I SA/Lu 171/05

I SA/Lu 171/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-07-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Kwiatek
Ewa Gdulewicz /przewodniczący/
Krystyna Czajecka-Ryniec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec (spr),, NSA Anna Kwiatek, Protokolant asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 roku - oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania J. K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 r.
W uzasadnieniu decyzji wydanej w pierwszej instancji wskazano, iż skarżący z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. nr 11, poz.50 ze zmianami/ dokonał odliczenia w deklaracji VAT 7 za miesiąc wrzesień 1999 r. podatku naliczonego w kwocie 7.903 zł zawartego w fakturze nr [...] z dnia 6 września 1999 r. dokumentującej zakup samochodu osobowego marki S. i przerobionego na samochód ciężarowy. Skarżący dokonywał sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku, a więc ,na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług , obowiązany był do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku. Z uwagi na brak możliwości wyodrębnienia całości lub części kwot podatku naliczonego związaną ze sprzedażą zwolniona i opodatkowaną, zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, należało zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży ogółem.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wnosił o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, iż dokonując zakupu samochodu oraz odliczenia podatku naliczonego kierował się decyzjami wydanymi przez właściwe organy, które potwierdziły zarejestrowanie samochodu jaki ciężarowego i dział w zaufaniu do instytucji państwowych.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zarzutów odwołania nie znalazł podstaw do zamiany decyzji pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że podatnik ujął w deklaracji VAT za miesiąc wrzesień 1999 r. fakturę z dnia 6 września 1999 r. wystawioną przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" spółka cywilna dokumentującą zakup samochodu ciężarowego S. o wartości netto 35.927,23 zł, podatku V AT 7.903,99 zł.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że właściciel pojazdu PW "[...]" po wymontowaniu tylnej półki i zamontowaniu za tylnym rzędem siedzeń siatki oddzielającej część ładunkową od pasażerskiej zarejestrował go w Wydziale Komunikacji Transportu i Dróg Publicznych w Ł. jako samochód ciężarowy, co zostało potwierdzone stosownym wpisem w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.
Samochód ten jako ciężarowy został sprzedany skarżącemu w dniu 6 września 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 maja 2002 r. stwierdziło nieważność decyzji wydanej w przedmiocie zarejestrowania samochodu S. jako ciężarowy bowiem uznało, że dokonanie rejestracji przy braku świadectwa homologacji na samochód ciężarowy było niezgodne z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. P. B. jako producent nowego typu pojazdu chcąc przerejestrować samochód z osobowego na ciężarowy zobowiązana była do uzyskania nowego świadectwa homologacji.
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że zakupiony przez podatnika w dniu 6 września 1999 r. samochód S. jest samochodem osobowym.
Dla oceny prawa do obniżenia kwoty podatku należnego decydujący jest rodzaj samochodu będący przedmiotem sprzedaży, ponieważ przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kilogramów, z wyjątkiem przypadków, gdy odsprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika.. Ponieważ rzeczywista sprzedaż przez firmę "[...]" dotyczyła samochodu osobowego, okoliczność ta wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie pojazdu S..
W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. K. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Podtrzymując zarzuty przedstawione w odwołaniu dodatkowo zarzucił wydanie decyzji bez uwzględnienia stanowiska Ministra Finansów nakazującego organom podatkowym w sytuacji nabycia przez podatników samochodów osobowych "przerobionych" na ciężarowe przed majem 2002 r. traktować te samochody jako ciężarowe.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 I oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ stwierdzić należy, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
Według stanu prawnego obowiązującego w roku 1999 na podstawie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Prawo to nie jest jednak bezwarunkowe.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg z wyjątkiem, gdy odsprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika
Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik dokonujący jednocześnie sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego związaną ze sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną podatnik może zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży ogółem - art. 20 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zgodna jest z przytoczonymi przepisami prawa materialnego i wydana została bez mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zaś z zachowaniem art. 120-122 , art. 180, art. 187 , art. 191, art. 200 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nakładających na organy podatkowe obowiązek działania na podstawie przepisów prawa z zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z wykorzystaniem w tym celu w charakterze dowodu wszystkiego, co nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia i całościowej, logicznej oceny zgromadzonego materiału i ujawnienia wniosków z tej oceny w uzasadnieniu decyzji w kontekście ich wpływu na wynik sprawy.
Skarżący w deklaracji VAT-7 za miesiąc wrzesień 1999 r. wykazał odliczenie podatku naliczonego w kwocie 7.903 zł zawartego w fakturze VAT nr [...] dokumentującej zakup samochodu S.. Organ podatkowy dokonując kontroli prawidłowości tego odliczenia w kontekście art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zobowiązany był ustalić, czy określenie w fakturze rodzaju samochodu jako ciężarowego odpowiadało stanowi faktycznemu. Organy podatkowe ustaliły, że przedmiotowy samochód pierwotnie został zarejestrowany jako osobowy, a następnie, po dokonaniu przez poprzednią właściciela PW "[...]" zmian w pojeździe polegających na zamontowaniu przegrody oddzielającej część ładunkową od pasażerskiej, w dowodzie rejestracyjnym rodzaj pojazdu określono jako samochód ciężarowy. Decyzja o zarejestrowaniu samochodu jako ciężarowy uznana została przez właściwy organ administracji za wydaną z rażącym naruszeniem przepisów prawa o ruchu drogowym, w związku z czym stwierdzono jej nieważność.
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego organy podatkowe uprawnione były do oceny, że skarżący nabył samochód osobowy, mimo odmiennego określenia jego rodzaju w fakturze dokumentującej zakup. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, ponieważ organy podatkowe wykazały, z jakich przyczyn podważyły wiarygodność treści faktury w tym zakresie.
Jak wyżej wykazano, organy podatkowe nie przeprowadzały dowodu przeciwko danym zawartym w decyzji o rejestracji samochodu (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), lecz uznały zawarte w niej dane kwalifikujące nabyty przez skarżącego samochód jako osobowy, za dowód w sprawie.
Wbrew zarzutom skargi nie zastosowanie się organów podatkowych do wytycznych Ministra Finansów nie narusza zasady praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej) ani zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Wytyczne te dotyczyły odmiennego stanu faktycznego, nie mogły więc być zastosowane w przedmiotowej sprawie.
Ponieważ skarżący dokonywał zarówno sprzedaży opodatkowanej jak i zwolnionej od podatku zasadnym było określenie kwoty podatku naliczonego, o którą pomniejszono podatek należny w oparciu o zasady określone w art. 20 ustawy o podatku od towarów i usług.
Nie stwierdzając zatem zarzucanych naruszeń, tak w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.