń 2020 r. - czerwiec 2021 r. oraz podatku dochodowego za 2020 r., i ocenił każdy z zebranych dowodów z osobna, jak również we wzajemnym powiązaniu ze sobą, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla sprawy. Trafnie organ podzielił stanowisko Naczelnika odnośnie do nierzetelnego charakteru transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami sprzedaży VAT, które skarżący wystawił na rzecz Ł. B..
Z prawidłowych ustaleń organów obu instancji wynika bowiem, że wystawione przez stronę faktury VAT na rzecz Ł. B., nie odzwierciedlają faktycznych dostaw towaru w nich ujętego. W świetle wyników przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. kontroli podatkowych wynika, że faktyczni kontrahenci Ł. B., którzy zapewniali beton do wykonania posadzki, przedłożyli dokumenty dotyczące pochodzenia betonu zużytego do wykonania posadzki oraz deklaracje właściwości użytkowych, wystawiane przez rzeczywistych dostawców betonu. Ł. B. kupując beton u producenta otrzymywał oprócz faktury także dowody wydania WZ zawierające dane dotyczące rodzaju betonu, jego charakterystyki, ilości, środka transportu, kierowcy, miejsca i czasu załadunku, przyjazdu na budowę, miejsca załadunku i powrotu i podpisy osób wydających beton, podpisy kierowcy oraz osoby odbierającej beton. Podczas przeprowadzonych kontroli przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. dowody dostaw betonu przedstawili również kontrahenci, którzy kupowali beton we własnym imieniu, w tym dowody wewnętrzne rozchodu wewnętrznego RW i przyjęcia wyrobu gotowego PWG. Potwierdzono zatem, że producenci dostarczając beton prowadzili szczegółową ewidencję wydanego betonu. Producenci wystawiali też deklaracje właściwości użytkowych betonu, które byty potwierdzeniem spełnienia wymagań użytkowych betonu. Na podstawie składanych w trakcie tych kontroli przez Ł. B. wyjaśnień, okazanych faktur zakupu betonu od faktycznych dostawców oraz okazanych przez niego faktur sprzedaży, umów zleceń, ofert i protokołów odbioru, przyporządkowano zakupy mieszanki betonowej do wykonywanych przez niego robót posadzkarskich i betonowych, a tym samym powiązano poniesione przez niego koszty zakupu betonu z osiągniętą sprzedażą. Z treści pozyskanych umów, zleceń i ofert wynika, że Ł. B. wykonywał posadzki budowlane i inne roboty betonowe (zacieranie fundamentów i stropów) głównie jako podwykonawca z mieszanki betonowej zapewnianej przez zlecających (inwestorów, generalnych wykonawców). Ł. B. wykonywał też posadzki kompleksowo, kupując beton na firmę "K. ". Na potwierdzenie wykonania przez Ł. B. robót, kontrahenci przedłożyli dokumenty, w których podali dane dostawców betonu, umowy, oferty, faktury od dostawców czy też składali oświadczenia, skąd pochodził beton. Natomiast lokalizację i zakres robót ustalono na podstawie danych wykazanych na fakturach sprzedaży K. , pozyskanych protokołach odbioru, wyjaśnień Ł. B., jak również w oparciu o informacje uzyskane od jego kontrahentów.
Istotne jest jednocześnie, że względem wystawionych przez firmę skarżącego faktur VAT na rzecz firmy K. nie okazano żadnych dokumentów, poza fakturami i potwierdzeniami zapłaty. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje zatem, że poza fakturami i dowodami zapłaty za te faktury strona i Ł. B. nie okazali żadnych innych dowodów potwierdzających dostawę tych towarów. Organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco wyjaśnienia składane w tym zakresie przez skarżącego i Ł. B. oraz ocenił je wnikliwie. Wymaga podkreślenia, że w składanych zeznaniach i pisemnych wyjaśnieniach nie osoby te potrafiły wskazać szczegółów transakcji, zasłaniając się "niepamięcią". Jednocześnie co do dokumentów WZ, których wskazani kontrahenci nie przedłożyli, udzielili oni rozbieżnych wyjaśnień. Podatnik zeznał, że sporządzał dwa egzemplarze dokumentów WZ, które musiały być podpisane przez Ł. B. lub wskazaną przez niego osobę, przy czym jeden egzemplarz dokumentu WZ był wydawany osobie, która go podpisała, a drugi zabierał kierowca i przywoził do firmy skarżącego. Natomiast Ł. B. w piśmie z 6 marca 2023 r. wyjaśnił odmiennie, że jeżeli przedstawiane mu były do podpisu dokumenty WZ i dowody dostawy to zostawiane były u niego dwa egzemplarze (kopia i oryginał), a dopiero po ich podpisaniu miał zwrócić kopie do dostawcy betonu. Stwierdził przy tym, że dokumenty te nie zachowały się, gdyż w 2020 r. zostały one "zagubione i zniszczone" przez Ł. B.. W 2022 r. i 2023 r. nie wypożyczał dokumentów WZ i dowodów dostaw z firmy strony, więc i nie zwracał tych dokumentów. Ł. B. nie pamiętał jednocześnie czy podpisywał dla tej firmy jakieś oświadczenia o pobraniu tych dokumentów.
Zasadnie zarazem organ uznał, że o fikcyjności omawianych faktur świadczy również fakt zachowania Ł. B., który po zakończeniu kontroli podatkowej w jego firmie K. prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., złożył korekty deklaracji rezygnując z prawa do odliczenia od podatku należnego VAT kwot podatku naliczonego wynikających z faktur VAT wystawionych przez skarżącego.
Jednocześnie, wobec dokonanych ustaleń, Dyrektor prawidłowo zastosował do tych faktur art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest zobowiązana do jego zapłaty.
Nie ulega wątpliwości Sądu, że sporne faktury wystawione przez stronę zostały wprowadzone do obrotu, co potwierdza protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec Ł. B., z którego wynika, że faktury stanowiły u ich odbiorcy podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Okoliczność, że kontrahent skarżącego – w następstwie przeprowadzonej kontroli – złożył korekty deklaracji VAT-7, w których nie uwzględnił podatku naliczonego do odliczenia wynikającego ze spornych faktur VAT wystawionych przez stronę nie ma wpływu dla zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.
Przepis ten jest implementacją art. 203 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.), zgodnie z którym, do zapłaty podatku zobowiązana jest każda osoba, która wykaże ten podatek na fakturze. To znaczy, że wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji, gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Przewidziany w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze nie został powiązany z instytucjami takimi jak obliczenie i wpłacenie podatku za okresy miesięczne. Bez znaczenia jest także przyczyna wystawienia faktury. Powstanie tego obowiązku jest niezależne od dobrej lub złej woli podatnika, nie jest istotne z jakiego powodu podatnik wykazał w fakturze nienależną kwotę podatku. Bez znaczenia zatem jest, czy dany podmiot wystawił fakturę działając świadomie, czy pod wpływem błędu czy też z niepewności co do zaistnienia obowiązku prawnego, ponieważ zdarzeniem rodzącym obowiązek powstania zapłaty podatku wykazanego w takim dokumencie jest sam fakt jego wystawienia, nie zaś wykonanie określonej czynności (zob. wyroki NSA z: 30 stycznia 2009 r., I FSK 1658/07; 15 maja 2024 r., I FSK 1953/19; 28 maja 2025 r., I FSK 1882/21).
Należy wyjaśnić, że w sytuacji, gdy fakt wystawienia nierzetelnych faktur został wykryty i udokumentowany przez organ podatkowy - także, gdy do ujawnienia dochodzi w wyniku kontroli przeprowadzonej u kontrahenta podatnika - to podjęta przez podatnika próba skorygowania rozliczeń nie może być uznana za działanie podjęte w odpowiednim czasie i tym samym nie pozwala za skuteczne uchylenie się od konsekwencji przewidzianych w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W przeciwnym razie świadome wystawianie tzw. pustych faktur i czerpanie z tego korzyści, nie rodziłoby żadnych ujemnych konsekwencji dla podatnika, gdyż nawet w razie wykrycia nieprawidłowości w toku kontroli u kontrahenta i zakwestionowania mu prawa do odliczenia, podatnik mógłby skorygować podatek z tych faktur, odwołując się do wyeliminowania ryzyka uszczupleń wpływów budżetowych. Natomiast art. 108 ust. 1 ustawy o VAT ma charakter sankcyjno-prewencyjny, służąc eliminacji oszustw podatkowych (zob. wyroki NSA z 2 sierpnia 2024 r., I FSK 1097/20 i 3 października 2025 r., I FSK 1462/22).
Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika więc, że ocena "właściwego czasu" danego wystawcy faktury na wyeliminowanie ryzyka utarty wpływów podatkowych, musi uwzględniać fakt rzeczywistego wyeliminowania ryzyka, a także to, czy skorygowanie faktury (rozliczenia) następuje przed ujawnieniem nieprawidłowości przez organ podatkowy (zob. wyroki NSA z: 5 lutego 2014 r., I FSK 198/13, 1 grudnia 2015 r., I FSK 1329/14, 3 czerwca 2015 r., I FSK 315/14, 24 maja 2016 r., I FSK 2015/14, 10 października 2018 r., I FSK 843/18, 1 lutego 2023 r., I FSK 2015/18, 2 sierpnia 2023 r., I FSK 1097/20 oraz 12 czerwca 2025 r., I FSK 698/22). Nie ulega wątpliwości, jak wspomniano wyżej, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione opisane wyżej warunki wskazujące na to, że działania podatnika doprowadziły do całkowitego wyeliminowania we "właściwym czasie" niebezpieczeństwa uszczuplenia dochodów podatkowych.
Wskazać należy też, że zgodnie z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie do tychże organów, a w toku postępowania podatkowego podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W myśl art. 123 § 1 o.p. organy powinny zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Postępowanie podatkowego, stosownie do art. 127 o.p., jest dwuinstancyjne, co oznacza obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w jej całokształcie przez organy pierwszej i drugiej instancji. Powyższe zasady postępowania podatkowego wyznaczają kierunek wykładni dalszych przepisów ustawy procesowej, dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego. W myśl zatem art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a w świetle art. 181 o.p. ustawa ta przewiduje otwarty katalog środków dowodowych w postępowaniu podatkowym. Z kolei – jak wynika z art. 187 § 1 o.p. – organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 o.p.). Organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). W myśl art. 192 o.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zgodnie zaś z art. 197 o.p. § 1 o.p., w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. W uzasadnieniu decyzji organ ma obowiązek jasno, spójnie i wyczerpująco wyjaśnić, w jakim zakresie i z jakich powodów pozyskane dowody mają przymiot wiarygodności, jakie okoliczności faktyczne wynikają z wiarygodnego materiału dowodowego, dlaczego organ nie dał wiary pozostałym dowodom, w jaki sposób, a w szczególności przy przyjęciu jakiej wykładni organ zastosował przepisy materialnego prawa podatkowego, co wynika z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Na organach ciąży przy tym obowiązek wyjaśniania stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 124 o.p.).
Zdaniem Sądu, organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły wskazanych wyżej przepisów procesowych. Pozyskane w sprawie dowody, tj. zeznania, pisemne wyjaśnienia skarżącego oraz przedłożona dokumentacja podatkowa w tym faktury nabyć i dostaw, raporty z kasy rejestrującej, dokumenty PK w zakresie sprzedaży, wyciągi bankowe, pisemne wyjaśnienia Ł. B., materiały z przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. kontroli podatkowych u Ł. B. w zakresie podatku VAT za grudzień 2019 r., styczeń 2020 r. - czerwiec 2021 r. oraz podatku dochodowego za 2020 r., zostały wnikliwie i wszechstronnie przeanalizowane, każdy z dowodów oceniono z osobna i we wzajemnym ich powiązaniu, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, z kontekście ich znaczenia i wartości dla wyniku sprawy.
Organy podjęły zatem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a skarżący na żadnym z jego etapów nie został pozbawiony prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, miał możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, w tym również przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z wynikającą z art. 180 § 1 i art. 181 o.p. Postępowanie dowodowe przeprowadzono w sposób należyty, analizą objęto bowiem wszystkie okoliczności, które potencjalnie mogły przyczynić się do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wszystkie istotne w sprawie okoliczności stwierdzone zostały wystarczająco dowodami przeprowadzonymi przez organy podatkowe obu instancji. Dokonana przez te organy ocena zebranych dowodów nie była dowolna, a stanowisko organów co do ustalonego stanu faktycznego było oparte na zgromadzonych dowodach i uzasadnione odzwierciedloną przez organ w zaskarżonej decyzji analizą, przeprowadzoną zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji prawidłowo, dlaczego dowody zgromadzone w toku postępowania nie potwierdzały sprzedaży na rzecz firmy K. towarów ujętych w kwestionowanych fakturach. Ustalenia te były przekonywające i oparte na zgromadzonym materiale dowodowym. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że przeprowadzona przez organy obu instancji swobodna ocena dowodów została dokonana prawidłowo, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.
Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.